Кіріспе
Үндістан жазушысы (1913-2000) Әли Сардар Жафри (1913 жылы 29 қараша - 2000 жылы 1 тамыз) - үнді жазушысы. Ол сондай-ақ ақын, сыншы және кино лиригі болды.
Ali Sardar Jafri (29 November 1913 – 1 August 2000) was an Indian writer of Urdu language. He was also a poet, critic and film lyricist.
Ерте өмір және білім
Әли Сардар Жафри Уттар Прадеш штатының Балрампур қаласында дүниеге келді. Оның алғашқы әсерлері Мир Анис пен Джош Малихабади болды. 1933 жылы ол Алигарх мұсылман университетіне оқуға түседі, бірақ көп ұзамай коммунистік идеологияға тап болады. Алайда ол 1938 жылы Дели университетінің Закир Хусейн колледжін (Дели колледжі) бітірген, бірақ Лакхнау университетіндегі кейінгі аспирантура 1940-1941 жылдары соғысқа қарсы өлеңдер жазғаны үшін және университеттің студенттер одағының хатшысы ретінде Үнді ұлттық конгрессі ұйымдастырған саяси іс-шараларға қатысқаны үшін тұтқындалғаннан кейін мерзімінен бұрын аяқталды. Оның алғашқы өлеңдер жинағы "Парваз" (Қошу) 1944 жылы жарық көрді. 1936 жылы Лакхнауда Прогрессивті жазушылар қозғалысының бірінші конференциясына төрағалық етті. Сондай-ақ, өмірінің соңына дейін олардың келесі конгрестеріне төрағалық етті. 1939 жылы ол 1949 жылға дейін жарияланып келген "Ная адаб" әдеби журналының редакторы болды. Ол бірнеше әлеуметтік, саяси және әдеби қозғалыстарға қатысты. 1949 жылы 20 қаңтарда ол Мумбай штатының бас министрі Мораржи Десайдың ескертулеріне қарамастан, (ол кезде тыйым салынған) прогрессивті урду жазушылары конференциясын ұйымдастырғаны үшін Бхивандиде тұтқындалды; үш айдан кейін ол қайтадан тұтқындалды. Оның әнші-лирикалық шығармалары Дхарта Ке Лал (1946) және Пардеси (1957) 1948 және 1978 жылдар аралығында ол сегіз өлең жинағын жариялады, оның ішінде "Най Даньо Ко Салам" (1948), "Хун Ки Лэйкер", "Амн Ка Ситара", "Азия Жаг Ута" (1951), "Паттар Ки Дивар" (1953), "Ек Хваб Аур" (Бір арман), "Пайрахан и Шарр" (Жылытқылар шапаны) (1965) және "Лаху Пукарта Хай" (Қан шақырады) (1965). Одан кейін "Ауад ки хак и хасин" ("Ауадтың әдемі жері"), "Субхе Фарда" ("Келесі таң"), "Мера Сафар" ("Менің саяхат") және "Сархад" ("Шекара") атты соңғы антологиясы жарық көрді. Премьер-министр Жафриді осы сапарға шақырған болатын, бірақ денсаулығы нашар болғандықтан, ол сапарға шықпады. Сархад - бұл эскадрон басшысы Анил Сехгал шығарған, "Бұлбул е Кашмир" Сема Анил Сехгалдың әндері мен композициясы жазылған үнді альбомы. А.Ваджпаи 1999 жылы 20-21 ақпанда өткен Лахордағы тарихи саммитте сол кездегі Пәкістанның премьер-министрі Наваз Шарифке ұлттық сыйлық ретінде "Сархад" атты ат берген болатын. Бұл Жафридің өміріндегі маңызды оқиға болды. Жафри өзінің бес онжылдыққа созылған әдеби мансабында өзінің кіріспелері бар "Кабир", "Мир", "Ғалиб" және "Мир би" атты антологияларды редакциялады. Сондай-ақ, ол Үнді халық театры қауымдастығына екі пьеса жазды, "Кабир, Икбал және еркіндік" атты деректі фильмді және екі телесериалды шығарды: 18 бөлімді "Кахкашан" атты телесериал, ол 20 ғасырдың алты урду ақынының өмірі мен шығармаларына негізделген. Фирақ Горахпури, Джош Малихабади, Маджаз, Хасрат Мохани, Махдум Мохиуддин және Джигар Морадабади; және Мехфиль е Яран. Ол өмірдің әртүрлі салаларынан адамдармен сұхбат жүргізді. Екі сериал да көпшілік назарына тартылған. Сонымен қатар, ол өзінің өмірбаянын жариялады. Сонымен қатар, ол Үндістанның ең танымал урду әдеби журналы "Гуфтагу" басылымының редакторы және баспашысы болды. Жафри 2000 жылы 1 тамызда Мумбайда қайтыс болды. Оның қайтыс болған күнінің бірінші мерейтойына орай 2001 жылы "Али Сардар Джафри: Жас қуаныш кемесі" атты кітап жарық көрді.
Марапаттар мен құрметтер
1998 жылы Жафри Фирақ Горахпуриден (1969) және Құратулайн Хайдерден (1989) кейін 1997 жылы "Жаннапит" сыйлығын алған үшінші урду ақыны болды. "Бхаратиялық білім ордасы" журналында: "Жафри қоғамдағы әділетсіздік пен қанаушылыққа қарсы күресіп жүргендердің бейнесі" деп жазылған. Ол сондай-ақ басқа да бірнеше маңызды марапаттар мен құрметтер алды, соның ішінде Падма Шри (1967), Жавахарлал Неру стипендиясы (1971), Икбал зерттеулері үшін Пәкістан үкіметінің алтын медалі (1978), поэзия үшін Уттар-Прадеш урду академиясының сыйлығы, Махдум сыйлығы, Фейз Ахмад Фейз сыйлығы, Мадхья-Прадеш үкіметінің Икбал Сэмман сыйлығы және Махараштра үкіметінің Сант Дьянешвар сыйлығы. Әлигарх мұсылман университеті (АМУ) докторлық (д.ғ.д.) Кіші) 1986 жылы университеттен шығарылғаннан кейін елу жыл өткен соң, оған қатысты.
Жеке өмір
1948 жылы қаңтарда Әли Сардар Жафри Сұлтанаға үйленді. Олардың екі ұлы болды.