Кіріспе
Италиядағы саяси партия (19191921) Fasci Italiani di Combattimento (ағылшынша: "Италиялық ұрыс фассы", сондай-ақ "Италиялық ұрыс топтары" немесе "Италиялық ұрыс лигалары" деп аударылады) 1919 жылы Бенито Муссолини құрған итальяндық фашистік ұйым болды. Бұл Fasci d'Azione Rivoluzionaria-ның мұрагері болды, оның алдыңғысынан әлдеқайда оңға қарай. 1921 жылы Fasci Italiani di Combattimento Ұлттық фашистік партияға қайта құрылды. Fasci Italiani di Combattimento - бұл Муссолини мен оның жақтастары Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1919 жылы наурыз айында Миланда өткен кездесуде құрған. Миланға оралғаннан кейін Муссолини Италияның соғысқа кіруін қолдау үшін 1914 жылдың қарашасында өзі құрған Il Popolo d'Italia газетінің бас редакторы лауазымына оралды. Оның жоқтығында газет оқырмандары азайды, бірақ Муссолини оны соғысқа қатысты түсініктемелерге назар аудартып қайта жаңғыртты. Ол 1915 жылы өзінің басшылығымен соғысқа белсенді белсенділік танытқан Fasci d'Azione Rivoluzionaria-ның бұрынғы мүшелері мен жақтастарына жүгінуге тырысты. Муссолини соғыс ардагерлері бастаған жаңа саяси қозғалысты көз алдына келтірді, өз елі үшін соғысқандар ғана билік етуге лайық деп дәлелдеді. Муссолини бұл кезде "бірінен кейін бірі Лиганың чемпионы, содан кейін ұлтшыл, социалист, содан кейін консервативті, монархист, содан кейін республикашыл ретінде пайда болды" және өзінің барлық саяси мүмкіндіктерін ашық ұстауға бел буды. Жаңа ұйымның ресми түрде не білдіретіндігі туралы көп түсініспеушілік болды. Сол жақта Италияны екі жыныстың тең сайлау құқығына негізделген республикаға айналдыру (ол кезде тек ер адамдар дауыс бере алатын), референдумдарды енгізу, Сенатты жою және кастаға немесе тапқа негізделген барлық атақтарды жою туралы ұсыныстар болды. Манифест Fasci Italiani di Combattimento келесі күні Муссолинидің онымен тығыз байланысты Il Popolo d'Italia газетінде жарияланды. Алайда, Il Popolo d'Italia Фаскидің ресми газеті емес еді және әрқашан одан бөлек ұйым болып қала берді; қозғалыстың ресми басылымы - апталық газет Il Fascio, ол кейіннен оның басылымы қаржылай тиімді болған кезде құрылды. Құрылғанынан кейін көп ұзамай Fasci Italiani di Combattimento өз жауларына қарсы саяси зорлық-зомбылықпен айналыса бастады. 1919 жылы 15 сәуірде басты социалистік газеттің кеңселері мен баспа жабдығын жаулап алды және жойды маринетти мен ферруччо векчи бастаған фашистер тобы. Муссолини өзі шабуыл үшін жауапкершілікті өз мойнына алмады, бірақ оны қорғады және оны "фашистік революцияның алғашқы материалдық жетістігі" деп санады. 1919 жылдың қараша айында Италияда парламенттік сайлау өтті. Fasci Italiani di Combattimento өзінің жергілікті филиалдарының әрқайсысына сайлауға өздері қалай қарайтынын қарауға рұқсат берді. Көптеген жергілікті филиалдар өздерінің сайлау бағдарламасын шешті, кейбіреулері оңға қарай қатты жылжи түсті, бірақ Муссолини мен оның Милан бөлімшесі солшыл және дін қызметкерлеріне қарсы бағдарлама ұсынды. Бұл социалистерден дауыс алу үшін жасалған әрекет болды, бірақ Муссолини мен оның партиясы 5 мыңнан аз дауыс жинағанда, сайлау апаты болып шықты.
The Fasci Italiani di Combattimento (English: "Italian Fasces of Combat", also translatable as "Italian Fighting Bands" or "Italian Fighting Leagues") was an Italian fascist organisation created by Benito Mussolini in 1919. It was the successor of the Fasci d'Azione Rivoluzionaria, being notably further right than its predecessor. The Fasci Italiani di Combattimento was reorganised into the National Fascist Party in 1921. The Fasci Italiani di Combattimento was founded by Mussolini and his supporters in the aftermath of World War I, at a meeting held in Milan in March 1919. After making his way back to Milan, Mussolini returned to the position of chief editor of Il Popolo d'Italia, the newspaper he had originally founded in November 1914 to advocate for Italian entry into the war. The readership of the newspaper had declined in his absence, but Mussolini successfully revived the paper with a focus on war commentary. He sought to appeal to the former members and supporters of the Fasci d'Azione Rivoluzionaria, who had been ardent pro war activists under his leadership in 1915. Mussolini envisioned a new political movement led by war veterans, argued that only those who had fought for their country were fit to govern, Mussolini at this time "appeared successively as champion of the League and then nationalist, as socialist and then conservative, as a monarchist and then republican" and actively wished to keep all his political options open. There was a great deal of confusion regarding what the new organisation officially stood for. For the left, there were proposals to make Italy a republic based on equal suffrage for both sexes (at the time, only men could vote), to introduce referendums, to abolish the Senate, and to eliminate all titles based on caste or class, among others. The manifesto of the Fasci Italiani di Combattimento was published on the following day in Mussolini's newspaper Il Popolo d'Italia, which was closely connected to it. However, Il Popolo d'Italia was not the official newspaper of the Fasci and always remained a separate organisation from it; the official publication of the movement was the weekly newspaper Il Fascio, which was established sometime later when its publication became financially viable. Soon after its foundation, the Fasci Italiani di Combattimento began engaging in political violence against its enemies. On 15 April 1919, the offices and printing equipment of the main socialist newspaper, Avanti!, were attacked and destroyed by a group of fascists led by Marinetti and Ferruccio Vecchi. Mussolini himself did not claim responsibility for the attack, but he defended it and considered it "the first material achievement of the fascist revolution". In November 1919, parliamentary elections were held in Italy. The Fasci Italiani di Combattimento allowed each of its local branches to approach the election however it saw fit. Many local branches decided on their own electoral program, some moving sharply to the right, although Mussolini and his Milan branch put forward a leftist and anti clerical program. This was an attempt to win votes away from the socialists, but it proved to be an electoral disaster when Mussolini and his party gathered fewer than 5,000 votes, compared to 190,000 votes for the socialists in Milan alone.
Қайта бағдарлау және көтерілу
1919 жылдың қарашасында өткен сайлаудың апатты нәтижесіне байланысты фашистердің мүшелері азайып, жыл соңына дейін 4000-нан аз мүше қалды. Муссолини қысқа уақытқа саясатты тастап, Италиядан кетіп, көркем әдебиет жазу мансабын бастауды ойлады. Алайда көп ұзамай жаңа сайланған парламент үкіметтік коалиция құра алмайтыны анық болды. Ең үлкен партия социалистер болды, бұл консервативтілерді үрейлендірді және оларды әлеуетті социалистік үкіметті тоқтату үшін жаңа саяси одақтастар іздеуге мәжбүр етті. Олар сонымен қатар Габриэль Д'Аннунционың Фиуме қаласындағы билікті басып алуын қолдайтынын мәлімдеді және Д'Аннунционы қолдау үшін қоғамдық садақалар сұрады. Бұл ақша Д'Аннунциоға ешқашан жетпеді және фашистер өз мақсаттарына жұмсады. 1920 жылдың жазында "Розовый биеньо" кезінде социалистік жұмысшылардың ереуілдері мен зауыттарды басып алу толқыны өнеркәсіпшілерді және жер иелерін фашистік қозғалысқа қаржылық қолдау көрсетуге көндірді. Фашистер ауылдан көп адам жалдады, ал олардың мүшелері 1920 жылдың соңғы жеті айында он есе өсті. Бұл кезде Муссолинидің өзі фашистік қарулы отрядтарға қатысты аз бақылауға ие болды, бірақ ол оларды басқа саяси партиялармен келіссөздер үстінде күшті имиджін көрсетуге қолданды. 1921 жылдың мамыр айындағы сайлауда фашистер Джованни Джолитти үкіметімен коалицияға кірді, ол оларды социалистерге және жаңадан құрылған Италия коммунистік партиясына қарсы қолдана алады деп сенді. Гиоллити бастаған коалиция Ұлттық блок деп аталды, ал Муссолини өзінің Фашистерін осы топтың "өте оң жақ қанатының" өкілі ретінде таныстырды; бұл ол өзін өте оң жаққа жатқызған алғашқы рет болды. Ол итальяндықтарды жоғары нәсіл ретінде айта бастады және "фашистік сыртқы саясат "империализм" және "ұлттық экспансия" деген сөздермен түйінделеді. Бірнеше айдан кейін Муссолини салыстырмалы түрде орталықтандырылмаған Fasci Italiani di Combattimento партиясын өзінің бақылауында тығыз ұйымдастырылған саяси партияға айналдыруға шешім қабылдады. 1921 жылы қарашада фашистер партиясы қайта аталып, Ұлттық фашистік партия болып қайта құрылды.