Кіріспе
Неміс классикалық ғалымы (1888-1970) Эдуард Давид Мортье Френкель - 1935 жылдан 1953 жылға дейін Оксфорд университетінде латын тілінің Корпус Кристи профессоры. Германия империясындағы ассимиляцияланған еврейлердің отбасында дүниеге келген ол Берлин мен Геттинген университеттерінде классикалық әдебиеттерді оқыды. 1934 жылы нацистік партия енгізген антисемит заңдары оны Ұлыбританияға бас сауғалауға мәжбүр етті, ол сонда Corpus Christi колледжінде қоныстанды. Френкель өзінің академиялық беделін Рим комедияшысы Плаутостың монографиясын жариялаумен қалыптастырды, Plautinisches im Plautus ("Плаутостың Плаутин элементтері", 1922). Кітап оның докторлық диссертациясынан жасалып, Плаут бұрын ойланғаннан гөрі инновациялық драматург екенін мәлімдеп, римдік комедияны зерттеуді өзгертті. 1950 жылы грек драматургы Эскилдің "Агамемнон" атты шығармасына классик Х. Дж. "Бәлкім, грек драмасының ең білімдісі" деп аталады. Ол ұстаздық қызметінен шыққаннан кейін римдік ақын Хораций туралы "Хораций" (1957) атты монография жазды. Биографтар Френкельдің Оксфордта оқытқан сабақтарының әсеріне ерекше мән береді. Еуропалық академиялық өмірдің университетте сирек кездесетін ерекшелігі, бұл сабақтар көптеген Оксфорд студенттерінің интеллектуалды дамуына әсер етті. Оның Агамемнон туралы семинарлары романшы және философ Айрис Мердоктың өлеңіне айналды. 2018 жылы студенттік ұйым өтініші бойынша Корпус Кристи колледждегі Френкельдің есімімен аталған бөлмені оған қатысты жыныстық асырастыру туралы айыптарға жауап ретінде қайта атауға шешім қабылдады. Френкельдің бұл пәнге қосқан үлесін қорытындылай келе, эллинист Хью Ллойд Джонс оны "өз заманының ең білімді классикалық ғалымдарының бірі" деп сипаттады, өйткені ол классиканың әртүрлі пәндерімен таныс.
Eduard David Mortier Fraenkel FBA was a German classical scholar who served as the Corpus Christi Professor of Latin at the University of Oxford from 1935 until 1953. Born to a family of assimilated Jews in the German Empire, he studied Classics at the universities of Berlin and Göttingen. In 1934, antisemitic legislation introduced by the Nazi Party forced him to seek refuge in the United Kingdom where he eventually settled at Corpus Christi College. Fraenkel established his academic reputation with the publication of a monograph on the Roman comedian Plautus, Plautinisches im Plautus ('Plautine Elements in Plautus', 1922). The book was developed from his doctoral thesis and changed the study of Roman comedy by asserting that Plautus was a more innovative playwright than previously thought. In 1950, he published a three volume commentary on the Agamemnon by the Greek playwright Aeschylus which has been described by the classicist H. J. Rose as "perhaps the most erudite that any Greek play has ever had". He wrote a monograph, entitled Horace (1957), on the Roman poet Horace after retiring from his teaching post. Biographers place particular emphasis on the impact of Fraenkel's teaching at Oxford, where he led a weekly seminar on classical texts. A feature of European academic life that had been rare at the university, these classes influenced the intellectual development of many Oxford undergraduates. His seminars on the Agamemnon were the subject of a poem by the novelist and philosopher Iris Murdoch. In 2018, following a petition by the student body, Corpus Christi decided to re name a room in the college that had been named after Fraenkel in reaction to allegations of sexual harassment against him. Summarising Fraenkel's contributions to the discipline, the Hellenist Hugh Lloyd Jones described him as "one of the most learned classical scholars of his time" due to his acquaintance with a diverse range of disciplines within the Classics.
Ерте өмір және білім
Эдуард Давид Мортье Френкель 1888 жылы 17 наурызда Пруссия Корольдігінің Берлинде дүниеге келген. Оның отбасы яһуди болғанмен, ассимиляцияланып, экономикалық жағынан өркендеген. Оның анасы Эдит Социал-демократиялық саясаткер және заң кітаптарын шығарушы Хьюго Хайманның әпкесі болды. Ол Френкельге заң тарихымен танысуға көмектесті. Оның әкесі Юлиус Френкель шарап сатушы болып жұмыс істеді. Ол арқылы Френкель екі филологпен туысқан: оның ағасы Эрнст Френкель Балтық тілдерін зерттеген, ал оның әкесінің ағасы Людвиг Траубе палеография пәнінің негізін қалаушылардың бірі болған. Он жасында Френкель остеомиелитпен ауырады. Өмірге қауіп төндіретін ауру оның оң қолын ақауландырып жіберді. 1897 жылдан 1906 жылға дейін Френкель Берлиннің Темпельхоф ауданындағы Асканиш гимназиясына [de] оқуға түсті, мұнда оның мұғалімдері мифограф Отто Группеге кірді, оны Френкель өзінің докторлық диссертациясында классикалық антикалыққа қызығушылығын тудырған деп есептейді. Осы бейімділіктеріне қарамастан, ол Берлин университетінде заңгерлік мамандықты оқыды, өйткені антисемиттік жұмысқа алу конвенциялары неміс университетінде оқытушылық лауазымға ие болуды қиындатқан болар еді. Заңгерлік оқу кезінде Френкельге грекші Ульрих фон Виламович Моеллендорф тәлім бере бастады. 1907 жылдың соңында Римге келгеннен кейін Френкель өзінің дәрежесін классикалық филология пәніне өзгертті. 1909 жылы Геттинген университетінің латыншы Фридрих Лео мен лингвист Якоб Вакернагельдің оқуын жалғастыру үшін Геттинген университетінің студенті болды. 1912 жылы ол De media et nova comoedia quaestiones selectae ("Орта және жаңа комедия бойынша таңдалған зерттеулер") атты Рим комедиясы туралы диссертация үшін докторлық дәріс алды.
Германиядағы мансап
Френкельдің алғашқы академиялық қызметі 1913 жылы Мюнхенде орналасқан лексикографиялық жоба - Thesaurus Linguae Latinae-де ассистент болып болды. Біршама уақыт Берлиндегі Шарлоттенбург орта мектебінде жұмыс істегеннен кейін, ол 1917 жылы Берлиндегі университетінде біліктілігін арттыруды бастады және ол жерде неміс тілінде Privatdozent деп аталатын оқытушы ретінде сабақ бере бастады. 1918 жылы Френкель классикалық зерттеуші Рут фон Велсенге үйленді. Олардың үш ұлы мен екі қызы болды, олардың бірі математик Эдвард Френкель болды. 1920 жылы Берлиндегі төтенше профессорлық қызметке көтерілгеннен кейін, Френкель 1923 жылы Киль университетінің латын профессоры болып тағайындалды. Оның тағайындалуы римдік комедиан Плаут туралы монография жариялағаннан кейін болды, бұл оның пәндегі беделін нығайтты. 1928 жылы Френкель Геттинген университетінің ұсынысын қабылдады. Ол үш жыл бойы өзі үшін және отбасы үшін қиын кезең болды; оның ұлы Альберт аурудан қайтыс болды және Френкель классик Гордон Уильямс факультет ішіндегі "жеке даулар" деп сипаттаған жағдайдағы антисемитизмге ұшырады. 1931 жылы Фрайбург университетінің профессоры болып тағайындалды, онда ол жеке өмірін толыққанды өткізді және тұрақты тұруға үміттенді. Алайда 1933 жылдың басында Адольф Гитлер мен нацистік партия билікке келгеннен кейін оның университеттегі қызметі үзілді. Сол жылдың сәуір айында заңға сәйкес, яһудилерге университеттерде оқытуды тыйым салған. Жұмысынан айырылған ол жылдың қалған бөлігінде Германияда қалып, дискриминацияның артуына тап болды.
Англиядағы жер аударылу
Френкель 1934 жылдың бір бөлігін Оксфорд университетінің Крайст-Черч колледжінде өткізді, оны классика факультеті мен классикалық ғалым Гилберт Мюррей шақырды. Тамыз айында Оксфордтағы факультет Френкельдің болу мерзімін ұзарта алмағанынан кейін, ол Кембридждегі Тринити колледжінің Беван стипендиясына сайланды. Досы - латыншы Дональд Робертсонның көмегімен Фрэнкел отбасымен сол жылдың соңында Кембриджге көшіп барды. Троицадағы лауазымымен отбасын асырау қиын болғандықтан, Френкель 1934 жылдың соңында АҚШ-қа лекция сапарын жоспарлай бастады, ол тұрақты тағайындауды табады деп үміттенді. Ол турнеге шыға алмастан бұрын, Альберт Кертис Кларктың отставкасынан кейін Оксфордтағы Латын профессорының Корпус Кристи профессоры бос болды. Френкель кафедраға көптеген британ классиктерінің, соның ішінде университеттің болашақ вице-канцлері Морис Боураның және Кембридждегі латын профессоры Кеннеди А. Э. Хаусманның қолдауымен өтініш берді. Оның кандидатурасына роман жазушы және М. П. Джон Бьюкен қарсылық білдірді, ол The Sunday Times газетінде британдық университеттерге "шетелдіктерді импорттау" туралы наразылық білдірді. Френкель 1935 жылы төрағалыққа сайланып, АҚШ-тағы міндеттемелерін тоқтатты. Сайлануымен Френкель Корпус-Кристи колледжінің мүшесі болды және Музей жолындағы үйге қоныс аударды. Латын поэзиясы, соның ішінде Катулл, Хораций және Вергилий еңбектері туралы дәрістерден басқа, ол грек және латын мәтіндері бойынша семинарлар өткізді. Студенттер мен ғалымдар қатысқан бұл семинарлар Еуропаның академиялық өмірінің ерекшелігі болды, ол Френкель келгенге дейін Оксфордта сирек кездесетін. Сабақ барысында қатысушылар аптасына бір рет жиналып, "келесі бір сабақты баяу әрі егжей-тегжейлі оқып, талқылайтын". Студенттерден Френкельдің өз жұмыстарына қатысты түсініктемелерін және оларды қызығушылық тудыратын тақырыптарға, соның ішінде түсіндіру, мәтіндік сын және классикалық ғылымның тарихына қарсы тұруға дайындық жасауды сұрады. 1936 жылдың күзінен 1942 жылдың көктемгі семестріне дейін семинарлар грек драматургы Эскилдің "Агамемнон" шығармасын қарастырды, ол туралы Френкель 1950 жылы үш томдық түсініктеме жариялады.
Зейнеткерлік және өлім
1953 жылы Френкель өзінің академиялық қызметінен зейнетке шықты, бірақ лекциялар оқып, семинарлар өткізді. 1955 жылы ол итальян дінбасы Джузеппе Де Лукамен танысты, ол ғылыми баспахананы басқарды. Де Лукамен бірге Леоның Kleine Schriften және неміс филологы Вильгельм Шульцедің екі зерттеуін редакциялады. 1957 жылы Френкель Хораций туралы монография жариялады. Френкель зейнетке шыққанға дейін белсенді қызмет етіп жүрсе, Руттың денсаулығы нашарлай бастады. Ол 1970 жылы 5 ақпанда қайтыс болды; Френкель сол күні, төрт сағаттан кейін өзін-өзі өлтірді.
Плаутус
XIX ғасырдың аяғында Плауттың комедиясын зерттеуде оның пьесалары негізінен грек орта комедиясының үлгілерінен алынған деген ой басым болды, олардың көпшілігі жоғалып кетті. Ғалымдар Плауттың пьесаларын негізінен осы жоғалған грек жанры туралы ақпаратты қайта табу құралы ретінде қарастырды. Френкельдің ұстазы Фридрих Лео 1885 жылы Plautinische Forschungen атты зерттеуінде осы аргументтер желісін қолданды. 1922 жылы Френкель Леоның докторантурасында жүргізген докторлық жұмысына негізделген Plautinisches im Plautus ("Плаутостың плаутиндік элементтері") атты монографиясын жариялады. Кітап Плаутты орта комедияның көзі ретінде емес, өз алдына автор ретінде талдау үшін жасалған. Френкельдің бұл мәселеге деген көзқарасы Плауттың комедия жанрына берген алғашқы үлесін қайта құрудың негізі ретінде қайталанатын егжей-тегжейліліктер мен көрініс түрлерін оқшаулау болды. Бұл әдісті қолдана отырып, ол Плаутусқа тән төрт элементті анықтады: тікелей сөйлеудің ашылу формулалары; кейіпкерлерінің өздерінің өзге біреуге айналуы туралы әдеті; грек мифологиясын қолдануы; және жансыз заттарды жанды деп қарауы. Осы байқауларға сүйене отырып, ол Плауттың жаңашылдыққа қол жеткізгенін ұстанатын жанрдың негізгі салаларын сипаттайды. Бұған тікелей сөйлеудің ұзақтығы, "ақылсыз құлдың" сипаты және оның әнделген сөздерді (кантика) шығармашылық қолдануы жатады. Ол Плауттың басым академиялық консенсусқа қарама-қайшы "өзінің жаңашыл шығармашыл" екендігіне тоқталды. 1960 жылы Plautinisches im Plautus итальян тіліндегі аудармасы жарық көрді, бұл Френкельге өзінің бастапқы пікіріне түзетулер тізіміне қосуға мүмкіндік берді. Классикалық филологияға жазған классик Генри Прескотт Френкельдің кітабын Леоның Плаутинские исследованиясынан бері римдік комедияны зерттеуге ең маңызды үлес деп санайды. Прескотт оның тұжырымдарын Плауттың түпнұсқалығын тануға бағытталған "маңызды маятниктің айналғаны" деп сипаттаса да, ол Френкельдің типтік элементтерді анықтауын аргументтің сәтті бөлігі деп қарады. 2007 жылы грек ғалымы К. Маршалл бұл кітапты "танымдық, ойландыратын, кейде қатты көңілді ететін" деп атап, Френкельдің бұрынғы зерттеулеріне қатысты пікірі "уақыт сынағына төтеп бергенін" айтты. Классицист Лиза Морис, оның кейбір дәлелдері қабылданбағанымен, Plautinisches im Plautus "заманауи Плаутиндік стипендияның катализаторы" болды деп жазды.
Эскил
Френкель 1925 жылы Эскилдің "Агамемнон" кітабына қызығушылық таныта бастады, бірақ корпус профессоры лауазымына өтініш бергенге дейінгі жылдары латын әдебиетіне назар аударды. Ол 1936 жылдан 1942 жылға дейін апта сайынғы семинарларда ойын туралы өз ойларын дамытты. 1942 жылдың наурыз айынан бастап латындық R.A. Б. Майнорс және тарихшы Джон Бизли Френкельді оның жазбаларын жариялауға дайындау процесінде қолдауға кірісті. Оның еңбектерінің кей бөліктері, соның ішінде грек мәтінінің аудармасы неміс тілінен ағылшын тіліне аударылуы керек болды. 1943 жылы Френкель Оксфорд университетінің баспасына пьесаға түсініктеме жазу үшін қолжазба тапсырды. Баспасөздің жауапты өкілі Кеннет Сисам бұл туралы оң пікір білдірсе де, қолжазбаның ерекше ұзындығына байланысты жариялау процесі тоқтатылды, бұл Сисамды түсініктемені "тевтондық жәндік" деп сипаттауға мәжбүр етті. 1950 жылы кітап үш томда жарық көрді. Өзінің түсініктемесінде Френкель вариум әдісін қолданды, бұл арқылы негізгі автордың пікірлерімен қатар алдыңғы ғалымдардың пікірлеріне едәуір орын беріледі. Бір таңғаларлық зерттеуде ол Томас Стэнлидің мәтіннің аса ықпалды алғашқы басылымындағы (1663) көптеген ең терең жазбалардың Джон Пирсонның жасырын жомарттығына байланысты екенін көрсетті. Френкельдің пікірінше, қолданылып жүрген әдістерді ұсыну қиынға соқса да, мәтінді уақыт өте келе жинақталған ғалымдардың көзқарастарынан ажырату үшін қажет болды. Оның кітабында жалпыға ортақ тәжірибеге қайшы, негізгі тақырыптар жеке кіріспеде қарастырылмаған, олар пайда болған кезде түсініктемеде қарастырылған. Осылайша оның жеке жазбалары пьесаның өзінен тыс көптеген ғылым салалары бойынша ақпарат көзі болды. Френкель сондай-ақ жаңа сын терминдерді, мысалы Эскилдің жинақталған аппозицияны қолдануы үшін гуттатимді ойлап табу арқылы түсініктеме техникасына қызығушылық танытты. Классицист Х. Дж. Роза, Френкельдің түсіндірмесі "бәлкім, грек драмасының ең білімдісі" болған шығар. Роуз кітапты тақырыптық кіріспе практикасын қолдағаны және Френкельдің өз көзқарастарын оның алдыңғыларымен қатар тұжырымдағаны үшін мақтады. Роуз "Гельнялық зерттеулер журналына" жазған шолуын "оның [комментарийдің] құндылығы мәңгілік екеніне сенімділікпен" деген қорытындымен аяқтады. Рецензент К. Артур Линч бұл басылымды "бақыт пен таңғалудың көзі" деп атады, бұл Френкельдің мәтіндегі қиындықтарды мойындауға дайындығын көрсетті. Гелленист Дж. К. Камербек бұл түсіндірмеде басқа классиктерді қатаң сынға алған, бірақ ол "XX ғасыр филологиясының ескерткіші" ("un monument de la philologie du XXe siècle") деп қосты.
Хорас
Френкель 1930 жылдардың басында Хораций туралы мақалалар жариялай бастады. Оның "Хорас" (1957) шығармасы жеке мәтіндерді талдау негізінде ақын шығармашылығының жалпы түсінігін алға тартты. Кітаптың алғашқы тарауында ақынның өмірі туралы роман жазушысы Св. Кітаптың қалған бөлігінде Хорацийдің алғашқы және соңғы шығармаларына баса назар аударған таңдалған өлеңдерінің толық түсіндірмелері жазылған. Френкельдің Эподтар мен Сатиралар туралы тарауларында ол Хорацийдің әдеби үлгілерін (грек лирикалық ақыны Архилох пен римдік сатирик Гай Луцилийді) еліктеуден бас тартып, әртүрлі жанрлар туралы өз түсінігіне қарай көркемдік жетілу процесін басынан өткізгенін дәлелдеді. Ортаңғы үлкен бөлімде Оданың алғашқы үш кітабы жазылған. Ол Хорацийдің грек лирикасының үлгілерін әдебиеттің үнемі абстрактілірек түріне қалай дамытқанын көрсетті. Император Августқа арнаған өлеңдері туралы Френкель олар Хорацийдің жастық шағындағы саяси ұстанымына қайшы келмейтінін, тарихшы Рональд Саймның пікірлеріне қайшы келетінін айтты. Рим революциясында Сайм бұл өлеңдерді Август режимі үшін үгіт-насихат түрі ретінде суреттеді. Кітап Хорацийдің хаттары туралы жаңаша көзқарас танытты. Бұл хаттар дактилликалық метрдегі хаттар жинағы еді. Бұрынғы ғалымдардың көпшілігі оларды нақты әлемдегі хаттардың адал репродукциясы немесе толығымен ойдан шығарылған деп қараса да, Френкель олардың "қос табиғат" екенін, нақты және нақты емес элементтерді біріктіретінін айтты. Ол 17 жылы өткен Секулярлық ойындарға арналған мерекелік әнұранды, Кармен Секуляреді, өзінің фестивальдық контекстінен тәуелсіз өлең ретінде түсіндірді, бұл Хорацийдің лирикалық поэзияға оралуын білдірді. Осылайша, әдетте назардан тыс қалған бұл мәтін Френкельдің Хорацийдің шығармаларын оқыуында маңызды құрамдас бөлігіне айналды. Соңғы тарауда Одалардың төртінші кітабы қарастырылып, қайтадан ақынның үлгілеріне қарағанда алға басуына назар аударылды. Хорацийдің шығармасы оң пікірлерге ие болғанымен, Френкель ғалымдар қауымының реакциясынан көңілі қалды. Уильямс оны "өте ерекше" деп сипаттап, "оның кемшіліктері де анық. Френкель ақынның өлеңдері мен өмірі арасында қарапайым байланыс бар деп ойлаған". Ол Френкельдің Августқа "жақсы ниетті және еріксіз монарх" ретінде қарауы поэзия мен саясат арасындағы қарым-қатынастың қате суретін тудырды деп қосты. Латын тілінің ғалымы Дженис Бенарио "The Classical Journal" журналына жазған еңбегін қарап шығып, бұл кітапты "Хорацийдің энциклопедиясы деп қарастыруға болады, өйткені онда өте көп материал қамтылған", оны "Хорацийдің кез келген деңгейіндегі мұғалімі үшін өте қажет" деп санайды. Латындық Карл Беккер (латындық) [de] кітапты "латын филологиясының ұлы жетістіктерінің бірі" ("eine der großen Leistungen der lateinischen Philologie") деп қарады, бірақ Френкельдің Эподалар мен Сатиралардағы поэтикалық жетілу тұжырымдамасын ең әлсіз аргумент ретінде атап өтті.
Қабылдау
Френкельдің бұл пәнге қосқан үлесін қорытындылай келе, эллинист Хью Ллойд Джонс оны "өз заманының ең білімді классикалық ғалымдарының бірі" деп сипаттады, өйткені ол классиканың әртүрлі пәндерімен таныс. Уильямстың айтуынша, Френкельдің ең ықпалды еңбектері - Плаутос туралы монографиясы және көптеген журнал мақалалары, өйткені олар "интеллектуалды жаңалықтардың шынайы қызығушылығын білдіреді". Уильямс Френкельдің "бір-біріне байланысты емес фактілердің арасында күтілмеген байланыстарды" ажырата білетіндігін де атап өтті. Классикалық зерттеулердің тарихшысы Кристофер Стрей Френкельді "жиырмасыншы ғасырдың ең ұлы классикалық зерттеушілерінің бірі" деп санайды. 2007 жылы эллинист Стефани Вест Френкельдің Оксфордқа келуінің әсерін зерттейтін кітап тарауын жариялады. Өзінің және Оксфордтың басқа классиктерінің естеліктеріне сүйене отырып, ол оның семинарларын классикалық оқытудағы ең маңызды үлесі деп сипаттады, өйткені кездесулерге негізінен Френкель классиканың бірнеше саласында өзінің кең білімін бөліскен студенттер қатысты. Оксфордта оқыған көптеген студенттердің интеллектуалды дамуына осы семинарлардың әсерін мойындаған эллинист Мартин Уэст былай деп жазды: "Біз мұнда неміс филологиясының іс-әрекетін көрдік; ол біздің орындықтарымыздың артындағы бөлмені аралап жүргенде, біз оны өз бойымыздан естідік. Оксфордта оқыған философ және романист Айрис Мердок "Агамемнон класы, 1939" атты поэмасын жазды, ол Френкельдің семинарын Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кездегі жағдаймен салыстырды. 2000 жылы шыққан "Естеліктер: адамдар мен орындар" атты кітабында философ Мэри Уорнок 1943 жылы Френкель өзінің кеңсесінде "жеке кешкі сабақтар" кезінде өзінің және басқа бір студенті Имоген Роглды өз еркіне қарсы қол тигізгенін жазды. Уорноктың айтуынша, Френкель өзінің әрекеттері үшін Кемелден Ньюнам колледжінің классика мұғалімі Джоселин Тойнбидің хатында кешірім сұрады. 1990 жылы латынша зерттеуші Николас Хорсфолл: "[Франкель] әйелдің сұлулығын жылы, бірақ әдепті түрде ұнатты", - деп мәлімдеді. Оның бұл сөзін ежелгі тарихшы Мэри Берд сынға алды, ол оны Френкельдің мінез-құлқы туралы білімді одан әрі таратуға қарсы ықтимал "қорғаныс механизмі" деп сипаттады. Френкель қайтыс болғаннан кейін, Корпус Кристи оның кеңсесінің бір бөлігін Френкель бөлмесі деп аталатын мерекелік конференц-залға айналдырды. 2017 жылдың 26 қарашасында колледждің студенттік студенттік кеңесі бөлмені қайта атауға және Френкельдің суретін алып тастауға шақыратын қаулы қабылдады. Олардың бұл әрекеті студенттік газет "Червелл" арқылы жарияланып, Daily Mail және The Times сияқты ұлттық басылымдардың назарына түсті. 2018 жылдың 6 ақпанында студенттер мен колледждің классикалық ғалымдары арасында қалалық кеңес өтті. Кездесуде Френкель бөлмесінің атын босқын ғалымдар бөлмесі деп өзгертуге ұсыныс жасалды. 7 наурызда колледждің басқарушы органы бұл ұсынысты қабылдады. Бөлмеге тарихшылар Пол Виноградов пен Михаил Ростовцеф, классик Рудольф Пфайффер және философ Исайя Берлинді еске алатын мемориалдық тақта орнатылды.
Құрметтер
Френкель 1941 жылы Британ академиясының мүшесі болып сайланды. Ол 1965 жылы классикалық зерттеулер үшін Кенион медалімен марапатталды және Берлин еркін университетінен және Урбино, Сент-Эндрюс, Флоренция, Фрибург және Оксфорд университеттерінен құрметті докторлық дәрежесін алды.