Commonwealth v. Kneeland

Кіріспе

Массачусетс штатының Жоғарғы Соттың көңілдіге тигізу туралы ісі Массачусетс штатының одақтастығы Абнер Книландқа қарсы 1838 жылы Массачусетс штатының соты ісі болды, бұл АҚШ-тағы соттың көңілдіге тигізу үшін айыпталушыны тұтқындағаны үшін ерекше.

Шолу

Абылайдың ұлы Абинер Книланд, бұрын универсалист болған, бірақ кейін пантеизмнің бір түріне айналған, өзгермелі уағыздаушы еді. Ол өзінің жаңадан қабылдаған пантеизм философиясын түсіндіретін хаттар жариялады, табиғаттан басқа құдайларды және Иса Мәсіхтің ерекше құдайлығын жоққа шығарды. Книланд - дау туғызатын тұлға, ол "Бостон тергеушісі" деп аталатын рационалистік журнал жазды. Ол 1833 жылдың 20 желтоқсанындағы санында осындай қозғайтын мәлімдемелерді жазғанын мойындағаннан кейін сотқа тартылды. Ол "Құдайдың киелі есімін қасақана қорлаған" және Мәсіхтен ашық танаған. Деректер 1833 жылы жазылған болса да, Книландты үкім шығара алмаған кешіктірулер мен сотқа қарсы әрекеттердің салдарынан төрт рет соттады. Бірінші сот 1834 жылдың қаңтарында болды және Книланд айыпталды, бірақ ол дереу шағымданды; екінші іс сотқа қарамай аяқталды; үшінші сот 1835 жылдың қарашасында және Книланд кінәлі деп танылды; және соңғы шағымданған іс 1838 жылы қаралды. Сотта Книлендтің бірінші екі іс жүргізуінде оның атынан Дунлап мырза жүгінді, ал соңғы екеуінде ол өзін-өзі қорғады. Олар оның іс-әрекетін үш рет қорғады: Книланд Құдайдың бар екенін ешқашан мойындамаған, тек "бір" Құдайдың бар екенін айтты. Сондықтан ол атеист емес, пантеист еді. Заңның өзі жарамсыз болды және бұзылғаны жөн, өйткені ол Массачусетс конституциясының діни еркіндікке кепілдік бергенін бұзды. Заң сонымен қатар баспасөз еркіндігіне кепілдікті бұзды. Сот Книлендтің мәлімдемесінен сенімді емес еді. Сот оның сенімдеріне қарамастан, ол Құдайдың есімін зұлым ниетпен қорлаған деген шешім қабылдады, бұл Книлендтің бірінші тұжырымдарын күмәнді етті. Екіншісі бойынша, сот басқа мемлекеттердің отарлау жарғыларын қарап, олардың да дін бостандығына кепілдік беретін көңілдес заңдарды қабылдағанын және заңның "конституция қабылданғаннан кейін көп ұзамай қабылданғанын және конституцияны жасаған конвенцияның көптеген мүшелері осы заңды қабылдаған заң шығарушы органның мүшелері болғанына күмән жоқ" деп атап өтті. Сондықтан олар бір-біріне қайшы келмеуі керек. Соттанушы Шоу 1820-1821 жылдардағы Массачусетс конституциялық конвенциясына қатысқан және қазіргі конституция мен 1782 жылғы Құдайды қорлау туралы заңның арасында қайшылық таппаған. Сот үшінші талапты бірден жоққа шығарып, егер баспасөзге шексіз еркіндік берілсе, онда бұл мақала жеке адамдарға, мекемелерге және үкіметтерге қарсы баспана түрінде жала жабуға, жала жабуға және жалған сөйлеуге жалпы лицензияға айналады, бірақ баспа түрінде жеткізілген кез келген сатқындыққа, кісі өлтіруге және басқа да барлық қылмыстарға итермелеу жазасыз қалады. Книленд 60 күндік түрмеге кесілді. Сотшы Мортон келіспеушілік білдірді; онда ол Құдайдан бас тарту ғана көңілді қорлау емес екенін, ал жазаланатын көңілді қорлау тек қана зұлымдықпен немесе ренжіту ниетімен дінге шабуыл жасау екенін, бұл жағдайда орындалмаған стандартты дәлелдеді. Книлендті қолдап, Уильям Эллери Ченнингтің сөз бостандығына негізделген кешірім сұрап, Ралф Уолдо Эмерсон мен Уильям Ллойд Гаррисонды қоса алғанда, әртүрлі танымал адамдар қол қойған өтініш жасалды. Алайда қарсы петицияға одан да көп қол қойылды; Книленд түрмеде қалып, бүкіл мерзімін өткерді.

The defendant, Abner Kneeland, was a mercurial preacher who had been a Universalist, but had since converted to a form of pantheism. He published letters in which he expounded on his recently adopted pantheist philosophy, denying any God other than Nature as well as the uniquely particular divinity of Jesus Christ. Already a controversial figure, Kneeland wrote a rationalist journal called the Boston Investigator. He was taken to court after he admitted having written such provocative statements in the December 20, 1833 issue. The legal indictment was for "willfully blaspheming the holy name of God" and for his public disavowal of Christ. Though the statements were written in 1833, Kneeland was ultimately tried four times due to delays and mistrials that failed to deliver a verdict. The first trial was in January 1834 and Kneeland was convicted, but he promptly appealed; the second case ended in a mistrial; the third trial November 1835 and Kneeland was found guilty; and the final appealed case was heard in 1838. At trial, Kneeland was represented by Mr. Dunlap in the first two trials, and represented himself in the last two. They raised three defenses of his actions:

Kneeland claimed he never denied the existence of God, merely the existence of "a" God. Therefore, he was not an atheist, but rather a pantheist. The law itself was invalid and should be overturned, as it was in violation with the Massachusetts Constitution's guarantee of religious freedom. The law also violated the guarantee of freedom of the press. The court was unconvinced by Kneeland's claims. It ruled that regardless of his beliefs, he had libeled God's name with malicious intent, rendering Kneeland's first point moot. As for the second, the court examined other states' colonial charters and pointed out that they too had reconciled blasphemy laws with guarantees of religious freedom, and that the law "was passed very soon after the adoption of the constitution, and no doubt, many members of the convention which framed the constitution, were members of the legislature which passed this law." Therefore, they must not conflict. Justice Shaw had also been present at the Massachusetts Constitutional Convention of 1820–1821, and found no conflict between the current constitution and the 1782 Act against Blasphemy. The court dismissed the third claim out of hand, saying that if unlimited freedom of the press was allowed,

the article in question become a general license for scandal, calumny and falsehood against individuals, institutions and governments, in the form of publication but all incitation to treason, assassination, and all other crimes however atrocious, if conveyed in printed language, would be dispunishable. Kneeland was sentenced to sixty days in prison. Justice Morton did issue a dissent; in it, he argued that mere disavowal of God was not blasphemy, and punishable blasphemy was only attacking religion out of malice or intent to injure, a standard that was not met in this case. In Kneeland's support, a petition was put forward by for his pardon under grounds of free speech by William Ellery Channing, signed by various prominent people including Ralph Waldo Emerson and William Lloyd Garrison. However, a counter petition was signed with even more signatures; Kneeland stayed in prison and served his entire term.