Кіріспе

Оңтүстік Корея суретшісі (1914-1965) Park Su geun (hangul=박수근; 21 ақпан 1914 6 мамыр 1965), Park Soo keun деп те аударылады, Оңтүстік Кореяның суретшісі, Кореяның ауыл өмірін суреттеген. Ол колониялық және соғыстан кейінгі кезеңде белсенді өнер көрсеткен, ресми өнер білімі жоқ кореялық суретшілердің бірі болды. Өзін-өзі оқытқан суретші ретінде Пак Су Гюн текстуралы беттерді, геометриялық пішіндерді, қатаң сызықтарды және өшірілген түстерді қолдана отырып, бірегей сурет салу стилін қалыптастырды.

Ерте өмір және мансап

Парк Су Гюн Янггу округінде, Когендо, Корея, Жапон империясында дүниеге келген. Парк Янгу мемлекеттік мектебін бітіргеннен кейін, қаржылық қиындықтарға байланысты ресми дайындықсыз немесе қосымша білімсіз сурет салуды үйренуге тура келді. Алайда, О Дёк йонг (hangul=오득영, 19041991) және Шимидзу Киёси (水), Ишигуро Йошиясу (石黑義保, 18901977), Хара Такео (原竹男) сияқты ұстаздарының көмегімен ол сурет салуды жалғастыра алды. Ол Жан-Франсуа Миледің "Лангель" атты суретімен танысқаннан кейін суретші ретінде мансап құруға талпынғаны белгілі. 1932 жылы ол "Бастапқы көктем" (hangul=봄이 오다) атты шығармасымен суретшілік шеңберде дебют жасады. Ол 1935 жылы Чунчхонға көшіп келіп, О Дёк Ён және Миёши Ивакичиден (三吉岩吉) көмек алды және 1936 жылдан 1944 жылға дейін Жосон өнер көрмесінде сегіз рет жүлде жеңіп алды. 1939 жылы Пак Су Гюн Ким Бок Сунға (김복순, 金福順, 19221979) үйленді, ол кейінірек әйелдердің көптеген суреттерінің үлгісі болды.

Пхеньян кезеңі

1940 жылы Пак Су Гюн Пхеньянға көшіп, Миёшидің көмегімен Хэйаннандо провинциялық үкіметінде клерк болып жұмыс істеді. Пхеньян қаласында жұмыс істеп жүріп, 1940-1944 жылдары Жохохоэ (hangul=주호회) суретшілер тобының мүшесі болды және топтық көрмелерге қатысты. Пхеньянда болған кезінде ол "Аял ұнтақтап пісіретін бұршақ" (맷돌질하는 여인, 1940), "Аял жуу киімдері" (망질하는 여인, 1941), "Ана мен бала" (모자, 母子, 1942) және "Аял тігінші" (실을 뽑는 여인, 1943) сияқты негізгі өнер туындыларын Жосон өнер көрмесінің көрмелер саябағына ұсынды. 1940 жылдары Пак Су Гюн тас бояу бетін ерекше қолданады, ол ежелгі Кореяның тас пагодалары мен Будда мүсіндерінен шабыт алды. Пак Су Гюн Пхеньянда болған кезінде және Джухохоемен байланыста болған кезінде баспамен тәжірибе жүргізді.

Сеул кезеңі

Корея соғысы кезінде Пак Су Гюн 1950 жылы Пхеньяннан Сеулге жалғыз көшіп келді, кейіннен оған 1952 жылы отбасы қосылды. Оның Чунчхон мен Пхеньяннан шыққан көптеген ертедегі жұмыстары, сондай-ақ Корея соғысы кезінде қашып жүрген кезде жасалғандары, ол Оңтүстік Кореяға кетіп, суреттерін Солтүстік Кореяда қалдырып кеткен кезде жоғалып кетті немесе жойылды. Алайда, оның геометриялық және жазық пішіндерді және қарапайым сызықтарды пайдаланудағы шаруа өмірінің таныс және шынайы көріністерін бейнелеудегі көркемдік стилі осы кезде қалыптасқан болатын. Парк Су Гюн өзінің көптеген бұрынғы жұмыстарына қайта назар аударып, соғыстан кейін оларды одан әрі дамытты. Сеулде қаржылық қиындықтар жалғасты, бірақ Пак Су Гюн Сеулде орналасқан американдық сарбаздарға портреттер салу арқылы өмір сүре алды. 1953 жылы Пак Су Гюн "Үй" (hangul=집) атты шығармасымен 2-ші жыл сайынғы көрмеде бірінші орынды иеленді, содан кейін ол суретші ретінде толық уақытты сурет салады. Парк Су Гюн 1955 жылдан бастап Даехан өнер қауымдастығының (Даехан Мисул Хёофо, 대한미술협회, 大韓美術協會) мүшесі болды және 1960 жылға дейін олардың жыл сайынғы көрмелеріне қатысты. Парк сонымен қатар 1958 жылы Кореяның ағаштан жасалған баспа ассоциациясының (Hanguk Panhwa Hyeophoe, 한국판화협회, 韓國版協會) құрылтайшы мүшесі болды және клубтың бірінші жылдық топтық көрмесіне ағаштан жасалған баспа "Қарт ер адам және әйел" (hangul=노인과 여인) шығармасын ұсынды. Ол сондай-ақ 1960 жылы топтық көрмеге Хёндай Панхуа Донгның (hangul=현대판화동인) құрылтайшы мүшесі ретінде Ким Вханки, Чой Ён Рим (최영림, 榮林), Ю Ганг Рьеол (유강렬, 劉康烈) және Чжон Гю (정규, 圭) қатарында қатысты. 1959 жылы Ұлттық көркемсурет көрмесінің ұсынылатын суретшісі атанды және 1962 жылы төрелік комитетінде қызмет етті. Пак Су Гюн сонымен қатар, 1957 жылы Гонконг пен Сан-Франциско мұражайында, ал 1958 жылы Нью-Йорктегі World House галереясында топтық көрмелерге майлы суреттерін ұсынды. Ол өзінің шығармаларын сатуда және шетелдегі көрмелерге қатысуда американдық журналист Маргарет Г. Миллерден көмек алды. Ол өзінің суреттерінің сатылуы, қаржылық жағдайы және күнделікті өмірі туралы көптеген хаттар қалдырды. Су Гюнның суреттері шетелде танымал болғанына қарамастан, Кореяның ірі көрмелерінде жиі қабылданбайды. Ол 1957 жылғы көрмеде "Үш әйел" (hangul=세 여인) жүлдеге ие бола алмағанынан кейін Корея Республикасы Көрмесіне шығармаларын тапсырудан бас тартты, бірақ 1959 жылы Гукчжон комитеті оны Ұсынылған суретші деп тағайындады. Содан кейін "Бастапқы" (hangul=봄), "Қыздың тынығыуы" (hangul=휴녀), "Қарт пен ойнаған балалар" (hangul=노인과 유동) шығармаларын ұсынды.

Көркемдік стилі

Карьерасы бойы Пак Су Гюн қарапайым, қарапайым адамдарды бейнелеуге деген сенімін сақтап, отбасылық өмірдің қарапайым, бірақ шынайы көріністерін, әсіресе Кореяның ауыл шаруашылығында өмір сүру салтын жеке өзі көрген. Парк әйелдер мен ағаштардың күнделікті өмірін суретке түсіруді жақсы көретін. Әйелдер мен ағаштардың кейбіреулері "Аналар дәнді ұрып жатыр" (절구질하는 여인, 1952), "Жууу орны" (빨래터, 1954), "Үйге оралу" (귀가, 1962) және "Ескі ағаш пен әйел" (고목과 여인, 1964) сияқты типтік жұмыстар. Оның көптеген ағаштары жалаңаш, бұрмаланған және сынық болып көрінеді. Оның суреттеріндегі ағаштардың қолданылуы қазіргі әлеуметтік ахуалдың көрінісі және қиындықтарды жеңуде ағашқа деген үміт пен сенім. Олардың киім киюі мен кейіпкерлерінің ерекше бет-әлпеті мен кішіпейілділігі жоқ болғандықтан, Пак Су Гюнның ұлттық қиындықтар мен азапты кезеңдерде күшті және еңбекқор әйелдердің өзінің романтикалық түсіндірулерін көрсеткені байқалады. Парк Су Гюн негізінен "материе техникасын" (хангул=마티에르 기법) қолдана отырып, қарапайым корейлік жергілікті көріністерді және қарапайым корей халқының күнделікті өмірін бейнелеу үшін бірегей, гранит тәрізді бет пішіндерін және ашық сұр немесе қоңыр түсті түсті түсті қолданды. Оның кубистік кескіндеме стилін материя мен абстракцияға баса назар аударған "Арт Информаль" практикасынан алынған "материялық техникамен" біріктіруі 1950-ші жылдардағы бірегей бейнеге әкелді. Ол майды азайту үшін сүзгіден өткізілген майлы бояуды қолға алу үшін щеткалар мен пышақтарды қолданды. Бұл бетке қарапайым пішіндерді бейнелеу үшін қалың, батыл сызықтар қолданды. Оның наивтілік және геометриялық, жалпақталған және оңайлатылған кескіндеме стиліне деген назары 1950 жылдардың аяғынан бері күшейді. Оның суреттері сәулет өнерінің әсерін көрсетті, өйткені ол өзінің кеңістіктік композицияларын қалыптастыруда жалпақ, қарама-қарсы пішіндер мен формалардың қатарласуын тәжірибеден өткізді. Парк сонымен қатар өзінің бүкіл мансабында баспалар, акварельдер, суреттер мен иллюстрациялар шығарды. Пак Су Гюнның сурет салудағы тақырыптары мен тақырыптары қарапайым және қарапайым болса да, оның көркем шығармашылығы мен Кореяның қазіргі заманғы өнер тарихына қосқан үлесі ерекше деп саналады, әсіресе көптеген басқа заманауи суретшілер батыс тақырыптары мен сурет салу стильдерін тәжірибеден өткізгендіктен және тіпті еліктегендіктен.

Кейінгі өмір және өлім

Өмір бойы шығармашылықпен айналысып, мансабының соңғы кезеңінде салыстырмалы түрде тұрақты сатылымға ие болғанына қарамастан, Пак Су Гюн өзінің жеке студиясына ие болған жоқ, сондай-ақ сурет салумен жайлы өмір сүре алмады. Оның жұмыстары әлемнің көптеген мекемелерінде, соның ішінде Мичиган университетінің өнер мұражайында және USC Тынық мұхит Азия мұражайында орналасқан. Парк Су Гюн мұражайы 2002 жылы Парк Су Гюнның туған жері Янгу қаласында құрылған.