Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вайссенау абатлығы (немісше: Kloster Weißenau, Reichsstift Weißenau) - Шваб шеңберіндегі Равенсбургке жақын орналасқан Киелі Рим империясының императорлық абатлығы (Reichsabtei). Премонт монастырі болған аббатхана императорлық елдiк болды, сондықтан оның абысы рейхстагта Швабияның прелаты ретінде дауыс берді. Аббатхана 1145 жылдан бастап 1802 жылдың секуляризациясына дейін 1803 жылы өмір сүрді.
Weissenau Abbey (German: Kloster Weißenau, Reichsstift Weißenau) was an Imperial abbey (Reichsabtei) of the Holy Roman Empire located near Ravensburg in the Swabian Circle. The abbey, a Premonstratensian monastery, was an Imperial Estate and therefore its abbot had seat and vote in the Reichstag as a prelate of the Swabian Bench. The abbey existed from 1145 until the secularisation of 1802 1803.
Тарих
Алғашында бұл жер Ау (Аугия, ), содан кейін Миндерау (Аугия Минор, кіші шабындық) және ақырында Вайссенау (Аугия Альба немесе Кандида, ақ шабындық) деп аталды. Монастырға 1145 жылы Велфтердің министрлік қызметшісі Равенсбургтік Гебизо мен оның қарындасы Луиггарда негізін қалады. Оның алғашқы монахтары мен олардың провосты Герман (114575) Меммингенге жақын Рот-ан-дер-Рот аббатханасынан келді. Монастырь ғимараттары 1156 жылы аяқталды, ал 1172 жылы шіркеуді Констанц епискобы Отто біздің ханымға және әулие Петірге арнады, ол сол кезде оның епархиясына тиесілі болды. Оның алғашқы бірнеше жылында оған монастырь қосылды, бірақ оны проваст Герман жақын маңдағы Вайсентхалға көшірді, онда ол 15 ғасырға дейін жалғасты. Вейссенаудағы канондар саны өте тез өсті, сондықтан 1183 жылы жаңадан құрылған Шуссенрид аббатшылығындағы монастырдың қызметкерлері сол жерден қабылданды. 1257 жылы Вайссенау аббатшылық дәрежесіне көтерілді, Генрих I (1257-66) оның алғашқы абысы болды. Бұл уақытқа "Императорлық аббат" (яғни, аумақтық тәуелсіз) мәртебесі берілді. 13 - 14 ғасырларда Вайснау қаласын соғысып жатқан топтар бірнеше рет тонаған. Оның ең ауыр сынағы неміс шаруалары соғысы кезінде болды, онда канондар уақытша айдалды және игумен Якоб Мюрер (152333) шаруа Иоганн Ветцельмен алмастырылды. Абат Леопольд Маух (170422) 1708 жылы абатхананы және 1717 жылы шіркеуді қайта тұрғызуды бастады. Барокко стиліне тән шіркеуді 1724 жылы оның мұрагері Михаэль Гельмлинг (172224) аяқтады, ал монастырь ғимараттарын Антон Унолд (172465), оның ішінде әлі күнге дейін концерттер үшін пайдаланылатын "Festsaal" әсіресе пысық штук жұмыстарымен ерекшеленеді. 1802 жылы секуляризация кезінде оның 27 каноны болды, олар Вайссенау, Сент-Йоддок, Боднег, Гренкраут, Талдорф, Сент-Кристиан, Горнхофен, Обершех және Оберэйсенбах приходтарын басқаратын. Оның иелігінде 198 егіндік, ал оның юрисдикциясы 137 ауылға дейін созылған. Вейссенауда барлығы сегіз провизор және 41 абат болды. Соңғы иесі Бонавентур Брем (1794 - 1802) 1818 жылы 4 тамызда қайтыс болды. Секуляризациядан кейін бұрынғы аббатхана Стернберг граф Мандершайдтың меншігіне айналды, оның өліміне байланысты оны 1835 жылы Вюртемберг үкіметі сатып алды, бірақ ішінара қайта сатылып, киім тігу және ағарту концерніне айналды, ол 2006 жылға дейін шеттегі үй-жайлардың кейбір бөліктерінде жұмыс істеді. 1892 жылдан бастап негізгі ғимараттар ақылсыздардың панасы ретінде пайдаланылды, қазіргі психиатриялық клиника "Die Weissenau", ол жақында ғана Раленхофта бұрынғы абаттардың жазғы резиденциясын басқарды.
The site was originally called Au (Augia, ), then Minderau (Augia Minor, lesser meadow), and finally Weissenau (Augia Alba or Candida, white meadow). The monastery was founded in 1145 by Gebizo of Ravensburg, a ministerialis of the Welfs, and his sister Luitgarde. Its first monks and their provost Herman (1145–75) came from Rot an der Rot Abbey near Memmingen. The monastery buildings were completed in 1156, and in 1172 the church was dedicated to Our Lady and Saint Peter by Otto, Bishop of Konstanz, to whose diocese it then belonged. During the first few years of its existence it had a nunnery attached, but this was transferred to Weissenthal nearby by Provost Herman, where it continued and existed there until the 15th century. The number of canons at Weissenau increased so rapidly that in 1183 the newly founded monastery of Schussenried Abbey was recruited from there. In 1257 Weissenau was raised to the rank of an abbey, with Henry I (1257–66) as its first abbot. It was granted the status of an "Imperial abbey" (i. e., territorially independent) about this time. In the 13th and 14th centuries, Weissenau was repeatedly pillaged by warring factions. Its most severe trial came during the German Peasants' War, when the canons were temporarily driven out and the abbot, Jacob Murer (1523–33), was replaced by the peasant Johann Wetzel. Abbot Leopold Mauch (1704–22) began the rebuilding of the abbey in 1708 and of the church in 1717. The church, which is in the Baroque style, was completed in 1724 by his successor, Michael Helmling (1722–24), and the monastic buildings by Anton Unold (1724–65), of which the "Festsaal", still used for concerts, is of particular note for its elaborate stucco work. At the time of its secularisation in 1802, it had 27 canons, who administered the parishes of Weissenau, St. Jodock, Bodnegg, Grünkraut, Thaldorf, St. Christian, Gornhofen, Obereschach and Obereisenbach. Its possessions comprised 198 estates and its jurisdiction extended over 137 villages. In all, Weissenau had eight provosts and 41 abbots. Its last abbot, Bonaventure Brem (1794–1802), died on 4 August 1818. After secularisation the former abbey became the property of the Count of Sternberg Manderscheid, upon whose death it was bought by the government of Württemberg in 1835, but partly resold and turned into a dressmaking and bleaching concern which continued in operation in parts of the outlying premises until 2006. Since 1892, the principal buildings have been used as an asylum for the insane, the present psychiatric clinic "Die Weissenau", which also occupied the former abbots' summer residence at Rahlenhof until recently.
Қасиетті қанның шебері
Вайснау 1283 жылы Габсбург Рудольфінен алған Мәсіхтің қанының монументімен танымал болды. 1783 жылға дейін көршілес Вейгартен аббатшылығындағы сияқты атақты Блутрит жыл сайын өткізілетін болды. Бұл рәсімде діни қызметкердің ат үстінде, көптеген басқа салт аттылар мен көпшілікпен бірге алып жүруі салтанатты рәсім болды. Бұл ескерткіш әлі күнге дейін ескі аббат шіркеуінде сақталған, ол қазір Вайссенаудың приход шіркеуі болып табылады. Ол туралы ортағасырлық эпос Лохенгринде айтылған.
Weissenau became very well known on account of the relic of the Blood of Christ which it received from Rudolph of Habsburg in 1283. Up to 1783 the famous Blutritt , similar to that of the neighbouring Weingarten Abbey, took place every year. It consisted of a solemn procession during which the relic was carried by a priest on horseback, accompanied by many other riders and a large crowd. The relic is still preserved in the old abbey church, which now serves as the parish church of Weissenau. Reference to it is made in the medieval epic Lohengrin.