Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
39-модель "Эйхандграната", M39 немесе Eierhandgranate 39 ("қоян қол гранатасы") - 1939 жылы енгізілген және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін шығарылған неміс фрагментациялық қол гранатасы.
The Model 39 "Eihandgranate", M39 or Eierhandgranate 39 ("egg hand grenade") was a German fragmentation hand grenade introduced in 1939 and produced until the end of World War II.
Сипаттама
"Эйхандгранат" фолсшерлерге соғыстың басынан аяғына дейін берілді. Гранатта 43-ші үлгідегі Stielhandgranate ("Стик Гранаты") сияқты бірдей фиутч құрамасы (BZE 39) қолданылған, ол металл корпустың жоғарғы жағына бұралған. Ақыр соңында, құрғақ шатырдың қақпағы бұрышталып, оны тарту үшін, оны лақтыру алдында тартылатын, ораулы сыммен тартқан. Қақпақтың түсі отынның қай түріне орнатылғанын көрсетеді. Әдетте, шамамен төрт секундқа созылған уақыт пайдаланылды. Ол сондай-ақ "Stielhandgranate" таяқ гранаталарының төменгі жақ бұрандалы қалпағының орнына қолданылуы мүмкін. Егер ол тұйық тұзақ ретінде пайдаланылса, онда бірден немесе бір секундтық фитиль орнатылады. Кейде осы үлгідегі гранаталар жаудың пайдалануы үшін, әсіресе Шығыс және Батыс майдандарында, ашық жерде тасталды. Олар Францияда Эрвин Роммельдің аспаржасының құрамында пайдаланылды. Ағаш бағаналар сияқты кедергілер әуеде қонуға кедергі келтірді, олар желкендердің қанаттарын жыртып, ішіндегі сарбаздарды өлтіре алды, өйткені бұл бағаналар осы гранаталарға немесе S миналарына (Bouncing Betty) парашютшілерге қарсы сымдармен қосылды. Кейін Италияда олар одақтастардың итальян түбегіндегі алға жылжуын баяулау үшін тұзақ ретінде, тұзақтар немесе көшеде шайқасу үшін және итальян партизандары неміс заттары мен қару қоймаларына шабуыл жасағанда тұзақ ретінде пайдаланылды. Тұзақтың тағы бір түрі - қысқа тұтқырлы гранатаны есіктің аяғына сыммен жалғау, оны есікке байлаған тартылған ғимараттың есігіне арқанмен жалғау. Қақпаны қарсылас әскерлер бұзғанда, граната жаудың қасында жарылады. Гранаттың шабуылдық жоғары жарылғыш нұсқасы шағын Донарит толтыруын қолданды, ол стандартты таяқ граната модельдерімен салыстырғанда өте тиімсіз деп саналды: бұл гранаталардың көп мөлшері қысқа уақыт ішінде немесе бірден қажетті әсер үшін лақтырылатын. Гранаттың қорғаныс бөлшектеу нұсқасында гранатаның сыртына оралған бөлшектеу жеңі болды, ол граната жарылған кезде жоғары жылдамдықтағы ошаққа айналады, бұл оған ұзағырақ қашықтыққа және жауды көбірек зақымдау қабілетіне ие болады.
The Eihandgranate were issued to the Fallschirmjäger from early till the end of the war. The grenade used the same fuse assembly (the BZE 39) as the Model 43 Stielhandgranate ("Stick Grenade"), which was screwed into the top of the sheet metal body. To activate, the dome shaped cap was unscrewed and pulled with a coiled pull cord that is pulled before throwing. The color of the cap indicated the burning time of the type of fuze fitted. Typically, a delay of around four seconds was used. It could also be used in place of the bottom side screw cap on the "Stielhandgranate" stick grenades. If it was to be used as a fixed booby trap, then an instantaneous or one second fuse would be fitted. Sometimes, this style of grenade was discarded in plain view for the enemy to use, particularly on the Eastern Front and in the Western Front. They were used in France as part of Erwin Rommel's asparagus. Obstacles, such as wooden poles, were used to hinder airborne landings, which could tear the wings of gliders and kill the soldiers inside, as these poles were connected with wires to either these grenades or S mines (Bouncing Betty) against paratroopers. Later in Italy they were used as booby traps to slow down Allied advances on the Italian peninsula, in ambushes or in street fighting and as traps for the Italian Partisans when they raided German supplies and weapon caches. Another type of trap was to wire a short fuse grenade to a door frame in an abandoned building with the pull cord attached to the door. When the door was breached by opposing troops, the grenade would detonate right next to the enemy. The offensive high explosive version of the grenade used a small Donarit filling, which was considered extremely ineffective in comparison to the standard stick grenade models: large amounts of these grenades would be thrown in a short amount of time or at once for the desired effect. The defensive fragmentation version of the grenade had a fragmentation sleeve wrapped around the exterior of the grenade, which would turn into high speed shrapnel when the grenade exploded, giving it a longer range and greater damage ability to the enemy.