Кіріспе
1960 жылдары танымал болған американдық халық музыка тобы Питер, Пол және Мэри – 1961 жылы Нью-Йоркте американдық халық музыкасының қайта жаңғыру кезеңінде құрылған американдық халық музыка тобы. Топқа Питер Ярроу (гитара, тенор вокалы), Пол Стоуки (гитара, баритон вокалы) және Мэри Траверс (контральто вокалы) кірді. Топтың репертуарында Ярроу мен Стоуки жазған әндер, Боб Диланның алғашқы әндері және басқа халық музыканттарының кавер-нұсқалары болды. Олар 1960 жылдардың басында және ортасында үлкен жетістікке жетті, олардың тұңғыш альбомы апталар бойы хит-парадтарда көш бастады және халық музыкасының қайта жаңғыруына үлкен үлес қосты. 2009 жылы Мэри Траверстің қазасынан кейін Ярроу мен Стоуки жеке есімдерімен дуэт ретінде өнер көрсетуді жалғастырды. Мэри Траверс Вуди Гатри, Пит Сигер және Уиверс тобының оған әсер еткенін айтты. 2004 жылғы «Питер, Пол және Мэри: Алып жүріңіз – Музыкалық мұра» атты деректі фильмінде Уиверс тобының мүшелері Питер, Пол және Мэридің 1960 жылдары халық музыкасының әлеуметтік мазмұнын қалай жалғастырғанын талқылайды. Топ 1999 жылы Вокалдық топтардың Даңқ залына енгізілді. 2006 жылы Питер, Пол және Мэри Ән жазушылар Даңқ залынан Сэмми Кэйннің өмірлік жетістіктері үшін сыйлығын алды.
Peter, Paul and Mary were an American folk group formed in New York City in 1961 during the American folk music revival phenomenon. The trio consisted of Peter Yarrow (guitar, tenor vocals), Paul Stookey (guitar, baritone vocals), and Mary Travers (contralto vocals). The group's repertoire included songs written by Yarrow and Stookey, early songs by Bob Dylan, and covers of other folk musicians. They were enormously successful in the early and mid 1960s, with their debut album topping the charts for weeks, and helped popularize the folk music revival. After the death of Travers in 2009, Yarrow and Stookey continued to perform as a duo under their individual names. Mary Travers said she was influenced by Woody Guthrie, Pete Seeger, and the Weavers. In the 2004 documentary Peter, Paul & Mary: Carry It On — A Musical Legacy, members of the Weavers discuss how Peter, Paul and Mary took over the torch of the social commentary of folk music in the 1960s. The group was inducted into the Vocal Group Hall of Fame in 1999. Peter, Paul and Mary received the Sammy Cahn Lifetime Achievement Award from the Songwriters Hall of Fame in 2006.
Алғашқы жылдары және танымалдылығы (19611969)
Менеджер Альберт Гроссман 1961 жылы Питер, Пол және Мэри тобын Нью-Йорк фольклорлық сахнасындағы бірнеше әншілерді тыңдағаннан кейін құрды, соның ішінде Дейв Ван Ронк, ол тым ерекше және коммерциялық емес деп танылды, сондай-ақ Каролин Хестер. Яроу, Стоуки және Траверсті Бостон мен Майамиде репетициядан өткізгеннен кейін Гроссман оларды Нью-Йорк қаласының Гринвич Виллиджіндегі The Bitter End кофеханасына, түнгі клубқа және танымал халық музыкасы орталығына шақырды. Топ өзінің тұңғыш альбомын жазды – «Питер, Пол және Мэри», ол келесі жылы Warner Bros. компаниясымен шығарылды. Ол «Lemon Tree», «500 Miles» және Пит Сигердің хиттері «If I Had a Hammer» («The Hammer Song» деген қосымша атаумен) және «Where Have All the Flowers Gone?» әндерін қамтыды. Альбом 10 ай бойы Billboard Top Ten тізімінде болды, оның ішінде жеті апта No. 1 орында тұрды. Ол көптеген жылдар бойы басты каталог сатушысы болып қалып, ақырында екі миллионнан астам данасы сатылып, АҚШ-та RIAA-дан екі платиналық сертификат алды. 1963 жылы топ «Puff, the Magic Dragon» әнін шығарды, музыкасын Яроу жазды, ал сөзі Корнелл университетінің студенті Леонард Липтонның өлеңіне негізделген. Әннің есірткі заттары туралы екендігі жөнінде әңгімелер болғанымен, ол шын мәнінде балалық шақтың адал сәттері туралы. Сол жылы олар CBS телеарнасының «What's My Line?» ойын-шоуында «құпия қонақ» ретінде пайда болды, ал Дороти Килгаллен олардың кім екенін дұрыс тапты. Сол жылы топ 1963 жылғы тамызда Вашингтондағы Жұмыс және Азаттық үшін наурыз шеруіне қатысып, «If I Had a Hammer» және «Blowin' in the Wind» әндерін орындады, бұл шара Мартин Лютер Кингтің «Менің арманым бар» сөзімен есімдеріне түскен. Боб Диланның «Blowin' in the Wind» әні олардың ең үлкен хиттерінің бірі болды. Олар Диланның «The Times They Are a Changin'», «Don't Think Twice, It's All Right» сияқты басқа да әндерін орындады.
1969 жылдың желтоқсанында топтың досы Джон Денвер жазған «Leaving on a Jet Plane» әні олардың жалғыз No. 1 синглы (сондай-ақ олардың соңғы 40-қа кіретін хит) және топтың алтын сертификат алған алтын миллиондық синглы болды. Бұл трек алғаш рет 1967 жылы олардың миллионнан астам данасы сатылған, платиналық сертификат алған 1700 альбомында пайда болды (онда No. 9 хит «I Dig Rock and Roll Music» әні де бар). 1968 жылы Нью-Гэмпшир штатындағы президенттік праймеризде Юджин Маккартидің күшті көрсеткенінен кейін топ Маккартиді қолдап «Eugene McCarthy For President (If You Love Your Country)» әнін жазды, ол жазба компаниясының қолдауысыз шығарылды. 1969 жылдың маусымында трионың Grammy сыйлығын жеңіп алған «Peter, Paul and Mommy» альбомынан шыққан «Day Is Done» әні (No. 21 хит) трио жазған соңғы Hot 100 хиті болды.
Бөлісу (1970 1978)
Үштік 1970 жылы жеке карьераны дамыту үшін тарады. Сол жылы Яроу 14 жасар қызға шабуыл жасағаны үшін сотталды. Бірнеше жылдан кейін ол президент Джимми Картерден кешірім алды. 1971 және 1972 жылдары Уорнер топтың әр мүшесінің жеке тұңғыш альбомын, бірдей стильдегі обложкасымен шығарды. Траверс АҚШ бойынша концерттер мен лекциялар берді. Ол сондай-ақ BBC телесериалын өндірді, жазды және оның басты рөлінде ойнады. Стуки христиандық музыкалық тобы Body Works Band-ті құрды және Евгений Маккартидің қызы Мэрибет Маккартидың үйленуіне арнап "The Wedding Song (There Is Love)" әнін жазды. Ұлыбританиялық Петула Кларк та осы әннің нұсқасын жазды, ол 1973 жылы Ұлыбритания, Австралия және басқа елдерде сәтті ойнады. Яроу Мэри Макгрегордың "Екі ғашық арасында" (No. 1, 1977) әнін бірлесіп жазды және "Puff the Magic Dragon" анимациялық телешоулары үшін Эмми жүлдесін жеңіп алды. Топ де-факто тарап, жеке гастрольдерге шыққанмен, ресми түрде қайта бірігуге дейін бірнеше рет қайта жиналды. 1972 жылы үштік Джордж Макговерннің президенттік науқанына қолдау көрсету үшін "Мэдисон Сквер Гардендегі" "Макговерн үшін бірге" концертіне қайта жиналды, ал 1978 жылы ядролық энергияға қарсы наразылық концертіне қайтадан қосылды. Бұл концерт 1978 жылғы жазғы қайта қосылу турнесімен жалғасты, соның ішінде 3 қыркүйек күні Red Rocks Amphitheatre-де кешкі өнер көрсетілімі болды. 1978 жылы Уорнер "Reunion" альбомын шығарды.
Реюньон (1981-2009)
1978 жылғы жазғы қайта қосылу гастролі өте танымал болғандықтан, топ 1981 жылы көбінесе тұрақты түрде қайта қосылуға шешім қабылдады. Олар альбомдар жазып, гастрольдік сапарлар жасады, Траверстің 2009 жылы қайтыс болғанға дейін жылына шамамен 45 концерт өткізді. Олардың қайта қосылуынан кейін, қос басты аспапты орындайтын Дик Книсс (бұрын студиялық жазбаларында және 1960-шы жылдардағы гастрольдерінде бассист болған) топқа қайта қосылды. 1990 жылдан бастап, көп аспапты орындайтын Пол Престопино да топқа қосылды. Заман ағымына сәйкес, олар әндерінің мәтіндерін өзгертудің жолын тапты: "Puff" әніндегі жігіттер ұлдар мен қыздарға айналды, ал "Don't Think Twice, It's All Right" әніндегі қараңғы жақ қара түске айналды. "Don't Go Down To The Quarry" сияқты, жаман тіл білдіруге сын айтатын олардың жаңа әндері наразылық әндерінің дәстүрін жалғастырды. Үштік 1990 жылдың 1 қыркүйегінде Бейбітшілік аббаттығының "Жанның батылдығы" сыйлығын алды. 2004 жылы Траверске лейкемия диагнозы қойылды, нәтижесінде сол жылғы қалған гастрольдік іс-шаралары тоқтатылды. Оған сүйек миы трансплантацияланды. Ол және үштіктің қалған бөлігі 2005 жылдың 9 желтоқсанында Карнеги залында мерекелік концертпен гастрольдік сапарларын жалғастырды. Трио 2007 жылғы жазғы гастрольдерінің бірнеше кездесуін тоқтатты, себебі Траверске екінші операция жасалу қажет болды. Сол жылы Питер, Пол және Мэри Хит-парадтың Даңқ залына енді.