Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лигония - колониялық Мэн штатының меншікті провинциясы, 1630 жылы Жаңа Англия үшін Плимут Кеңесінің гранты арқылы құрылған, ол кезде Сэр Фердинандо Горджестің бақылауында болған жерлерге берілген. Провинция оның анасы Цицели (Лайгон) Горджестің есімімен аталған. Бұл Мэннің алғашқы провинцияларының бірі болды және 1658 жылы Массачусетс шығанағының колониясына қосылды.
Lygonia was a proprietary province in pre colonial Maine, created through a grant from the Plymouth Council for New England in 1630 to lands then under control of Sir Ferdinando Gorges. The province was named for his mother, Cicely (Lygon) Gorges. It was one of the early provinces of Maine and was absorbed by the Massachusetts Bay Colony by 1658.
География
Грант шекарасының географиялық түсіндіруі бойынша, ол Порпоуз мысы мен бүгінгі Кенебек өзені арасындағы 1600 шаршы мильді (4,144 км2) қамтыды, сондықтан оның көлемі жоспарланбаған болуы мүмкін, өйткені ол Мэн провинциясына арналған Горджестің грантының үлкен бөлігін алды. Бірақ ол ешқашан жоққа шығарылмаған және ағылшын соттарында кейіннен сынақтан өтті.
Geographical interpretation of the grant's bounds is that it encompassed some 1600 square miles (4,144 km2) between Cape Porpoise and today's Kennebec River, so large that its size may have been unintended, since it took in a large part of Gorges' own grant for his Province of Maine. But it was never repudiated, and survived later challenges in English courts.
Тарих
Патент иелері Нью-Англия кеңесі Горджес иелігінің солтүстік-шығыс бөлігінде қоныстануды ынталандыру үшін құрған Лондонның Plough Company мүшелері болды. Бұл жобаның мақсаты - Мейннің жағалауында құрылған балық шаруашылығы кәсіпорындарын кеңейту үшін ауыл шаруашылығы мен орман өнімдерін өндірудің аралас экономикасы бар тұрақты елді мекендерді құруға арналған Горджестің жоспарын қолдау. Джон Уинтроптың айтуынша, "Плауг компаниясының" болашақ қоныстанушылары отбасылық деп аталатын шағын діни сектаның мүшелері болды, олардың көпшілігі фермерлер болды және олар "Күйеу жігіттер компаниясы" деп аталды. Олар өздерінің дін қызметкері ретінде Стивен Бачилерді таңдады, ол пуритандық бейімділіктерге ие болса да, бұл істі қолдады. Ол басқа пуритан Ричард Даммермен бірге экспедицияның көп бөлігін қаржыландырды. Олар 1631 жылы Plough кемесімен Англиядан кетіп қалды, бірақ белгісіз себептермен Maine патентіне ие бола алмады, оның орнына Массачусетс шығанағының колониясына барып, сол жердегі қауымдастықтарға қоныстанды. Уинтроп бұл топтың Лигония аумағын зерттеп, "орынды ұнатпай", басқа жаққа көшті деген пікір айтты. Plough Patent 1642 жылға дейін жұмыс істемеген, ол Джордж Кливке белгілі болған кезде, ол Мэн провинциясындағы Горджс агенті болған Мэн штатының Портленд ауданындағы ерте қоныстанушы. Горджес пен Клив арасындағы дау-дамай соңғысының Англияға оралуына себеп болды, онда ол бастапқы патенттің иесі Дэммерді тауып, оны 1643 жылы парламенттік полковник Александр Ригбиге сатуды ұйымдастырды. Клив Жаңа Англияға Ригбиден үлкен жер грантымен және Лигония провинциясының вице-президенті ретінде комиссиямен оралды - бұл жаңа юрисдикция үшін конституцияны Парламент мақұлдағаннан кейін ерекше атақ. Клив өзінің қалалары үшін Бас Ассамблея мен соттарды шақырды - бүгінгі Портленд, Скарборо және Сако. Оның аумағына Горджестің Мэн провинциясының үлкен бөлігі кіргендіктен, Лигонияның юрисдикциясына отаршылар наразылық білдірді, олардың істері мен атақтары енді жаңа басқаруға және ықтимал дауға ұшырады. 1644 жылы Каскодағы Кливтің алғашқы сотына қауіп-қатерлер мен тұтқындаулар қарсылық көрсетті, ал қарулы қақтығыстан аз ғана қашып құтылды. Екі провинция да Массачусетс штатынан қолдау мен көмек сұрады, бірақ ол екеуіне де қосылудан бас тартты, үкімді ағылшын соттарына қалдырды. 1647 жылы пуритандық парламент Ригбидің Лигония жерлеріне талас тудыратын атауын Горджестің өзінен жоғары деп растады, ал екі Мэн провинциясы өзара әрекеттесіп, юрисдикция мәселелерін шешуде бірге өмір сүрді. 1648 жылы Лигония соты Мэн провинциясының сотының әкімшілік шешімін бекітті. 1650 жылы Александр Ригби қайтыс болғаннан кейін, Лигонияның басқаруы Англиядан басшылықсыз Кливпен жалғасты, Ригбидің ұлы және мұрагері Эдвардтың үгіт-насихаттарына және жоспарларына қарамастан, ешқашан әрекет етпеді. 1651 жылы көршілес және қазір татуласқан Мэн провинциялары Парламентке өтінішхатпен бірікті, оны Англияға Клив алып барды, ол меншік иелерінен тәуелсіздік және ағылшын одақтастығына мүшелік сұрады. Бұл Массачусетс тарапынан бұзылып, ол өз шекарасын Портлендте Мэнді кесіп өтетін деп түсіндірді, екі меншік иелігін де сіңіру ниетімен. 1653 жылы Мэн провинциясының қалалары Массачусетс юрисдикциясына берілді, ал 1658 жылға дейін ұсталып тұрса да, Лигония қалалары содан кейін солай болды. 1660 жылы Реставрациядан кейін Фердинандо Горгес, Эск. (Сэр Фердинандоның немересі) 1664 жылы Мейн провинциясының бастапқы шекараларына мұра еткен атақтардың жарамдылығын растайтын сот шешімін жеңіп алды. Клив және басқалар король Чарльз II-ге өздерін Массачусетс басқаруымен қанағаттанғандықтарын жариялауды өтінді. 1665 жылы плантациялар бойынша реттеу жөніндегі корольдік комиссия Эдвард Ригбидің өкілеттігін жарамсыз деп жариялады, бірақ Массачусетс әрекеті салдарынан Лигонияның болуы тоқтатылды.
Assignees of the patent were members of the Plough Company of London, set up by the Council for New England to encourage settlement within the northeasterly portion of Gorges' domain. The intention was to support Gorges' scheme for permanent settlements with a mixed economy of farming and production of forest products for trade to augment the fishing enterprises already established along the Maine seaboard. The would be settlers of the Plough Company were classified by John Winthrop as members of a small religious sect known as Familists, most of them farmers, and associated as the Company of Husbandmen. They chose as their minister Stephen Bachiler, who although himself of more Puritan leanings supported the undertaking. He and Richard Dummer, another Puritan, financed much of the expedition. They left England in 1631 on the ship Plough, but for unknown reasons failed to take possession of their Maine patent, and instead continued on to the Massachusetts Bay Colony, settling in communities there. Winthrop suggested that the group had investigated the Lygonia territory and, "not liking the place", had moved on. The Plough Patent lay fallow until 1642, when it became known to George Cleeve, an early settler in the Portland area of Maine who had been an agent for Gorges within his Maine province. A falling out between Gorges and Cleeve precipitated the latter's return to England, where he located Dummer, holder of the original patent, and engineered its sale to Parliamentarian Colonel Alexander Rigby in 1643. Cleeve returned to New England with both a large land grant of his own from Rigby and a commission as Deputy President of the Province of Lygonia – the unusual title from Parliament’s approval of a constitution for the new jurisdiction. Cleeve convened a General Assembly and courts for its towns – today's Portland, Scarborough and Saco. Because its area included a large part of Gorges' Province of Maine, Lygonia's jurisdiction was vehemently protested by settlers whose deeds and titles now came under new governance and possible dispute. Cleeve's first court at Casco in 1644 was resisted with threats and arrests, and armed confrontation was narrowly avoided. Both provinces pleaded for support and assistance from Massachusetts, which however refused to align itself with either, deferring judgment to English courts. In 1647, the Puritan Parliament affirmed Rigby's contested title to Lygonia lands over Gorges' own, and the two Maine provinces coexisted with some cooperation in settling issues of overlapping jurisdiction. In 1648, a Lygonia court ratified and confirmed an administrative judgement from a Province of Maine court. When Alexander Rigby died in 1650, Lygonia's governance continued under Cleeve without direction from England, despite the exhortations and plans, never acted on, of Rigby's son and heir Edward. In 1651 the neighboring and now reconciled Maine provinces aligned together in a petition to Parliament, taken to England by Cleeve, asking for independence from the proprietors and membership within the English Commonwealth. This was thwarted by Massachusetts, which by now had interpreted its own boundaries as cutting across Maine at Portland, with intent to absorb both proprietorships. By 1653, the Province of Maine towns had submitted to Massachusetts jurisdiction, and although holding out until 1658, Lygonia's towns then followed suit. Following the Restoration in 1660, Ferdinando Gorges, Esq. (grandson of Sir Ferdinando) won a judgment in 1664 confirming the validity of titles he inherited to the original bounds of the Province of Maine. Cleeve and others petitioned King Charles II to declare themselves satisfied with governance under Massachusetts. In 1665, the Royal Commission for Regulating Plantations finally declared Edward Rigby's authority null and void, but because of the Massachusetts action Lygonia had already ceased to exist.