Кіріспе

Англиялық суретші Генри Спенсер Мур (1898-1986) - ағылшын суретшісі. Ол әлемде көркем өнер туындылары ретінде орналасқан жартылай абстрактілі монументалды қола мүсіндерімен танымал. Мур сонымен қатар көптеген суреттер, соның ішінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лондондықтардың жарылыстан бас сауғалап жүргенін бейнелейтін сериялар және қағаздың басқа графикалық жұмыстары. Оның формалары әдетте адам бейнесінің абстракциясы, әдетте ана мен баланы немесе жатушы тұлғаларды бейнелейді. Мурдың шығармалары әдетте әйел денесіне қатысты, 1950 жылдары отбасылық топтарды мүсіндеген кезеңнен басқа. Оның формалары әдетте тесілген немесе қуыс орындар бар. Көптеген аудармашылар оның көлбеуленген фигураларының толқымалы түрін өзінің туған жері Йоркширдің пейзажы мен төбелеріне теңеген. Мур өзінің оюлы мәрмәр және үлкен масштабтағы абстрактілі қола мүсіндері арқылы танымал болды және Ұлыбританияға модернизмнің белгілі бір түрін енгізуге ықпал етті. Кейінгі өмірінде үлкен тапсырмаларды орындауға қабілеті оны ерекше бай етті. Осыған қарамастан, ол тыныш өмір сүрді; ол тапқан ақшаның көп бөлігі білім беруді және өнерді насихаттауды жалғастырып жатқан Генри Мур қорына жұмсалды.

Ерте өмір

Мур Англияның Йоркширдің Батыс Ридингі Каслфорд қаласында Мэри (туған есімі Бейкер) мен Реймонд Спенсер Мурдың отбасында дүниеге келген. Оның әкесі ирландтық шыққан және ол кен орнының орынбасары (қауіпсіздікке жауапты) болды, содан кейін Каслфордтағы Уэлдейл кенішінің менеджерінің орынбасары болды. Ол музыка мен әдебиетке қызығушылық танытқан. Ұлдарының кен орындарында жұмыс істемеуіне бел буған ол, олардың жоғары білім алуы үшін, оларға арнайы білім беру керек деп ойлады. Генри сегіз баланың жетіншісі еді. Ол балабақша мен бастауыш мектептерге Каслфордта оқыды, онда балшықтан модельдеуді және ағаштан ою-өрнек жасауды бастады. Ол Микеланджелоның жетістіктерін жексенбілік мектепте оқығаннан кейін он бір жасында мүсінші болуды шешкенін айтады. Екінші рет қайтқанда, ол бірнеше бауырлары қатысқан Каслфорд орта мектебінде қабылданды, онда оның мұғалімі көп ұзамай оның ортағасырлық мүсінге деген таланты мен қызығушылығын байқады. Оның өнер мұғалімі Элис Гостик оның өнер туралы білімін кеңейтті, және оның жігерленуімен ол өнерді мансапқа айналдыруға бел буды; алдымен жергілікті өнер колледжінде стипендия алу үшін емтихан тапсырды. Мурдың ең алғашқы жазылған ою-өрнектері - Каслфорд орта мектебіндегі Скотт қоғамының тақташасы және мектептен Бірінші дүниежүзілік соғыста соғысқа кеткен жігіттерді еске алу үшін құрмет грамотасы осы уақытта орындалды. Оның ерте кездегі уәдесіне қарамастан, Мурдың ата-анасы оған мүсінші ретінде оқытуға қарсы болды, олар мансаптық перспективалары аз қол еңбегі деп санады. Студент мұғалім ретінде қысқаша таныстырғаннан кейін, Мур өзі оқыған мектепте мұғалім болды. Кембре шайқасы кезінде. Ауруханада сауыққаннан кейін ол соғыстың қалған бөлігін дене шынықтыру жаттықтырушысы ретінде көрді, ол Францияға тек соғыс бітісі қол қойылған кезде оралды. Ол кейіннен: "Мен үшін соғыс батылдыққа ұмтылудың романтикалық тұмандылығымен өтті" деп еске алды. Бұл көзқарас соғыстың бүлдірушілігін ойлағанда өзгерді және 1940 жылы ол досы Артур Сэйлге жазған хатында: "Соғыстан кейін бір-екі жыл өткен соң хаки форманы көру өмірдегі барлық қателіктерді, ысырапшылықты және өмірге қарсы нәрсені білдіре бастады. Мен әлі де осылай ойлаймын".

Мүсінші ретінде бастауы

Соғыстан кейін Мур білім алуды жалғастыру үшін бұрынғы әскери қызметші грантын алды және 1919 жылы ол Лидс өнер мектебінің (қазіргі Лидс өнер университеті) студенті болды, ол арнайы оған арналған мүсін студиясын құрды. Колледжде ол Барбара Хепвортпен танысты, ол да танымал британдық мүсінші болды және көптеген жылдар бойы жалғасқан достық пен мейірімді кәсіби бәсекелестікті бастады. Лидсте Мур университеттің вице-канцлері сэр Майкл Садлер жинағындағы модернисттік шығармаларға қол жеткізді, бұл оның дамуына айқын әсер етті. 1921 жылы Мур Хепворт және басқа да Йоркшир замандастарымен бірге Лондондағы Корольдік өнер колледжінде оқуға стипендия алды. Лондонға келген кезінде Мур Британ мұражайының этнографиялық жинақтарын зерттей отырып, өзінің примитивті өнер және мүсін туралы білімін кеңейтті. Мур мен Хепворттың студенттік мүсіндері стандартты романтикалық Викториан стиліне сай болды және табиғи нысандар, пейзаждар мен жануарлардың бейнелі модельдеуін қамтыды. Кейінірек Мур классикалық идеялармен ыңғайсыздана бастады; оның примитивизммен таныстығы және Константин Бранкуси, Якоб Эпштейн, Анри Гаудье Бржеска және Франк Добсон сияқты мүсіншілердің әсері оны тікелей ою әдісіне әкелді, онда материалдағы кемшіліктер мен құралдар қалдырған белгілер дайын мүсіннің бөлігі болды. Бұл әдісті қабылдаған Мур мұндай заманауи әдісті бағаламайтын академиялық оқытушылармен қақтығысты болды. Дервент Вуд (Royal College-тің мүсін профессоры) дайындаған бір жаттығу кезінде Мурдан Доменико Росселлидің "Бейбике мен бала" картинасының мәрмәр рельефін қайта жасауды сұрады. Алдымен рельефті гипсте модельдеу, содан кейін оны "тасымалдау" деп аталатын "тасымалдау машинасы" деп аталатын механикалық көмекті қолдана отырып, мәрмәрмен қайта жасау. Оның орнына ол рельефті тікелей оюмен, тіпті бетіне белгі қойып, бағыттау машинасы қалдырған сақиналы іздерді еліктеді. 1924 жылы Мур алты айлық саяхаттық стипендияны жеңіп алды, оны Солтүстік Италияда Микеланджело, Джиоттто ди Бондоне, Джованни Пизано және басқа да бірнеше ескі шеберлердің ұлы шығармаларын зерттеді. Осы кезеңде ол Парижге де барды, Академия Колароссидегі уақытпен сызу сабақтарын пайдаланды және Трокадерода ол бұрын кітап иллюстрацияларында көрген толтек майя мүсінінің гипстен құйылған формасын, Чак Мулды көрді. Жатып жатқан фигура Мурдың жұмысына терең әсер етті, ол оның мүсінінің негізгі мотивіне айналды.

Хэмпстед

Лондонға оралғаннан кейін Мур Корольдік өнер колледжінде жеті жылдық оқытушылық лауазымға орналасты. Ол аптасына екі күн жұмыс істеуге мәжбүр болды, бұл оған өз жұмысына уақыт бөлуге мүмкіндік берді. Оның алғашқы қоғамдық тапсырысы, Батыс жел (192829), 55 Бродвейдегі Лондон метросының бас кеңсесінің қабырғаларында 'төрт желдің' сегіз рельефінің бірі болды. Басқа "жел" - Эрик Гилл сияқты заманауи мүсіншілермен Епштейн ұсынған жер деңгейіндегі бөлшектермен оюланған. 1928 жылы Лондонның Уоррен галереясында Мурдың алғашқы жеке көрмесі өтті. 1929 жылы 19 шілдеде Мур Корольдік колледждің сурет салу студенті Ирина Радецкаяға үйленді. Ирина 1907 жылы Киевте дүниеге келген. Оның әкесі Революция кезінде қаза тауып, анасы Парижге көшіріліп, британдық офицерге тұрмысқа шықты. Бір жылдан кейін Ирина Парижге жасырын түрде әкетіліп, 16 жасқа дейін мектепте оқыды. Ирина Мурмен некеде қауіпсіздікті тауып, көп ұзамай оған позирлік қызмет атқара бастады. Некеге тұрғаннан кейін көп ұзамай, ерлі-зайыптылар Хэмпстедтегі 11a Паркхилл Роуд NW3 мекен-жайындағы студияға көшіп, сол жерде тамыр жайып жатқан авангардты суретшілердің шағын колониясына қосылды. Көп ұзамай Хепворт пен оның екінші күйеуі Бен Николсон Мурдың бұрышындағы студияға көшіп барды, ал Наум Габо, Роланд Пенроуз, Сесил Стивенсон және өнер сыншысы Герберт Рид те сол жерде тұрды (Рейд бұл аймақты "жағымды суретшілердің ұясы" деп атады). Бұл аймақ Америкаға бара жатқан көптеген босқын суретшілер, сәулетшілер мен дизайнерлер үшін аялдама болды. 1932 жылы алты жыл Корольдік колледжде сабақ бергеннен кейін Мур Челсидің өнер мектебінде мүсін кафедрасының меңгерушісі лауазымына орналасты. Көркемдік тұрғыдан Мур, Хепворт және "Жеті және бес қоғамының" басқа мүшелері бірте-бірте абстрактілірек жұмыс жасайтын болды, олардың Парижге жиі саяхаттауы және прогрессивті суретшілермен, атап айтқанда Пабло Пикассо, Жорж Браке, Жан Арп және Альберто Джакометтимен қарым-қатынасы әсер етті. Мур 1933 жылы Пол Нэштің "Бірлік 1" атты заманауи өнер қозғалысына қосылып, сюрреализммен флирт жасады. 1934 жылы Мур Испанияға барды; ол Алтамира үңгірін (оның өзі "Күңгір суреттерінің корольдік академиясы" деп сипаттады), Мадрид, Толедо және Памплонаға барды. 1936 жылы Мур Роланд Пенроуз құрған сюрреалистік суретшілер тобына қосылды және сол жылы Лондон халықаралық сюрреалистік көрменің ұйымдастыру комитетінің құрметті қазынашысы болды. 1937 жылы Роланд Пенроуз Мурдан "Ана мен бала" атты тас суретті сатып алып, оны Хэмпстедтегі үйінің алдыңғы бағында орналастырды. Бұл шығарма басқа тұрғындар арасында даулы болып шықты және жергілікті баспасөз келесі екі жыл бойы шығармаға қарсы науқан жүргізді. Бұл кезде Мур бірте-бірте тікелей оюдан қоладан құюға ауысты, алдын ала дайындалған суреттер жасаудың орнына балшықтан немесе гипспен алдын ала макет жасауды бастады. 1938 жылы Мур Кеннет Кларкпен алғаш рет кездесті. Осы уақыттан бастап Кларк Мурдың шығармашылығының күмәнді, бірақ ықпалды қорғаушысы болды. Ұлыбританияның Өнер кеңесі мүшесі ретінде көрмелер мен тапсырыстарды суретшіге қамтамасыз етті.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Челсидің өнер мектебі Нортгемптонға көшірілді және Мур өзінің оқытушылық лауазымынан кетті. Соғыс кезінде Мур Лондон метросында ұйқыға кеткен лондондықтардың суреттерін түсірді. Соғыс суретшілерінің консультативтік комитетінің (WAAC) төрағасы Кеннет Кларк бұған дейін Мурды толық уақытты жалақылы соғыс суретшісі ретінде қабылдауға тырысқан болатын. Енді ол баспана суреттерінің бір бөлігін сатып алуға келісті және қосымша үлгілер үшін келісімшарттар жасады. WAAC-тің баспана сызбалары 1940 жылдың күзінен 1941 жылдың көктеміне дейін жасалды және WAAC-тің ең жақсы өнімдерінің бірі болып саналады. 1941 жылдың тамызында WAAC Мурға өз әкесі ғасырдың басында жұмыс істеген Йоркширдегі Уэлдейл кен орнында жер астындағы жұмысшыларды суретке түсіруді тапсырды. Мур пассивті түрде күтіп отырған адамдарды суретке түсірді, ал кеншілер күмілдікпен көмір бетін өңдеп жатты. Мурдың соғыс уақытындағы жер асты және көмір шахталары суреттері Гюстав Доредің Дантедің "Илаһи комедиясы" үшін жасаған суреттерінен әсер еткен деген болжам бар. Мурдың суреттері оның халықаралық беделін арттыруға көмектесті, әсіресе Америкада, мысалдар солтүстік Америкада соғыста болған WAAC Britain at War көрмесінде болды. Мұнда Мур өмірінің соңына дейін тұрып, жұмыс істеді. Кейінгі өмірінде байлыққа ие болғанына қарамастан, Мур үлкен үй-жайға көшудің қажеті жоқ деп ойлады және бірнеше қосымша ғимараттар мен студияларды қосудан басқа, үй жылдар бойы аз өзгерді. 1943 жылы ол Нортгемптондағы Сент-Мэтью шіркеуінен Мадонна мен баланы оюға тапсырыс алды; бұл мүсін отбасылық топ мүсіндерінің маңызды сериясының біріншісі болды.

Кейінгі жылдар

Соғыстан кейін, бірнеше рет түсік тастаған соң, Ирина 1946 жылдың наурыз айында олардың қызы Мэри Мурды дүниеге әкелді. Балаға екі жыл бұрын қайтыс болған Мурдің анасының есімі берілді. Анасының жоғалуы да, сәбидің дүниеге келуі де Мурдың отбасына көңіл аударады, ол өзінің шығармашылығында көптеген "ана мен бала" композицияларын шығара отырып, оны білдірді, бірақ жатып және ішкі / сыртқы фигуралар да танымал болды. Сол жылы Мур Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында өзінің жұмысының ретроспективті көрмесі ашылған кезде Америкаға алғаш рет сапар жасады. Соғыстан бұрын Мурға білім беруді реформалауға тырысқан Генри Моррис деген педагог келіп, оның "Ауыл колледжі" деген концепциясын ұсынды. Моррис Кембридждің маңындағы Импингтондағы екінші ауыл колледжінің архитекторы ретінде Уолтер Гропиусты жалдаған болатын, және ол Мурдың осы жерге арналған үлкен қоғамдық мүсінді жобалауын қалаған. Алайда, округтік кеңес Гропиустың толық дизайнын сатып ала алмады және Гропиус Америкаға көшіп кеткен кезде жобаны қысқартты. Қаржы жетіспегендіктен, Моррис Моурдың скульптурасын тоқтатуға мәжбүр болды, ол макет кезеңінен асып кетпеген. Мур 1950 жылы Стивендждің жаңа қаласындағы орта мектептің сыртында ұқсас тапсырма үшін дизайнды қайта пайдалана алды. Бұл жолы жоба аяқталды және Family Group Мурдың алғашқы үлкен көлемдегі қоғамдық қоласы болды. 1950 жылдары Мур маңызды комиссияларды ала бастады. Ол 1951 жылы Ұлыбритания фестивалінде Reclining Figure: Festival көрмесіне қатысқан, ал 1958 жылы Париждегі ЮНЕСКО ғимаратына үлкен мәрмәрден жасалған бейнесін шығарған. Көптеген қоғамдық өнер туындыларымен Мурдың мүсіндерінің ауқымы айтарлықтай өсті және ол Мют Хадхемде онымен жұмыс істеуге көмекшілердің санын көбейтуге кірісті, соның ішінде Энтони Каро Роланд Пиче және Ричард Вентворт. Чикаго университетінің кампусында 1967 жылдың желтоқсанында, Энрико Ферми бастаған физиктер тобының алғашқы бақыланатын, өзін-өзі ұстап тұратын ядролық тізбекті реакцияға қол жеткізгеніне 25 жыл өткен соң, Мурдың ядролық энергиясы бір кездері университет футболы алаңына, эксперименттер жүргізілген ракеткалар алаңына ашылды. Бұл 12 фут биіктігі үлкен ашық алаңда орналасқан, көбінесе адам бас сүйегінің үстіне орналасқан саңырауқұлақ бұлтын бейнелейді деп есептеледі, бірақ Мурдың түсіндірмесі мүлдем басқаша болды. Бірде ол досына көрермендер "оның айналасында жүріп, ашық кеңістіктерден сыртқа қарап, сонда соборда болғанын сезінетінін" деп үміттенетінін айтты. Чикагода Мур сонымен қатар ғарыш зерттеу бағдарламасын тану үшін тапсырылған үлкен қола күн сағатымен, жергілікті жерде "Көңілді адам" (1980) деп аталды. Мурдың өмірінің соңғы үш онжылдығы ұқсас түрде жалғасты; әлемде бірнеше ірі ретроспективалар өтті, атап айтқанда 1972 жылдың жазында Флоренцияға қарап тұрған Форте ди Белведердің аумағындағы өте көрнекті көрме. 1951 жылы Джон Рид түсірген "Генри Мур" атты алғашқы деректі фильмнен кейін ол көптеген фильмдерде көрінді. Мысалы, 1964 жылы Мур американдық режиссер Уоррен Форманың "5 британдық мүсінші (жұмыс және әңгіме) " атты деректі фильмінде көрінді. 1970 жылдардың аяғында оның жұмысына арналған жылына 40 көрме өткізілді. Комиссиялардың саны өсе берді; ол 1962 жылы Лондонның Парламент үйлерінің маңындағы Колледж Грин үшін Knife Edge Two Piece-ті аяқтады. Мурдің айтуынша, "Маған Лордтар палатасының маңындағы жер ұсынылғанда, маған бұл жер қатты ұнады, сондықтан мен Хайд Парктегі баламалы жерді көруге тырыспадым. Бір жалғыз мүсін үлкен паркте жоғалуы мүмкін. Лордтар палатасының сайты мүлдем басқаша. Ол адамдар жүретін жолдың жанында, және ол жерде олар отырып, ой жүгіртуі мүмкін бірнеше орындықтар бар ". Байлығы өскен сайын Мур мұрасына алаңдай бастады. Ол қызы Мэридің көмегімен 1972 жылы өзінің мүлкін өлімнен қорғау мақсатында Генри Мур Трастін құрды. 1977 жылы ол табыс салығы бойынша жылына миллион фунтқа жуық төлейтін болды; салық жүктемесін жеңілдету үшін ол Генри Мур қорын Ирина мен Мэримен бірге сенімгер ретінде тіркелген қайырымдылық ұйымы ретінде құрды. Бұл қор көркем өнерді, әсіресе Мурдың шығармаларын жұртшылықтың бағалай түсуіне ықпал ету үшін құрылған. Қазір ол өзінің үйі мен үй-жайын Перри Гринде басқарады, галереясы, скульптура паркі және студиялары бар. 1979 жылы Генри Мур Германияда күтпеген жерден танымал болды, өйткені оның "Үлкен екі форма" мүсіні 1990 жылы қазан айында Германияның қайта бірігуіне дейін Батыс Германияның астанасы болған Бонндағы Герма�...

Стиль

Мурдың қолтаңбалық формасы - бұл тік тұрған тұлға. Мурдың бұл форманы зерттеуі, Луврде көрген толтек майя фигурасының әсерінен, оны дизайн элементтерімен тәжірибе жүргізу бағытына қарай ойларын бұраған сайын абстракциясын арттыруға әкелді. Мурдың ертедегі жатушы фигуралары негізінен массамен айналысады, ал кейінгілері мүсіннің қатты элементтерін кеңістікпен салыстырады, олармен ғана емес, сонымен қатар формаларды ашылулармен тесіп жатқанда, олар арқылы. Бұрынғы кейіпкерлер әдеттегідей тігіледі, онда бүктелген аяқтар денеден бөлініп, қайта қосылады. Кейінгі, абстрактілірек фигуралар жиі дене арқылы тікелей кеңістікпен еніп жатады, бұл Мурдың конкавты және конвексті пішіндерді зерттеуі мен алмастырып отыруы дегенді білдіреді. Бұл экстремалды пирсингтер Барбара Хепворттың мүсіндерімен қатар дамыды. Хепворт Генри Мурдың алғашқы шоуларының бірін қате оқығаннан кейін бірінші рет торсосын тесіп алды. Тейт мұражайындағы Reclining Figure: Festival (1951) гипстегі суреті Мурдың кейінгі мүсіндеріне тән: бос орындармен қиылысқан абстрактілі әйел фигурасы. Соғыстан кейінгі көптеген жұмыстардағыдай, бұл мүсіннің бірнеше қола құймалары бар. Мурдың немересі оның мүсіндерінің неліктен осындай қарапайым атаулары бар екенін сұрағанда, ол: "Барлық өнерде белгілі бір құпия болуы керек және көрерменге талап қою керек. Скульптураға немесе суретке тым ашық атау беру сол құпияның бір бөлігін алып тастайды, сондықтан көрермен жаңадан көрген нәрсенің мағынасы туралы ойлануға тырыспай, келесі нысанға өтеді. Әркім өзіне ұқсайды деп ойлайды, бірақ шын мәнінде олай емес. Мурдың алғашқы жұмыстары тікелей оюға бағытталған, онда мүсіннің формасы суретші блокқа қайта-қайта кескен сайын дамып келеді. 1930 жылдары Мурдың модернизмге көшуі Барбара Хепворттың көшуіне ұқсас болды; екеуі бір-бірімен және Хэмпстедте тұратын басқа да бірнеше суретшілермен жаңа идеялар алмасты. Мур әр мүсінге дайындалу үшін көптеген эскиздер мен суреттер жасаған. Бұл суреттер кітаптарының көпшілігі сақталып қалды және Мурдың дамуына түсінік береді. Ол сурет салуға үлкен мән берді; қартайған шағында, артритпен ауырып қалғанда, сурет салуды жалғастырды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Мурдың қоласы үлкен масштабқа ие болды, бұл әсіресе қоғамдық өнер комиссияларына сәйкес келді. Ол практикалық тұрғыдан тікелей ою-өрнекті тастап, бірнеше көмекшілерді жұмысқа алды. 1940-жылдардың аяғында ол скульптураларды модельдеу арқылы, форманы балшықтан немесе гипстен жасап, соңғы жұмысты бронзадан құюдан бұрын жоғалған балауыз техникасын қолдана бастады. Бұл макеттер көбінесе Мурдың қолымен қалыптастырылған кішкентай нысандар ретінде басталды - бұл оның жұмысына органикалық сезім сыйлайтын процесс. Олар дененің құрамынан. Мұра Муч-Хадамдағы үйінде табиғи заттардың жинағын жинады; бас сүйектері, құйылған ағаш, қиыршық тас, тас және қабықшалар, оларды органикалық нысандарға шабыт беру үшін қолданады. Ең үлкен жұмыстарына ол, әдетте, жартылай масштабта, жұмыс үлгісін жасап, қола құю зауытында соңғы қалыптау мен құю үшін масштабтады. Мур көбінесе соңғы толық гипстегі пішінді жетілдіріп, құю алдында беткі таңбаларды қосты. Мур өзінің мансабында кем дегенде үш маңызды сәулет мүсін үлгісін шығарды. 1928 жылы, өзінің "өте қорғану" дегеніне қарамастан, ол өзінің алғашқы қоғамдық тапсырысын қабылдады Батыс жел Лондонның 55-ші Бродвейдегі Лондон метросының ғимараты үшін Джейкоб Эпштейн мен Эрик Гиллдің компаниясына қосылды. 1953 жылы ол Лондонның Нью-Бонд-стриттегі Time Life Building үшін Портленд тасына оюланған төрт бөлімді экранды аяқтады, ал 1955 жылы Мур өзінің алғашқы және жалғыз оюлы кірпішпен жұмыс жасады, Роттердамдағы Bouwcentrum-дағы Wall Relief. Кірпіш рельефті Мурдың жетекшілігімен екі голланд кірпішшісі 16000 кірпішпен ойлап шығарған. Екінші дүниежүзілік соғыстың салдары, Холокост және атом бомбасының дәуірі 1940-шы жылдардың ортасындағы мүсінге өнердің мәдени және рационалдылық алдындағы бастамаларына оралуы керек деген сезімді ұялатты. Сол кездегі әдебиетте Жан-Поль Сартр сияқты жазушылар ұқсас редуктивті философияны қолдады. Нью-Йорктегі ең үздік модернист мүсіншілердің бірі Альберто Джакометтидің көрмесіне арналған кіріспе сөзінде Сартр "Тарихтың басталуы мен соңы" туралы айтты. Мурдың Англияның қоршаудан жеңілмейтіндігі туралы түсінігі оның төзімділік пен сабақтастықпен сипатталатын шығармаларға назар аударуына әкелді. оның қос тұрып тұрған қола фигурасы �...

Дау

2005 жылдың желтоқсанында £3 млн. -ға сақтандырылған екі тонналық Reclining Figure (196970) Генри Мур Қорының аумағынан жүк көлігіне кранмен көтерілді және табылмады. 2012 жылы екі адам "Солтүстік" (1965) атты мүсінді және басқа бір жұмыстың қола тұғыры, сондай-ақ қордың мүлкінен ұрлаған үшін бір жылға бас бостандығынан айырылды. 2013 жылдың қазан айында Гленкилл мүсіндер паркіне салынған Мурдың төрт мүсінінің бірі - Standing Figure (1950), құны 3 миллион фунт стерлинг деп бағаланады. 2012 жылы Лондонның Тауэр-Хамлетс ауданы кеңесі 195758 жылы жасалған 1,6 тонналық қола мүсіннің тағы бір нұсқасын сату жоспарларын жариялады. Мур, белгілі социалист, мүсінді бұрынғы Лондон округтік кеңесіне оның нарықтық құнының бір бөлігін сатып жіберді, бұл қоғамдық кеңістікте көрініс табады және әлеуметтік жағынан кем өмір сүргендердің өмірін байытады. Ол "Олд Фло" деген лақап атпен 1962 жылы Стиффорд кеңесі қожалығында орнатылған, бірақ 1997 жылы вандализмге ұшырап, Йоркшир мүсіндер паркіне көшірілді. Кейіннен Тауэр-Хэмлз кеңесі "Драпед Ситид Вэмэнді" Канарлық кемежайдағы жеке меншікті жерге көшіруді қарастырды, бірақ оны сатудың "мүмкіндіктерін зерттеуді" таңдады. Бұл хабарға жауап ретінде The Guardian газетінде суретшінің қызы Мэри Мур, Тейт галереясының директоры сэр Николас Серота, кинорежиссер Дэнни Бойл және Джереми Деллер сияқты суретшілер қол қойған ашық хат жарияланды. Хатта бұл сату "Генри Мурдың алғашқы сатылымының рухына қайшы келеді" делінген.

Халықтың қызығушылығы

Бүгінде Генри Мур қоры суретшінің бұрынғы үйін Гертфордширдегі Перри Гринде қонақтардың баратын жері ретінде басқарады. Сонымен қатар, ол Лидстегі Генри Мур институтын басқарады, ол халықаралық мүсін саласындағы көрмелер мен зерттеу жұмыстарын ұйымдастырады. Кейбіреулер Мурдың жұмысына деген қызығушылықты Ұлыбританияда біраз уақыт бойы төмендеді деп санайды, бірақ соңғы уақытта 2007 жылы Кью Гарднсте, 2010 жылы Tate Britain және 2011 жылы Hatfield House көрмелерінде қайта жанданды. Ол құрған қор өзінің гранттар мен көрмелер бағдарламасы арқылы Ұлыбританияда және шетелде қазіргі заманғы өнерді насихаттауда маңызды рөл атқарады.

Англия

Мұрдың әлемдегі ең үлкен шығармалар жинағы көпшілікке ашық және ол 70 акрлық үйде орналасқан, ол Гертфордширдегі Перри Гринде 40 жыл бойы Мурдың үйі болған. Сайт пен коллекция қазір Генри Мур қорының меншігінде. 2005 жылдың желтоқсан айында ұрылар Генри Мур қорының ауласына кіріп, Мурдың 1969 70 (LH 608) ұзын, 2,1 тонналық қола мүсініне арналған мүсінді ұрлады. Теледидардағы бейнелерден көрініп тұрғандай, олар кран арқылы ұрланған жүк көлігіне қаруды түсірді. Қор оның қайтарылуына әкелетін ақпарат үшін айтарлықтай сыйақы ұсынды. 2009 жылдың мамыр айында, мұқият тергеуден кейін, британдық шенеуніктер бір кездері 3 миллион фунт стерлинг бағаланған шығарманы металл сынығы үшін сатылған болуы мүмкін деп санайды, шамамен 5000 фунт стерлинг. 2012 жылдың шілдесінде Мур қорынан 500 000 фунт стерлинг бағаланған қоладан жасалған 1965 жылғы күн сәулесінің шамы ұрланған. Сол жылдың соңында BBC Crimewatch телеарнасында ұрлық туралы мәлімет жарияланғанда, жұмыс табылды және ұрылар он екі айға қамауға алынды. Мур 1978 жылы Тейт галереясына 36 мүсін, сондай-ақ суреттер, макеттер және басқа да жұмыстарды ұсынды.

Канада

Онтарионың өнер галереясындағы Генри Мур мүсін орталығы 1974 жылы ашылды. Мұнда Мурдың дүние жүзіндегі ең ірі қоғамдық жинағы бар, оның көп бөлігін ол 1971 және 1974 жылдар аралығында сыйға тартты. Мурдың үш жолды әні No. 2 (Архер) 1966 жылдан бері Торонтоның қалалық сарайындағы Нейтан Филлипс скверінде де қойылып келеді.

Америка Құрама Штаттары

Мурдың еңбектері 25 штаттың және Колумбия округінің мекемелерінің коллекцияларында бар. Мурдың Канзас-Ситидегі Нельсон Аткинс өнер мұражайының аумағында он бір үлкен мүсіндік қола жұмыстары бар. Мұражайдың ішінде 1957 жылғы "Отырған әйел" атты үлкен қола мүсін де бар. Бұл Мурдың АҚШ-тағы ең ірі монументалды қоласы. Мұражайда Мурдың әдетте көрмеге қойылмайтын 43-ке жуық кішігірім мүсіндері бар. Мұражай қорына қағаздан жасалған бірнеше туындылар мен "Отырған фигуралар: Терракота идеялары" (19811982) деп аталатын төрт үлкен тоқыма бұйымдар кіреді. Бұл британдық тоқымашылардың Мурдың суреттері негізінде жасалған 78 фут ұзын гобелендер. Мурдың өмірінде тағы 28 кеуде бұйымдары шығарылды.

Тану

1948 жылы Мур Венеция биенналесінде Халықаралық мүсін сыйлығын жеңіп алды. Ол 1951 жылы рыцарлық атақтан бас тартты, өйткені бұл сыйлық оны белгілі тұлға ретінде қабылдауға әкеледі және "ондай атақ мені жұмысына ұқсас мақсаттармен жұмыс істейтін суретшілерден ажыратады" деп ойлады. 1963 жылы "Құрмет ордені" орденінің мүшесі, 1968 жылы Эразм сыйлығын алды. Ол сондай-ақ Америка өнер және ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының мүшесі болды. Ол Ұлттық галерея мен Тейт галереясының да сенімді адамы болды. Оның соңғысының бір қанатын өзінің мүсіндеріне арнау туралы ұсынысы кейбір суретшілердің арасында жауыздық тудырды. 1975 жылы ол бүкіл Тернер мұрасы қайтадан біріктірілетін жеке мұражай үшін үгіт-насихат жүргізу үшін құрылған Тернер қоғамының бірінші президенті болды. Бұл мақсат Ұлттық галерея мен Тейт галереясымен жеңілді. Мур мен Заманауи өнер қоғамы 1967 жылы Лондон қаласына берген Knife Edge Two Piece 196265 Abingdon Street Gardens-те, Парламент үйлерінің қарама-қарсысында, Вестминстерден телевизиялық жаңалықтардың аясында тұрақты түрде көрініс табады. Бұл Мурдың Ұлыбританиядағы ең көрнекті туындысы. Knife Edge Two Piece 196265-тің меншік құқығы 2011 жылы Парламент өнерінің жинағына дейін даулы болды.

Өнер нарығы

Карьерасының соңында Мур аукционға түскен әлемдегі ең табысты тірі суретші болды. 1982 жылы, ол қайтыс болғанға дейін төрт жыл бұрын, Нью-Йорктегі Sotheby's 6 фут (2 метр) Reclining Figure (1945) коллекционерге Уэнделл Черриге 1,2 миллион долларға сатты. 1990 жылы 4,1 миллион доллар жинап, рекордтық көрсеткішті құраса да, кейіннен экономиканың құлдырауынан Моурдың нарығы құлдырап кетті. 2012 жылы оның сегіз фут қола, Reclining Figure: Festival (1951) Christie's-те рекордтық 19,1 миллион фунтқа сатылды, бұл оны Фрэнсис Бэконнан кейін 20-ғасырдағы ең қымбат британдық суретші етіп қойды.