1765 жылғы қағаз салық заңы және Америка колонияларының наразылығы

Кіріспе

1765 жылғы британдық заң, американдық колониялардың баспа материалдарын пайдалануына салық салған. 1765 жылғы мөртаңбалық акт, сондай-ақ 1765 жылғы американдық колониялар туралы акт (5 Geo. 3. c. 12) – Ұлыбритания Парламентінің Америкадағы британдық колонияларға тікелей салық жүргізген және колониялардағы көптеген баспа материалдарын Лондоннан штампталған қағазбен шығаруды талап еткен заңы. Баспа материалдарына заңдық құжаттар, журналдар, ойын карталары, газеттер және колонияларда қолданылатын көптеген басқа да қағаз түрлері кірді. Салықтың мақсаты – француз және үнді соғысынан кейін американдық колонияларда орналасқан британдық әскери күштерін қаржыландыру болды. Бірақ колонистер француз басқыншылығынан ешқашан қорқып көрмеген және соғыс шығындарының өзіндік үлесін төлегендерін мәлімдеді. Колонистер бұл шараның мәні – Лондонның британдық офицерлер мен мансапты сарбаздарға артық қамқорлық көрсетуі екенін айтты, оларға жалақы Лондоннан төленуі керек еді. Мөртаңбалық акт колонистер арасында кеңінен наразылық тудырды. Көптеген колонистер бұл актіні өздерінің келісімінсіз салық салу арқылы ағылшын құқықтарын бұзу деп есептеді – мұндай келісімді тек колониялық заң шығарушы органдар ғана бере алатын. Олардың ұраны: «Өкілдіксіз салық салуға болмайды». Колониялық ассамблеялар петициялар мен наразылық білдірді, ал Нью-Йоркте өткен Мөртаңбалық акті Конгресі британдық шараларға жауап ретінде алғашқы маңызды бірлескен колониялық реакция болды, ол Парламентке және Корольге петиция жіберді. Британ Парламентінің бір мүшесі американдық колонистердің Ұлыбританияның 90 пайызынан ешқандай айырмашылығы жоқ екенін, олардың барлығы мүліксіз және дауыс беру құқығынан айырылған, бірақ жер иеленушілер мен олардың өкілдері арқылы «виртуалды» өкілдік құқығына ие екенін мәлімдеді. Мэриленд штатының адвокаты және саясаткері Дэниел Дулани бұл пікірге қарсы шығып, кеңінен таралған памфлетте американдықтар мен британдық сайлаушылар арасындағы қарым-қатынас дұрыс өкілдік үшін «виртуалды» немесе басқаша сенімді болуге тым әлсіз екенін дәлелдеді. Жергілікті наразылық топтары Жаңа Англиядан Мэрилендке дейін кеңінен тараған Хат алмасу комитеттерін құрды. Наразылықтар мен демонстрациялар көбейді, көбінесе «Еркіндік ұлдары» бастады, кейде қарсылық білдіру үшін марионеткалар ілінді. Көп ұзамай барлық мөртаңбалық салық жинаушылар қызметінен кетуге мәжбүр болды, ал салық тиімді жиналмады. Мөртаңбалық актқа қарсылық колониялармен ғана шектелмеді. Британ саудагерлері мен өндірушілері Парламентке қысым жасады, өйткені колонияларға экспорттауларына бойкоттар қауіп төндірді. Акт 1766 жылдың 18 наурызында тиімділік тұрғысынан күшін жойды, бірақ Парламент Декларациялық актіні қабылдап, колониялар үшін «барлық жағдайларда» заң шығару құқығын растады. Бұдан кейін жаңа салықтар мен ережелер енгізілді, оларға американдықтар да қарсылық көрсетті. Бұл оқиға АҚШ Тәуелсіздік декларациясының Джордж III-ге қарсы айыптама бөлімінде нақты айтылған 27 колониялық наразылықты анықтауда маңызды рөл атқарды, бұл 1775 жылы американдық революцияға әкелген ұйымдасқан колониялық қарсылықты іске асыруға мүмкіндік берді.

1765 British statute which taxed its American colonies' use of printed materials

The Stamp Act 1765, also known as the Duties in American Colonies Act 1765 (5 Geo. 3. c. 12), was an Act of the Parliament of Great Britain which imposed a direct tax on the British colonies in America and required that many printed materials in the colonies be produced on stamped paper from London which included an embossed revenue stamp. Printed materials included legal documents, magazines, playing cards, newspapers, and many other types of paper used throughout the colonies, and it had to be paid in British currency, not in colonial paper money. The purpose of the tax was to pay for British military troops stationed in the American colonies after the French and Indian War, but the colonists had never feared a French invasion to begin with, and they contended that they had already paid their share of the war expenses. Colonists suggested that it was actually a matter of British patronage to surplus British officers and career soldiers who should be paid by London. The Stamp Act was very unpopular among colonists. A majority considered it a violation of their rights as Englishmen to be taxed without their consent—consent that only the colonial legislatures could grant. Their slogan was "No taxation without representation". Colonial assemblies sent petitions and protests, and the Stamp Act Congress held in New York City was the first significant joint colonial response to any British measure when it petitioned Parliament and the King. One member of the British Parliament argued that the American colonists were no different from the 90 percent of Great Britain who did not own property and thus could not vote, but who were nevertheless "virtually" represented by land owning electors and representatives who had common interests with them. Daniel Dulany, a Maryland attorney and politician, disputed this assertion in a widely read pamphlet, arguing that the relations between the Americans and the English electors were "a knot too infirm to be relied on" for proper representation, "virtual" or otherwise. Local protest groups established Committees of Correspondence which created a loose coalition from New England to Maryland. Protests and demonstrations increased, often initiated by the Sons of Liberty and occasionally involving hanging of effigies. Very soon, all stamp tax distributors were intimidated into resigning their commissions, and the tax was never effectively collected. Opposition to the Stamp Act was not limited to the colonies. British merchants and manufacturers pressured Parliament because their exports to the colonies were threatened by boycotts. The Act was repealed on 18 March 1766 as a matter of expedience, but Parliament affirmed its power to legislate for the colonies "in all cases whatsoever" by also passing the Declaratory Act. A series of new taxes and regulations then ensued—likewise opposed by the Americans. The episode played a major role in defining the 27 colonial grievances that were clearly stated within the text of the Indictment of George III section of the United States Declaration of Independence, enabling the organized colonial resistance which led to the American Revolution in 1775.

Өмірбаян

Британдықтардың Жеті жылдық соғыстағы (1756–1763) жеңісі, АҚШ-та және басқа елдерде француз-үнді соғысы ретінде белгілі, зор қаржылық шығындармен келді. Соғыс барысында британдық мемлекеттік қарыз шамамен екі есеге өсті, 1755 жылы 72 289 673 фунт стерлингтен 1764 жылға қарай 129 586 789 фунт стерлингке дейін жетті. Соғыстан кейінгі шығындардың жоғары деңгейде қалуы күтілді, себебі 1763 жылдың басында Бьют үкіметі Америка колонияларында он мың британдық әскерді сақтап қалуға шешім қабылдады, бұл жылына шамамен 225 000 фунт стерлинг тұрады, яғни бүгінгі шамамен миллион фунт стерлинг. Осындай үлкен күштерді сақтап тұрудың басты себебі – армияны тарату 1500 офицерді жұмыссыздар қатарына қосатын еді, олардың көпшілігі Парламентте жақсы байланыстарға ие болды. Сондықтан бейбіт уақытта үлкен әскерді сақтап тұру саяси жағынан тиімді болды, бірақ британдықтар өздерінің жерінде тұрақты армияны ұстауға қарсы болды, сондықтан әскердің көп бөлігін басқа жерде орналастыру қажет болды. 1763 жылдың мамырында Понтиак соғысының басталуы 1763 жылғы Корольдік жариялауға және британдық сарбаздардың америкалық отаршылдар мен үндістер арасындағы зорлық-зомбылықтың алдын алу жөніндегі қосымша міндетіне әкелді. Америка шебіне 10 000 британдық әскер жіберілді, бұл қадамның басты себебі британдық меценаттық жүйенің бөлігі болған офицерлерге тұрақ беру болды. Джон Адамс бұл жөнінде теріс пікір білдіріп, «Америкадан кіріс талап етілуде және ол офицерлер мен зейнеткерлердің бос уақытында және сән-салтанатта өмір сүруіне жұмсалуда» деп жазды. Джордж Гренвилл 1763 жылдың сәуір айында қысқа ғұмырлы Бьют үкіметінің сәтсіздігінен кейін премьер-министр болды және ол осы үлкен бейбіт уақыттағы армияны қаржыландырудың жолын табуға тиіс болды. Ұлыбританияда салықтарды көтеру мүмкін болмады, себебі Англияда Бьют үкіметінің 1763 жылғы сидр салығына қарсы күшті наразылықтар болды, тіпті Бьюттің бейнесін асып тастады. Сондықтан Гренвилл үкіметі Парламент американдық отаршылдарға олардың келісімінсіз салық салу арқылы осы кірісті жинайтынына шешім қабылдады. Бұл жаңалық болды; Парламент бұрын колониялардағы сауданы реттеу шараларын қабылдаған, бірақ ешқашан колонияларға тікелей салық салып кіріс жинамаған. Лондон саясаткерлері әрқашан американдық отаршылдардың өздерін қорғауға жұмсалатын шығындарға үлес қосуын күткен. Француз қауіп-қатері болған кезде, отарлаушы заң шығарушыларды көмек көрсетуге көндіру оңай болды. Мұндай көмек әдетте отаршылдық милицияны көтеру арқылы ұсынылды, олар отаршылдық заң шығарушы органдар жинаған салықтар арқылы қаржыландырылды. Сонымен қатар, заң шығарушы органдар кейде колонияларды қорғауға арналған тұрақты британдық бөлімшелерді сақтауға көмектесуге дайын болды. Осылай көмек көрсетіліп жатқанда, британ Парламенті колонистерге өз салығын салуға негіз жоқ еді. Бірақ 1763 жылғы бейбітшілік орнағаннан кейін отаршылдық милиция тез арада таратылды. Милиция офицерлері британдық офицерлердің оларға көрсеткен жеккөрушілігіне наразы болды және британдық комиссияларды алудың мүмкін еместігіне ашуланды; соғыс аяқталғаннан кейін олар қызметте қалуға дайын емес еді. Қалай болғанда да, олардың әскери рөлі болмады, себебі үнді қауіп-қатері минималды болды және шетелдік қауіп-қатер болған жоқ. Колониялық заң шығарушылар британдық әскерлердің қажеті жоқ деп есептеді. 1764 жылғы қант заңы – Гренвиллдің Америкада кіріс жинау бағдарламасындағы алғашқы салық, ол 1733 жылғы меласса заңының өзгеруі болды. Меласса туралы заң бойынша британдық колонияларға әкелінген шетелдік мелассаға галлонға 6 пенс (бүгінде шамамен £ тең) салық салынады. Меласса туралы заңның мақсаты шынымен де кіріс жинау емес, керісінше шетелдік мелассаны соншалықты қымбат ету еді, бұл Британдық Вест-Индиядан импортталған мелассаға монополия берді. Бұл тәсіл жұмыс істемеді, өйткені колониялық саудагерлер салықты контрабандалық жолмен немесе көбінесе кеден қызметкерлеріне пара беру арқылы төледі. Шәкәр туралы заң салықты 3 пенске төмендетті (бүгінде шамамен £ тең), төменгі мөлшерлеме салықтың сақталуын арттырады және осылайша салықтың мөлшерін арттырады. Заң қосымша импортқа салық салуды және кедендік қызметті тиімдірек ету шараларын қамтыды. Америка отаршылары бастапқыда қант туралы заңға экономикалық себептермен қарсы болды, бірақ көп ұзамай олар конституциялық мәселелер бар екенін мойындады. Британдық Конституция салықтарды Парламенттің келісімінсіз салуға болмайтынын кепілдік берді, бірақ отаршылдар өздерінің ағылшын құқықтарына сәйкес, Парламентте өкілдіксіз салық салуға болмайтынын мәлімдеді. Отаршылдар Парламентке ешбір мүше сайлаған жоқ, сондықтан Парламент оларды салық салуы олардың құқықтарын бұзу болып саналды. Бұл мәселені қант заңына жауап ретінде көтеруге уақыт болмады, бірақ ол келесі жылы қабылданған марка заңына қарсы күшті наразылыққа айналды.

The British victory in the Seven Years' War (1756–1763), known in the United States and elsewhere as the French and Indian War, was won at great financial expense. During the war, the British national debt nearly doubled, rising from £72,289,673 in 1755 to almost £129,586,789 by 1764. Post war expenses were expected to remain high because the Bute ministry decided in early 1763 to keep ten thousand British regulars in the American colonies, which would cost about £225,000 per year, equal to £ million today. The primary reason for retaining such a large force was that demobilizing the army would put 1,500 officers out of work, many of whom were well connected in Parliament. This made it politically prudent to retain a large peacetime establishment, but Britons were averse to maintaining a standing army at home so it was necessary to garrison most of the troops elsewhere. The outbreak of Pontiac's War in May 1763 led to the Royal Proclamation of 1763 and the added duty of British soldiers to prevent outbreaks of violence between Native Americans and American colonists. 10,000 British troops were dispatched to the American frontier, with a primary motivation of the move being to provide billets for the officers who were part of the British patronage system. John Adams wrote disparagingly of the deployment, writing that "Revenue is still demanded from America, and appropriated to the maintenance of swarms of officers and pensioners in idleness and luxury". George Grenville became prime minister in April 1763 after the failure of the short lived Bute Ministry, and he had to find a way to pay for this large peacetime army. Raising taxes in Britain was out of the question, since there had been virulent protests in England against the Bute ministry's 1763 cider tax, with Bute being hanged in effigy. The Grenville ministry, therefore, decided that Parliament would raise this revenue by taxing the American colonists without their consent. This was something new; Parliament had previously passed measures to regulate trade in the colonies, but it had never before directly taxed the colonies to raise revenue. Politicians in London had always expected American colonists to contribute to the cost of their own defence. So long as a French threat existed, there was little trouble convincing colonial legislatures to provide assistance. Such help was normally provided through the raising of colonial militias, which were funded by taxes raised by colonial legislatures. Also, the legislatures were sometimes willing to help maintain regular British units defending the colonies. So long as this sort of help was forthcoming, there was little reason for the British Parliament to impose its own taxes on the colonists. But after the peace of 1763, colonial militias were quickly stood down. Militia officers were tired of the disdain shown to them by regular British officers, and were frustrated by the near impossibility of obtaining regular British commissions; they were unwilling to remain in service once the war was over. In any case, they had no military role, as the Indian threat was minimal and there was no foreign threat. Colonial legislators saw no need for the British troops. The Sugar Act of 1764 was the first tax in Grenville's program to raise a revenue in America, which was a modification of the Molasses Act of 1733. The Molasses Act had imposed a tax of 6 pence per gallon (equal to £ today) on foreign molasses imported into British colonies. The purpose of the Molasses Act was not actually to raise revenue, but instead to make foreign molasses so expensive that it effectively gave a monopoly to molasses imported from the British West Indies. It did not work; colonial merchants avoided the tax by smuggling or, more often, bribing customs officials. The Sugar Act reduced the tax to 3 pence per gallon (equal to £ today) in the hope that the lower rate would increase compliance and thus increase the amount of tax collected. The Act also taxed additional imports and included measures to make the customs service more effective. American colonists initially objected to the Sugar Act for economic reasons, but before long they recognized that there were potential constitutional issues involved. The British Constitution guaranteed that taxes could not be levied without the consent of Parliament, but the colonists argued that due to their theoretical Rights as Englishmen, they could not be taxed without their consent, which came in the form of representation in Parliament. The colonists elected no members of Parliament, and so it was seen as a violation of their Rights for Parliament to tax them. There was little time to raise this issue in response to the Sugar Act, but it came to be a major objection to the Stamp Act the following year.

Заң

Акт британдық парламенттің 1765 жылғы 22 наурызда қабылдаған заңы еді, ол 1765 жылғы 1 қарашада күшіне енді. Халық палатасында 205–49 дауыспен, Лордтар палатасында бірауыздан қабылданды. Тарихшылар Эдмунд және Хелен Морган салықтың ерекшеліктерін былай сипаттайды:

Заңгерлер мен колледж студенттеріне салынатын жоғары салықтар колонияларда кәсіби топтың өсуін шектеу мақсатында жасалды. Маркаларды колониялық қағаз ақшадан гөрі сирек кездесетін нақты валютамен сатып алу қажет болды. Колониялардан валютаның ағылып кетуіне жол бермеу үшін түсімдер Америкада, әсіресе онда орналасқан британдық әскер бөлімдерінің жабдықталуы мен жалақысына жұмсалуға тиіс болды. Акттың сот жүйесіне қатысты екі ерекшелігі ерекше назар аударды. Сот құжаттарына салынатын салыққа «діни құқықтарды жүзеге асыратын» соттар да кірді. Мұндай соттар колонияларда бұрыннан болған жоқ, және колонияларда сот отырысын жүргізетін епископтар тағайындалмаған еді. Көптеген отарлаушылар немесе олардың ата-бабалары Англиядан осындай мемлекеттік қолдауға ие діни институттардың ықпалы мен билігінен құтылу үшін қашып кеткен, және олардың пікірінше, бұл колониялардағы ескі тәртіпті қайта орнатудың алғашқы қадамы болды. Солтүстік колониялардағы кейбір англикандықтар мұндай епископтарды тағайындауды ашық түрде қолдады, бірақ оларға солтүстік колониялардың көпшілігін құрайтын оңтүстік англикандықтар мен англикан емес халықтар қарсы болды. Актқа сәйкес, қант заңында белгіленген үлгі бойынша, заң бұзушыларды соттауға адмиралтейство соттарына құқық берілді. Алайда, адмиралтейство соттары дәстүрлі түрде ашық теңізге қатысты істермен шектелген. Қант заңы осы прецедентке сәйкес келді, бірақ мөр заңы осыған сәйкес келмеді, және отарлаушылар бұл жергілікті соттарды Англияның бақылауындағы соттармен алмастырудың тағы бір әрекеті деп қарады.

Реакциялар

Заң газеттер, келісімшарттар, мәмілелер, өсиеттер, талап арыздар, міндеттемелер және көптеген басқа да заңдық құжаттар сияқты түрлі қағаз өнімдеріне салық салғандықтан, оның салдары көптеген кәсіптер мен салаларда сезілді. Бұл газеттер, азаматтар арасында кеңінен наразылық тудырды, тіпті мемлекеттік қызметкерлерге, салық жинаушыларға және олардың кеңселерi мен үйлеріне шабуылдар жасалды.

Колониялық газеттер

Джон Адамс Лондон үкіметінің "бізді білім беру құралдарынан – баспадан, колледждерден, тіпті Альманах пен Газеттерден шектеулер мен салықтар арқылы әдейі айыруға тырысып жатқанына" шағымданды. Баспасөз қарсы тұрды. 1760 жылға қарай жаңадан құрылған американдық газет индустриясы ірі қалаларда апта сайын шығатын 24 газеттен тұрды. Бенджамин Франклин бейресми желі құрды, осылайша әр газет үнемі бір-бірінен жаңалықтарды, редакциялық мақалаларды, хаттар мен эсселерді қайта басып шығарып, ортақ американдық дауысты қалыптастыруға көмектесті. Барлық редакторлар әр данаға төленетін жаңа мөр салығына наразы болды. Баспасөз колонияларға басқа колониялардың не айтып отырғанын хабарлап, мөр салығы заңына қарсы күшті күшке айналды. Көптегендер оны айналып өтіп, көпшілігі өкілдіксіз салық салуды зұлымдық пен тирандықпен теңестірді, осылайша Он үш колония үшін наразылықтың ортақ тілін жасады. 1768 жылдың 1 тамызында Уильям Годдард құрған «Пенсильвания хроникасы» газетінің бірінші бетіне штаттық үйде (Тәуелсіздік залында) мөр салығы заңына қарсы сөйлеген сөздің төрт бағандық мақаласы және британдық парламентте колониялық өкілдіксіз қабылданған басқа да шамадан тыс салық заңдары жарияланды. Газеттерде марионетка ілу және мөр шеберлерінің отставкаға кетуі туралы хабарлар жарияланды. Кейбір газеттер патшаның жалақысын алып, заңды қолдады, бірақ баспасөздің көпшілігі еркін және дауысты болды. Осылайша Филадельфияның ең танымал баспашысы Уильям Брэдфорд «Азаттық ұлдарының» жетекшісіне айналды. Ол өзінің «Пенсильвания журналы» және «Апталық хабаршысы» газетінің маштабына «қасіретті мөр» деген сөздермен бірге бас сүйек пен кескіш сүйектерді қосты. Заңға жауап ретінде осы басылымдарда американдық пропаганданың алғашқы нысандары пайда болды. Колониялық газеттерде жазылған мақалалар, әсіресе мөр салығы заңының баспагерлерге тигізген пропорционалды емес әсеріне байланысты, заңды сынға алды. Оңтүстік Каролинадан шыққан патриот және тарихшы Дэвид Рамзи Америка революциясынан кейін көп ұзамай осы құбылыс туралы былай деп жазды:

John Adams complained that the London ministry was intentionally trying "to strip us in a great measure of the means of knowledge, by loading the Press, the colleges, and even an Almanack and a News Paper, with restraints and duties." The press fought back. By 1760 the fledgling American newspaper industry comprised 24 weekly papers in major cities. Benjamin Franklin had created an informal network so that each one routinely reprinted news, editorials, letters and essays from the others, thus helping form a common American voice. All the editors were annoyed at the new stamp tax they would have to pay on each copy. By informing colonists what the other colonies were saying the press became a powerful opposition force to the Stamp Act. Many circumvented it and most equated taxation without representation with despotism and tyranny, thus providing a common vocabulary of protest for the Thirteen Colonies. The August 1, 1768, issue of the Pennsylvania Chronicle, established by William Goddard, printed on the front page a four column article of an address made at the State House (Independence Hall) against the Stamp Act, and other excessive tax laws passed without colonial representation in the British Parliament. The newspapers reported effigy hangings and stamp master resignation speeches. Some newspapers were on the royal payroll and supported the Act, but most of the press was free and vocal. Thus William Bradford, the foremost printer in Philadelphia, became a leader of the Sons of Liberty. He added a skull and crossbones with the words, "the fatal Stamp," to the masthead of his Pennsylvania Journal and weekly Advertiser. Some of the earliest forms of American propaganda appeared in these printings in response to the law. The articles written in colonial newspapers were particularly critical of the act because of the Stamp Act's disproportionate effect on printers. David Ramsay, a patriot and historian from South Carolina, wrote of this phenomenon shortly after the American Revolution:

Көптеген баспагерлер мөр салығы заңына қарсы болды, бірақ бірнеше лоялист дауыстары да болды. Лоялисттердің кейбір жасырын сезімдерін британдық симпатизанттар Джон мен Томас Флит басқарған «Бостон кешкі посты» сияқты басылымдарда көруге болады. Мақалада 1765 жылдың желтоқсанында Нью-Йоркте болған зорлық-зомбылық акциясы туралы егжей-тегжейлі баяндалды, содан кейін тәртіпсіздікке қатысушылар «кемшіліктері бар» деп сипатталды және топтың идеялары «халықтың жалпы сезіміне қайшы» деп атады. Vindex Patriae колонияларды шетелдік босқындар және «қоқыс үйіндісіне тәуелсіз меншік талап етуге» бел буған наразы шотланд-ирландтықтар деп атады. Лоялисттердің бұл көзқарастары мөр салығы заңына қатысты алғашқы газет мақалаларында көрінеді, бірақ британдықтарға қарсы жазбалар көбірек таралған және олар күшті әсер етті. Көптеген газеттер заң күшіне енгенге дейін салыстырмалы түрде консервативті тонды қабылдады, егер ол жойылмаса, жабылуы мүмкін екенін білдірді. Алайда, уақыт өте келе, зорлық-зомбылық демонстрациялар басталғанда, авторлар ашуға толы болды. Бірнеше газет редакторлары «Азаттық ұлдарымен» байланыста болды, мысалы, «Пенсильвания журналының» Уильям Брэдфорд және «Бостон газетінің» Бенджамин Эдс, және олар өз басылымдарында топтың сезімдерін қайталады. Мөр салығы заңы сол жылдың қараша айында күшіне енді және көптеген газеттер өздерінің басылымдарын шеттері мен бағаналары бойынша қара шекаралармен басып шығарды, кейде олар қабір тастары мен қаңқалардың бейнелерін қамтиды, олардың қағаздары «өлгенін» және мөр салығы заңының салдарынан енді басып шығара алмайтынын көрсетеді. Алайда, олардың көпшілігі алдағы айларда қайтып келді, мөр салығы заңында қажет деп саналған мақұлдау мөртабанысыз қайта пайда болды. Баспагерлер келесі көктемде заңның күшін жойғанына қатты қуанды, және бұл олардың қоғамдық пікірдің күшті дауысы (және компасы) ретіндегі позицияларын нығайтты.

Көшедегі наразылық

Колониялық заң шығарушы органдар жұмыс істеп жатқанда, колониялардың қатардағы азаматтары да осы ресми саяси жүйеден тыс өз алаңдаушылықтарын білдіріп жатты. Тарихшы Гэри Б. Нэш былай деп жазды:

Массачусетс штаты

Бостон көшелеріндегі алғашқы наразылықтар ерекше көзге түсті. Эндрю Оливер Массачусетс штатындағы маркаларды таратқандықтан, 1765 жылдың 14 тамызында "қаланың Оңтүстік бөлігіндегі Эссекс және Оранж көшелерінің қиылысындағы алып ельм ағашына" тірідей ілгізілді. Төменгі жағы жасыл түске боялған бір жұп аяқ киім ("Гринвилл табаны") да ілінді, бұл Гренвилл мен Бют графына, отаршылар кінәлаған екі адамға жасалған есімдер ойыны еді. Вице-губернатор Томас Хатчинсон шериф Стивен Гринлифке мүсінді алып тастауға бұйрық берді, бірақ ол үлкен халықтың қарсылығына тап болды. Халық күні бойы Оранж көшесіндегі саудагерлерді аралап, олардың тауарларына елм ағашының астында символдық мөр басты, кейін бұл ағаш "Бостандық ағашы" деп аталды. Бұл күн Бостондағы "Азаттық ұлдары" мүшелері үшін өз ұйымдарын құрған күн ретінде қабылдалды. Эбенезер Макинтош – Жеті жылдық соғыстың қатысушысы және аяқ шебершісі болған. Бір түні ол Эндрю Оливердің мүсінін қиып, оны заң шығарушылар жиналған қалалық үйге жерлеу рәсімімен алып келді. Одан кейін олар Оливердің кеңсесіне барып, оны қиратып, ағаштарына мөр басты. Содан кейін мүсінді Форт-Хиллдің етегіндегі Оливердің үйіне алып барып, оның басын шауып, содан кейін Оливердің үйі, ат және каретасымен бірге өртеп жіберді. Гринлиф пен Хатчинсон Оливердің үйін тоналап, ішіндегі заттарды қиратқан халықты тоқтатуға тырысқанда тас тастауға ұшырады. Оливер ертесі күні қызметінен босатуды сұрады. Бірақ бұл отставка жеткіліксіз болды. Макинтош Оливерді көшелерде шеруге шығарып, Бостандық ағашының астында қоғамдық түрде отставкаға кетуге мәжбүр етті. Эндрю Оливердің отставкаға кету себептері туралы жаңалықтар тараған сайын, колониялар бойынша зорлық-зомбылық пен агрессивті әрекеттердің қаупі күшейді, сондай-ақ ұйымдасқан қарсылық топтары да көбейді. Осы күрес топтарының негізін колониялардағы орта және жоғарғы тап өкілдері құрды, олар көп ұзамай өздерін "Азаттық ұлдары" деп атады. Бұл колониялық қарсылық топтары патша шенеуніктерінің бейнелерін өртеп, мөр жинаушыларды отставкаға кетуге мәжбүр етті және кәсіпкерлер мен судьяларды Парламент талап еткен мөрлерді қолданбай жүруге мәжбүр етті. 16 тамызда халық Вице-адмиралтейство тіркеушісінің орынбасары Уильям Сторидің үйіне және ресми құжаттарына зақым келтірді, ол кейін Массачусетс штатының Марблхед қаласына көшіп кетті. Кеден бақылаушысы Бенджамин Холлоуэлл үйінен басқа барлық мүлкін жоғалтты. 26 тамызда Макинтош Хатчинсонның сарайына шабуыл жасады. Халық отбасын үйден шығарып, жиһаздарды қиратты, ішкі қабырғаларды бұзды, шарап қоймасын талқандады, Хатчинсонның Массачусетс тарихына қатысты құжаттар жинағын шашыратып, ғимараттың күмбезін құлатты. Хатчинсон үш он жыл бойы мемлекеттік қызметте болған; ол өзінің шығынын 2218 фунт стерлинг (қазіргі ақшамен шамамен 250 000 доллар) деп бағалады. Нэш бұл шабуылдың мөр туралы заңға ғана реакция емес екенін айтады: губернатор Фрэнсис Бернард халықтың басшылары туралы ақпарат бергендерге 300 фунт сыйақы ұсынды, бірақ ешкім ақпарат бермеді. Макинтош және басқа бірнеше адам тұтқындалды, бірақ саудагерлердің қысымымен босатылды немесе халықтың әрекеттері арқасында босатылды. Көшедегі наразылықтар Бостон газетінің редакторы Джеймс Отис және Бостон кокусының "Адал тоғызыншысы" Самуэль Адамс сияқты беделді қоғамдық қайраткерлердің күш-жігерінен бастау алды. Олар өздерінен төмен тұрған адамдарды экономикалық және әлеуметтік жағынан бақылауға тырысты, бірақ жаппай демонстрациялар мен тәртіпсіздіктер арасындағы нәзік тепе-теңдікті сақтауда көбінесе сәтсіз болды. Бұл адамдар жұмысшы табының қолдауына мұқтаж болды, бірақ Англияға жолдаған наразылықтарын қабылдау үшін олардың әрекеттерінің заңдылығын дәлелдеуі керек болды. Бұл наразылықтар кезінде "Адал тоғыз" саяси мүддесі бар әлеуметтік клуб болған, бірақ 1765 жылдың желтоқсанына қарай ол "Азаттық ұлдары" деп мәлімдеме жасады.

Early street protests were most notable in Boston. Andrew Oliver was a distributor of stamps for Massachusetts who was hanged in effigy on 14 August 1765 "from a giant elm tree at the crossing of Essex and Orange Streets in the city's South End." Also hung was a jackboot painted green on the bottom ("a Green ville sole"), a pun on both Grenville and the Earl of Bute, the two people most blamed by the colonists. Lieutenant Governor Thomas Hutchinson ordered sheriff Stephen Greenleaf to take down the effigy, but he was opposed by a large crowd. All day the crowd detoured merchants on Orange Street to have their goods symbolically stamped under the elm tree, which later became known as the "Liberty Tree". This date became accepted by the members of the Sons of Liberty in Boston as the date of the founding of their organization. Ebenezer MacIntosh was a veteran of the Seven Years' War and a shoemaker. One night, he led a crowd which cut down the effigy of Andrew Oliver and took it in a funeral procession to the Town House where the legislature met. From there, they went to Oliver's officewhich they tore down and symbolically stamped the timbers. Next, they took the effigy to Oliver's home at the foot of Fort Hill, where they beheaded it and then burned italong with Oliver's stable house and coach and chaise. Greenleaf and Hutchinson were stoned when they tried to stop the mob, which then looted and destroyed the contents of Oliver's house. Oliver asked to be relieved of his duties the next day. This resignation, however, was not enough. Oliver was ultimately forced by MacIntosh to be paraded through the streets and to publicly resign under the Liberty Tree. As news spread of the reasons for Andrew Oliver's resignation, violence and threats of aggressive acts increased throughout the colonies, as did organized groups of resistance. Throughout the colonies, members of the middle and upper classes of society formed the foundation for these groups of resistance and soon called themselves the Sons of Liberty. These colonial groups of resistance burned effigies of royal officials, forced Stamp Act collectors to resign, and were able to get businessmen and judges to go about without using the proper stamps demanded by Parliament. On 16 August, a mob damaged the home and official papers of William Story, the deputy register of the Vice Admiralty, who then moved to Marblehead, Massachusetts. Benjamin Hallowell, the comptroller of customs, suffered the almost total loss of his home. On 26 August, MacIntosh led an attack on Hutchinson's mansion. The mob evicted the family, destroyed the furniture, tore down the interior walls, emptied the wine cellar, scattered Hutchinson's collection of Massachusetts historical papers, and pulled down the building's cupola. Hutchinson had been in public office for three decades; he estimated his loss at £2,218 (in today's money, at nearly $250,000). Nash concludes that this attack was more than just a reaction to the Stamp Act:

Governor Francis Bernard offered a £300 reward for information on the leaders of the mob, but no information was forthcoming. MacIntosh and several others were arrested, but were either freed by pressure from the merchants or released by mob action. The street demonstrations originated from the efforts of respectable public leaders such as James Otis, who commanded the Boston Gazette, and Samuel Adams of the "Loyal Nine" of the Boston Caucus, an organization of Boston merchants. They made efforts to control the people below them on the economic and social scale, but they were often unsuccessful in maintaining a delicate balance between mass demonstrations and riots. These men needed the support of the working class, but also had to establish the legitimacy of their actions to have their protests to England taken seriously. At the time of these protests, the Loyal Nine was more of a social club with political interests but, by December 1765, it began issuing statements as the Sons of Liberty.

Род-Айленд

Род-Айленд штатында да көшедегі зорлық-зомбылық болды. 27 тамызда Ньюпорттағы Town House-тың жанында көпшілік дарға асу үшін тіреуіш орнатты, онда марка таратушылар ретінде тағайындалған үш шенеуніктің бейнелерін әкелді: Август Джонсон, доктор Томас Моффат және адвокат Мартин Ховард. Алғашқыда бұл топты саудагерлер Уильям Эллери, Сэмюэл Вернон және Роберт Крук басқарды, бірақ олар көп ұзамай бақылауын жоғалтты. Сол түні жамағатты Джон Вебер есімді кедей адам басқарды, олар Моффат пен Ховардтың үйлеріне шабуыл жасап, қабырғаларын, қоршауларын, өнер туындыларын, жиһаздарын және шараптарын қиратты. Жергілікті "Еркіндік ұлдары" зорлық-зомбылыққа публично қарсы болды және Вебер тұтқындалғанда оны қолдаудан бастапқыда бас тартты. Дегенмен, олардың үйлеріне қарсы жазалау шаралары қолданылатыны туралы ескерту келгенде, олар оған көмектесуге көнді. Вебер босатылып, тарихтан жоғалып кетті. Ховард "Салық салуды колонист қорғайды" (1765) атты памфлетінде Маркалық актіні публично қолдаған жалғыз белгілі американдық болды. Көтерілістен кейін Ховард колонияны тастап кетуге мәжбүр болды, бірақ оған Король оны Солтүстік Каролинаның Бас судьясы қызметіне тағайындап, 1000 фунт стерлинг жалақымен сыйлады.

Нью-Йорк

Нью-Йоркте Джеймс МакЭверс Хатчинсонның үйіне шабуылдан кейін төрт күн өткен соң өкілеттігінен бас тартты. Нью-Йорк және Коннектикут штаттарына арналған алғашқы маркалар 24 қазанда Нью-Йорк портына келді, оларды ашулы отаршылдардың көпшілігі қарсы алды және олар қауіпсіздік үшін Форт-Джорджқа жеткізілді. Қала бойынша "белгіленген қағазды тарату немесе пайдалануға бірінші кісі үйіне, өзіне және мүлкіне жауапкершілік тартсын" деген ескертулер жазылған плакаттар пайда болды. Нью-Йорк саудагерлері 31 қазанда жиналып, Акт күштен шығарылғанша ағылшын тауарларын сатпауға келісті. Жергілікті басшылардың бақылауынан шығып, төрт күн бойы демонстрациялар өтті, нәтижесінде екі мың адам губернатор Кадуалладер Колденнің үйіне шабуыл жасап, екі шана мен каретаны өртеп жіберді. Мэрилендтен келген Закария Худ сияқты көптеген марка иелері қауіпсіздігі үшін Форт-Джорджқа қашып кетті. Нью-Йорктегі тәртіпсіздік жыл соңына дейін жалғасты, ал жергілікті "Бостандық ұлдары" көпшіліктің әрекеттерін бақылауда қиындықтарға тап болды. Нью-Йорк провинциясының губернаторы ретінде Колденнің орнын бастан Генри Мур, қаладағы тыныштықты сақтап, тәртіпті қалпына келтіру үшін "Бостандық ұлдарының" жетекшісі Исаак Сирспен кездесті. Біраз уақыттан соң Мур қамал қақпаларын ашып, ізгі ниетпен адамдарды ішке шақырды.

Вирджиния

1765 жылғы мөртаңбалық акт дағдарысы кезінде Арчибальд Макколл (1734–1814) Вирджиния штатының Вестморленд және Эссекс округтерінде патриоттарға қарсы тұрды. Ол мөртаңбалар мен басқа да құжаттарға салынған британдық салықты жинауға талап етті. Оған жауап ретінде халық наразылығы көтеріліп, Вирджиния штатының Тапаханнок қаласындағы үйіне шабуыл жасады. Олар терезелерді таспен қиратты және Макколл тұтқындалды, оған қара май жағылып, қауырсынмен жабылды. Бұл акт "өкілдіксіз салық салудың" мысалы және британдықтарға қарсы соғысқа бастап кеткен маңызды оқиға болды.

Басқа отарлар

Фредерик, Мэриленд штатында 12 судьядан тұратын сот 1765 жылғы 23 қарашада мөртаңбалық актіні жарамсыз деп шешіп, бизнес пен отарлаушы шенеуніктерге барлық мәселелерде мөртаңбаларды пайдаланбауды бұйырды. Бір аптадан кейін Фредерик көшелерінде актіге қарсы әжуалық қоштасу рәсімі өтті. Сот судьялары «12 өлмейтін судья» деп аталды, ал 23 қараша Мэриленд штатының заң шығарушы органы «Қарсылық күні» деп белгіледі. 2015 жылғы 1 қазанда сенатор Кардин (D MD) Конгресс протоколына 2015 жылды оқиғаның 250 жылдығы ретінде атап көрсеткен мәлімдеме оқыды. 12 судьяның арасында кейіннен Германтаун шайқасында Мэриленд милициясының подполковнигі болған Уильям Лакетт болды. Басқа да халықтық наразылықтар Портсмут, Нью-Гэмпшир; Аннаполис, Мэриленд; Уилмингтон және Нью-Берн, Солтүстік Каролина; және Чарльстон, Оңтүстік Каролина қалаларында өтті. Филадельфияда, Пенсильваниядағы наразылықтар басылды, бірақ тіпті Бенджамин Франклиннің үйіне де шабуыл жасалды, алайда ол зардап көрмеді. 16 қарашаға дейін мөртаңба таратушылардың он екісі отставкаға кетті. Джорджия дистрибьюторы 1766 жылғы қаңтарда ғана Америкаға келді, бірақ оның алғашқы және жалғыз ресми әрекеті – отставкаға кету болды. Бұл наразылықтардың жалпы нәтижесі американ халқын бұрынғыдан да бекем біріктіріп, оларды ашуға ұшыратты. Актқа қарсылықтың нәтижесінде барлық колонияларда саяси және конституциялық әдебиет түрлері дамыды, отаршылдық саяси сана мен қатысуы күшейді және ұйымдасқан қарсылықтың жаңа формалары құрылды. Бұл ұйымдасқан топтар патша шенеуніктерін күш көрсету және қорқыту арқылы отставкаға кетуге мәжбүрлей алатынын тез түсінді.

Квебек, Новая Шотландия, Ньюфаундленд және Кариб теңізі

Негізгі мәселе ағылшындардың конституциялық құқықтары болды, сондықтан Квебектегі француздар реакция жасамады. Кейбір ағылшын тілінде сөйлейтін саудагерлер қарсы болды, бірақ олар аз ғана топты құрады. Квебек газеті акт жойылғанға дейін жабылды, себебі мөрленген қағазды пайдалануға келіспеді. Іргелес Нова Скотияда бұрынғы Жаңа Англия тұрғындары наразылық білдірді, бірақ соңғы британдық иммигранттар және провинциялық астана Галифакстағы Лондонға бағытталған бизнес мүдделері ықпалдырақ болды. Бірден-бір ірі қоғамдық наразылық – мөр таратушы мен лорд Бьюттің бейнесін іліп қою болды. Акт екі провинцияда да қолданысқа енгізілді, бірақ Нова Скотияның мөр таратушысы 1766 жылдың қаңтарында қауіпсіздігіне қатысты негізсіз қорқыныштарға байланысты отставкаға кетті. Ондағы билік өкілдеріне мөрленбеген қағаздары бар кемелерді портқа кіргізуге рұқсат берілді, ал таратушылар мөрлерді таусылғаннан кейін бизнес бұрынғысынша жалғасты. Акт Ньюфаундлендте наразылықтарға және петициялар жасауға себеп болды, олар мөрлік актісіне ғана емес, сонымен қатар Сент-Джонс кеден үйінің болуына қарсы болды, бұл Эдуард VI патшаның тұсында балық шаруашылығымен байланысты тауарларды импорттауға баж салығын тыйым салған заңға негізделген. Кариб теңізіндегі колонияларда зорлық-зомбылық аз болды. Барбадос және Антигуа сияқты бірнеше колонияларда, сондай-ақ Ұлыбританияда тұратын жер иелері саяси қарсылық білдірді. Ең ауыр саяси зорлық Сент-Китс және Невис аралдарында болды. 1765 жылдың 31 қазаны мен 5 қарашасында мөр таратушылардың үйлері мен кеңселерге шабуылдар жасалды; қатысушылардың саны Сент-Китстің ақ халықтың пайызы Бостондықтардың осындай шабуылдарға қатысу үлесімен сәйкес келетінін көрсетті. Сент-Китске мөрлерді жеткізуге қатысты әрекеттер сәтті тоқтатылды және олар онда ешқашан қолданылмады. Монсеррат пен Антигуа да мөрлерді пайдаланудан бас тартты; кейбір хабарласушылар Антигуада көтеріліс болмауының себебі үлкен әскер күшінің болуы деп ойлады. Саяси қарсылыққа қарамастан, Барбадос мөрлерді пайдаланды, бұл король Джорджты қуантты. Ямайкада да зорлық-зомбылықпен қорқытып, қарсылық білдірілді. Мөрлерді жасыру кең таралды және мөрленбеген қағаздары бар кемелерге портқа кіруге рұқсат берілді. Осыған қарамастан, Ямайка басқа колонияларға қарағанда көбірек мөрлік кіріс (2000 фунт стерлинг) тапты.

The main issue was the constitutional rights of Englishmen, so the French in Quebec did not react. Some English speaking merchants were opposed but were in a fairly small minority. The Quebec Gazette ceased publication until the act was repealed, apparently over the unwillingness to use stamped paper. In neighboring Nova Scotia a number of former New England residents objected, but recent British immigrants and London oriented business interests based in Halifax, the provincial capital were more influential. The only major public protest was the hanging in effigy of the stamp distributor and Lord Bute. The act was implemented in both provinces, but Nova Scotia's stamp distributor resigned in January 1766, beset by ungrounded fears for his safety. Authorities there were ordered to allow ships bearing unstamped papers to enter its ports, and business continued unabated after the distributors ran out of stamps. The Act occasioned some protests in Newfoundland, and the drafting of petitions opposing not only the Stamp Act, but the existence of the customhouse at St. John's, based on legislation dating back to the reign of Edward VI forbidding any sort of duties on the importation of goods related to its fisheries. Violent protests were few in the Caribbean colonies. Political opposition was expressed in a number of colonies, including Barbados and Antigua, and by absentee landowners living in Britain. The worst political violence took place on St. Kitts and Nevis. Riots took place on 31 October 1765, and again on 5 November, targeting the homes and offices of stamp distributors; the number of participants suggests that the percentage of St. Kitts' white population involved matched that of Bostonian involvement in its riots. The delivery of stamps to St. Kitts was successfully blocked, and they were never used there. Montserrat and Antigua also succeeded in avoiding the use of stamps; some correspondents thought that rioting was prevented in Antigua only by the large troop presence. Despite vocal political opposition, Barbados used the stamps, to the pleasure of King George. In Jamaica there was also vocal opposition, which included threats of violence. There was much evasion of the stamps, and ships arriving without stamped papers were allowed to enter port. Despite this, Jamaica produced more stamp revenue (£2,000) than any other colony.

Еркіндік ұлдары

Көшедегі демонстрациялардың осы кезеңінде жергілікті ұйымдастырылған топтар колониялар арасында бұрын-соңды болмаған типтегі колонияаралық ұйымға бірігуге кірісті. "Азаттық ұлдары" термині 1765 жылдан бұрын жалпылай қолданылған, бірақ оның ықпалы 1766 жылдың ақпан айының айналасында ғана "Азаттық ұлдары" деген ресми атауды қолданатын ұйымдасқан топ ретінде барлық колонияларға таралды, бұл британдықтарға қарсы келешектегі қарсылықтың үлгісіне әкелді. Тарихшы Джон К. Миллер 1765 жылдың ақпан айында Баре өз сөзінде бұл терминді қолданғандықтан, атаудың қабылдануын атап өтті. Ұйым бірнеше колонияда тәуелсіз бастамалардан кейін ай сайын тарады. 6 қарашада Нью-Йоркте басқа колониялармен хат алысу үшін комитет құрылды, ал желтоқсанда Нью-Йорк пен Коннектикут топтары арасында одақ жасалды. Қаңтар айында Бостон мен Манхэттен арасында хат-хабар байланысы орнатылды, ал наурыз айына қарай Провиденс Нью-Йорк, Нью-Гэмпшир және Ньюпортпен байланыстарды бастады. Наурыз айына қарай "Азаттық ұлдары" ұйымдары Нью-Джерси, Мэриленд және Вирджиния штатының Норфолк қаласында құрылды, ал Солтүстік Каролинада құрылған жергілікті топ Оңтүстік Каролина мен Джорджияда қызығушылық тудырды. "Азаттық ұлдарының" офицерлері мен басшылары "колониялық қоғамның орта және жоғарғы топтарынан шыққан", бірақ олар өздерінің билік базасын кеңейту қажеттігін түсінді, оның ішінде "барлық саяси қоғамды, оның барлық әлеуметтік немесе экономикалық бөлімшелерін" қамтуды көздеді. Осы мақсатта "Азаттық ұлдары" өздерінің базасын кеңейту үшін ірі көпшілік демонстрацияларына сүйенді. Олар көпшілікті бақылаудың қиын екенін ерте білді, бірақ "заңсыз жиналыстардағы мүмкін болатын зорлық-зомбылықты" бақылауға ұмтылды. Ұйым жергілікті және британдық үкіметке адалдығын жариялады, бірақ қорғаныс шарасы ретіндегі әскери қимылдар туралы мәселе әрқашан олардың ойларында болды. Маркалық заң дағдарысы кезінде "Азаттық ұлдары" патшаға адалдығын сақтап, Парламент дұрыс шешім қабылдап, салықты жояды деген "негізгі сенімге" ие болды.

It was during this time of street demonstrations that locally organized groups started to merge into an inter colonial organization of a type not previously seen in the colonies. The term "sons of liberty" had been used in a generic fashion well before 1765, but it was only around February 1766 that its influence extended throughout the colonies as an organized group using the formal name "Sons of Liberty", leading to a pattern for future resistance to the British that carried the colonies towards 1776. Historian John C. Miller noted that the name was adopted as a result of Barre's use of the term in his February 1765 speech. The organization spread month by month after independent starts in several different colonies. By 6 November, a committee was set up in New York to correspond with other colonies, and in December an alliance was formed between groups in New York and Connecticut. In January, a correspondence link was established between Boston and Manhattan, and by March, Providence had initiated connections with New York, New Hampshire, and Newport. By March, Sons of Liberty organizations had been established in New Jersey, Maryland, and Norfolk, Virginia, and a local group established in North Carolina was attracting interest in South Carolina and Georgia. The officers and leaders of the Sons of Liberty "were drawn almost entirely from the middle and upper ranks of colonial society," but they recognized the need to expand their power base to include "the whole of political society, involving all of its social or economic subdivisions." To do this, the Sons of Liberty relied on large public demonstrations to expand their base. They learned early on that controlling such crowds was problematical, although they strived to control "the possible violence of extra legal gatherings". The organization professed its loyalty to both local and British established government, but possible military action as a defensive measure was always part of their considerations. Throughout the Stamp Act Crisis, the Sons of Liberty professed continued loyalty to the King because they maintained a "fundamental confidence" that Parliament would do the right thing and repeal the tax.

Мөр актісі Конгресі

1765 жылғы қазанда Нью-Йоркте мөр бажы салығы жөніндегі конгресс өтті. Конгресс құрамына тоғыз колониядан жиырма жеті делегат кірді. Олардың міндеті – Парламенттің оларға салық салуға құқығы жоқ екенін түсіндіретін ресми өтінішхаттар дайындау болды. Делегаттардың арасында колониялардың көптеген белгілі тұлғалары болды. Тарихшы Джон Миллер: «Бұл мөр бажы салығы конгресінің құрамы британ үкіметіне парламентке салық салуға қарсылық тек отарлық теңіз порттарының қарапайым халқымен ғана шектелмейтінін нақты дәлелдеуі керек еді» деп атап өтті. Ең жас делегат – Оңтүстік Каролинадан келген 26 жасар Джон Ратледж, ал ең үлкені – Нью-Джерсиден келген 65 жасар Хендрик Фишер болды. Делегаттардың онға жуығы заңгер, онға жуығы саудагер, ал жетісі плантаторлар немесе жер иеленуші шаруалар болды; барлығы сайлауға сайланатын лауазымдарда қызмет еткен, ал үшеуінен басқасы колонияларда туылған. Төртеуі колониялар тәуелсіздік жариялағанға дейін қайтыс болды, ал төртеуі Тәуелсіздік декларациясына қол қойды; тоғызы бірінші және екінші Континенттік конгресске қатысты, ал үшеуі революция кезінде лоялист болды. Нью-Гэмпшир делегаттарды жіберуден бас тартты, ал Солтүстік Каролина, Джорджия және Виргиния өкілдіктері болмады, себебі олардың губернаторлары өздерінің заң шығарушыларын сессияға шақырмады, осылайша делегаттарды таңдауға кедергі келтірді. Конгресс құрамына қарамастан, он үш колонияның әрқайсысы оның шешімдерін бекітті. Конгресте қатысқан тоғыз колонияның алтауы Конгресс ұсынған патша мен парламентке арналған өтінішхаттарға қол қоюға келісті. Нью-Йорк, Коннектикут және Оңтүстік Каролина штаттарының делегацияларына оларды тағайындаған колониялық ассамблеялардың мақұлдауын алмастан, ешқандай құжатқа қол қоюға тыйым салынды. Массачусетс губернаторы Фрэнсис Бернард өзінің колониясының конгресс делегаттары Парламентке қолдау көрсетеді деп сенді. Тимоти Рагглз Бернардтың адамы болды және Конгресс төрағасы болып сайланды. Бернардтан алған Рагглстың тапсырмасы – «Парламент оны алып тастауға көндірілгенше, мөр бажы салығына бағынуды ұсыну» болды. Көптеген делегаттар мөр бажы салығы мәселесінің түпкілікті шешімі Ұлыбритания мен колонияларды жақындастырады деп ойлады. Нью-Йорктік Роберт Ливингстон мөр бажы салығын қоғамдық пікірталасқа алудың маңыздылығын атап өтті, Англиядағы өзінің колониясының агентіне: «Егер мен Американы тәуелсіздік күйінде көргім келсе, онда мөр бажы салығы күшіне енгізілуі керек еді, бұл мақсатқа жетудің ең тиімді жолы болар еді» деп жазды. Конгресс 12 күн қатарынан, жексенбі күндерін қоса алғанда, отырды. Отырыстарда тыңдаушылар болмады және пікірталас жонінде ешқандай ақпарат жарияланбады. Отырыстың соңғы нәтижесі «Құқықтар мен наразылықтар декларациясы» деп аталды және оны Пенсильваниядан келген Джон Дикинсон дайындады. Бұл декларацияда отарлаушылық наразылықтардың он төрт тармағы айтылды. Онда колонистердің мөр бажы салығына қарсы наразылық білдіруден басқа, ағылшындардың барлық құқықтарына ие екені және Парламент колонистерге дауыс беру құқығы болмағандықтан, оларды білдіре алмайтыны жазылды. Тек колониялық ассамблеялар ғана колонияларға салық салуға құқылы болды. Олар сондай-ақ адмиралтейство соттарының теңізге қатысты емес мәселелерге билігін кеңейту билікті теріс пайдалану болып табылады деп мәлімдеді. Конгресс тек ағылшындар ретінде өздерінің құқықтарын қорғап қана қоймай, олардың белгілі бір табиғи құқықтары бар екенін де растады, себебі олар адам болғандықтан. 3-ші қаулыда: «Ағылшын халқының азаттығы мен күмәнсіз құқығы үшін олардың өздерінің немесе өкілдерінің жеке келісімімен салық салынбауы өте маңызды» деп жазылған. Массачусетс пен Пенсильвания бұл мәселені жеке қарарларда одан да тікелей көтеріп, тиісінше «Адамзаттың табиғи құқықтары» және «адамзаттың жалпы құқықтары» деп атады. Оңтүстік Каролинадан келген К.Гадсден Конгресстің өтінішін тек патшаға ғана жіберуді ұсынды, өйткені колониялардың құқықтары Парламентпен бастау алған жоқ. Бұл радикалды ұсыныс көпшілік делегаттар үшін тым алыс болды және қабылданбады. «Құқықтар мен наразылықтар декларациясы» патшаға жіберілді, сонымен қатар Парламент палатасына да өтінішхаттар жіберілді.

The Stamp Act Congress was held in New York in October 1765. Twenty seven delegates from nine colonies were the members of the Congress, and their responsibility was to draft a set of formal petitions stating why Parliament had no right to tax them. Among the delegates were many important men in the colonies. Historian John Miller observes, "The composition of this Stamp Act Congress ought to have been convincing proof to the British government that resistance to parliamentary taxation was by no means confined to the riffraff of colonial seaports." The youngest delegate was 26 year old John Rutledge of South Carolina, and the oldest was 65 year old Hendrick Fisher of New Jersey. Ten of the delegates were lawyers, ten were merchants, and seven were planters or land owning farmers; all had served in some type of elective office, and all but three were born in the colonies. Four died before the colonies declared independence, and four signed the Declaration of Independence; nine attended the first and second Continental Congresses, and three were Loyalists during the Revolution. New Hampshire declined to send delegates, and North Carolina, Georgia, and Virginia were not represented because their governors did not call their legislatures into session, thus preventing the selection of delegates. Despite the composition of the congress, each of the Thirteen Colonies eventually affirmed its decisions. Six of the nine colonies represented at the Congress agreed to sign the petitions to the King and Parliament produced by the Congress. The delegations from New York, Connecticut, and South Carolina were prohibited from signing any documents without first receiving approval from the colonial assemblies that had appointed them. Massachusetts governor Francis Bernard believed that his colony's delegates to the Congress would be supportive of Parliament. Timothy Ruggles in particular was Bernard's man, and was elected chairman of the Congress. Ruggles' instructions from Bernard were to "recommend submission to the Stamp Act until Parliament could be persuaded to repeal it." Many delegates felt that a final resolution of the Stamp Act would actually bring Britain and the colonies closer together. Robert Livingston of New York stressed the importance of removing the Stamp Act from the public debate, writing to his colony's agent in England, "If I really wished to see America in a state of independence I should desire as one of the most effectual means to that end that the stamp act should be enforced." The Congress met for 12 consecutive days, including Sundays. There was no audience at the meetings, and no information was released about the deliberations. The meeting's final product was called "The Declaration of Rights and Grievances", and was drawn up by delegate John Dickinson of Pennsylvania. This Declaration raised fourteen points of colonial protest. It asserted that colonists possessed all the rights of Englishmen in addition to protesting the Stamp Act issue, and that Parliament could not represent the colonists since they had no voting rights over Parliament. Only the colonial assemblies had a right to tax the colonies. They also asserted that the extension of authority of the admiralty courts to non naval matters represented an abuse of power. In addition to simply arguing for their rights as Englishmen, the congress also asserted that they had certain natural rights solely because they were human beings. Resolution 3 stated, "That it is inseparably essential to the freedom of a people, and the undoubted right of Englishmen, that no taxes be imposed on them, but with their own consent, given personally, or by their representatives." Both Massachusetts and Pennsylvania brought forth the issue in separate resolutions even more directly when they respectively referred to "the Natural rights of Mankind" and "the common rights of mankind". Christopher Gadsden of South Carolina had proposed that the Congress' petition should go only to the king, since the rights of the colonies did not originate with Parliament. This radical proposal went too far for most delegates and was rejected. The "Declaration of Rights and Grievances" was duly sent to the king, and petitions were also sent to both Houses of Parliament.

Мұра

Актке қарсылықтың кейбір түрлері 1767 жылғы Тауншенд актілеріне қарсы ұйымдастырылған келесі қарсылықтарға дайындық болды, әсіресе "Еркіндік ұлдары" мен саудагерлердің қарсылықты ұйымдастырудағы рөлі маңызды болды. Маркалық заң Конгресі кейінірек құрылған Континенттік Конгрестерге, әсіресе Америка тәуелсіздігінің жариялануын қадағалаған Екінші Континенттік Конгреске жол ашты. Іс-қимылды үйлестіру үшін құрылған корреспонденция комитеттері 1772 және 1774 жылдар аралығында түрлі даулы және жағымсыз оқиғаларға жауап ретінде қайта құрылды. 1774 жылғы Бірінші Континенттік Конгресте бас қосқан колониялар Парламенттің "Төзбеушілік актілеріне" жауап ретінде "Континенттік қауымдастық" деп аталған импортты тоқтату туралы келісімге келді.

Кітаптар тізімі және қосымша оқу

Хоффер, Питер Чарльз. Бенджамин Франклин 1766 жылы парламентке мөртаңба заңына қарсы наразылықтарды түсіндіреді (2015), құжаттар қосымшасында.