Кіріспе
Өліп кеткен бауырымен жорғалаушылар туысы Автоматты таксобокс. Қалдықтар аймағы = Олигоценнің соңы Плейстоценнің соңы, Осы оқиғадан кейінгі жылдары қосымша жаңалықтар жасалды, 1975 жылы Майкл Арчер Техас үңгірлерінен оңтүстік Квинслендте екінші зифодонт крокодилияны тауып алды. Кейінгі басылымдарда айтылғандай, Техас үңгіріндегі крокодилдің ішінара жоғарғы жағы мен кейбір қосымша сүйек сынықтары бар, оларды 1977 жылы Макс Хехт пен Майкл Арчер сипаттады. Кейіннен тағы бірнеше жаңалық ашылды, олардың көбі Quinkana сипатталғаннан кейін қысқаша талқыланып, тізімге алынды. Бұл ерте кезде табылған заттар тек Техас үңгіріндегі крокодилді ғана емес, сонымен қатар Кройдон үлгілерін, Розелла жазығындағы тістерді (алғашқыда Мегалания деп аталды), Дарлинг Даунс тістерін және Чинчилла жугалын (осылай аталған Чинчилла, Квинсленд қаласы). Жалпы алғанда, бұл қалдықтар плиоцен мен плейстоцен кезеңдеріне жататын оқшауланған элементтер болды. Кейбір қалдықтар тіпті Оңтүстік Австралиядағы Паланкаринна көліне жақын жерден табылған, бірақ Техас үңгіріндегі материал сияқты олар да бастапқыда себекосухианға тиесілі деп есептелді. Бұл табылған заттар палеонтолог Ральф Молнардың назарына түсті. Ол 1981 жылы Квинкананы, негізінен, Чиллаго үңгірлеріндегі рострумға негізделген тұқым ретінде сипаттады, бірақ ол сонымен қатар Чинчилла жюгал және Дарлинг Даунс аймағындағы тістерді қоса алғанда, көбірек бөлшекті материалмен айналысты. Молнар сонымен қатар Техас үңгіріндегі крокодилді де осы тұқымға жатқызды, бірақ онтогенездің нәтижесі болуы мүмкін немесе болмауы мүмкін кейбір кішкене айырмашылықтарды ескере отырып, түрлер деңгейінде сәйкестендіруді жасаудан тартынды. Осы жұмыста қаралған басқа материалдардың көпшілігімен де солай, Quinkana-ға ұқсастықтары айқын болса да, материал жалпы алғанда Quinkana fortirostrum-ға арнайы тағайындауға тым бөлшекті болды. Бұл ертедегі жұмыста Молнар кейін көп көңіл бөлінетін, атап айтқанда, басқа крокодильдермен және оның экологиясымен қарым-қатынасы туралы бірнеше талқылауды бастайды. Оның ерекше бас сүйегінің анатомиясына сүйене отырып, Молнар бұл Квинка жер бетіндегі жыртқыш болуы мүмкін деп сақтықпен ұсынды, бірақ ол өзі бұл гипотезаға бірнеше қарсы аргументтерді мойындады. Сол мәліметтерге сүйене отырып, ол Квинкана мен Еуропалық Пристихампстың арасындағы байланысты болжады.
Automatic taxobox
| fossil range = Late Oligocene Late Pleistocene,
Additional discoveries were made in the years following this event, with a second ziphodont crocodilian being recovered from the Texas Caves in southern Queensland in 1975 by Michael Archer. The Texas Cave crocodile, as it was referred to in later publications, consisted of a partial maxilla with some additional bone fragments that would be described in 1977 by Max Hecht and Michael Archer. Several further discoveries followed, many of which were eventually listed and briefly discussed once Quinkana was described. These early finds include not just the Texas Cave crocodile but also the Croydon specimens, the Rosella Plains teeth (originally identified as Megalania), the Darling Downs teeth and the Chinchilla jugal (named so after the town of Chinchilla, Queensland). Generally, these remains were isolated elements dating to the Pliocene and Pleistocene. Some remains have even been found near Lake Palankarinna in South Australia, though like the Texas Cave material they too were originally considered to have belonged to a sebecosuchian. These discoveries caught the attention of paleontologist Ralph Molnar, who described Quinkana as a genus in 1981 based primarily on the rostrum from the Chillagoe caves, though he also dealt with much of the more fragmentary material including the Chinchilla jugal and teeth from the Darling Downs region. Molnar also assigned the Texas Cave crocodile to the genus, but was hesitant to make an identification on a species level given some slight differences that may or may not be the result of ontogeny. The same is the case with most of the other material examined in this work, though the similarities to Quinkana were clear, the material was generally too fragmentary to be assigned to Quinkana fortirostrum specifically. In this early work, Molnar sets up several discussions regarding this taxon that would receive a lot of focus later on, in particular its relationship to other crocodilians and its ecology. Based on its unique cranial anatomy, Molnar cautiously proposed that that Quinkana could have been a terrestrial predator, though he himself acknowledged several counterarguments to this hypothesis. Based on the same information, he also tentatively suggested a relationship between Quinkana and the European Pristichampsus.
Палеобиология
Квинканың экологиясы мен өмір салты ұзақ уақыттан бері Молнардың типтік сипаттамасына дейін талқылану мәселесі болып келді, ол жердегі әдеттерге жақтап бірнеше пункттерді атап өтті, сонымен қатар ықтимал қарсы аргументтерді атап өтті. Мысалы, Quinkana fortirostrum-тің үңгірдегі холотипінің табылғаны оның айтуынша, жануар құлап қалмас бұрын құрлықта жүргенін көрсетеді, бірақ сонымен бірге Молнар тіпті қазіргі заманғы крокодильдер де аралықта аралықта жүретінін атап көрсетеді. Сонымен қатар, жер бетіндегі әдеттер туралы нақты дәлел келтірмейді. Квинканың қалдықтарын берген көптеген жерлер құрлықтағы және жартылай судағы фаунаның қоспасын көрсетеді, бұл әлемнің басқа жерлерінде анық жердегі крокодиломорфтардың қалдықтарын берген кен орындары сияқты. Мекосухиндардың бас сүйегінен кейінгі анатомиясына қатысты тағы бір зерттеуді 2017 жылы Стайн және оның әріптестері жариялады, ол Австралияда табылған окаменелілердің негізінде осы жануарлардың иық белбеулері мен жамбастарын зерттеді. Бұл қазбалардың ішінде Квинканың қалдықтары табылған аймақтарда, атап айтқанда Риверсли ВХА-да, түрлі элементтер табылды. Төрт морфотипті топ анықтады, "желтеңі төрт" ықтимал Quinkana meboldi-ге тиесілі, себебі ilium және ischium-дің жоғары алынған жағдайы, олар "желтеңі бір" (камбарамен байланысты) және "желтеңі үш" (Бару Дарровимен байланысты) ерекшеленеді. "Төртінші белдеу формасы" себекосухианның жамбасымен үйлесетін бірнеше аспектілерді көрсетеді және осылайша ұзын жүріспен шектелу кезінде тік тұрып тұруды қолдаған болуы мүмкін. Штайн және оның әріптестері бұл туынды күйге, негізінен, жабық акцетабулум мен кеңейтілген илиялық қырқа арқылы қол жеткізілген, ол краньиалды материалға негізделген курсорлық әдеттер мен жер бетіндегі өмір салтына сәйкес келеді. Алайда, бұл жамбас формасы мен Квинкака бас сүйегі материалдарының арасындағы нақты байланысты көрсететін материал табылмайынша, жамбас окаменелісі басқа мекосукинге тиесілі болуы мүмкін деп есептеуге болмайды. Молнардың бір ұсынысы - Квинкана Мегаланиямен бірге Плейстоцен Австралиясының басым құрлықтық жыртқыштарының бірі болуы мүмкін, өйткені басқа құрлықтарға қарағанда ірі сүтқоректілер құрлықтық жыртқыштардың салыстырмалы жетіспеушілігі. Алайда Вроның барлық қарсы дәлелдері дұрыс емес. Мысалы, крокодилиялар маманы Кристофер Брочу планокранидтердің аяқтары тафономияның нәтижесі емес, анатомиялық ерекшелік екенін айтады, аталған топтың мүшелері әлі де негізінен жер бетінде өмір сүрген деп саналады. Әрине, Вроудың жазбалары мекосухиндардың таздық бейімделуіне қатысты кейінгі жаңалықтарды есепке алмайды. Бұл крокодильдер бір-бірінен және Квинканан әртүрлі мекендерді ұнататын болуы мүмкін, Бару - жағалауда, ал Харпакошампса - көлдер мен бильбангтар сияқты баяу жүретін суларда өмір сүреді. Бұл жердегі аңдардың көбіне крокодилдер шабуыл жасаған, бірақ олардың тістері Баруға қарағанда сирек кездеседі. Плиоцен кезінде Квинкананың белгісіз түрі Кальтифронмен бірге Эйр көлі бассейнінде, атап айтқанда Мампуорду құмдарында өмір сүрді. Q. babarra Блафф Даунс жергілікті фаунасында Крокодилус және Палудирекске жататын мекосукиндердің белгісіз түрімен бірге пайда болды, ал крокодильді емес жыртқыштарға сумкалы Тилаколео, алып жыландар және үлкен мониторлы кемірушілер кіреді. Тіпті Плиоценнің соңғы кезеңінен Плейстоценнің ортасына дейінгі тастардың жақындағы қабаттарында Квинканың гариал Гунгамарандумен, Палудирекс винценти мен Палудирекс грацилис, Палудирекстің үшінші түрі және Крокодилусның белгісіз түрімен бірге өмір сүргенін көрді. Рио мен Маннионның (2021) айтуынша, Квинкака ақыры шамамен 10.000 жыл бұрын жойылып кеткен. Австралияның біртіндеп құрғап, орман мекендері мен тұщы су жүйелерін жойғандықтан, Квинкака құрып кетуіне әкелген деген пікірді осы тақырыпқа арналған басқа басылымдар да растайды. Мысалы, Соббе, Прайс және Кнезур құрғақшылық процесін бұрын ландшафтты жауып тұрған жабық орманды және жүзім бұталы алқаптарды жою және ашық шөптесін алқаптардың кеңейуіне әкеліп соғады деп сипаттайды. Олардың пікірінше, бұл прогресс плейстоценнің басында басталған болуы мүмкін, команда плейстоценнің соңынан кейін шығыс Дарлинг Даунс аймағындағы Квинкана материалының айтарлықтай төмендеуін атап өтті.