Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Orenda OE600 600 л.с. класты сұйық салқындатылған 8 цилиндрлі V блокты ұшақ қозғалтқышы болды, ол әдетте әйгілі Pratt & Whitney Canada PT6 турбовинтімен жұмыс істейтін ұшақтарға поршеньді қуатты қайта енгізуге арналған. Бұл ұшақтардың қозғалтқыштары өмір сүру мерзімі аяқталып бара жатқан ескі ұшақтарға тартымды болады. Алайда, 9/11 оқиғасынан кейінгі нарықта Оренданың бизнесі өзгергендіктен, жоба тоқтатылды.
The Orenda OE600 was a 600 hp class liquid cooled 8 cylinder V block aircraft engine intended to re introduce piston power to aircraft normally powered by the famous Pratt & Whitney Canada PT6 turboprop. The piston engine offers much better fuel economy, which Orenda Aerospace felt would be attractive for older aircraft whose engines were reaching the end of their lifespan. However, changes in Orenda's business in the post 9/11 market led to the project being canceled.
Жобалау және әзірлеу
Қозғалтқыштың тарихы 1960 жылдардағы "Generation 2" Chevrolet Big Block қозғалтқыштарына байланысты. 1969 жылы General Motors қозғалтқышты құю темірінен гөрі жаңа алюминий блогы мен бақтарын пайдалануға бейімдеп, ZL1 жасады. 1969 жылы тек 50 дана ғана шығарылды, сондықтан олар Can Am жарысы сериясына гомологладталды. Қосымша даналар Corvette-дің жоғары сатылы нұсқаларын жабдықтауға шығарылды, бұл жалпы өндірісті 71 -ге жеткізді. 1970 жылдардың соңында авиация кәсіпкері Ричард МакКун және оның ағасы Грант МакКун Оңтүстік Калифорниядағы автомобиль зауытының иесі болып, бұрын Маклареннің жарыс қозғалтқыштарын жасаушы Ли Мьюрмен байланыс орнатып, ZL1-ді авиация үшін пайдалану туралы сұрақты қойды. Ақырында, Can Am сериясында қолданылатын Chevrolet-тің линейкасыз Reynolds 390 қорытпасына негізделген жаңа қозғалтқыш жасалды және аз сандағы прототиптік қозғалтқыштар жасалды. Қозғалтқыш компоненттерінен басқа, винтті қысқарту тетігі мен қосымша қозғалтқыш тетігі бөлімін Санта-Ана, Калифорниядан Ричард Линдхерст жобалаған. Қосымша құрамына екі турбокомпрессор мен сұйықтық-ауа салқындатқышы кірді.
The engine traces its history to the "Generation 2" Chevrolet Big Block engines of the 1960s. In 1969, General Motors adapted the engine to use a new aluminum block and heads, rather than cast iron, creating the ZL1. Originally, only 50 examples were produced in 1969 so they could be homologated for the Can Am race series. Additional copies were produced to equip high end versions of the Corvette, bringing the total production to 71. In the late 1970s, Richard MacCoon, an aviation entrepreneur, and his brother, Grant MacCoon, owner of a Southern California automotive aftermarket products company, contacted Lee Muir, a racing engine builder formerly of McLaren, about adapting the ZL1 for aviation use. Eventually, a brand new engine, based on the linerless Reynolds 390 alloy Chevrolet used in the Can Am series, was designed and a small number of prototype engines were built. In addition to the engine components, a propeller reduction gear drive and accessory drive gear section were designed by Richard Lyndhurst, of Santa Ana, CA. The engine package included twin turbochargers and a liquid to air aftercooler.
Сынау
Алғашқы сынақтар мен әзірлеу Монтерейдің маңында Марина, Калифорниядағы Shadow жарыс командасының ғимаратында өтті. Нәтижесінде "Түндер моторы" деп аталатын бұл машина 1980-ші жылдары жалпы авиация нарығында таныстырылды. 1986 жылы Сан-Диегодағы автокөлік саласындағы ғылыми-зерттеу консалтингтік компаниясы BKM-мен келісімшарт жасалды. Онда бірнеше жыл бойы жер бетіндегі статикалық сынақтар мен жобаны жетілдіру жұмыстары жалғасты. Қаржылық қиындықтар 5 - 10 миллион доллар инвестиция салғаннан кейін жобаны тоқтатуға әкелді. Қозғалтқышты ұзақ уақыт бойы жоғары сенімділік авиация қажеттіліктеріне бейімдеу қиын болып шықты. 1994 жылы Оренда қозғалтқышты әзірлеуді өз мойнына алды. Олардың инженерлерінің айтуынша, қозғалтқыш ұзақ уақыт бойы круиздік қуатпен жұмыс істей алмады және қосымша дамуды қажет етті. Олар сертификаттау процесін 1998 жылдың наурыз айында OE600A ретінде аяқтады. OE600-дің нысанасы PT6 болды, ол барлық уақыттағы ең танымал турбовинтомотор. Турбовинті ұшақтың салмағы мен қуаты арасындағы қатынасы өте жақсы болғанымен, оның жанармай тұтынуы жоғары және оның өнімділігі биіктікке қарай сызықтық түрде төмендейді. OE600 отынның тиімділігін арттырды, сонымен қатар көтерілу жылдамдығы (ауыррақ болса да) және круиздік жылдамдықтар жақсарды, бұл барлық жұмыс істеудің жалпы шығындарының төмендеуін білдіреді. Оның төменгі жағы, кез-келген поршенді қозғалтқыш турбинаға қарағанда әлдеқайда күрделі, сондықтан OE600 бастапқыда күрделі жөндеулер арасында 1500 сағат болды, PT6 үшін 2000 6000-ға қарағанда, ыстық секцияларды тексеру 1000 мен 2250 сағат аралығында қажет болды. Ол осы көрсеткішті 2500 сағатқа дейін көтереді деп күтілуде.
Early testing and development took place at the Shadow racing team facility in Marina, CA, near Monterey. The result, known as the Thunder Engine, was shown around the general aviation market during the 1980s. In about 1986, BKM, an automotive R&D consulting company in San Diego, CA, was contracted to continue development. Static ground tests and design refinement continued there for several years. Financial difficulties led to the project being abandoned after a reported investment of some $5 to $10 million. The engine proved to be difficult to adapt to the long running high reliability aviation needs. Orenda took over development of the engine in 1994. According to their engineers, the engine as it was simply wasn't capable of running at cruise power for extended periods and required a huge amount of additional development. They completed the certification process in March 1998 as the OE600A. The OE600's target was the PT6, the most popular turboprop engine of all time. Although a turboprop has a superb power to weight ratio, it has high fuel consumption, and its performance drops off linearly with altitude. The OE600 offered better fuel economy, as well as considerably improved climb rates (even though it was heavier) and cruise speeds, all suggesting a lower overall cost of operation. On the downside, any piston engine is much more complex than a turbine, so the OE600 initially had a time between overhauls of only 1500 hours, compared to 2000 6000 for the PT6, with hot section inspections required at between 1000 and 2250 hours. Orenda expected to increase this to 2500 hours by collecting in service reliability information.
Мүмкін болатын қолданулар
Orenda және бірнеше үшінші тараптар түрлі танымал әуе кемелеріне модификация сертификаттарын әзірлеу процесін бастады. Ол Air Tractor 300 және 400 сериялары, de Havilland Canada DHC 2 Beaver және DHC 3 Otter, Beechcraft C90 King Air, Aero Commander 500 сериясы және AEA Explorer 500R сияқты бірқатар ұшақтарда әлеуетті ауыстыру қозғалтқышы ретінде сынақтан өтті. 600 л.с. қозғалтқышы бар кез келген кеңінен қолданылатын ұшақ әлеуетті нысана ретінде қарастырылды, оны Оренда PT6, Pratt & Whitney R 1340 Wasp, Wright R 1820 Cyclone және Шығыс блогының ұқсас қуатты қозғалтқыштарымен шамамен 30,000 ұшу үлгісі деп есептеген. Сондай-ақ, бірнеше жаңа ұшақтар, соның ішінде TAI ZIU, Hongdu N 5, LZ 400 Rhino және Lancair Tigress қозғалтқыштары бойынша жобаланған. Оренда Новая Шотландияның Деберт қаласында бұрынғы CFS Debert-те Orenda Recip деп аталатын жаңа қызмет көрсету қоймасын ашты. Бұл жерде олар OE600 қондырғысын орнатып, оған қызмет көрсетуді жоспарлаған. Ол кезде олар "Оттер" ұшағының қосымша үлгі сертификатын ұсынды, кейіннен "Кинг Эйр" ұшағын да шығаруға ниетті болды. Олар сондай-ақ қозғалтқыштың кішірек және үлкен нұсқаларына қызығушылық танытты, оның орнына 500 күшті табиғи аспирациялық нұсқаны таңдамас бұрын 750 күшті сынақ шары (OE750) жүзіп жүрді.
Orenda and several third parties started the process of developing modification certifications for various popular aircraft. It was tested as a potential replacement engine on a number of aircraft, including the Air Tractor 300 and 400 Series, de Havilland Canada DHC 2 Beaver and DHC 3 Otter, the Beechcraft C90 King Air, Aero Commander 500 series, and AEA Explorer 500R. Any widely used aircraft with an engine of around 600 hp was considered as a potential target, which Orenda calculated at about 30,000 flying examples with the PT6, Pratt & Whitney R 1340 Wasp, Wright R 1820 Cyclone, and various Eastern Bloc engines of similar power. Several new aircraft were designed around the engine as well, including the TAI ZIU, Hongdu N 5, LZ 400 Rhino and the Lancair Tigress. Orenda opened a new service depot known as Orenda Recip at the former CFS Debert in Debert, Nova Scotia. Here they intended to install and service the OE600. At the time they offered a supplemental type certificate conversion for the Otter, planning to follow this with the King Air. They were also interested in smaller and larger versions of the engine, floating a trial balloon at a 750 hp size (the OE750) before deciding on a naturally aspirated 500 hp version instead.
Күшін жою
2001 жылғы 11 қыркүйек оқиғалары Оренданың әскери жобаларына толығымен назар аударуын талап етті, ал OE600 жобасы тоқтатылды. Кейіннен дизайнды Texas Recip брендімен қозғалтқышты сатуға ниеттенген инвесторлар тобы сатып алды. 2006 жылдың 29 тамызында Texas Recip компаниясының президенті Пол Торп инвесторларды алдау үшін 3 жыл 5 айға сотталды. Ол ақшаны қозғалтқыш жобасына немесе басқа инвестицияларға жұмсалды деп, бұған дейін инвесторларға төлем жасады.
The events of September 11, 2001 required Orenda to re focus entirely on their military projects, and the OE600 project was cancelled. The design was later purchased by a group of investors who intended to sell the engine under the Texas Recip brand. On 29 August 2006, the president of Texas Recip, Paul Thorpe, was sentenced to 3 years and five months for defrauding investors, telling them the money was being invested in the engine project or other investments, when it was being used to pay off investors in a previous scheme.
TRACE қозғалтқыштары
Жақында жобаны ТРАСЕ Инженерлері Мидленд, Техас алды және Федералды авиация әкімшілігімен сертификатталған. Yorkton Aircraft компаниясы ауыл шаруашылығы ұшақтарындағы канадалық қондырғыларды басқарады. Канадалық DHC 2 күрделі тіркеу процесі кезінде 2012 жылы қозғалтқышымен уақытша сертификат алды.
More recently the project has been picked up by TRACE Engines of Midland, Texas, and is certified by the Federal Aviation Administration. Yorkton Aircraft is handling Canadian installations in agricultural aircraft. A Canadian DHC 2 has received a temporary certificate with the engine in 2012 during a complicated registration process.