Кіріспе

1809-1826 жылдардағы испан билігіне қарсы соғыс Перудің тәуелсіздік соғысы (lang es) - Перуде 1809-1826 жылдар аралығында болған әскери қақтығыстар сериясы. Бұл іспандық-американдық тәуелсіздік соғыстарының бір бөлігі болды, бұл Перудің испандық вице-корольдігінің таралуына әкелді. Перудегі ризасыздық 18 ғасырдағы Бурбон реформалары кезінде көбейді, бұл 1780 1781 жылы жергілікті көшбасшы Тупак Амару II-дің көтерілісіне әкелді. XIX ғасырдың алғашқы онжылдығында Перу Перу, Боливия, Кито және Чилиде тәуелсіздікке қол жеткізуге тырысқан роялистердің бекінісі болды. Перудің Тәуелсіздік соғысының тікелей фоны француз императоры Наполеон Бонапарттың 1807 жылы Испанияға басып кіруі болды, бұл король Карл IV және оның ұлы Фердинанд VII Жозеф Бонапарт пайдасына отставкаға кетуге мәжбүр болды, бұл Пируа соғысын бастады. Испания Америкасында автономиялық үкіметтер билік вакуумында пайда болды. Вице-король Хосе Фернандо де Абаскаль и Суса Перуді контрреволюцияның базасына айналдырды және 1809 жылы оңтүстік шекарада, Ла-Пас революциясында және 1811 жылы Гуаки шайқасында әскери жеңістерге қол жеткізді. Перудің алғашқы автономды көтерілісі 1811 жылы жергілікті халықтың наразылығы мен креолдардың мамыр революциясына қатысуы аясында пайда болды. Перулік көтеріліс елдің ішкі бөлігін бүлікшіл күйге келтірді, бірақ Такна, Хуануко, Хуанга, Куско, Апуримак және басқалардың көптеген көтерілістері елге азаттық әкелмеді. Алайда, партизандар мен монтонералар қозғалысы азат етуші күштер келгеннен кейін сақталды. 1820 жылы Ұлы теңіздік экспедиция көтерілісі Рио-де-ла-Плата мен Венесуэладағы басып кіру қаупін жойып, Перуге азат етуші күштердің келуін мүмкін етті. Аргентиналық генерал Хосе де Сан Мартиннің қолбасшылығындағы Перуді азат ету экспедициясы Перу жағалауына Чилиден келді. Патшалар Лимадан кетіп, Кускода нығаяды, ал генерал Сан-Мартин 1821 жылы 28 шілдеде Перу мемлекетінің тәуелсіздігін жариялады. Оның протектораты кезінде елдің алғашқы Конституциялық конгрессі құрылды. Конфликттің тұрақсыздығы мен бостандықтаушы Симон Боливармен болған Guayaquil конференциясының өкініштілігімен Сан-Мартин Перуден кетуге мәжбүр болды. Жас республика ел ішіндегі роялистердің бекіністеріне қарсы соғыс жүргізді, оның нәтижесі белгісіз болды. Бұл жағдай Перудің солтүстігінен азат етуші күштердің және Перудің Біріккен азат ету армиясын қолға алған Симон Боливардың келуіне әкелді. 1824 жылы Испания армиясының Юнин мен Аякучо шайқастарында жеңілгенімен және 1826 жылы Кальяо қоршауымен аяқталған шайқастар жалғасты. Перудің тәуелсіздігімен сәйкес, 1825 жылы сәуірде Жоғарғы Перудегі Сукре науқаны аяқталды және сол жылдың қарашасында Веракрустағы Сан-Хуан-де-Улуа испан қамалы Мексикаға берілді. Ақырында 1826 жылдың қаңтарында испандықтар Кальяо мен Чилоэ бекіністерін басып алды. 1836 жылы Испания өзінің Америкадағы барлық континенттік иеліктерінен бас тартты. Тәуелсіздіктің нәтижесі әртүрлі болды: саяси жағынан Испанияға тәуелділік тоқтатылды; экономикалық жағынан Еуропаға тәуелділік сақталды, ал әлеуметтік жағынан республика дәуірінде жергілікті жерлерді жою ерекшеленді. Тіпті ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында да жергілікті тұрмыстық қызметшілерге адамгершіліксіз қаралған. Олар 1821 жылы 27 тамызда республика құрылған кезде азаматтығын алды. Перуде 18-19 ғасырларда тәуелсіздік үшін күрес күрделі және көп қырлы процесс болды, оны жергілікті халықтардың көтерілісі, отарлаушылыққа қарсылық және күшті аймақтық бірегейліктердің пайда болуы белгіледі. Испанияның отарлаушылық билігінің аясында әйелдер күйеулері қашып кеткенде немесе үйде болмаған кезде өздерінің үй ішіндегі басшылық және жауапкершілік орындарына ілінді. Бұл өзгерістер мен өзгерістердің кезеңі Перудің әлеуметтік-саяси пейзажын қайта құрумен қатар, оның халқының, әсіресе әйелдердің тәуелсіздікке жету жолында табандылық пен бейімделу қабілетін де көрсетті. Колониалды қарсылық, жергілікті халықтардың көтерілісі және әйелдердің рөлінің өзгеруін зерттеу арқылы біз Перудің автономия мен өзін-өзі анықтау жолында ойнайтын динамикалық күштерді терең түсінуге қол жеткіземіз. 18 ғасырда Перуде испан отарлаушыларынан тәуелсіздік алу үшін алғашқы әрекеттердің барысында әйелдер күйеулерінің болмауы немесе қашуы салдарынан үй ішіндегі басшылық рөлдерін атқаруға мәжбүр болды. Жергілікті тұрғындар отаршылдық билікке қарсы көтерілістер мен көтерілістерге ұшыраған кезде, әйелдер �...

Тарих

Перуді барлаған алғашқы испан конкистадорларының кейбіреулері испан тәжінен тәуелсіздік алу үшін алғашқы әрекеттер жасады. Олар Кастилия патшасының атынан билік жүргізген вице-корольдікке қарсы күресті. XVIII ғасырда отарлаушы билікке қарсы және отарлаушы билік тарапынан оларға жасалған қарым-қатынасқа қарсы бірнеше түпкүлді көтерілістер болды. Кейбір көтерілістер шынайы көтеріліске айналды. Бурбон реформалары бұл алаңдаушылықты күшейтті, ал қарсылық Тупак Амару II-нің көтерілісі кезінде өрбіді, ол басылды, бірақ жергілікті халықтың қанағатсыздығының негізгі себебі ұйықтап қалды. Бұл қозғалыстарды басшылар (каудильолар), Перу қалалары (пуэблолар) және Америка құрлығының басқа елдерінен басталған эмансипацияның прецеденттері ретінде қарастыру керек пе деген пікірталас жүріп жатыр. Жарым арал соғысы (1807-1814) кезінде Испания империясындағы орталық билік жоғалды және көптеген өңірлер автономды хунталар құрды. Перудің вице-королі Хосе Фернандо де Абаскаль и Суза Жоғарғы Перудегі көтерілістерді басу үшін әскерлерді ұйымдастыруда және аймақты Рио-де-ла-Плата хунталары жіберген әскерлерден қорғауда маңызды рөл атқарды. Роялистік әскерлердің табысынан кейін Абаскал Жоғарғы Перуді вице-корольдікке қосып, күміске бай аймақтан сауда Тынық мұхитқа бағытталғаны үшін Лима саудагерлеріне пайда әкелді. Осыған байланысты Перу қатты роялистік болып қалды және Абаскальдың қарсылығына қарамастан, Кадис Кортесінің (1810-1814) жүзеге асырған саяси реформаларына қатысты. Перу Кортес-тің бірінші сессиясында жеті депутатпен және жергілікті кабильдолар (өкілдік органдар) сайланды. Сондықтан Перу Жоғарғы Перуден кейін Оңтүстік Америкадағы Испания монархиясының екінші соңғы бекінісі болды. Перу Жозе де Сан-Мартин (1820-1823) және Симон Боливар (1823-1825) шешімді континенталды науқандарынан кейін патриоттық әскерлерге берілді. Перудің тәуелсіздігі испандық-америкалық тәуелсіздік соғыстарының маңызды бөлімі болды. Жоғарғы Перудегі Сукре жорығы 1825 жылдың сәуірінде аяқталды, ал сол жылдың қарашасында Мексика Солтүстік Америкадағы Сан-Хуан-де-Улуа испан бекінісінен бас тартуды алды. 1826 жылдың қаңтарында Оңтүстік Америкадағы Кальяо мен Чилоэ қалаларындағы испан бекіністері құлады. Испания 1836 жылы Америкадағы барлық континенттік аумақтарынан бас тартып, өзінің кең империясының аз бөлігін қалдырды.

Хунта қозғалыстары мен автономиялық көтерілістер (1809-1814)

Жоғарғы Перудегі корольдік тенденцияларға және Тупак Амару II көтерілісінің (1783 жылы аяқталды) аяқталуы мен 1808 жылдар аралығында жалпы жұртшылықтың саяси алауыздығының жоқтығына қарамастан, хунта қозғалыстары пайда болды. Бұл кезеңде Жоғарғы Перу мен Оңтүстік Перу арасындағы бөліну айқын болды, әсіресе елдегі тау-кен өнеркәсібі арқылы, оңтүстік жалпы алғанда, кемсітушілікке байланысты экономикалық жағынан зардап шекті, бұл, ақыр соңында, 1804 жылы Оңтүстік Перудің тау-кен депутаттарының қатал наразылығын тудырды. Бұл, әрине, бөлінген ел арасындағы хунта қозғалыстарының толғануы мен көтерілісінің басталуы болды, бұл роялистік шенеуніктердің Куско мен Перудің оңтүстік бөліктерін толығымен оянуына және сақ болуына себеп болды. Перу үкіметі құлағаннан кейін саяси тәртіпсіздіктер күшейді және 1808 жылы Перуді отарлаған Испаниядағы монархия құлағаннан кейін. 1809 және 1814 жылдар аралығында, әрине, үлкен хунта қозғалыстары мен наразылықтарының уақыт аралығы, Куско және Перудің оңтүстік провинциялары әкімшілік және саяси тұрақсыз болды, бұл үкімет жалпы дағдарыстан өтіп жатқан елден күтіледі. Бұл уақыт аралығы Орталық хунта мен Регенттік кеңесін жүзеге асырғаннан кейін белгісіздік пен жалпы алауыздықпен сипатталды, сол кездегі жаңа монархтың Испанияны кемсіту және басып алуы. Қарулы көтерілістің алғашқы маңызды әрекеті 1811 жылы маусымда Франсиско Антонио де Зела бастаған оңтүстік Тачна қаласында болды. Бұл көтеріліс Антонио де Зеланың тікелей мәселесі болғандықтан, жеке мәселе болса да, ол Перудің оңтүстік аймағындағы Үстіңгі Перумен қайта бірігуге деген ықыласты көрсетті. Бұл қозғалыс сонымен қатар Перудің оңтүстік провинцияларында көтерілгендер бір-біріне жоғары Перудегілерге қарағанда әлеуметтік-экономикалық жағдайына, нәсіліне немесе ұлтына қарамастан (әсіресе Лима) әлдеқайда жақын екенін дәлелдеді. Бұл азаматтардың нәсіл мен шығу тегі сияқты ерекшеліктерге байланысты бөлінуіне байланысты маңызды болды және топтар арасында шиеленістер болуы мүмкін болса да, Перу испан билігінен тәуелсіз болуы керек деген ортақ сенім олардың барлық басқа айырмашылықтарына басым болды. 1812 жылы 22 ақпанда Хуануко жерлестері бастаған тағы бір маңызды қозғалыс басталды. Бұл қозғалысты І Жоғарғы Перу науқаны аясында Хуан Хосе Кастеллидің мотивтері бастады. Бұл жергілікті биліктегі жемқорлыққа қарсы наразылық ретінде басталды, ол жергілікті саудагерлерге зиян келтіретін заңсыз саясатты жүзеге асырды. 1812 жылы мамыр айында аяқталған үш айлық көтеріліс, Такна қозғалысы сияқты, Перудің оңтүстігіндегі әртүрлі ортадан келген азаматтарды біріктірді және көтерілісшілердің түбегейлі қарсылық көзқарастарын хунта қозғалысының бір бөлігі ретінде дәлелдеді. Оған түрлі басшылар, соның ішінде куракалар мен қала әкімдері (алкальдес педанеос) қатысты, бірақ бірнеше апта ішінде басылды. 1814 - 1815 жылдардағы Куско көтерілісі одан да ұзаққа созылды. Көтеріліс Конституциялық Кабилдо мен Куско Аудиенсиясы арасындағы қарсыласудан басталды, ол лауазымды адамдар мен еуропалықтардан құралған, қаланың әкімшілігіне қатысты және бұрынғы қозғалыстардан әлдеқайда тез тарады. Аудиенсия Кабилдоның лауазымды адамдарын және олардың одақтастарын тұтқындады. Бұрынғы көтерілістердің шыңы болып көрінген 1814 жылғы қозғалыстың негізгі басшылары жариялаған мотивтері билік үшін күрес (әсіресе Испаниядан тәуелсіз билік), Фернандо VII-нің мақұлдамауы және Аудиенсияның уәде етілген реформаларды қолданбауы. Криолло басшылары зейнеткерліктегі бригадир Матео Пумакахуаға, ол кезде 70 жаста, Чиньчероның куракасы болды және ондаған жылдар бұрын Тупак Амару II көтерілісін басуда маңызды рөл атқарды. Бұл Пумакахуаның ұлттық мақсат үшін сенімін өзгерткенін, ол Тупак Амару II-нің бұрынғы Туапак Амару II-нің көтерілісі кезінде осындай ұстанымына қарсы шыққан кезде қарсы болғандығын монументалды болды. Көтерілісшілердің күштерін Лима мен Жоғарғы Перуге қарай жылжыту жалғасты. Бұл қозғалыс сонымен қатар вице-корольдіктің тұтастай алғанда пайдасыз екендігін атап өтті, бірақ жоғары Перуде ол Роялистік реакцияның орталығы болған Пумакахуа 3 тамызда Кускода криолло басшыларына қосылып, 1812 жылғы испан конституциясының либералды реформаларын толық жүзеге асыруды талап еткен хунтаны құрды. Оңтүстік Перу мен Жоғарғы Перуде кейбір жеңістерден кейін, көтеріліс 1815 жылдың ортасына қарай патша күштерінің және адал куракалардың біріккен күші, о�...

Роялистік биліктің нығаюы (1815-1820)

Жоғарыда аталған көтерілісті басудан кейін Перу Роялистердің қолында берік болды. Лима мен Арекипаның роялистік полктарымен және Еуропадан келген экспедициялық элементтермен күшейтілген Перу вице-королі Чили, Боливия және Аргентинада патриоттарға қарсы бірнеше экспедиция ұйымдастырды. Осы арада Үсті Перу арқылы алға жылжуға тырысқан патриоттар күштері Жозе де Сан-Мартиннің басшылығымен өз стратегиясын өзгертті. 1814 жылы ол батыстан, қорқынышты Анд тауларын кесіп, Чилиге батыл шабуыл жасаудан тұратын жаңа тәсілді ұйымдастыра бастады. Шабуыл 1817 жылдың қаңтарында басталды, ал келесі жылдың сәуірінде роялистердің күштері Сантьягода қауіпсіз болды, тек корольдік қарсылықтардың аз ғана қалдықтары қалды. Чилидегі бұл жеңісі Патриоттар үшін маңызды аумақты қамтамасыз етіп қана қоймай, сонымен қатар роялистердің назарын басқа майдандардан аулақ етіп, олардың аймақтағы ұстанымын әлсіретті. Бірінші экспедиция Ранкагуа шайқасында жеңіске жеткеннен кейін Чилиді қайта жаулап алуда сәтті болды. 1814 жылы қазанда астана Сантьяго қайтадан басып алынды және Висенте Сан Бруно саяси қуғын-сүргін науқанын бастады. Чилиді Испанияның қайта басып алуы Чакабуко шайқасында (1817 жылдың ақпанында) жеңілгеннен кейін аяқталды. 1818 жылы Чили патриоттарына қарсы екінші экспедиция монархияны қалпына келтірудің жаңа әрекеті болды. Бастапқыда ол Канча-Райаданың екінші шайқасында (19 наурыз) сәтті болды, экспедиция ақыры Хосе де Сан-Мартинмен Майпу шайқасында (5 сәуір) жеңілді. Перу вице-королі сонымен қатар Верхний Перуді Рио-де-ла-Платаның біріккен провинцияларына қарсы қорғады, Вилума (1815), Яви (1816) және Сопачуй (1817) шайқастарында жеңіске жетті.

Хосе де Сан-Мартин, Перуді азат ету экспедициясы және Перу республикасының негізі (1820-1822)

Перуді азат ету үшін Аргентина мен Чили басшылары 1819 жылы 5 ақпанда соғыс бастау туралы келісімге қол қойды. Генерал Хосе де Сан Мартин Перудегі роялистер бекінісі жеңілгенше Аргентинаның азаттыққа қол жеткізе алмайтынына сенді.

Перудегі науқан

Майпу шайқасынан және Чилиді азат еткеннен екі жыл өткен соң патриоттар Перуді азат ету үшін су асты шабуыл күшін дайындауды бастады. Бастапқыда шығындарды Чили мен Аргентина көтеретін болды, алайда Чили үкіметі Бернардо О'Хиггинс бастаған науқанның көп бөлігін өз мойнына алды. Дегенмен, құрлық әскеріне Жозе де Сан-Мартин, ал теңіз флотына адмирал Томас Александр Кокрейн басшылық етуі керек деп шешілді. 1820 жылы 21 тамызда Перу бостандық экспедициясы Чили туымен Вальпараисо қаласынан жолға шықты. Бұл экспедиция құрамында 4118 сарбаз болды. 7 қыркүйекте Бостандық экспедициясы қазіргі Ика аймағындағы Писко шығанағына келіп, келесі күні провинцияны басып алды. Келіссөздер жүргізу үшін Перу вице-королі 15 қыркүйекте Хосе де Сан-Мартинге хат жолдады. Алайда келіссөздер 14 қазанда нақты нәтижесіз тоқтады.

Жаулық әрекеттердің басталуы

Нақты жаулық 1820 жылдың 5 қазанында патриот генерал Хуан Антонио Альварес де Ареналес бастаған Сьерра кампаниясымен басталды. Бұл науқан кезінде генерал Ареналес 1820 жылы 1 қарашада Хуанга (Аякучо) қаласының тәуелсіздігін жариялады. Мұнан кейін Серро-де-Паско шайқасы болды, онда генерал Ареналес вице-король Пезуела жіберген роялисттік дивизияны жеңді. Адмирал Кокрейннің қол астындағы бостандық күштерінің қалған бөлігі 1820 жылы 9 қарашада роялист фрегатын Есмеральданы басып алды. 1820 жылы 2 желтоқсанда роялист батальоны Вольтигерос де ла Гвардия патриоттардың жағына көшті. 1821 жылы 8 қаңтарда генерал Альварес де Ареналестің қарулы колоннасы экспедицияның қалған бөлігімен жағалауда қайта топтасты. Вице-король Пезуэла 1821 жылы 29 қаңтарда генерал Хосе де ла Сернамен алмастырылды. 1821 жылдың наурыз айында Миллер мен Кокрейн бастаған шабуылдар Арика мен Такнаның роялистік порттарына шабуыл жасады. Жаңа вице-король 1821 жылы 5 маусымда Лимадан кететінін жариялады, бірақ Реал Фелипе бекінісінде патриоттарға қарсы тұру үшін гарнизонға бұйрық берді, бұл Кальяоның бірінші қоршауына әкелді. Генерал Хосе де Кантерактың қолбасшылығындағы роялистік армия Лимадан шығып, 1821 жылы 25 маусымда таулы аймаққа қарай бет алды. Генерал Ареналесті генерал Сан Мартин роялистердің шегінуін бақылауға жіберді. Екі күннен кейін "Азаттық экспедициясы" Лимаға кірді. Жаудың қысым мен талан-таражға ұшырауынан қорқып, Лима тұрғындары генерал Сан Мартинге Лиманы басып алуды өтінді.

Перудің тәуелсіздік жариялауы

Лимаға кірген соң генерал Сан Мартин Лима тұрғындарын Тәуелсіздік ісіне адалдық ант беруге шақырды. Перудің тәуелсіздік актісіне қол қою рәсімі 1821 жылы 15 шілдеде өтті. Мануэль Перес де Тудела, кейін халықаралық қатынастар министрі Тәуелсіздік актісін жазды. Адмирал Кокрейн Лимаға екі күннен кейін келді; генерал Хосе де Сан Мартин Лиманың Плаза-Майорында тәуелсіздік туралы әйгілі декларацияны жариялады: DESDE ESTE MOMENTO EL PERÚ ES LIBRE E INDEPENDENTE POR LA VOLUNTAD GENERAL DE LOS PUEBLOS Y POR LA JUSTICIA DE SU CAUSA QUE DIOS DEFIENDE. "Тұрақты Отаным!" "Тұрақты Еркіндік!" "Тұрақты Тәуелсіздік!" Жозе де Сан Мартин. Лима, 1821 жылдың 28 шілдесі

Сан-Мартин Перуден кетеді

Жозе де ла Серна өзінің штаб-пәтерін Кускоға көшірді. Ол 1821 жылы 10 қыркүйекте Лимаға жақындаған генерал Кантерактың қолбасшылығындағы әскерлерді жіберді. Ол Кальяодағы Реал Фелипе бекінісінде генерал Хосе де Ла Мардың қоршауға алынған күштерін жеңілдете алмады. Вице-корольдің жаңа бұйрықтарын білгеннен кейін, ол сол жылдың 16 қыркүйегінде қайтадан таулы аймаққа кетіп қалды. Республикашылар 1821 жылы 1 қазанда Жаужаға жеткенге дейін кері қайтқан роялистерді қуып кетті. Генерал Сан-Мартинмен айтысқаннан кейін адмирал Кокрейн 1822 жылы 10 мамырда Перуден кетіп, оның орнына флоттың басшысы ретінде Мартин Гиссе тағайындалды. Солтүстіктегі Гуаякилде Антонио Хосе де Сукре Сан-Мартиннен көмек сұрады. Ол бұл бұйрықты орындап, Андрес де Санта-Круздың қолбасшылығымен Квитоға көмекші экспедициялық күш жіберді. Кейін Гуаякиль конференциясында Сан-Мартин мен Боливар Перудің саяси тағдырын шешуге тырысты. Сан-Мартин конституциялық монархияны таңдады, ал Симон Боливар (Солтүстік экспедиция басшысы) республикашылды таңдады. Алайда олардың екеуі де Испаниядан тәуелсіз болу керек деген пікірді ұстанады. Сұхбаттан кейін генерал Сан-Мартин 1822 жылы 22 қыркүйекте Перуді тастап, Вальпараисоға кетті және тәуелсіздік қозғалысының бүкіл командасын Симон Боливарға қалдырды. Бұл арада Перу мемлекетін Роялистік қарсылық пен Республиканың тұрақсыздығы баурап алды. Осылайша, жағалау мен Солтүстік Перу Республиканың қол астында болған кезде, елдің қалған бөлігі әлі де Роялистердің бақылауында болды. 1822 жылы сәуірде Роялистердің шабуылы Ика шайқасында Республика армиясын жеңді. Кейін 1823 жылдың қаңтарында генерал Рудесиндо Альварадоның басшылығымен республикалық армия Тората және Мокегуа шайқастарында роялистердің қолынан тағы бір қымбат жеңіліске ұшырады. Роялист генерал Хосе Кантерак 1823 жылы 18 маусымда Лиманы соғыспай қайтадан басып алды.

Симон Боливар, Солтүстік экспедиция және тәуелсіздікті нығайту (1823-1825)

Соғыстың аяқталуы тек Колумбияның әскери араласуымен ғана мүмкін болады. Сан-Мартиннің өзін-өзі қуғын-сүргінге ұшырауынан және президент Хосе де ла Рива Агуэроның басшылығымен тұрақты әскери жеңілістерден кейін конгресс 1823 жылы Симон Боливардың көмегі үшін өтініш жіберуді шешті. Боливар 1823 жылы 10 желтоқсанда Лимаға бүкіл Перуді азат ету мақсатымен келді. 1824 жылы Жоғарғы Перудегі (қазіргі Боливия) роялистік лагерьдегі көтеріліс Юнин мен Аякучо шайқастарына жол ашты. Перу армиясы Симон Боливардың жеке бұйрықтарымен Юнин шайқасында және генерал Антонио Хосе де Сукредің қолбасшылығымен Аякучо шайқасында жеңіске жетті. Соғыс 1826 жылы соңғы роялисттік ұстанушылар Реал-Фелипе бекінісін тапсырғанға дейін аяқталмады.

Салдары

Испанияға саяси тәуелділік тоқтағанмен, Перу әлі де Еуропаға экономикалық тәуелді болды. Испаниядан бөлініп шыққанға қарамастан, осы жаңа республикалық дәуірде жергілікті халықтардан жерді тонау күшейтілді. Жергілікті қызметшілермен адамгершіліксіз қарым-қатынас 20 ғасырда да жалғасты. Республиканың тууы кезінде түпкүлдіктер 1861 жылдың 27 тамызында Перуде ашық азаматтыққа ие болды. Тәуелсіздік соғысынан кейін криолло қоғамының әртүрлі секторларына қарсы келетін мүдделер қақтығыстары және жеке каудильолардың ерекше амбициялары елдің ұйымдастырылуын тым қиындатты. Тәуелсіздіктің алғашқы жетпіс бес жылында президенттікке үш азамат қана: Мануэль Пардо, Николас де Пьерола және Франсиско Гарсия Кальдерон кіреді. 1837 жылы Перу Боливия Конфедерациясы құрылды, бірақ екі жылдан кейін Перу патриоттарының бірлескен әскери араласуы салдарынан таратылды.