Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Америка елдерінің азат етушісі (1783–1830)
Liberator of South American countries (1783–1830)
Симон Хосе Антонио де ла Сантисима Тринидад Боливар Паласиос Понте и Бланко; ол 1826 жылдың 1 қаңтарында Перуға аттанды. Боливар 10 ақпанда Лимаға келді және 12 мамырда Боливия конституциясының жобасын Сукреге жіберді. Аталған конституция 1826 жылдың шілдесінде Боливия конгресінде түзетулермен бекітілді. Боливардың билігіне және оның әскерлерінің болуына наразы болған Перу элитасы да 16 тамызда Боливардың конституциясының өзгертілген нұсқасын қабылдауға көндірілді. Венесуэлада Паэс Сантандерге қарсы бүлік көтерді, ал Панамада Боливар ұйымдастырған Америка елдерінің конгресі оның қатысуынсыз өтті және жарты шардағы ескі жағдайды өзгертпеді. 3 қыркүйекте Колумбияға оралу туралы өтінішке жауап ретінде Боливар Перуді тастап, оны боливиялық генерал Андрес де Санта Круз басқаратын үкіметтік кеңеске қалдырды.
Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios Ponte y Blancoefn|/lang/'/b//ɒ//l//ɪ//v//ər//, // //v//ɑːr/ ; he departed for Peru on 1 January 1826. Bolívar arrived in Lima on 10 February and dispatched his draft of the Bolivian constitution to Sucre on 12 May. lt=That constitution was ratified with modification by the Bolivian congress in July 1826. Peru, whose elites chafed at Bolívar's rule and the presence of his soldiers, was also induced to accept a modified version of Bolívar's constitution on 16 August. In Venezuela, Páez revolted against Santander, and in Panama, a congress of American nations organized by Bolívar convened without his attendance and produced no change in the hemispheric status quo. On 3 September, responding to pleas for his return to Colombia, Bolívar departed Peru and left it under a governing council led by Bolivian general Andrés de Santa Cruz.
Соңғы жылдары: 18261830
Боливар 1826 жылдың 13 қыркүйегінде Гуаякильге келді және Гуаякиль мен Кито халқынан Сантандердің басқаруына қатысты шағымдарды естіді, олар оны диктатор деп жариялады. Эквадордан солтүстікке қарай сапар шеккенде, ол тағы да көп шағымдар естіді, азаматтық және әскери шенеуніктерді жоғары лауазымдарға тағайындады және түрме жазаларын жеңілдетті. Боготаға жақындағанда Боливарды Сантандер қарсы алды, ол Паэспен қақтығыста Боливарды өз жағына тартуды үміттенеді. Сантандер Боливардың қайтадан билікке оралуы және Колумбияда Боливия конституциясының нұсқасын бекітуге тырысуына ашуланса да, олар келісіп, Боливар Колумбия президенті лауазымын қайта иеленетініне уағдаласты; конгресс оларды 1827 жылдың 2 қаңтарынан бастап төрт жылдық екінші мерзімге қайта сайлады. Боливар 1826 жылдың 14 қарашасында Боготаға келді. 25 қарашада Боливар Сантандер ұсынған әскермен Боготадан аттанып, 31 желтоқсанда Пуэрто-Кабельоға жетті, онда Паэс пен оның жақтастарына өзінің билігіне бағынса, жалпы кешірім жариялады. Паэс қабылдады, ал 1827 жылдың қаңтарында Боливар Паэстің Венесуэладағы әскери билігін растады және онымен бірге Каракасқа кірді, бұл оның оралуы мен кешірімге қуанышпен толы қарсы алу болды. Осы кешірім мен Сантандердің Колумбия қаржысын басқаруына қатысты дау-дамайлар Боливар мен Сантандер арасында 1827 жылы ашық жаулыққа ұласқан жарылысқа әкеп соқты. 1827 жылдың ақпанында Боливар Колумбия президенті лауазымынан кету туралы өтініш білдірді, бірақ конгресс оны қабылдамады. Сонымен қатар, Лимадағы колумбиялық әскерлер көтеріліс жасап, венесуэлалық офицерлерін тұтқындады және 1827 жылдың қыркүйегіне дейін Гуаякилді басып алды, бұл Перудегі Боливардың қарсыластарына оны президенттік лауазымнан шеттетуге және оның конституциясын жоюға мүмкіндік берді. Боливар 1827 жылдың шілдесінде Боготаға оралу үшін Венесуэладан кетіп қалды. Ол 10 қыркүйекте Картахенада жиналған әскерімен келді және 1828 жылдың басында Колумбия конституциясын өзгерту үшін Оканья қаласында жаңа конгресс шақыруды қамтамасыз етті. Бұл конгресске сайлау 1827 жылдың қараша айында өтті және Боливар сайлауға жеке әсер ететіндей болмас үшін үгіт жүргізуден бас тартқандықтан, оның саяси қарсыластарына өте қолайлы болды. 1828 жылдың қаңтарында Боливарға Боготада Саэнс қосылды, бірақ 1828 жылдың 16 наурызында Испания қолдаған Венесуэладағы көтеріліс туралы хабардар болғаннан кейін ол астанадан кетіп қалды. Көтеріліс ол келгенге дейін басылғандықтан, Боливар өзінің назарын Жаңа Гранада адмиралы және Сантандердің жақтасы Хосе Пруденсио Падильяның Картахенаны басып алуына аударды. Падильяның көтерілісі Боливар келгенге дейін басылды, ол Боготада тұтқындалды және түрмеге қамалды. 9 сәуірде Оканья конвенциясы ашылғанда Боливар Букарамангада орналасып, оның жұмысын көмекшілері арқылы бақылады. Конвенция федералистік жүйені қабылдауы мүмкін болды. Бұған жол бермеу үшін 1828 жылдың 11 маусымында Боливардың одақтастары іс тастап, конвенцияны кворумсыз қалдырды. Екі күннен кейін Боливарға адал және Жаңа Гранаданың губернаторы Педро Алькантара Эрран қала элитасының Оканья конвенциясын айыптаған және Боливарды Колумбияда абсолюттік билікті қабылдауға шақырған кездесуін ұйымдастырды. Боливар 24 маусымда Боготаға оралды және 27 тамызда Колумбияның «президент-босқаршысы» ретінде жоғарғы билікті қабылдады, вице-президент лауазымын жойды және Сантандерді Вашингтонға дипломатиялық қызметке тағайындады. 1828 жылдың 25 қыркүйегінде Сантандердің хатшысын қоса алған жас либералдар тобы Боливарды өлтіруге және оның үкіметін құлатуға тырысты. Саэнс бұл әрекеттің алдын алды, Боливарға қашуға уақыт берді, өйткені өлтірушілер Сан-Карлос сарайына кірді, ал Колумбия армиясы оларды тоқтатып қалды. Боливар түнде көпірдің астында жасырынды, бірақ оны өз режиміне адал әскерлер құтқарып алды. Осы төңкеріс әрекетінен кейін Сантандер мен оның серіктестері тұтқындалды. Депрессияға түсіп, ауырған Боливар саясаттан кетуді және заговоршыларды кешіруді ойлады, бірақ оның офицерлері оны бұған көндірмеді. Падилья, төңкеріс әрекетіне қатысы болмаса да, бұрынғы көтерілісі үшін опасыздық жасады деп танылды; Боливар заговор үшін жауапты деп санайтын Сантандер кешірілді, бірақ Колумбиядан жер аударылды. 1828 жылдың желтоқсанында Боливар Перудің Боливияға араласуына, Эквадорды басып алуына және Хосе Мария Обандо басқарған Попайан мен Пастодағы көтеріліске жауап беру үшін Боготадан кетіп қалды. Ол Колумбияны басқару үшін Урданета басқарған министрлер кеңесін қалдырды және жаңа конституция жасау үшін 1830 жылдың қаңтарында конгресс шақырылатынын жариялады. 1829 жыл бойы Обандо Боливардың нұсқауымен қаңтарда колумбиялық генерал Хосе Мария Кордовадан жеңіліске ұшырады және кейін кешірілді, ал Сукре мен венесуэлалық генерал Хуан Хосе Флорес ақпан айында Тарки шайқасында перуліктерді жеңіп, шілдеде бейбіт келісімге және қыркүйекте Гуаякиль келісіміне әкелді. Боливар кеткен кезде Урданета мен министрлер кеңесі Франция елшілерімен Боливар қайтыс болғанда Колумбияның королі болу үшін Бурбон үйінің мүшесін тағайындауды жоспарлады. Бұл жоспар кеңінен ұнамады және Кордованы 1829 жылдың қазанында Боливардың көмекшісі Даниэль Флоренс О’Лири басып тастаған көтеріліске итермеледі. Қарашада Боливар кеңеске жоспарлауды тоқтатуға бұйрық берді; олардың орнына олар отставкаға шықты. Боливардың қазан айында жариялаған айналым хатымен ынталандырылған венесуэлалықтар Колумбиядан бөлінуге дауыс берді. 1830 жылдың 15 қаңтарында Боливар Боготаға келді және 20 қаңтарда қалада Адмирабель Конгресі шақырылды. Боливар президенттік лауазымнан кету туралы өтінішін ұсынды, бірақ конгресс оны 27 сәуірге дейін қабылдамады, Жаңа Гранада саясатшысы Доминго Кайседо уақытша президент болып тағайындалғаннан кейін.
Bolívar arrived in Guayaquil on 13 September 1826 and heard complaints against Santander's governance from the people of Guayaquil and Quito, who declared him their dictator. From Ecuador, he continued north and heard more complaints, promoted civil and military officers, and commuted prison sentences. As he approached Bogotá, Bolívar was met by Santander, who hoped to persuade Bolívar to his cause in the conflict with Páez. Although Santander was annoyed at Bolívar for his desire to return to power and ratify a version of the Bolivian constitution in Colombia, they reconciled and agreed that Bolívar would resume the presidency of Colombia; congress had reelected them to a second four year term beginning on 2 January 1827. Bolívar arrived in Bogotá on 14 November 1826. On 25 November, Bolívar left Bogotá with an army supplied by Santander and arrived at Puerto Cabello on 31 December, where he issued a general amnesty to Páez and his allies if they submitted to his authority. Páez accepted and in January 1827, Bolívar confirmed Páez's military authority in Venezuela and entered Caracas with him to much jubilation; for two months, Bolívar attended balls celebrating his return and the amnesty. That amnesty, and clashes over Santander's handling of Colombia's finances, caused a break between Bolívar and Santander that became an open enmity in 1827. In February 1827, Bolívar submitted his resignation from the Presidency of Colombia, which its congress rejected. Meanwhile, the Colombian soldiers garrisoned in Lima mutinied, arrested their Venezuelan officers, and occupied Guayaquil until September 1827, allowing Bolívar's opponents in Peru to depose him as president and repeal his constitution. Bolívar departed Venezuela to return to Bogotá in July 1827. He arrived on 10 September with an army he had gathered at Cartagena and secured the calling of a new congress to meet at the city of Ocaña in early 1828 to modify the Colombian constitution. The elections for this congress were held in November 1827 and, as Bolívar declined to campaign because he did not wish to be perceived as personally influencing the elections, were very favorable to his political opponents. In January 1828, Bolívar was joined in Bogotá by Sáenz, but on 16 March 1828 he left the capital after being informed of a Spanish backed rebellion in Venezuela. As that revolt was crushed before he arrived, Bolívar turned his attention to the occupation of Cartagena by José Prudencio Padilla, a New Granadan admiral and Santander loyalist. Padilla's rebellion was also crushed before Bolívar arrived, however, and he was arrested and imprisoned in Bogotá. As the Convention of Ocaña opened on 9 April, Bolívar based himself at Bucaramanga to monitor its proceedings through his aides. The convention appeared likely to adopt a federalist system. To prevent this, on 11 June 1828 Bolívar's allies staged a walkout, leaving the convention without a quorum. Two days later, Pedro Alcántara Herrán, a Bolívar loyalist and the governor of New Granada, called a meeting of the city's elite that denounced the Convention of Ocaña and called on Bolívar to assume absolute power in Colombia. Bolívar returned to Bogotá on 24 June and on 27 August assumed supreme power as the "president liberator" of Colombia, abolished the office of the vice president, and assigned Santander to a diplomatic posting in Washington, D. C. On 25 September 1828, a group of young liberals that included Santander's secretary made an attempt to assassinate Bolívar and overthrow his government. The attempt was thwarted by Sáenz, who bought time for Bolívar to escape as the assassins entered the Palacio de San Carlos, and the Colombian Army. Bolívar spent the night hiding under a bridge until soldiers loyal to his regime rescued him. In the aftermath of the attempted coup, Santander and the conspirators were arrested. Bolívar, depressed and ill, considered resigning from politics and pardoning the conspirators, but was dissuaded from this by his officers. Padilla, though uninvolved with the attempted coup, was executed for treason for his earlier rebellion; Santander, whom Bolívar thought responsible for the plot, was pardoned but exiled from Colombia. In December 1828, Bolívar left Bogotá to respond to Peru's intervention in Bolivia and invasion of Ecuador and a revolt in Popayán and Pasto led by José María Obando. He left behind a council of ministers led by Urdaneta to govern Colombia and announced that a congress would convene in January 1830 to devise a new constitution. Over 1829, Obando was defeated by Colombian general José María Córdova at Bolívar's direction in January and then pardoned, while Sucre and Venezuelan general Juan José Flores defeated the Peruvians at the Battle of Tarqui in February, leading to an armistice in July and then the Treaty of Guayaquil in September. While Bolívar was away, Urdaneta and the council of ministers planned with French envoys to have a member of the House of Bourbon succeed Bolívar on his death as King of Colombia. This plan was widely unpopular, and inspired Córdova to launch a revolt that was crushed in October 1829 by Daniel Florence O'Leary, Bolívar's aide de camp. In November, Bolívar ordered the council to cease its planning; instead they resigned. Venezuelans, encouraged by a circular letter Bolívar had published in October, voted to secede from Colombia. On 15 January 1830, Bolívar arrived in Bogotá and on 20 January the Congreso Admirable convened in the city. Bolívar submitted his resignation from the presidency, which the congress did not accept until 27 April, following the appointment of New Granadan politician Domingo Caycedo as interim President.
Өлім және жерлеу
Боливар өзінің мансабында байлығын жоғалтып немесе сарп еткендіктен, қалған мүлкінің көп бөлігін сатып, 1830 жылғы 8 мамырда Боготадан кетіп қалды. Ол Магдалена өзенімен Картахенаға дейін сапар шегіп, маусым айының соңында Англияға кеме күту үшін жетті. 1 шілдеде Боливарға Сукренің Квитоға жолда келе жатқанда Пасто маңында қаза тапқаны туралы хабарланды. Ол Флореске Сукренің құнын өтеуін сұрап хат жазды. Қыркүйекте Урданета Боготада консервативті үкімет құрып, Боливарды қайта оралуға шақырды, бірақ ол бас тартты. Денсаулығы нашарлағандықтан және кеме келмегендіктен, Боливардың қызметкерлері оны қазан айында Барранкильяға, содан кейін аймақтағы испан жер иесінің шақыруымен Санта-Марта маңындағы Сан-Педро-Алехандрино квинтасына көшірді. 1830 жылғы 17 желтоқсанда Боливар 47 жасында туберкулезден қайтыс болды. Боливардың қарызға алынған көйлек киген денесі 1830 жылғы 20 желтоқсанда Санта-Марта соборының базиликасына жерленді. 1842 жылы Паэс Боливардың сүйегін елге қайтаруды қамтамасыз етті, олар Каракас қаласынан шерумен өтіп, желтоқсан айында әйелі мен ата-анасымен бірге соборға қойылды; Боливардың жүрегі Санта-Мартада қалды. Оның сүйегі 1876 жылғы қазан айында Венесуэланың Ұлттық пантеонына қайтадан көшірілді. Боливардың өлімі Венесуэланың Біріккен социалистік партиясы тарапынан ұсынылған арнайы теориялардың тақырыбы болды. 2008 жылғы қаңтарда президент Уго Чавес Боливарды «Жаңа Гранада сатқындары» улағандығы туралы мәлімдемесін тексеру үшін комиссия құрды. Комиссия Боливардың сүйегін 2010 жылғы 16 шілдеде эксгумациядан өткізді. 2011 жылғы 26 шілдеде жарияланған нәтижелер шешімсіз болды; Венесуэланың вице-президенті Элиас Хауа комиссия Чавестің мәлімдемесін дәлелдей алмағанын мәлімдеді. Чавес Боливарды мырышпен улап өлтіргенін жалғастырып айтты, бұл туралы инфекциялық аурулар маманы Пол Аувертердің мақаласында жазылған. Чавестің сөзінен кейін Аувертер Боливардың ауруларын емдеу үшін ішкен дәрі-дәрмектерінен мырыш келген болуы мүмкін деп мәлімдеді.
Determined to go into exile, Bolívar, who had given away or lost his fortune over his career, sold most of his remaining possessions and departed from Bogotá on 8 May 1830. He traveled down the Magdalena to Cartagena, where he arrived by the end of June to wait for a ship to take him to England. On 1 July, Bolívar was informed that Sucre had been assassinated near Pasto while en route to Quito, and wrote to Flores to ask him to avenge Sucre. In September, Urdaneta installed a conservative government in Bogotá and asked Bolívar to return, but he refused. With his health deteriorating and no ship forthcoming, Bolívar was moved by his staff to Barranquilla in October and then, at the invitation of a Spanish landowner in the area, to the Quinta de San Pedro Alejandrino near Santa Marta. There, on 17 December 1830, at the age of 47, Bolívar died of tuberculosis. Bolívar's body, dressed in a borrowed shirt, was interred in the Catedral Basílica de Santa Marta on 20 December 1830. In 1842, Páez secured the repatriation of Bolívar's remains, which were paraded through Caracas and then laid to rest in its cathedral in December together with his wife and parents; Bolívar's heart remained in Santa Marta. His remains were moved again in October 1876 into the National Pantheon of Venezuela in Caracas, created that year by President Antonio Guzmán Blanco. Bolívar's death has been the subject of conspiracy theories advanced by the United Socialist Party of Venezuela. In January 2008, President Hugo Chávez set up a commission to investigate his claim that Bolívar had been poisoned by "New Granada traitors." The commission exhumed Bolívar's remains on 16 July 2010. The results, made public on 26 July 2011, were inconclusive; Vice President of Venezuela Elías Jaua announced that the commission could not prove Chávez's claim. Chávez continued to claim that Bolívar had been assassinated via arsenic poisoning, citing a paper by infectious disease specialist Paul Auwaerter. Following Chávez's remarks, Auwaerter stated that the arsenic likely came from medicines Bolívar had ingested to treat his illnesses.
Жеке сенімдер
Боливардың жеке көзқарастары либералдық және республикалық болды, олар классикалық және ағартушылық философиямен қалыптасты; оның сүйікті авторларының ішінде Гоббс, Спиноза, Барон д’Гольбах, Юм, Монтескье және Руссо болды. Руссоның шәкірті Симон Родригестің тәрбиесі Боливардың сенімдерінің негізі ретінде дәстүрлі түрде қарастырылады. Боливардың зияткерлік дамуы үшін 1804-1806 жылдар аралығында Парижде және 1810 жылы Лондонда болған сапарлары да маңызды болды. Боливар ағылшын сүйгіш болды және Латын Америкасының тәуелсіздігін қамтамасыз ету үшін британдықтардың көмегін іздеді. Боливардың діни сенімдерінің деңгейі талқыланып жүр, өйткені Боливар католик шіркеуінің әлеуметтік беделіне және тәуелсіздік соғыстары кезіндегі монархиялық бейімділігіне наразы болды, бірақ ол шіркеуді таратудың орнына, өзі құрған республикалардың игілігі үшін оның әлеуметтік беделін пайдалануға тырысты. Саяси мансабының барысында Боливар Латын Америкасында либералдық демократия құру және аймақтың Атлант әлеміндегі орнымен айналысты. 1820 жылдарға қарай, оның мақсаты испан Америкасында Латын Америкасы республикаларының федерациясын құру болды, олардың әрқайсысы күшті атқарушы билікпен және британдық конституция үлгісіндегі конституциямен басқарылатын еді. Монтескьеден шабыттанған Боливар, үкімет өзінің аймағы мен халқының қажеттіліктері мен сипаттамасына сәйкес болуы керек деп сенді; Картахена манифестінде Боливар АҚШ-тағы федерализм "үлгілі" үкімет екенін, бірақ испандық Америкада жұмыс істемейтінін айтты, себебі испан империализмі испандықтарды федерализмге дайын емес деп санайды. Боливар Колумбияны тегін, мемлекеттік білім беру арқылы либералдық демократияға дайындауды көздеді. 1820 жылдары Боливар көңілі тоқырап, авторитарлыққа ұмтыла бастады, содан кейін 1830 жылы Флоресқа: "Революцияға қызмет еткендердің бәрі теңізді жыртыпты" деді.
Bolívar's personal beliefs were liberal and republican, and formed by Classical and Enlightenment philosophy; among his favorite authors were Hobbes, Spinoza, the Baron d'Holbach, Hume, Montesquieu, and Rousseau. The tutelage of Simón Rodríguez, a student of Rousseau, has been traditionally seen as foundational for Bolívar's beliefs. Also important to Bolívar's intellectual development were his stays in Paris from 1804 to 1806 and in London in 1810. Bolívar was an anglophile, and sought British aid in securing Latin American independence. The extent of Bolívar's religiosity is debated; while Bolívar resented the social capital of the Catholic Church and its Royalist leanings during the wars of independence, he sought to co opt its social capital for the benefit of the republics he established rather than dismember the Church. Throughout his political career, Bolívar concerned himself with the construction of liberal democracy in Latin America and the region's place in the Atlantic world. By the 1820s, his goal was to create a federation of Latin American republics in Spanish America, each governed by a strong executive and a constitution modeled on the British constitution. Inspired by Montesquieu, Bolívar believed that a government should conform to the needs and character of its region and inhabitants; in the Cartagena Manifesto, Bolívar stated that federalism as practiced in the United States was the "perfect" government but was unworkable in Spanish America because, he believed, Spanish imperialism had left Spanish Americans unprepared for federalism. Bolívar sought to prepare Colombia for a more liberal democracy via free, public education. Over the 1820s, Bolívar became increasingly disillusioned and authoritarian until, in 1830, he declared to Flores, "all who have served the Revolution have plowed the sea."
Мұра
Боливар Латын Америкасының ең маңызды тұлғасына айналды. Венесуэла және Боливияның валюталары – боливар және боливиано – Боливардың құрметіне аталған. Ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде Боливар Латын Америкасының Джордж Вашингтоны ретінде танымал. Ол әлем бойынша әдебиетте, қоғамдық ескерткіштерде және тарихнамада мәңгі есте қалды, ал қалалардың, провинциялардың және басқа да адамдардың аттарында оның құрметі көрсетілді. Санта-Мартаның жанындағы Квинта Боливарға арналған мұражай ретінде сақталған, ал ол туған үйі 1921 жылғы 5 шілдеде мұражай және оның құжаттарының архиві ретінде ашылды. 1978 жылы ЮНЕСКО «Симон Боливардың идеалдарына сәйкес ерекше еңбегі үшін» Халықаралық Симон Боливар сыйлығын тағайындады. Боливар туралы алғашқы тарихи бағалаулар көбінесе оның соғыс жүргізу тактикасын, Пиарды өлімге кесуін, Мирандаға жасаған сатқындығын және авторитаризмді сынаудан тұрды. Осы және басқа да сын-ескертпелер Боливар туралы зерттеулерде сақталды. Алайда, 1842 жылдан бастап Венесуэлада Боливарға деген пікірлер күрт жақсарды және ғалымдардың пікірінше, «Боливар культі» деп аталатын құбылысқа айналды, оны Венесуэла мемлекетінің келесі басшылары жетекшілік етті. 1998 жылы Боливардың бейнесін мемлекеттік жобалар мен бастамаларда кеңінен пайдаланған президент Уго Чавес Венесуэланың ресми атауын Венесуэла Боливар Республикасы деп өзгертті. Колумбияда Боливарға адалдық немесе қарсылық Консервативтік және Либералдық партиялардың негізін құрады. Боливар Колумбиядағы мәдени әсерін сақтап қалды, сондықтан 1974 жылы 19 сәуір қозғалысы, кейіннен Симон Боливар партизандық үйлестіру кеңесі деп аталған одаққа қосылған бүлікші солшыл топ, Боливарға тиесілі деген семсерді оның Боготадағы резиденциясынан ұрлады.
Bolívar has had an immense legacy, becoming the essential personality of Latin America. The currencies of Venezuela and Bolivia—the bolívar and boliviano respectively—are named after Bolívar. In the English speaking world, Bolívar is known as Latin America's George Washington. He has been memorialized across the world in literature, public monuments, and historiography, and paid tribute to in the names of towns, cities, provinces, and other people. The Quinta near Santa Marta has been preserved as a museum to Bolívar and the house in which he was born was opened as a museum and archive of his papers on 5 July 1921. In 1978, UNESCO created the International Simón Bolívar Prize "to reward an activity of outstanding merit in accordance with the ideals of Simón Bolívar." Initial historical evaluations of Bolívar were at first negative, consisting of criticism of his conduct of the war, execution of Piar, betrayal of Miranda, and authoritarianism. These and other criticisms endure in studies of Bolívar. Beginning in 1842, however, popular opinion about Bolívar in Venezuela became overwhelmingly positive and eventually became what has been described by scholars as the "cult of Bolívar", led by succeeding heads of the Venezuelan state. In 1998, President Hugo Chávez, who had made extensive use of Bolívar's image for government projects and initiatives, changed the official name of Venezuela to the Bolivarian Republic of Venezuela. In Colombia, allegiance or opposition to Bolívar formed the bedrock of the Conservative and Liberal parties respectively. Bolívar continued to have such a cultural influence in Colombia that in 1974 the 19th of April Movement, an insurgent leftist group that later joined an alliance thereof called the Simón Bolívar Guerrilla Coordinating Board, lt=stole a sword alleged to belong to Bolívar from his Bogotá residence.