Венесуэланың басшысы Хосе Антонио Паэс: Өмір және мансабы

Кіріспе

Венесуэла президенті

Хосе Антонио Паэз Эррера (13 маусым 1790 – 6 мамыр 1873) – Венесуэланың тәуелсіздік соғысы кезінде Симон Боливар үшін испан тәжіне қарсы күрескен Венесуэла басшысы. Кейін ол Венесуэланың Ұлы Колумбиядан тәуелсіздігіне жетекшілік етті. Ел Ұлы Колумбиядан тәуелсіздік алғаннан кейін келесі екі онжылдық бойы елдің саясатына басымдық танытты, Венесуэла президенті (1830–1835; 1839–1843; 1861–1863) қызметін атқарды немесе қуыршақ президенттердің артындағы күш болды. Ол 19 ғасырдағы Оңтүстік Америка каудильосының көрнекті мысалы саналады. Өмірінің эмиграцияда өткен жылдары Буэнос-Айрес және Нью-Йорк қалаларында тұрды және 1873 жылы соңғысында қайтыс болды.

Ерте өмір

Паэз Венесуэла генерал-капитаны, Испания империясының бір бөлігі болған Португеза штатындағы Курпа қаласында (қазіргі Акаригуаның бөлігі) дүниеге келген. Оның әжесі, Луиза Антония де Мендоса и Мота, Луис Родригес де Мендосаның қызы, Икод-де-лос-Винос, Тенерифе (Канар аралдары) тумасы. Ол қарапайым отбасында өскен, әкесі колониялық үкіметте төменгі лауазымды қызметкер болған. Оның анасы Мария Виоланте Эррера, Лараның Кибор қаласында, неміс Велсер қоныс аударушыларының ұрпақтарынан бірі ретінде дүниеге келген. Оны "La Catira de los ojos azules" ("көк көзді сары шашты") деп лақап атаған ( "catira" сөзі "catire" сөзінің әйел түрі, бұл венесуэлалық сленгте "сары шашты" деген мағынаны білдіреді). Бала кезінде ол құл сияқты жұмыс істеуге мәжбүр болды. 20 жасқа келгенде Паэз үйленді және мал саудасымен айналысып, күнкөрісін тапты. 1810 жылдың соңында ол бұрынғы жұмыс берушісі басқарған кавалерия эскадрильясына қосылды, ол отаршыл үкіметке қарсы күресу үшін құрылған. 1813 жылы ол өз эскадрильясын құру және басқару ниетімен эскадрильясынан рұхсат алды, содан кейін Батыс Республикалық Армияға сержант шенімен қосылды. Паэздің тартымды мінезі оны танығандардың арасында өте жақсы көретін. Ол сонымен қатар атқа міну шеберлігімен және дене күшімен де құрметке ие болды.

Ұрыстар

Паез, жан-тәнімен жауынгер, жыл сайын бірнеше рет жауынгерлік қақтығыстарда жеңіске жетіп, өзінің қарақшылар тобымен (льянерос) патшалықтарға қарсы күресті. Ол "El Centauro de los Llanos" (Алаңдардың кентавры) және "El León de Payara" (Пайараның арыстаны) немесе (Апураның арыстаны) деген лақап аттармен танылды. Паез жазықтардағы соғысқа жетекшілік етіп тұрғанда, Симон Боливар елдің шығыс бөлігімен айналысып жатты. 1818 жылдың басында екеуі күш-жігерлерін үйлестіру үшін кездесті. Олар Пабло Морильоға қарсы күресу үшін күштерін біріктірді. Бұл науқанда Паез және оның елу адамы аллигаторлар мекендейтін Апуре өзенін ат үстінде кесіп өтіп, 14 жау қайығын басып алды – бұл ат әскерінің теңіз күштерін жеңген сирек жағдай болды. Біраз уақыттан кейін Паезге батыс жазықтарына оралуға бұйрық берілді, онда ол испандықтардан Апуредегі Сан-Фернандо қаласын жаулап алды. Паез жеке басқарған алты ірі шайқастың бәрінде жеңіске жетті, ең атақтысы Лас-Кесерас-дель-Медио шайқасы болды. 1820 жылдың соңында испан командирімен қарулы келісімге қол қойылды және жаулық әрекеттер уақытша тоқтатылды. Алайда, жағдайдың өршуі келісімді сақтауды қиындатты және осыған байланысты, 1821 жылдың 28 сәуірінде оның күші жойылды деп келісілді. Венесуэла армиясының бес негізгі күш тобы орталық аймаққа қарай қозғала бастады. Бірі біріне қосылып, біртұтас топ құру мақсатымен, ал екіншілері сол аймаққа жақындап келе жатқан роялистердің басқа алыс аймақтардан күшін күшейтуіне жол бермеу үшін аймаққа жақындауды күзету үшін. 1821 жылдың маусым айының басында 6500 адамнан тұратын республикалық армия үш дивизияға бөлінді. 2500 адамнан тұратын 1-дивизия Паездің басқаруында болды және екі батальоннан: Bravos de Apure (Апура батырлары) және Cazadores Britanicos (Британдық аңшылар немесе көбінесе ағылшын тілінде британдық легиондар деп аударылады) және жеті ат әскері полкінен құралды. 20 маусымға қарай барлық үш республикалық дивизия әр түрлі бағыттардан Карабобо жазығына жиналды. Роялистер орталық және оңтүстік бөліктерде жақсы бекініп алғандықтан, 21 маусым күні таңертең Паезге қосымша ат әскері полкіне басшылық ету және оны өзінің дивизиясымен бірге солтүстік жағындағы төбелер арқылы жазыққа алып барып, испандықтарға қарсы шабуыл жасау бұйрығы берілді, ал 2-дивизия Паездің артында, ал 3-дивизия орталықта жаумен күресуді күтіп, қорғаныс позициясында қалатын болды. Паездің жасағының қозғалысын көрген испан командирі Мигель де ла Торре өзінің элиталық батальонының бірі, Бургосқа, солтүстік фланкті нығайтуға және қорғауға бұйрық берді. Бастапқыда испандықтар "Бравос де Апуре" батальонына соншалықты қарсылық көрсетті, олар екі рет кері шегінуге мәжбүр болды. Паез өзінің Cazadores Britanicos-ын Браволарға көмектесуге жіберді және олар испандықтарға қарсы күресті, енді олар екі қосымша батальонмен нығайтылған. Ұрыс күшейген сайын де ла Торре солтүстікке көбірек әскер жіберді. Паез ат әскерін солтүстікке қарай испандықтарды қоршап, арттарынан жазыққа түсу үшін жіберді. Осы сәтте испандықтармен шайқас олардың пайдасына бұрылып, олар үмітсіздікке беріліп, күшін күшейтуге тырысты. Сол уақытта Паездің адамдары жерді басып алып, испандықтардың барлық жағынан құлауына жақын болды. Солтүстіктегі шайқасқа қосылып, күшін күшейтуге тиіс испан батальондарының кейбіреулері өздерінің жолдастарының жағдайын көрген соң, бұйрыққа бағынбай, кері шегінуді шешті. Республикашылдардың жеңіске жетіп жатқаны анық болғандықтан, басқа дивизиялар да алға жылжи бастады, бірақ қазірдің өзінде жұмыстың басым бөлігін Паез және оның адамдары орындаған болатын. Карабобо шайқасымен Венесуэладағы испан армиясының әскери тағдыры шешілді. Жеңіске Паез жетті. Боливар оны сол жерде республикалық армияның генерал-бас штабына тағайындады. Шайқаста испандықтар өздерінің 65% -тан астам әскерін жоғалтты; аман қалғандар Пуэрто-Кабельо қамалына синып қалды. 1823 жылы Паез және оның адамдары оны басып алғанға дейін бұл Венесуэла аумағындағы соңғы испан бекінісі болды.

Páez, a soldier at heart, started moving up the ranks by winning year after year several engagements against the royalists with his band of marauding llaneros (plainsmen). He came to be known by the nicknames of "El Centauro de los Llanos" (The Centaur of the Plains), and "El León de Payara" (The Lion of Payara) or (The Lion of Apure). Páez had been leading the fighting in the plains while Simón Bolívar was busy with the eastern part of the country. Early in 1818, both men met to discuss better coordination of their efforts. They briefly combined their forces to fight Pablo Morillo. This campaign included an incident wherein Páez and fifty of his men swam on horseback across the alligator ridden Apure River, seizing fourteen enemy boats in a rare instance of a cavalry attack defeating naval forces. Páez was soon ordered to go back to the western plains, where he took from the Spanish the city of San Fernando in Apure. Páez won all of six major battles that he led by himself, the most celebrated one being the Battle of Las Queseras del Medio. Late in 1820, an armistice had been signed with the Spanish commander and a temporary suspension of hostilities had taken place. However, ongoing developments were making difficult to maintain the armistice and, consequently, it was agreed it would lapse on 28 April 1821. All five major fighting groups of the Venezuelan army were to start moving towards a central area. Some with the purpose of joining together in one single group and others with the intention of guarding the approach to that region to prevent royalists units from other far away areas from converging and reinforcing the main Spanish army stationed in the same area. In early June 1821, the 6,500 men republican army was divided and organized in three divisions. The 1st division, made up of 2,500 men, was under Páez's command and formed by two battalions: Bravos de Apure (Apure Braves) and Cazadores Britanicos (British Hunters or as more often translated to English, the British Legions) and seven cavalry regiments. By 20 June, all three republican divisions converge from different directions in the plain of Carabobo. With the royalists well entrenched in the center and the south, on the morning of 21 June, Páez was given command of an additional cavalry regiment and ordered to take it together with his own division through the hills on the north side and into the plain and to engage the Spanish, while the 2nd division would stay behind Páez and the 3rd would remain in a defensive position waiting to engage the enemy in the center. On seeing Páez's men move, the Spanish commander, Miguel de la Torre, orders one of his elite battalions, the Burgos, to reinforce and defend the north flank. Initially, the Spanish so fiercely engage the Bravos de Apure battalion that it had to fall back on two occasions. Páez sent his Cazadores Britanicos to help the Bravos and together they fought back the Spanish, now reinforced themselves by two additional battalions. As the fighting intensified, de la Torre sent more troops to the north. Páez then sent his cavalry further north to outflank the Spanish and come down on the plain from behind. At this moment, the battle is obviously going against the Spanish, who in desperation kept sending reinforcements. In the meantime, Páez's men were gaining terrain and closing on falling Spanish from all sides. Some of the Spanish battalions supposed to join and reinforce the engagement in the north, on seeing how their comrades are faring, decide to disobey orders and retreat. As it becomes evident that the republicans were winning the battle, the other divisions moved forward, but by now the bulk of the work had already been done by Páez and his men. With the Battle of Carabobo, the military fate of the Spanish army in Venezuela was sealed. The victory was carried by Páez. Bolívar promoted him on site to General in Chief of the republican army. In the battle, the Spanish lost over 65% of their men; the survivors took refuge in the castle of Puerto Cabello. Until it was taken by Páez and his men in 1823, this was the last Spanish stronghold in Venezuela territory.

Саясат, Ла Косиата

Карабобо шайқасынан кейін Паэс Каракас және Баринас провинцияларының бас қолбасшысы болып тағайындалды (ол кезде олар маңызды Каракас, Баркисимето, Баринас және Апуре аймақтарын қамтыды). Боливардың арманы – Испанияның бостандыққа шыққан провинцияларын бір ұлы елге біріктіру еді: «Бірыңғай Колумбия». Бұл аймақ қазіргі Колумбия, Венесуэла, Эквадор және Панама елдерін қамтиды. Испанияға қарсы соғыс аяқталып, осы аймақтарда федералистік және регионалистік сезімдер пайда бола бастады. Боливар Перудегі әскери науқандарға қатысқан кезде, ол Ұлы Колумбияның президенті ретінде міндеттерін атқара алмады. Нәтижесінде атқарушы биліктің билік орталығы Жаңа Гранададан (қазіргі Колумбия мен Панама) вице-президент Франсиско де Паула Сантандердің басшылығымен Боготада болды. Кейбір басшылар Ұлы Колумбияны тек әскери қажеттілік ретінде қараса, басқалары оны белсенді әкімшілік құрылым деп қарастырды. Бұл жағдайға байланысты Боготадағы орталық үкімет пен провинциялар мен муниципалитеттер арасында алауыздық туды. Паэс пен кейбір венесуэлалық саясаткерлер ыңғайсыздық сезінді. 1826 жылы Сантандердің басшылығымен Санта-Фе-де-Боготадағы конгресс Венесуэланың тәуелсіздік соғысындағы батырды Колумбияда француз полковнигі Эммануэль Роергас Сервиесті өлтіргені үшін кінәлі деп тапқаннан кейін, Паэс «La Cosiata» деп аталатын қозғалысты бастады және басқарды. (Бұл сөз испан тілінде болған жоқ; ол осы қозғалысқа сілтеме жасау үшін жасалды, яғни «атауы жоқ таңғаларлық нәрсе»). La Cosiata 1826 жылы сәуірде жергілікті саясаткерлер мен Паэзді қолдайтын тұлғалардың жартылай спонтандық қозғалысы ретінде басталды (тарихи түсіндірмелері әртүрлі). Венесуэланың кейбір тұрғындары Паэзді қызметінен шығаруды талап етті. Олар оны Боготадан келген бұйрықтарды жүзеге асыруда билігін теріс пайдаланды деп айыптады. Паэс өзі бұл талаптармен келіспеді, олар ер адамдарды әскерге мәжбүрлеп шақыруды талап етті. Боготадағы конгресс, оның ішінде бірнеше венесуэлалықтардың арасында, Венесуэладан келіп түскен шағымдар болды. Олар Паэс өз бұйрықтарының ауқымын дұрыс түсінбегенін және оларды орындау кезінде оларды асырып кеткенін мәлімдеді. Конгресс Паэзді өз әрекеттері үшін тек өзі ғана соттай алады деп шешті және оған сот үшін Боготаға баруға бұйрық берді. Паэс бастапқыда барғысы келген. Алайда, Паэстің әрекеттеріне наразылық білдірген жергілікті тұрғындардың кейбірі, олардың көшбасшысының сотқа тартылу үшін Боготаға баруына наразылық білдірді. Бірнеше күндік алаңдаушылық пен көшедегі шиеленістен кейін Валенсия муниципалитеті Боготамен қарым-қатынасын үзді және Паэзді әскери командир ретінде қабылдады. Келесі күндері көптеген муниципалитеттердің басшылары, соның ішінде Каракастың басшылары да осылай істеді (олар бірінші болып оны бұйрықтарды бұзып отыр деп айыптаған). Басқа муниципалитеттер мен жергілікті лауазымды адамдар бұл пікірді өзгертуге қосылмады. Шілдеде Сантандер Паэздің орталық үкіметке қарсы ашық көтеріліске шыққанын жариялады. Осы оқиғалар болып жатқанда Паэс Боливарға хат жазып, оны қайтадан келіп, ісін қолға алып, мәселені шешуін сұрады. Паэс және оның жақтастары Боливарды жоғарғы басшы ретінде қабылдауға дайын болса да, Сантандердің соңынан еруден бас тартты. Олар конституцияға өзгерістер енгізуді қаласа да, бастапқыда оны Боливардың тұсында Ұлы Колумбияның бір бөлігі ретінде жасағысы келді. Боливар, ақыры, оңтүстікке жасаған жорықтарынан оралып, 1826 жылдың аяғында атқарушы биліктің қолбасшылығын алды. Ол Конгресс берген ерекше өкілеттіктерді өз мойнына алды. Сантандер мен Боливар, Боливар мен Паэс арасындағы хаттар оның не істейтіндігіне қатысты біршама белгісіздік тудырды. Ақырында ол La Cosiataға қатысы барларға жалпы рақымшылық жариялады. Бірақ ол бұдан былай оның бұйрығына бағынбау мемлекетке қарсы қылмыс болып саналатынын ескертті. Паэс Боливарды қарсы алып, оның билігін мойындады, ал Боливар оны Венесуэланың Жоғарғы азаматтық және әскери қолбасшысы етіп тағайындады. Бұл әрекет Боготадағы Сантандер мен Венесуэладағы La Cosiataны қолдамаған бірнеше жергілікті лауазымды адамдарды шатастырды және көңілін қалдырды. Олар қызметтен шығарылып, басқа лауазымға ауыстырылды, ал Паэзді қолдағандар қызметте қалды немесе жоғарылатылды. La Cosiataға дейін Паэс соғыстағы әскери жетістіктері нәтижесінде көбінесе құрметке бөленді. Сол кезден бастап ол конституциялық тәртіпке енгізілген кез келген өзгерістерді, немесе олардың болмауын қорғауға және ілгерілетуге қажетті күші мен білімі бар саясаткер ретінде қарастырыла бастады. Паэс La Cosiataдан бұрынғыдан да көп билікпен шықты.

Following the Battle of Carabobo, Páez was named General Commander of the provinces of Caracas and Barinas (at the time they included the important regions of Caracas, Barquisimeto, Barinas and Apure). It had been Bolivar's dream to unite the liberated Spanish provinces into a single great country: La Gran Colombia. This was made up of present day Colombia, Venezuela, Ecuador, and Panama. As the war against Spain came to an end, federalist and regionalist sentiments began to arise in these areas. While Bolívar was engaged in military campaigns in Peru, he was unable to carry on his duties as president of Gran Colombia. As a result, the center of power of the executive branch was in Bogotá under the leadership of Vice President Francisco de Paula Santander, from New Granada (modern day Colombia and Panama). While some leaders saw Gran Colombia as only a military necessity, others considered it an active administrative entity. Confusion arose between the central government in Bogotá and the provinces and the municipalities. Páez and some Venezuelan politicians became uncomfortable. In 1826, after the Congress in Santa Fe de Bogotá under Santander found a Venezuelan hero from the independence war guilty of assassinating the French Colonel Emanuel Roergas Serviez in Colombia, Páez initiated and led a movement that became known as "La Cosiata." (This word did not exist in the Spanish language; it was coined to refer to this movement, meaning something along the lines of "that weird thing without a name"). La Cosiata started in April 1826 as a quasi spontaneous movement (historical interpretations differ) of local politicians and figures supporting Páez. There was pressure in favor of Páez's removal from his office by some locals in Venezuela; they accused him of abusing his authority in relation to implementing orders coming from Bogotá. Páez himself allegedly disagreed with these, which called for the forced recruitment of men for the army. The Congress in Bogotá, including several of the Venezuelans among it, received complaints coming from Venezuela. They alleged that Páez had not properly understood the extent of his orders and had exceeded them in his implementation. Congress decided that it alone could judge Páez for his actions, and ordered him to go to Bogotá for trial. Páez was initially willing to go. But, some of the local figures who had complained of Paez's actions now felt insulted that their leader was being forced to go to Bogotá to be tried. After a few days of uncertainty and tension in the streets, the municipality of Valencia broke with Bogotá and claimed Páez as military commander. In the following days, leaders of more municipalities followed suit, including Caracas (they had been among the first to accuse him of exceeding his orders.) Other municipalities and local officials did not join in this change of opinion. In July, Santander declared Páez to be in open rebellion against the central government. While all this was happening, Páez wrote to Bolívar, asking him to come back to take charge and solve the imbroglio. While Páez and his supporters were willing to have Bolívar as supreme leader, they were reluctant to follow Santander. While they wanted changes to be made to the constitution, they initially wanted to do it under Bolívar as part of the Gran Colombia. Bolívar, finally returned from his campaigns in the south, took command of the executive towards the end of 1826. He assumed the extraordinary powers granted to him by the Congress. Conflicting letters between Santander and Bolívar, and Bolívar and Páez, created a degree of uncertainty as to what he would do. He finally declared a general amnesty to all those who were involved in La Cosiata. But, he put them on notice that from then on, any disobedience of his orders would be considered a crime against the state. Páez welcomed Bolívar and accepted his authority, and Bolívar named him Supreme Civil and Military Commander of Venezuela. This action confused and disappointed both Santander in Bogotá and the few local officials in Venezuela who had not supported the La Cosiata. They were removed or transferred to other posts while those who had backed Páez remained or were promoted. Until La Cosiata, Páez had been mostly respected as a result of his military successes during the war. From that time, he started to be seen as a politician with the power and the wit needed to pursue and defend any changes, or lack thereof, made under the constitutional order. Páez came out from La Cosiata with more power than he had before.

Төраға

1830 жылы Паэс Венесуэланы Ұлы Колумбиядан тәуелсіздігін жариялап, президент болды. Ол Венесуэланың алғашқы президенті болмаса да (Венесуэла 1811 жылы Испаниядан тәуелсіздігін жариялап, Кристобаль Мендосаны президент етіп тағайындаған), Ұлы Колумбия тарағаннан кейін ол алғашқы үкімет басшысы болды. 1830-1847 жылдар аралығында Паэс Венесуэланың ең ықпалды адамы болды. Ол осы кезеңде екі рет президенттік қызметін атқарды (1830-1835 және 1839-1842), бірақ өзі қызметте болмағанда қуыршақ президенттердің артында тұрған күш ретінде билік жүргізді. Олигархия үстемдік құрған үкімет 1830 жылы Паэс негізінен жазған Конституцияға сәйкес жұмыс істеді. Паэс пен консервативті олигархияның одақтас болуы тиімді болды, себебі олигархия елдің байлығының көп бөлігін бақылап тұрғанмен, халық арасында танымал болмады, ал Паэс халыққа өте ұнады. Тарихшылар 1830-1860 жылдарды Венесуэла тарихындағы алтын ғасыр деп санайды, бұл бұрынғы және болашақ диктатураларға қарама-қайшы. Алайда, Конституцияны әскери каудильо Паэс қолдады, ал заңмен басқару оның жеке беделіне байланысты болды. Паэс заңды құрметтеді және жеке пайдаға қызығушылық танытпады, бұл оның қарапайым өмір салтынан көрінеді. 1830-1848 жылдар аралығында Паэс пен олигархия билігі кезінде шіркеудің экономикалық күші жойылды және оның үстемдігі құлатылды. Сол кезден бастап Латын Америкасының басқа елдеріндегідей шіркеу мен мемлекет арасындағы қақтығыс аяқталды. 1842 жылы Паэс Симон Боливардың денесін Санта-Мартадан (Колумбия) Боливардың туған қаласы Каракасқа қайтаруды ұйымдастырды. Оның қоштасу рәсімі Боливардың денесі Каракас соборына жерленгенге дейін салтанатты түрде өтті. 1847 жылы Паэс билікке келген президент Хосе Тадео Монагас Конгрессті таратып, өзін диктатор деп жариялады. Паэс оған қарсы көтеріліс ұйымдастырды, бірақ «Арагуатос шайқасында» генерал Сантьяго Мариньодан жеңіліске ұшырап, тұтқындалды және соңында елден қуылды. Паэс 1850 жылы елден қуылды және 1858 жылға дейін қайтып оралмады. 1861 жылы Паэс президент және жоғарғы диктатор ретінде қайтадан билікке келді, бірақ тағы да елден қуылғанға дейін екі жыл ғана билік жүргізді. Осы кезеңде Нью-Йорктің адвокаты және судьясы Эрастус Д. Калвер 1862 жылы Венесуэлаға АҚШ-тың өкілі болып тағайындалды. Ол Паэске келді, бірақ АҚШ диктаторды ресми түрде танымайтынын білмеді. Олар Калвермен достық қарым-қатынас орнатты. Паэс елден қуылған жылдары Нью-Йорк қаласында тұрды. Ол 1863 жылы қайтып оралып, 1873 жылы қайтыс болғанға дейін тағы он жыл сол жерде өмір сүрді.

In 1830, Páez declared Venezuela independent from Gran Colombia and became president. Although he was not the first president of Venezuela (which declared its independence from Spain in 1811 and named Cristóbal Mendoza as president), he was the first head of government after the dissolution of Gran Colombia. From 1830 to 1847, Páez was the most powerful man in Venezuela. He served as president only twice during this time (1830–1835 and 1839–1842), but ruled as the power behind puppet presidents when he was not in office. The government, dominated by the oligarchy, followed a constitution that had largely been written by Páez in 1830. Páez and the conservative oligarchy were conveniently allied because the oligarchy controlled a great amount of the country's wealth but was not popular with the masses, whereas Páez was very much liked by the masses. Historians consider the period of the 1830s to the 1860s as a golden era in Venezuela's history, in contrast to previous and future dictatorships. But, the constitution was supported by Páez, a military caudillo, and the rule by law was dependent on his personal prestige. Paez generally respected the law and was not interested in personal gain, as demonstrated by the common conditions in which he lived. Between 1830 and 1848 under the power of Páez and the oligarchy, the economic power of the church was broken and its dominance destroyed. From then on, the conflict between church and state ended, unlike in other countries in Latin America. In 1842, Páez arranged to have the remains of Simón Bolívar repatriated from Santa Marta, Colombia, to the Liberator's hometown of Caracas. His funeral procession was accompanied by exuberant honors before Bolivar's remains were entombed in the Caracas Cathedral. In 1847 President José Tadeo Monagas, who was put into power by Páez, dispersed the Congress and proclaimed himself dictator. Páez led a rebellion against him but was defeated by General Santiago Mariño in the 'Battle of the Araguatos', imprisoned, and eventually exiled. Páez was exiled from the country in 1850 and did not return until 1858. In 1861, Páez returned to power as president and supreme dictator, but ruled for only two years before again returning to exile. During this period, Erastus D. Culver, an attorney and judge from New York, was appointed as American Minister to Venezuela in 1862. He presented himself to Páez, not realizing that the United States did not officially recognize the dictator. He and Culver established amicable relations nonetheless. Páez lived in New York City during his years in exile. He returned in 1863 Boarding Pass, living there for another decade before his death in 1873.

Жеке өмір

Паэз Доминга Ортиз Орзуаға үйленген, ол 1830 жылдан 1835 жылға дейін және 1839 жылдан 1843 жылға дейін Венесуэланың бірінші ханымы қызметін атқарды. Ол 1861 жылдан 1863 жылға дейін тағы да бірінші ханым болды. Паэз эпилепсиядан зардап шекті, тіпті 1821 жылы Карабобо шайқасы кезінде ұстама басынан өткізді.

Паэз өнер медалі

Паэз өнер медалі – Венесуэлалық-Америкалық өнер қоры (VAEA) табыс ететін марапат. Ол жыл сайын Венесуэла мен АҚШ-та өнердің дамуына, өркендеуіне, қолдауына және кең тарауына үлкен әсер еткен жеке тұлғаға немесе ұжымға беріледі. Бұл медаль Венесуэла тәуелсіздігінің көшбасшысы Хосе Антонио Паэстің құрметіне аталған, ол өмірінің соңғы жылдарын Нью-Йоркте сүргінде өткізіп, қайырымдылықпен айналысқан.

Цитаталар

Джон А. Қарау. 1992 жыл. Латын Америкасының эпосы. Төртінші басылым. Калифорния университетінің баспасы. Томас Э. Скидмор және Питер Х. Смит. 2004 жыл. Қазіргі Латын Америкасы. Алтыншы басылым. Оксфорд университетінің баспасы. (әрі қарай S&S ретінде сілтеме жасалады)
Хосе Антонио Паэз – Ресми өмірбаян. https://web.archive.org/web/20120305184218/http://elguanche.net/Ficheros3/emigracionytrascendenciaagm8.htm. LA EMIGRACIÓN Y SU TRASCENDENCIA EN LA HISTORIA DEL PUEBLO CANARIO (VIII) (Эмиграция және Канар халқы тарихындағы маңызы (VIII)) (2010 жылғы 5 қазанда сағат 17:55-те қарастырылды (VIII)) (испан тілінде).