Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кристофер Холдер (1631-1688) - квакерлердің алғашқы евангелист, ол түрмеге қамалып, қамшымен соқты, құлағын кесіп тастады және Массачусетс шығанағындағы колонияда және Англияда діни белсенділігі үшін өліммен қорқытылды. Ол Англияның батысындағы Бристоль қаласына жақын Глостерширдің азаматы болғандықтан, 1656 жылы 25 жасында өзінің квакерлік хабарын тарату үшін "Спидуэлл" кемесімен Жаңа Англияға алғаш рет сапар шекті. Оның тобындағы барлық квакерлер тұтқындалып, сол кемемен Англияға қайтарылды. Ол 1657 жылдың тамызында сәттілік туралы болжамдар аз болғанымен, Жаңа Амстердамға қонып, шағын барка Вудхауста Жаңа Англияға оралды. Жас болса да, ол Американың колонияларына тараған он бір квакер миссионерлерінің бірі болды. Холдер өзінің жиі кездесетін серігі Джон Коуплендпен бірге, квакерлерге қарсы заңдардың күшейіп келе жатқанына қарамастан, өздерінің евангелистік күш-жігерлерін бастау үшін Массачусетс шығанағы колониясына солтүстікке барды. Мартаның жүзім бағында сәл жетістікке жетіп, олар Кейп-Кодқа көшіп барды, онда олар Сандвичте жылы қабылдады, Америкадағы ең алғашқы квакерлік кездесуді құрды. Сандвичтен Холдер мен Копленд Плимут колониясындағы Плимутқа, содан кейін Массачусетс колониясындағы бірнеше қалаларға көшіп барды. Қатыгездікпен дүре соққыға ұшыраған және үш айдай тұтқында болған Холдер, Коупленд және тағы бір серігі түрмеде тұрып, алғашқы Квакерлік сенім декларациясын жаза алды. 1657 жылдың соңында босатылғаннан кейін ол Англияға оралып, Барбадосқа барды, бірақ 1658 жылдың басында өзінің миссионерлік жұмысын жалғастыру үшін Жаңа Англияға оралды. Сәуірде Коплендпен бірге Сандвичке оралғанда, ер адамдар тұтқындалып, қамшымен соққыға ұшырады, бірақ ұзақ ұсталмайды. Род-Айлендте, квакерлердің панасында, сауығып, маусым айында Бостонға оралған ер адамдар тез арада тұтқындалды. Бұл жолы олар ұзақ уақытқа қамалып, жиі-жиі қамшымен соққыға ұшырағаннан кейін, пуритандық заңдардың күшейіп, оң құлақтарын кесіп тастады. Олар қиратуларға қарамастан, ақыр соңында босатылды. Ол қыста миссионерлік жұмысын жалғастыру үшін оңтүстікке кетті, бірақ 1659 жылы Массачусетске оралды. Пуритандар бұл кезде қуғын-сүргін бұйрығына қарсы шыққан үшін өлім жазасын шығарған еді, ал Холдер сол жазда қайтадан тұтқындалған болса да, оның әлеуметтік жағдайы мен білімі билікті оған Англияға қайтуға рұқсат беруге мәжбүр етті. Алайда, босатылғаннан бес күн өткен соң, Уильям Робинсон мен Мармадук Стивенсон Массачусетс штатында квакерлік шейіт ретінде ең бірінші асылғандар болды. Англияда Холдер квакерлердің негізін қалаушы Джордж Фокспен кеңеске қатысқан және Бреда декларациясынан және квакер Эдвард Берроудың корольге ықпалынан туындаған жаңа діни бостандықтардың қызығушылығына қатысқан болуы мүмкін. Холдер 1663 жылы Жаңа Англияға оралды, бірақ Жаңа Англия, Англия және Вест-Индия аралығында кеңінен саяхаттауды жалғастырды. Ол Ньюпорттың (Род-Айленд) тұрғыны болды және квакерлік белсенділерге екі рет үйленді. Ол Род-Айлендте өте құрметтелетін, сондықтан колонияның патша Филип соғысы кезінде қираған кезінде ол 16 колониялық басшылардың бірі болды, оның кеңесі 1676 жылдың сәуірінде өте қиын кезеңде іздестірілді. Холдер 1680-ші жылдардың басында Англияға оралды, онда квакерлерді қуғын-сүргінді жалғастырғаннан кейін бірнеше рет тұтқындалып, бір жылдан астам уақыт қамауға алынды. 1685 жылы босатылғаннан кейін, ол тағы бірнеше жыл өмір сүрді, 1688 жылы Глостерширде қайтыс болды. Ол өзінің көшбасшылығы, евангелизм және Массачусетс колониясындағы квакерлерге қарсы қатыгез заңдарға қарсы күрестегі азаптары үшін есінде қалды.
Christopher Holder (1631–1688), was an early Quaker evangelist who was imprisoned and whipped, had an ear cut off, and was threatened with death for his religious activism in the Massachusetts Bay Colony and in England. A native of Gloucestershire, near Bristol in western England, Holder became an early convert to the Society of Friends, and in 1656, at the age of 25, made his first voyage to New England aboard the Speedwell to spread his Quaker message. All of the Quakers in his group were imprisoned, and then sent back to England on the same ship. Undeterred, Holder returned to New England aboard the small barque Woodhouse, landing in New Amsterdam in August 1657 despite few predictions of success. Though young, he was a leader among the eleven Quaker missionaries that fanned out among the American colonies. Holder, with his frequent companion John Copeland, went north to the Massachusetts Bay Colony to begin their evangelistic efforts in the face of increasingly threatening anti Quaker laws. With little success on Martha's Vineyard, they moved to Cape Cod where they were warmly received in Sandwich, establishing the earliest Quaker meeting in America. From Sandwich, Holder and Copeland moved on to Plymouth, in the Plymouth Colony and then several towns in the Massachusetts colony before being apprehended by Puritan authorities in Salem, and taken to Boston for imprisonment. Despite being cruelly flogged, and held for nearly three months, Holder, Copeland and another companion were able to write the first Quaker Declaration of Faith while in jail. After being released late in 1657 he returned to England and visited the Barbados, but was back in New England to continue his missionary work in early 1658. Returning to Sandwich with Copeland in April, the men were arrested and scourged, but not detained for long. Following time to recover in Rhode Island, a haven for Quakers, the men returned to Boston in June, being quickly apprehended. This time, in addition to a lengthy imprisonment and frequent whippings, the men faced the escalating Puritan laws, having their right ears cut off. Stalwart in the face of their mutilations, the men were eventually released. Holder went south to continue his missionary work during the winter, but returned to Massachusetts in 1659. The Puritans had by now enacted capital punishment for defying an order of banishment, and though Holder was arrested again that summer, it may have been his social position and education that compelled the authorities to allow him to sail back to England. Five days after his release, however, two men, William Robinson and Marmaduke Stephenson, became the first to hang as Quaker martyrs in Massachusetts. In England Holder was able to confer with Quaker founder George Fox, and was likely involved in the excitement of new religious freedoms emanating from the Declaration of Breda and from the influence of Quaker Edward Burrough with the king. Holder was back in New England by 1663, but continued to travel extensively between New England, England, and the West Indies. He became a resident of Newport, Rhode Island, and twice married to Quaker activists. He was so highly respected in Rhode Island, that during the colony's devastation during King Philip's War, he was one of 16 colonial leaders whose counsel was sought in April 1676 during the very difficult times. Holder had returned to England by the early 1680s, where, following continuing persecution of Quakers, he was arrested on several occasions and imprisoned for more than a year. Following his release in 1685, he lived just a few more years, dying in Gloucestershire in 1688. He is best remembered for his leadership, evangelism, and sufferings in confronting the cruel anti Quaker laws in the Massachusetts colony.
Ерте өмір
Кристофер Холдердің ерте өмірі туралы қазіргі уақытта ештеңе де белгісіз. Ол 1656 жылы кемедегі жолаушылар тізіміне сүйенсек, 1631 жылы Англияның батысындағы Бристольдің маңында Глостерширде дүниеге келген. Ол жас кезінде 1647 жылы Джордж Фокс құрған Куакерлер деп аталатын Достар қоғамының белсенді мүшесі болды. Квакерлер шомылдыру рәсімінен, ресми дұғадан, Иеміздің кешкі ас ас асқан кешкі ас аспаннан және діни қызметке тағайындалудан бас тартты. Әр мүшесі өз құқығында қызмет етті, әйелдер рухани мәселелерде еркектер сияқты қаралды және олар Киелі кітаптағы жазба орындарынан гөрі рухани илхамның көзі ретінде "Мәсіхтің ішкі жарығына" сүйенді. Олар дін қызметкерлерін айыптап, оларға оннан бір бөлігін беруден бас тартқаннан басқа, ар-ұждан бостандығын ешкімнен айырылғысыз құқық деп есептеп, шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуын талап етті. Киелі Рухтың жетелеуімен өмір сүргендер кейде жария түрде уағыз айтып, жұрттың көңілінен шығатын. Олар сәлемдесуден, шапқыншыларды шешіп алудан, ант беруден және соғыста соғыспаудан бас тартты. Массачусетс штатындағы пуритандар квакерлерді еретиктердің ең кінәлілері деп қарастырды. Холдер өмірінің көп бөлігін діни белсенділігі үшін түрмеде өткізді, 1655 жылы Сомерсет штатының Ильчестер қаласында шапанын шешуге бас тартқаны үшін түрмеге қамалды. 1650-ші жылдардың басында Фокс Уэльске және Ирландияға квакерлік миссионерлерді жіберді, ал 1656 жылы ол американдық колонияларға евангелистерді жіберу уақыты келді деп тапты, бұл іс Холдермен бірге болды. Массачусетс шығанағындағы колонияға алғаш рет 1656 жылдың жазында "Свалоу" кемесімен Бостонға келген Мэри Фишер мен Энн Остин келді. Олардың бұл жерге келуіне тыйым салған заң болмаса да, олар үш аптаға түрмеге қамалып, Англияға қайтарылды.
Almost nothing is currently known about the early life of Christopher Holder. He was born in Gloucestershire, near Bristol in western England, in about 1631 based on his age of 25 on a ship passenger list in 1656. As a very young man he became an avid member of the Society of Friends, a religious group commonly called Quakers, founded by George Fox about 1647. The Quakers did not believe in baptism, formal prayer or the Lord's Supper, nor did they believe in an ordained ministry. Each member was a minister in his or her own right, women were treated essentially as men in matters of spirituality, and they relied on an "Inner Light of Christ" as their source of spiritual inspiration above the scriptures as found in the Bible. In addition to denouncing the clergy and refusing to support it with their tithes, they claimed liberty of conscience as an inalienable right and demanded the separation of church and state. Their worship consisted of silent meditation, though those moved by the Spirit would at times make public exhortations. They abstained from the customs of bowing or men removing their hats, would not take an oath, and would not fight in wars. The Puritans in Massachusetts viewed Quakers as being among the most reprehensible of heretics. Holder would spend much of his life in jail for his religious activism, being jailed as early as 1655 in Ilchester, Somerset for refusing to remove his hat. By the early 1650s Fox had been sending Quaker missionaries into Wales and Ireland, and by 1656 he deemed it time to send evangelists to the American colonies, an undertaking readily embraced by Holder. The first Quakers to arrive in the Massachusetts Bay Colony were Mary Fisher and Ann Austin, who landed in Boston in the early summer of 1656 aboard the Swallow. Although there was no law barring their presence, they were jailed for three weeks and sent back to England.
"Спидуэлл" кемесімен Жаңа Англияға сапар
Англиядан Нью-Англияға кететін квакерлердің екінші тобы "Спидуэлл" атты шағын кемемен жолға шықты. Роберт Локк кеме бастығы болды, ал 1656 жылы 30 мамырда Грейвсендте жасалған жолаушылар тізіміне 40 адам кірді. Сегіз жолаушының есімдеріне "Q" деген әріп қойылып, олардың квакерлер екенін және Англияның билік өкілдерінің осы адамдардың діни құлшынысына алаңдайтынын білдірді. 25 жастағы Холдер сегіз адамның бірі болды, оның үйі Винтерборн деп аталды және басқалар оның серігі, Холдернестен келген 28 жастағы Джон Копленд, 21 жастағы Сара Гиббонс және Дороти Во. Кеме Бостонға 1656 жылдың 27 шілдесінде келіп қонды (күнтізбе айырмашылығы осы қыркүйекте болуы мүмкін), ал квакерлер болған төрт ер адам мен төрт әйелді тергеу үшін алды. Олар негізінен діни ілімдері бойынша тергеуден өтті, және Холдер мен Коупленд екеуі де осы топтың басшылары ретінде билікті таң қалдырды, олардың Киелі кітапты жақсы білуімен; Холдер заң саласында да жақсы білген. Сегіз адамнан тұратын топ түрмеге жабылды, бірақ Холдер оларды ұстауға заң жоқ екенін білдірді. Холдер губернатор Эндикотттан олардың бостандығынан неге айырылғанын сұрағанда, губернатор оларға "біздің шіркеу заңдарын бұзбаудан сақ болыңыз, сонда сіздер шынымен де қатал боласыз" деп жауап беріп, асып тастаумен қорқытты. Квакерлер кітаптары мен кітапшаларын жариялы түрде өртеп жіберді, ал олар тұтқындалған кезде, 1656 жылдың 18 тамызында түрме бастығы "квакерлердің қорқынышты ілімдерін" таратып жібермеу және квакерлерді "жақын тұтқындарда ұстау, оларға ешкіммен сөйлесуге немесе кеңесуге жол бермеу, қағаз немесе сияға ие болуға рұқсат бермеу" туралы бұйрық берді. Топ әлі түрмеде болған кезде, 1656 жылы 14 қазанда квакерлерді колонияға әкелген кез-келген кеме командиріне 100 фунт айыппұл салу туралы заң қабылданды. Үш айдай қамауда болғаннан кейін сегіз квакерді "Спидуэллге" қайта отырғызып, Англияға қайтарып жіберді.
The second group of Quaker missionaries to leave England for New England sailed on the small ship Speedwell. Robert Locke was the master, and the passenger list, dated at Gravesend on 30 May 1656, included 40 names. The names of eight passengers were marked with a 'Q', indicating that they were Quakers and signifying that officials in England were already concerned about the religious fervor of these people. Holder, aged 25, was one of the eight, whose home was given as Winterbourne and others included his companion, John Copeland, aged 28, from Holderness, a 21 year old convert named Sarah Gibbons and Dorothy Waugh. The ship landed in Boston on 27 July 1656, (calendar differences may make this September) and the four men and four women who were Quakers were taken in for questioning by the authorities. They were questioned primarily on their religious doctrines, and both Holder and Copeland, as leaders of this group, likely surprised the authorities with their thorough command of the Bible; Holder was also well versed in the law. The group of eight was jailed, though Holder let it be known that there was no law for detaining them. When Holder asked Governor Endicott why they had been deprived of their liberty, the governor threatened them with hanging by replying "Take heed ye break not our ecclesiastical laws, for then ye are sure to stretch by a halter." The Quakers had their books and pamphlets publicly burned, and while they were imprisoned the order given to the jail keeper on 18 August 1656 was to keep the "abominable tenets of the Quakers" from being spread and to keep the Quakers "close prisoners, not suffering them to speak or confer with any person, nor permitting them to have paper or ink." While the group was still in jail, a law was passed on 14 October 1656 assessing a 100 pound fine to the commander of any vessel bringing Quakers into the colony. After nearly three months of confinement, the group of eight Quakers was put back on the Speedwell, and sent back to England.
"Вудхаус" кемесімен Жаңа Англияға оралу
Ол Англияға оралғаннан кейін, өз міндетін орындау үшін Жаңа Англияға қайтуға дайын болды. Ол экспедицияны қаржыландыруға жеткілікті қаражатты иеленді, бірақ кеме қажет болды. Холдер Спидуэллдің капитанынан өз тобының Бостонға қайтуын сұрады, бірақ Локк 100 фунт айыппұл салуға қарамастан, мұны істемеді. Алайда Холдер квакерлік кеме жасаушы Роберт Фаулер деген кішкентай кеме жасап, оған Вудхаус деген ат қойды. Фаулер Атлантиканы аралайтын шағын кемені ұсынды, өйткені ол "құдайдан тапсырылған" деп ойлады. Ол теңізшілікті білмейтін, бірақ "Құдайға қызмет ету" үшін Америкаға баратын кемеге бас қалаушы болуды ұсынды. Кеме жүзіп кеткенде, Фаулер кемедегі 17 адамның бірі болды, оның ішінде ол және тағы бес адам экипаж мүшелері болды, олар үш ер адам мен үш жігіттен тұратын. Он бір жолаушының арасында бұрынғы Спидвелл миссиясында болған бірнеше адам болды, соның ішінде Холдер мен Копленд, сонымен қатар Уильям Робинсон, кейінірек Бостонның төрт шейітінің біріншісі ретінде асылып өлтірілді. Тарихшы Чарльз Холдер 1657 жылдың 1 сәуірінде кемеден шыққанда, "олар өз мақсаттарына мүлдем сай келмегенін" жазған. Ауа райы кемеге Портсмуттан, содан кейін Саутгемптоннан, 11 сәуірде ағылшын жағалауын ашық теңізге шығаруға мүмкіндік берді. Топ компассыз немесе навигация туралы ешқандай білімсіз жүзіп кетті, Фаулер былай деп жазды: "Біз Иеміздің кемемізді ат басын басқан адам сияқты жетелейтінін көрдік; біз ендікті де, бойлықты да ескермейміз". Джордж Фокс қолтаңбалаған кеме журналының түпнұсқасы кейіннен Лондондағы Достар қоғамында сақталды. Оның ұзын атауында: "Мен, Роберт Фаулер, мен кішкентай кемесімен "Woodhouse" атты сапары туралы шындықты баяндадым, бірақ оны Иеміз Нұхтың кемесі сияқты орындады, онда ол бірнеше әділ адамдарды тұтқындап, оларды Арарат төбесінде аман-есен жерге түсірді". Саяхаттан кейін кеме мамыр айының соңында Лонг-Айленд жағалауына жетіп, жеті апта теңізде болғаннан кейін 1657 жылы 1 маусымда Жаңа Амстердамға келіп қонды. Құрға түскеннен кейін жолаушылардың басым көпшілігі өз тапсырмаларын орындау үшін оңтүстікке, Мэриленд пен Вирджинияға қарай бет алды. Холдер мен Копленд кемені алып, Жаңа Англияға қайтып, Наррагансет шығанағына қарай Провиденске қарай жүзіп кетті. Холдер Джордж Фокстан хабарды қаланың негізін қалаушы Роджер Уильямсқа беруге тырысты, бірақ Уильямс қызығушылық танытпады. Уильямс квакерлермен теологиялық жағынан келіспеушіліктер туындап, "олар өздері ғана түсіндіретінін мойындайды, өйткені олар Киелі жазбаларды өздерінің ішкі рухынан шығарды және Киелі жазбалардан жоғары тұр және олардың барлық істегендері мен айтқандары - бұл Киелі жазбалар. Холдер мен Копленд Ричард Скотттың үйінде тұрды, ол Провиденстің алғашқы квакері деп айтылады. Ричардтың әйелі Кэтрин Марбери Скотт Лондонның преподобный Франсис Марберидің қызы және өзінің діни көзқарасы үшін Массачусетс колониясынан қуылған атақты Антиномиялық еретик Энн Хатчинсонның әлдеқайда кіші әпкесі болды. Естердің "қасиетті, ақылды, ескі әйел, сөзге сөз таппай, жақсы білімді, жақсы өмір сүрген" екені айтылған. Шотландтардың екі қызы болды, Мэри үлкені және Сабырлық жасөспірімге дейінгі. Бірнеше жылдан кейін Холдер Мэри Скоттке үйленеді.
As soon as Holder arrived back in England, he was ready to turn around and go back to New England to fulfill his mission. He was of sufficient means to finance an expedition, but a ship was needed. Holder asked the master of the Speedwell to return his group to Boston, but Locke would not do it in the face of a 100 pound fine. However, Holder found a Quaker ship builder named Robert Fowler who had just finished a small barque and given it the name Woodhouse. Fowler was willing to offer the small craft for the trans Atlantic trip, feeling he had been "divinely commissioned". Without any knowledge of navigation, he offered to captain the vessel to America "on the Lord's service". When the ship sailed, Fowler was one of 17 people aboard, of whom he and five others were crew members, consisting of three men and three boys. Among the eleven passengers were several who had been on the earlier Speedwell mission, including Holder and Copeland, but also including William Robinson, who would later be hanged as the first of the four Boston martyrs. The vessel departed on 1 April 1657 "entirely inadequate for the purpose", wrote historian Charles Holder, and an observer added, "they did go on in the name and power of the Lord." Weather required the ship to put in at Portsmouth, then again at Southampton, until on 11 April it finally cleared the English coastline for the open sea. The group sailed without a compass, or any knowledge of navigation, with Fowler writing, "We saw the Lord leading our vessel as if it were a man leading a horse by the head; we regarding [n]either latitude or longitude." The original manuscript of the ship's log, endorsed by George Fox, was later kept at the Society of Friends in London. Its lengthy title is telling: "A true relation of the voyage undertaken by me, Robert Fowler, with my small vessel the Woodhouse, but performed by the Lord like as he did Noah's ark wherein he shut up a few righteous persons and landed them safe even at the hill Ararat." Following its journey, the ship arrived along the coastline of Long Island in late May, and landed at New Amsterdam on 1 June 1657 after seven weeks at sea. Once ashore, a majority of the passengers headed south to Maryland and Virginia for their mission. Holder and Copeland then took the ship, and headed back to New England, sailing up the Narraganset Bay to Providence. Holder attempted to give a message from George Fox to the town's founder, Roger Williams, but Williams was not interested. Williams had some serious theological differences with the Quakers, writing that "they admit no interpreter but themselves, for the spirit within they say, gave forth the Scripture, and is above the Scripture and that all they do and say is scripture Papists and Quakers most horribly and hypocritically trample it under their proud feet." Holder and Copeland stayed at the home of Richard Scott, said to be the first Quaker in Providence. Richard's wife, Katherine Marbury Scott, was a daughter of the Reverend Francis Marbury of London, and a much younger sister of the famed Antinomian heretic Anne Hutchinson, who had been banished from the Massachusetts colony for her religious opinions. Katherine was described as a "grave, sober, ancient woman, of blameless conversation and of good education and circumstances." The Scotts had two daughters, Mary being the older and Patience a pre teen. In a few years Holder would marry Mary Scott.
Массачусетс штатындағы миссионерлік қызмет
1657 жылы 12 маусымда Копленд өзінің ата-анасына Провиденстен хат жазып, "Мен және Кристофер Холдер Құдайдың еркіне мойынсұнып, Мартаның жүзім бағына бара жатырмыз, бұл біздің қуанышымыз" деп жазды. Провиденс Холдер мен Копленд Вудхауста Ньюпортқа жөнелді, онда олар Мэри Дайер мен оның күйеуі Уильяммен бірге болды. Сол жерде олар балық аулайтын қайық тауып, оны Мартаның жүзім бағына жеткізеді. Олар 16 маусымда аралға келіп, жергілікті конгрегациялық шіркеуде преподобный Мейхью ұсынған уағызға қатысты. Қауым мүшелері ғибадат соңында тұрып, уағыз туралы сұрақтар қоятын немесе куәлік беретін. Осыған орай, Мейхью уағызынан кейін Холдер қауымға арнап сөз сөйлеп, "Ол достар түсінген сөзді алып келді және Америкадағы бауырластарына Құдайдың сүйіспеншілігін жеткізуші хабаршылар болды" деді. Холдер мен Коупленд кешкі және кешкі кездесулерден кейін де өздерінің хабарын жариялауда табанды болды. Олар аралда бірнеше күн жасырынған соң, Кейп-Кодқа дейін жүзуге дайын жергілікті тұрғындарды тапты. Холдер мен Копленд жағаға шыққаннан кейін олар Сандвичке қарай жолға шықты. Қаланың діни қызметкері жаңадан қайтыс болған еді, ал көптеген адамдар Холдер мен Коупленд ұсынған квакерлік хабарды қабылдады. Бұл жерде екі квакер дін қызметкері Америкадағы алғашқы Достар жиналысын ұйымдастырды. Олар қауымның бір мүшесінің үйінде жиналған болса да, кездесуге сырттан орын тапқан. Олар орманның бір бұрышындағы бұлақ жағасына жиналды. Кейін бұл жер "Кристофердің аңғары" деп аталды. Екі министр Плимут қаласына көшіп барды, онда олар Сандвичтегіден әлдеқайда қолайсыз жағдайға тап болды. Бірнеше рет қарсылықтан кейін, оның ішінде губернатормен кездесуден кейін, оларға Плимут колониясының юрисдикциясынан кетуді бұйырған бұйрық берілді. Олар Род-Айлендке қарай бес миль жүріп, сол жаққа кетті.
On 12 Jun 1657, Copeland wrote a letter to his parents from Providence, saying, "I and Christopher Holder are going to Martha's Vineyard, in obedience to the will of God, which is our joy." From Providence Holder and Copeland sailed on the Woodhouse to Newport, where they stayed with Mary Dyer and her husband William. There they were able to find a fishing boat that would deliver them to Martha's Vineyard. They landed on the island on 16 June and attended the sermon at the local Congregational church presented by Reverend Mayhew. It was customary for parishioners, at the end of a service, to rise and ask questions about the sermon or offer testimony. Accordingly, following Mayhew's sermon, Holder addressed the congregation saying that he "brought the Word as understood by Friends, and were messengers bearing God's love to their brethren in America." Holder and Copeland persisted with their message following the afternoon and evening meetings, and being offensive to some of the congregation, were ordered to leave, being taken to the beach and left. They were able to hide on the island for a few days until they found some natives willing to paddle them to Cape Cod. Once Holder and Copeland were dropped ashore, they proceeded overland to Sandwich. The town had just lost its minister, and many of the people were receptive to the Quaker message presented by Holder and Copeland. Here the two Quaker ministers orchestrated the first Friends' meeting in America. Although they may have met at the house of a receptive member, they also found a place to meet outside. They gathered by a stream in the woods at a place that was subsequently named "Christopher's Hollow", and the location was still known by that name two and a half centuries later. The two ministers moved on to Plymouth where they met with much more adverse circumstances than in Sandwich. Following several confrontations, including a meeting with the governor, they were served with a warrant directing them to depart the jurisdiction of the Plymouth Colony. They were marched five miles towards Rhode Island and left.
Түрмеге қамау
Шілде мен тамыз айларында Холдер мен Копленд басқа қауымдастықтарға, соның ішінде Даксбери, Мэнсфилд, Дедэм, Чарльзтаунда, Кембридж және Линн қалаларына барды, олар Массачусетс колониялық билігімен кездеспей қалды. Салемге жеткенде, оларды Лоренс пен Кассандра Саутвиктердің үйіне қоныстандырады. 1657 жылы 29 тамызда олар басқа жерлерде істегендей, конгрегациялық шіркеуде қызметте болды. Уағыздан кейін Копленд шіркеудің артқы жағында тұрып, Квакерлердің нұсқаларымен хабарға қарсылық білдірді. Басқа қалалардан айырмашылығы, бұл жағдай анағұрлым зорлық-зомбылық реакциясын туғызды, ал жергілікті комиссардың әрекеті былай деп жазылды: "Президент біткеннен кейін, [Холдер] басын шашымен сүйреп, аузын қатты тоқтатты, оған қатты ашумен сіздің шіркеу мүшелеріңіздің бірі қолғап пен қолқаппен соқты". Холдер тыныс ала алмады, бірақ Сэмюэл Шаттак атты кісі қылмыскерді бір жағына итеріп, Холдердің тамағынан бөгеттерді алып тастады. Холдер, Копленд және Шаттак Бостонға жеткізілді, онда Шаттак айыппұлмен босатылды, бірақ басқа екі адам қамауға алынып, он аптадан астам уақыт ұсталды. 1657 жылы 23 қыркүйекте Холдер отыз белбеумен "бір жерде ұстап, жерін өлшеп, соққыларын үлкен күшпен және артықшылықпен алып" қамшылады. Үшінші квакер Ричард Даудни Дедхемде тұтқындалып, басқа екі адаммен бірге түрмеге жабылды. Түрмеде отырған кезінде бұл үш адам Куакерлердің алғашқы сенім декларациясын жазды. Ұзақ мерзімге қамалғаннан кейін Холдер мен басқалар колониядан қуылды, бірақ қайта оралды. Квакерлер қуғын-сүргінге ұшыраған, ал Холдерді қолдаған Саутвиктер түрмеге қамалып, ақырында Массачусетс колониясынан қуылды. Алайда бұл губернатор Эндикоттке жеткіліксіз болды. Лоуренс пен Кассандра Саутвиктің Дэниел есімді ұлы мен Провидед есімді қызы болды, ал Эндикотт осы екі баланы құлдыққа жіберуге тырысты. Алайда, кеме капитаны немесе колониядағы басқа да адам осы зұлымдыққа қатысы жоқ. Белгілі квакер ақыны Джон Гринлиф Уиттиер осы оқиға туралы "Кассандра Саутвиктің баладасы" деген өлең жазды, бірақ өлеңде анасы Кассандра емес, қызы Провиде туралы айтылған.
During July and August Holder and Copeland visited other communities, including Duxbury, Mansfield, Dedham, Charlestown, Cambridge and Lynn, managing to avoid confrontation with any Massachusetts colonial authorities. When they ultimately arrived at Salem, they were invited to stay at the home of Lawrence and Cassandra Southwick. On 29 August 1657, they did as they had done elsewhere, and attended a service at the Congregational church. Following the sermon, Copeland stood at the back of the church and challenged the message with the Quaker alternatives. Unlike in the other towns, this prompted a much more violent reaction, and the action of a local commissioner was recorded as follows, "after the priest had done, [Holder] was hauled back by the hair of his head and his mouth violently stopped with a glove and handkerchief thrust thereunto with much fury by one of your church members." Holder was unable to breathe, but a man named Samuel Shattuck pushed the perpetrator aside and removed the obstructions from Holder's throat. Holder, Copeland and Shattuck were then transported to Boston where Shattuck was released with a fine, but the other two men were imprisoned, and held for more than ten weeks. On 23 September 1657 Holder was whipped with thirty stripes "as near as the hangman could in one place, measuring his ground and fetching his strokes with great strength and advantage." A third Quaker, Richard Doudney, had been arrested in Dedham and joined the other two men in jail. While imprisoned, the three men wrote the first Quaker Declaration of Faith. Following their lengthy imprisonment, Holder and the others were banished from the colony, but would return. Quaker persecution continued in many forms, and the Southwicks that were so supportive of Holder were imprisoned and eventually driven out of the Massachusetts colony. That was not enough for Governor Endicott, however. Lawrence and Cassandra Southwick had a son named Daniel and a daughter named Provided, and Endicott attempted to have these two children put into slavery. No ship master or other person in the colony would be a party to this atrocity, however. The noted Quaker poet, John Greenleaf Whittier wrote the poem The Ballad of Cassandra Southwick about this incident, but the poem was actually about the daughter, Provided, rather than the mother, Cassandra.
Пюритандықтардың квакерлерге реакциясы
Нью-Англияға квакерлік миссионерлердің басып кіруіне қатты алаңдаушылық білдірген Біріккен колониялардың (Массачусетс, Плимут, Нью-Хейвен және Коннектикут) бір топ комиссарлары 1657 жылы 12 қыркүйекте Род-Айленд губернаторына хат жолдады. Құжатта квакерлердің жақында келгені туралы хабарланып, оларды елеулі еретиктер деп аталып, оларды колониялардан тез арада алып тастауды талап етті. Біріккен колониялар квакерлерді Ньюпорттағы қауіпсіз баспаналарының бірінен алып тастауды қалады және сауданы ұстап қалу туралы қатерлі жағдайды өздерінің позициясын күшейту үшін қолданды. Род-Айленд колониясы мамыр айында жаңа президент ретінде Бенедикт Арнольдты сайлаған болатын, және Арнольд квакерлердің досы болмаса да, оның төрт Род-Айленд көмекшісінің (әр қаладан біреу) қолдаған жауабы Род-Айлендтің діни төзімділік туралы ілімін берік ұстанатынын көрсетті. Ол былай деп жазды: "Қазір арамызда жүрген бұл квакерлер туралы, біздің арамызда ешкімді тек сөздермен, олардың ойлары мен түсініктері туралы, құтқарылу мен мәңгілік жағдай туралы айтқандары үшін жазалайтын заң жоқ". Президент Арнольд Массачусетс штатының губернаторы Саймон Брэдстритке келесі Бас Ассамблеяның сессиясында квакерлердің "экстраваганттылық әрекеттері" қарастырылатынын және "олардың ілімдері мен әрекеттерінің жаман әсерін" болдырмау үшін қандай да бір іс-қимыл жасалатынын уәде етті. 1658 жылдың наурыз айында Ассамблеяның сессиясында Род-Айлендтегі "түрлі ар-ожданның бостандығы" туралы ілім қайтадан расталды және Біріккен колониялардың комиссарларына хат жіберілді. Бұдан кейін басқа колониялардан ешқандай шағымдар келмеді. Дегенмен, Массачусетс басшылары квакерлерді теологиялық ілімдерінің "тазалығына" қауіп төндіретін адамдар деп санады және олардың қолданыстағы заңдары "квакерлік мәселені" шешпегенін көріп, оларға қарсы барған сайын қатыгез заңдар шығару жоспарын қабылдады. 1657 жылдың қазан айында Массачусетс штатының жалпы соты жиналғанда, квакерлерді қонаққа шақырғандарға айыппұл мөлшерін көбейтті. Ал Массачусетске қуғын-сүргінге ұшырағандарға қатысты жаңа заңда былай делінген: "Бірінші рет құлағын кесіп, өз еркімен босатылғанға дейін түзеу үйінде жұмыс істеуге мәжбүрлеу; екінші рет құлағын кесіп тастау керек". Әрбір квакер әйел қатты қамшымен дүреленеді және түзеу үйіне жіберіледі [сонымен қатар, екінші қылмыс үшін, үшінші қылмыс үшін:] Әрбір квакер, ол немесе ол қызған темірмен тілдерін тесуге және түзеу үйінде ұстауға тиіс.
Very alarmed by the inroads that the Quaker missionaries were making in New England, a group of commissioners from the United Colonies (Massachusetts, Plymouth, New Haven and Connecticut) addressed a letter to the governor of Rhode Island on 12 September 1657. The document announced the recent arrival of the Quakers, calling them notorious heretics and calling for their speedy removal from the colonies. The United Colonies wanted the Quakers removed from one of their safe havens in Newport, and used the threat of withholding trade as leverage for their position. The Rhode Island colony had just elected Benedict Arnold as its new president in May, and although Arnold was no friend of the Quakers, his reply, endorsed by the four Rhode Island Assistants (one from each town), demonstrated a firm adherence to the Rhode Island doctrine of religious tolerance. He wrote, "Concerning these Quakers (so called), which are now among us, we have no law among us, whereby to punish any for only declaring by words, &c., theire mindes and understandings concerning the things and days of God, as to salvation and an eternal condition." President Arnold promised Massachusetts Governor Simon Bradstreet that at the next session of the General Assembly the Quakers' "extravagent outgoinges" would be considered, and he hoped some action would be taken to prevent the "bad effects of their doctrines and endeavors." At the March 1658 session of the Assembly, the Rhode Island doctrine of "freedom of different consciences" was reaffirmed, and a letter was sent to the commissioners of the United Colonies stating that if troubles arose from harboring Quakers, the matter would be presented to the supreme authority of England. Following this, no further complaints came from the other colonies. Nevertheless, the Massachusetts leaders saw the Quakers as being very threatening to the "purity" of their theological doctrines, and seeing that their existing laws did not solve the "Quaker problem", they adopted a plan to enact increasingly brutal laws against them. When the Massachusetts General Court met in October 1657, they assessed increased fines for those who entertained Quakers. As for those who returned to Massachusetts following a banishment order, the new law read: Every such male Quaker shall for the first offense have one of his ears cut off and be kept at work in the House of Correction until he can be sent away at his own charge; and for the second offense he shall have his other ear cut off. Every woman Quaker shall be severely whipped and sent to the House of Correction [and also for a second offense; for a third offense:] Every Quaker, he or she, shall have their tongues bored through with a hot iron and kept at the House of Correction.
1658 жылғы оқиғалар
1657 жылдың соңында түрмеден босағаннан кейін Холдер Англияға оралды, одан Батыс Үндістанға барды. 1658 жылдың ақпан айында ол Барбадостан Род-Айлендке кемемен барды. Джон Коупленд Холдермен Род-Айлендте кездесті, олар Кейп-Кодқа қайтуға шешім қабылдады. Америка колонияларында қазір квакерлердің 15 миссионерлері қызмет етіп жүр: алғашқы 11 миссионер Вудхауста жүзіп шыққан, Род-Айлендтен Мэри Дайер және Барбадостан тағы үш миссионер, олардың бірі болашақта шейіт болған Уильям Леддра. 1658 жылы 15 сәуірде Холдер мен Копленд Род-Айлендтен кетіп, 23 сәуірде олар Сандвичте Достар жиналысына қатысты. Кездесу барысында олар тағы да ұсталып, Барнстеблге қарай жүріп кетті, онда оларды бағанаға байлап, әрқайсысына 33 қамшы соқты, олардың көптеген бауырлары "құмарлықтың құлақ және көз куәсі" ретінде қарап тұрды. Содан кейін олар ұзақ уақыт ұсталмай, Род-Айлендке қайтып оралды. Қайталанған ұрып-соғудан ауыр жарақат алған Холдер Скотттардың Провиденстегі үйіне оралды, онда ол денсаулыққа күтім жасады. Бұл оның Мэри Скоттпен тұрғаны кез болуы мүмкін. Түрмеде отырған уақыт пен қамшылау табанды миссионерлерді тоқтатпады, ал 3 маусымда Холдер мен Копленд Бостонға оралды. Губернатор Эндикотт оларға әрқайсысының құлағын кесу керектігін айтты. Қабылдаудың алғашқы кезеңінде ол екі тұтқынға Барбадостан келген Джон Роус деген квакер қосылды. 17 шілдеде 1658 жылы үш адам жеке камераға әкелінді, онда ампутация жасалды. Билік оны жария етуге рұқсат бермеді, өйткені ол жағымсыз реакция тудырады. Мэри Дайердің өмірбаянын жазған Рут Плимптонның айтуынша, "құлақтары кесілгенде, олар қатты қажырланып, қуғын-сүргіншілер бұл жаза жеткіліксіз деп ойлады". Бұл қаталдық туралы хабар Бостонға көптеген қолдаушылар әкелді. Кэтрин Скотт пен оның Мэри мен Пейшенс есімді қыздары Мэри Дайер мен Хоуп Клифтонмен бірге ер адамдарға барып қайтты. Уильям Робинсон, ол Woodhouse келді, және Мармадуке Стивенсон да келді, және барлық осы адамдар қамауға алынды. Қартайған Кэтрин Скотт Эндикоттпен бетпе-бет кездесіп, мұны варварлық іс деп атады және оған он қамшы ұрып-соқты. Оларға дене мүшелерін қиып-жандырғаннан кейін, үш адам қайтадан түрмеге қамалып, аптасына екі рет дүре соқты, тоғыз аптадан кейін босатылды. Билік үнемі параноикаға бой алдыратын. Түрмеге қамау, қамшымен соғу және денелерін қию оларды квакерлік проблемадан құтқарған жоқ. 1658 жылдың 19 қазанында Массачусетс штатының жалпы сотының отырысында олардың юрисдикциясында ұсталған кез келген квакер өлім жазасына кесіліп, қуылмақ деген заң қабылданды. Квакерлердің осындай белсенділігі қазір өлім жазасына кесілген қылмыс болды.
Following his release from jail in late 1657, Holder returned to England, and from there went to the West Indies. In February 1658 he sailed from the Barbados to Rhode Island. John Copeland rejoined Holder in Rhode Island, and they decided to return to Cape Cod. There were now 15 active Quaker missionaries in the American colonies: the original 11 who sailed on the Woodhouse, Mary Dyer from Rhode Island, and three more from the Barbados, one of whom was the future martyr, William Leddra. On 15 April 1658 Holder and Copeland left Rhode Island, and on 23 April they attended a Friends' meeting in Sandwich. During the meeting they were once again apprehended, and marched to Barnstable where they were tied to a post and each given 33 lashes, with many of their brethren watching on as "ear and eye witnesses to the cruelty". They were not thereafter detained for long, and returned to Rhode Island. Seriously injured from the repeated beatings, Holder returned to the home of the Scotts in Providence where he was nursed to health. This may have been when he became engaged to Mary Scott. The jail time and the scourging had not deterred the determined missionaries, and on 3 June Holder and Copeland returned to Boston. Governor Endicott advised them that they would each have an ear cut off, a punishment that had been used by England's Star Chamber against some Puritans in 1634. The two prisoners were joined in the House of Correction by another Quaker, John Rous from the Barbados. On 17 July 1658 all three men were taken to a private cell where the amputations took place. The authorities would not allow it to be done publicly, certain of a negative public reaction. Mary Dyer biographer Ruth Plimpton wrote that the men "were so stalwart while their ears were removed, that the persecutors began to feel that this was insufficient punishment." Word of the cruelty brought increased numbers of sympathizers to Boston to encourage the prisoners. Katherine Scott and her daughters Mary and Patience were accompanied by Mary Dyer and Hope Clifton in visiting the men. William Robinson, who had come on the Woodhouse, and Marmaduke Stephenson also arrived, and all of these people were imprisoned. The aging Katherine Scott met Endicott face to face, calling this a barbarous act, and was given ten stripes of the whip. Following their mutilation, the three men were re imprisoned and given lashings twice a week until released nine weeks later. The authorities were becoming increasingly paranoid. Imprisonment, whippings and mutilation did not rid them of their Quaker problem. At the 19 October 1658 meeting of the Massachusetts General Court, a law was passed that any Quaker caught in their jurisdiction would be banished upon pain of death. Such Quaker activism had now become a capital offense.
1659 жылғы оқиғалар
1658 жылдың соңында Бостоннан шыққан Холдер оңтүстікке қарай сапар шегіп, Мэриленд пен Вирджиниядағы Роберт Ходжсон мен Уильям Робинсонға қосылды. Холдер келесі көктемде Род-Айлендке оралды және 11 жасар Пейшенс Скотт пен басқалармен бірге Массачусетске оралды. Олар бірнеше апта бойы биліктен қашып жүрді, ал мамыр айында Холдер Уильям Робинсонға хат жазып, олардың Салемде екенін айтты. Көп ұзамай Мармадук Стивенсон мен Уильям Робинсон, содан кейін Холдер мен Пейшенс Скотт те тұтқындалды. Халықтың пікіріне қауіп төндіріп, билік өлім жазасын енгізетін заңын сынауға дайын емес еді, сондықтан қыз босатылды, ал басқалары қуылды. Алайда олардың ешқайсысы да тоқтаған жоқ, Стивенсон мен Робинсон Салемге, ал Холдер Массачусетс штатының солтүстігіндегі басқа жерге барды. 1659 жылы тамызда Бостонға оралғанда Холдер тұтқындалып, тағы бір рет түрмеге жабылды. Робинсон мен Стивенсон Салемде тұтқындалғанда, олар достарының үлкен тобымен Бостонға әкелінді және солай түрмеге қамалды. Бұл туралы хабар тараған кезде, тұтқындарға қолдау көрсетуге достары келді, ал 1659 жылы 8 қазанда оларды Мэри Скотт, Хоуп Клифтон және Мэри Дайер түрмеде жолықтырды. Мүмкін, Холдердің мәртебесі мен байланыстары үшін губернатор оны өлім жазасына кескіле бермеген болар. 1659 жылы 22 қарашада ол қайтадан өлім жазасына кесіліп, жер аударылды. Бұл жолы ол Англияға барып, сонда әділдікке қол жеткізуді үміттенді. Ол түрмеден босатылғаннан кейін бес күн өткен соң, оның достары Уильям Робинсон мен Мэтью Стивенсон Бостонда асылып, Бостонның төрт шейітінің алғашқы екеуі болды. Мэри Дайер де асылуға тиіс еді, бірақ арқан оның мойнында болған кезде кешіктірілді.
After leaving Boston in late 1658, Holder went south and joined fellow missionaries Robert Hodgson and William Robinson in Maryland and Virginia. Holder returned to Rhode Island the following spring, and accompanied by 11 year old Patience Scott and others, returned to Massachusetts. They managed to avoid the authorities for several weeks, and in May Holder wrote a letter to William Robinson to let him know they were in Salem. Marmaduke Stephenson and William Robinson were soon arrested, and then Holder and Patience Scott were likewise arrested. Afraid of public opinion, the authorities were not ready to test their law instituting capital punishment, and the girl was released, while the others were banished. None of them, however, was deterred, with Stephenson and Robinson going up to Salem and Holder going elsewhere in northern Massachusetts. When Holder returned to Boston in August 1659 he was arrested and once again imprisoned. When Robinson and Stephenson were arrested in Salem, they were brought back to Boston with a large following of friends, and likewise imprisoned. As the word got out, friends came to support the prisoners, and on 8 October 1659 they were visited in prison by Mary Scott, Hope Clifton, and Mary Dyer. Perhaps because of Holder's status and connections, the governor would not have him executed. On 22 November 1659 he was again sentenced to banishment upon pain of death. This time he left for England, hoping to personally appeal for justice there. It was only five days following his release from jail that his friends William Robinson and Matthew Stephenson were hanged in Boston, to become the first two of the four Boston martyrs. Mary Dyer was slated to hang as well, but was reprieved while the rope was around her neck.
Англияға оралу
Ол Англияға Самуэль Шаттук пен оның қалыңдығы Мэри Скотт сияқты бірнеше досымен бірге барған. 1660 жылы 12 тамызда Глостерширдің Олвестон қаласында Холдер мен Мэри Скотт үйленді. Англияда король Карл II-нің монархияны қалпына келтіргенінен кейін үлкен толқу болды. 1660 жылы мамыр айында король Бреда декларациясы бойынша таққа қайта отырғызылды, ал жариялау тек ағылшын азаматтық соғыстарына және патшалық аралықтарына қатысқан көптеген азаматтарға рақымшылық жасауды ғана емес, сонымен қатар Англияда бұрын-соңды болмаған діни бостандықтарды ұсынды. Куакерлерге тікелей әсер ететін жарлықтың бір бөлігі былай деп жазылған: "біз ар-ожданның еркіндігін жариялаймыз және ешқандай адам діни мәселелерде пікірлердің айырмашылығы үшін алаңдаушылыққа ұшырамайды немесе күмәнге ұшырамайды, бұл Патшалықтың бейбітшілігін бұзбайды". Массачусетс пуритандары Бостондағы квакерлерді өлім жазасына кесуді ақтайтын мәлімдеме жасап, оны патшаға жіберді. Алайда бұл құжат тез арада корольдің Эндикотт пен басқа да Жаңа Англия губернаторларына берген мандамусымен қарастырылды. Бұл құжат барлық квакерлерді Жаңа Англия түрмелерінен босатып, Англияға жіберуді талап етті. Холдер, Шаттак және басқалар Джордж Фокспен қалай әрекет ету керектігі туралы кеңес берді. Олар Сэмюэл Шаттакты Эндикоттке жеке өзі тапсырманы жеткізуге тағайындады. Ральф Голдсмитпен бірге келген кеме Шаттук пен басқаларды Жаңа Англияға алып кетті, ал Эндикоттпен жаман қарым-қатынаста болған Шаттук оған патша мөрі бекітілген құжатты ұсынды. Ендикотты бұл ұсынысты орындауға мәжбүр етті, бірақ ол өзіне қарсы куәлік береді деп қорқып, Англияға қайтып келуге құмар болған квакерлерді жібермеді. Уиттер бұл оқиға туралы "Патшаның хабаршысы" атты өлеңінде жазған. Ендикотт Массачусетс билігін кез келген заңсыздықтардан тазарту және Массачусетс жарғысының төлемді қамтамасыз ету үшін Лондонға делегация жіберуді жөн көрді. Ол екі адамды жіберді, біреуі Саймон Брэдстрит, екіншісі квакерлерді қудалаудың басты бастамашысы болған дін қызметкері, Джон Нортон. Бұл адамдардың Лондонға келгенін естіген Холдер, Копленд, Фокс және Бостондық шейіт Уильям Робинсонның әкесі екеуін кісі өлтіру қылмысы үшін айыптап отырды. Екі адамнан тұратын делегация Англиядан жарғының жалғасатынына сеніп кетті, бірақ оған Массачусетсте танымал емес шарттар да берілді. Ерлер Нью-Англияға оралған кезде қашып, ашумен қарсы алынды. Брэдстрит дауылды бастан кешіре алса, Нортон олай ете алмады және қайтып келгеннен кейін бір жылдан кейін қайтыс болды.
Traveling with Holder to England were several other friends, including Samuel Shattuck and his fiancée, Mary Scott. On 12 August 1660, in Olveston, Gloucestershire, Holder and Mary Scott were married. There was tremendous excitement in England, following the restoration of King Charles II to the monarchy. The king was reinstated to the throne under the Declaration of Breda in May 1660, and the proclamation not only outlined amnesty for most subjects who were involved in the English Civil Wars and interregnum, but also offered religious freedoms not previously seen in England. A part of the proclamation having a direct effect on the Quakers read, "we do declare a liberty to tender consciences, and that no man shall be disquieted, or called in question, for differences of opinion in matter of religion, which do not disturb the peace of the Kingdom " About 700 Quakers were released from jails throughout England under the terms of the declaration. The Massachusetts Puritans had drafted a vindication, justifying their capital punishment of the Quakers in Boston, and sent it to the king. This document was quickly countered, however, by a mandamus by the king, issued to Endicott and the other New England governors. This document directed that all Quakers be released from New England jails and that they be sent to England. Holder, Shattuck and others conferred with George Fox on how to proceed. They determined that Samuel Shattuck would be the one to deliver the mandamus to Endicott personally. A ship with Ralph Goldsmith as the master took Shattuck and others back to New England, and Shattuck, who had been maltreated by Endicott, presented him with the document to which was affixed the royal seal. Endicott was forced to comply, but he refused to send any Quakers back to England in fear that they would testify against him. Whittier wrote of this incident in his poem "The King's Messenger". Endicott felt compelled to send a delegation to London to clear the Massachusetts authorities of any wrongdoing and to ensure the solvency of the Massachusetts charter. He sent two men, one Simon Bradstreet and the other the minister who was the primary instigator of Quaker persecution, Reverend John Norton. Hearing of the arrival of these men in London, Holder, Copeland, Fox and the father of the Boston martyr William Robinson all charged the two men with murder. The two man delegation left England assured of the continuance of the charter, but was also given stipulations that were unpopular back in Massachusetts. The men were shunned and greeted with anger upon their return to New England, and while Bradstreet was able to weather the storm, Norton could not, and died the year after returning.
Кейінгі өмірі
Англияда бірнеше жыл болғаннан кейін Холдер Жаңа Англияға оралып, Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласында қоныстанды. Ол Роджер Уильямстан "Сабырлық аралын" сатып алып, оны әйеліне үйлену тойына сыйлық ретінде берді. Ол көп саяхаттады, әсіресе 1663 жылы, бірақ 1666 жылы Англияға оралған болуы мүмкін, өйткені оның ұлы Глостерширде дүниеге келді. 1672 жылы Холдер Джордж Фокспен Нью-Йоркте болды, Фокс Жаңа Англияға жасаған сапары кезінде. 1673 жылы оның есімі Ньюпорттағы еріктілердің тізімінде пайда болды. Кристофер Холдер Род-Айлендте өте жоғары бағаланған екені 1670-жылдардың ортасындағы оқиғалардан айқын көрінеді. 1675 - 1676 жылдары Род-Айлендтің құрлықтағы қалалары патша Филипп соғысы кезінде қираған. Көптеген жергілікті халықтар мен ағылшын қоныстанушылары арасындағы бұл қақтығысқа Вимпаноагтардың сахемі Метакометтің аты берілді, ол сонымен қатар король Филип деп те белгілі болды. Басқа колонияларға қарағанда индейлермен тату болса да, географиялық жағдайға байланысты Род-Айленд колониясы осы қақтығыстан зардап шекті, Уорвик пен Паутухет елді мекендері толығымен жойылып, Провиденстің көп бөлігі де жойылды. 1676 жылы сәуірде Род-Айленд штатының Бас Ассамблеясы "осы колониядағы қиын-қыстау және қиын-қыстау уақытта, осы Ассамблея ең ақылды тұрғындардың кеңесі мен келісіміне ие болғысы келеді, егер ол жалпы игілік үшін болса, келесі отырыста Кристофер Холдер мырзаның және тағы 15 адамның серіктестігін және кеңесін қалайды" деп дауыс берді. Род-Айлендтегі Кристофер Холдер туралы соңғы дерек 1680 жылы салық төлеген кезінен басталады. Көп ұзамай Англияға оралып, 1682 жылы мамыр айында оған соғыс ант беруден бас тартқаны үшін тұтқындалды. 1660 жылы квакерлерге көрсетілген мейірімділік кейінге шегеріліп, қуғын-сүргін қайта басталды. Келесі жылы ол тағы да тұтқындалып, 1685 жылға дейін Корнуолл қаласында қамалды, сонда король Джеймс II бүкіл патшалық бойынша қамалған барлық квакерлерді тағы да босатты.
Following a few years in England, Holder returned to New England, settling in Newport, Rhode Island. He had purchased Patience Island from Roger Williams, and given it to his wife as a wedding gift. He traveled extensively, particularly in 1663, but was likely back in England in 1666 when his son was born in Gloucestershire. In 1672 Holder was with George Fox in New York, during the visit Fox made to New England. In 1673 his name appeared on a list of freeman in Newport. That Christopher Holder was very highly regarded in Rhode Island is evident from events in the mid 1670s. From 1675 to 1676, King Philip's War, "the most disastrous conflict to ever devastate New England," left the mainland towns of Rhode Island in ruins. This confrontation between many indigenous people and the English settlers was named for Metacomet, sachem of the Wampanoags, who was also known as King Philip. Though much more at peace with the Indians than the other colonies, because of geography, the Rhode Island colony took the brunt of damage from this conflict, and the settlements of Warwick and Pawtuxet were totally destroyed, with much of Providence destroyed as well. In April 1676 it was voted by the Rhode Island General Assembly "that in these troublesome times and straits in this Colony, this Assembly desiring to have the advice and concurrence of the most judicious inhabitants, if it may be had for the good of the whole, do desire at their next sitting the company and counsel of Mr. Christopher Holder " and 15 others. The last record of Christopher Holder in Rhode Island is when he was taxed in 1680. He was back in England shortly thereafter and in May 1682 was arrested for refusing to take the oath of allegiance. The leniency shown the Quakers in 1660 had regressed, and persecutions had resumed. He was arrested again the following year, and incarcerated in Cornwall until 1685 when King James II once again released all of the Quakers being jailed throughout the kingdom.
Өлім және мұра
Ол бостандыққа шыққаннан кейін миссионерлік қызметінен зейнеткерлікке шықты, өйткені ол өзінің ауыр өмір сүруінен және зорлық-зомбылықтан қатты шаршады. Оның өлімі келесідей жазылды: "Соммерсет графтығындағы Пуддимордан Кристофер Холдер, Алмондсбери 13, 4 мо. 1688 [13 маусым 1688], және Хазвелл қаласында жерленді". 1909 жылы филантроп Оливия Слокум Сейдж, Рассел Сейдждің жесірі, Принстон университетінің жатақханасын сыйлады, ол оның ата-бабасы Кристофер Холдердің құрметіне аталған. Ғимарат - готика стиліне тән төртбұрышты ғимарат. Ғимараттың қасбетіне салынған тақташа Холдер туралы естелік жасайды.
Holder retired from his missionary work following his release, being very tired from his strenuous existence and abuse. His death was recorded as follows: "Christopher Holder of Puddimore, in the county of Somerset, died at Ircott, in the parish of Almondsbury 13, 4 mo. 1688 [13 June 1688], and was buried at Hazewell." In 1909 philanthropist Olivia Slocum Sage, the widow of Russell Sage, donated a dormitory at Princeton University, which was named in honor of her ancestor, Christopher Holder. The building is a Gothic style quadrangle located on Nassau Street at the extreme northwest corner of the campus. A tablet embedded in the building's facade provides a memorial to Holder.
Отбасы
Холдер екі рет үйленген, оның екі әйелі де квакерлік белсенділер болған, олар бір-бірімен дос болған және жиі тұтқындалған квакерлік достарын қолдаған. Оның алғашқы әйелі Мэри Скотт 1665 жылы 17 қазанда қайтыс болды, ал сол жылдың 30 желтоқсанында Томас пен Мэри Клифтонның қызы Хоуп Клифтонға үйленді. Клифтондар Глостерширден келген, 1641 жылы Конкордқа көшіп келді, содан кейін екі жылдан кейін Провиденске қоныс аударды және квакерлер болды. Холдердің бірінші әйелімен екі баласы, екіншісімен тағы жеті баласы болды. Әр некеден тек ең үлкен бала аман қалған. Оның бірінші некедегі үлкен баласы Мэри (1661 1737) Пэлег Слокумға (1654 1733) тұрмысқа шыққан; олардың он баласы болды. Слокэм квакер дін қызметкері болды, ал отбасы Дартмутқа (Массачусетс штаты) көшіп барды, онда Слокэм 1699 жылы бірінші квакер кездесу үйін салды. Холдердің екінші некесінің ең үлкен баласы Кристофер, 1666 жылы Глостерширдің Винтерборн қаласында дүниеге келді. Ол 1691 жылы Винтерборнның Элизабет Дэниеллге үйленді, сол кезде оның резиденциясы көршілес Сомерсеттегі Халлатроу деп аталды. Кристофердің Ньюпортта (Род-Айленд штаты) жері болды. 1692 жылы ол жерді Роджер Гулдингке 50 акр сатты.
Holder was married twice, both of his wives being Quaker activists who were friends of each other and frequently supported their imprisoned Quaker friends. His first wife, Mary Scott, died on 17 October 1665, and on 30 December of the same year he married Hope Clifton, the daughter of Thomas and Mary Clifton. The Cliftons had also come from Gloucestershire, immigrating to Concord in 1641 and then settling in Providence two years later, and becoming Quaker converts. Holder had two children with his first wife and seven more with his second. Only the oldest child from each marriage is known to have survived. His older child of his first marriage, Mary (1661 1737) was married to Peleg Slocum (1654 1733), the son of Giles and Joan Slocum; they had ten children. Slocum was a Quaker minister, and the family moved to Dartmouth, Massachusetts where Slocum built the first Quaker meeting house in 1699. The oldest child of Holder's second marriage, Christopher, Jr., was born in Winterbourne, Gloucestershire in 1666. He was married in 1691 to Elizabeth Daniell of Winterbourne, his residence at the time being given as Hallatrow in neighboring Somerset. Christopher Jr. owned land in Newport, Rhode Island, and in 1692 sold 50 acres there to Roger Goulding.