Central Hockey League (1963–84)

Кіріспе

1963 жылдан 1984 жылға дейін АҚШ-та жұмыс істеген кіші кәсіби лигалар басқа лигалар сол атымен Орталық кәсіби хоккей лигасы - 1963 жылдан 1984 жылға дейін АҚШ-та жұмыс істеген кіші кәсіби хоккей лигасы. 1968-1969 жылдар аралығында Орталық хоккей лигасы деп аталды, ол Ұлттық хоккей лигасына тиесілі және оның иесі болды және 1962-1963 жылдар аралығында қысқарған Шығыс кәсіби хоккей лигасының жалғастырушысы болды. CHL-дің алғашқы франшизаларының төртеуі өткен жылғы EPHL командаларының көшіруі болды, ал бесіншісі Халықаралық хоккей лигасынан келді. Оның негізін қалаушы президенті Джек Адамс болды, ол 1968 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті. CHL чемпионатының кубогы оның құрметіне Адамс кубогы деп аталды.

Тарих

Лиганың алғашқы маусымында барлық бес команда да НХЛ клубымен байланыста болды. CHL бастапқыда Индианаполис Капитолисі (Детройт Ред Уингс), Миннеаполис Бруинс (Бостон Бруинс), Омаха Найтс (Монреаль Канадиенс), Сент-Луис Брейвс (Чикаго Блэк Хоукс) және Сент-Поль Рейнджерс (Нью-Йорк Рейнджерс) командаларынан құралған. Сол жылы CHL-ге қосылмаған жалғыз NHL командасы - Торонто Мейпл Лифс, CHL-дің екінші маусымында Талса Ойлерс командасымен қосылды. Адамстың өлімінен кейін Эмори Джонс 1968 жылдың тамызында заңгер Джо Кейн тағайындалғанға дейін уақытша президент болды. Кейн 1968 жылы 26 қыркүйекте лиганың атын өзгертетінін жариялады, бұл атаудан Профессионалды түсті. Ол бір жыл президент болып қызмет етіп, 1969 жылы маусымда зейнетке шықты. Кейннің орнын 1974 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін басқарған Джонс басқарды. Макс МакНаб 1974 жылдан бастап екінші маусымда Вашингтон Капиталз бас менеджері болғанға дейін лига президенті болды. 1976 жылы тамызда Рей Мирон президент болып тағайындалды, бірақ үш аптадан кейін Колорадо Рокис бас менеджері лауазымына орналасу үшін отставкаға кетті. Айдың аяғына дейін Бад Пойл лига президенті болды және 1984 жылы CHL-дің жабылуына дейін осы лауазымға ие болды. 1974-1975 жылдар маусымында CHL үш команданы - Денвер Спарз, Солт-Лейк Голден Иглз және Сиэтл Тотемз командаларын Батыс хоккей лигасынан қабылдады. Солт-Лейк лигасында аяғына дейін қалады және 1984-85 маусымда, CHL жұмысын тоқтатқаннан кейін Халықаралық хоккей лигасында жалғасады. Денвер мен Сиэтл 1976 жылы ХЛ-ге кіру үшін CHL-ге қабылданды; дегенмен, лига кеңейтуді ешқашан жалғастырмады, ал екі команда да 1975 жылдан кейін бүлді. 1979-80 жылдары КХЛ-ге Синсинати Стингерс және Бирмингем Буллс қосылды, бұл екі команда Дүниежүзілік хоккей қауымдастығынан сол жылы НХЛ-ге қабылданбады. Сондай-ақ 1979-80 жылғы маусымда АҚШ-тың Олимпиадалық хоккей құрамасы CHL-дегі әр командаға қарсы ойындар өткізді. Команда 1980 жылы қысқы Олимпиада ойындарында алтын медальді жеңіп алды. 1983-1984 жылдар маусымында АҚШ пен Канаданың Олимпиадалық хоккей командалары CHL-де ойнады. CHL-дің соңғы чемпиондары, Тулса Ойлерс, команда иелері банкротқа ұшыраған кезде, 1983-84 маусымда өз чемпионатында үйсіз қалды. Лига команданы жұмыс істету үшін араласты, ал Майшылар барлық ойындарын ақпанның ортасынан плей-оффтың соңына дейін жолда өткізді. 1984 жылы 27 сәуірде өткен Кубок жеңімпазының ойыны CHL-де ойналған соңғы ойын болды. Лига келесі айда таратылды.

In the league's first season, all five teams were affiliated with an NHL club. The CHL initially consisted of the Indianapolis Capitals (Detroit Red Wings), Minneapolis Bruins (Boston Bruins), Omaha Knights (Montreal Canadiens), St. Louis Braves (Chicago Black Hawks) and the St. Paul Rangers (New York Rangers). The only NHL team without a CHL affiliate that year, the Toronto Maple Leafs, joined the league through its affiliation with the Tulsa Oilers in the CHL's second season. After Adams's death, Emory Jones served as interim president until the appointment of lawyer Joe Kane in August 1968. Kane announced the league was changing its name on September 26, 1968, dropping Professional from the title. He served one year as president, retiring in June 1969. Kane was succeeded by Jones, who held the job until retiring in 1974. Max McNab served as league president from 1974 until becoming general manager of the Washington Capitals during his second season. Ray Miron was hired as president in August 1976, but resigned less than three weeks later to accept the job as general manager of the Colorado Rockies. Before the end of the month, Bud Poile became league president and would hold the job until the CHL folded in 1984. For the 1974–75 season, the CHL absorbed three teams, the Denver Spurs, Salt Lake Golden Eagles, and Seattle Totems, from the folding Western Hockey League. Salt Lake would stay in the league until the end and would continue in the International Hockey League for the 1984–85 season, after the CHL ceased operations. Denver and Seattle were admitted to the CHL as a steppingstone for their eventual admission to the NHL in 1976; however, the league never followed through on the expansion, and both teams folded after 1975. For 1979–80, the CHL added the Cincinnati Stingers and Birmingham Bulls, the two teams from the World Hockey Association that were not admitted to the NHL that year. Also during the 1979–80 season, the United States Olympic hockey team played games against each team in the CHL that counted in the standings. The team went on to win the gold medal at the 1980 Winter Olympics. In the 1983–84 season, both the U. S. and Canadian Olympic hockey teams played games in the CHL. The CHL's final champions, the Tulsa Oilers, were left without a home during their championship 1983–84 season when the team owners went into receivership. The league stepped in to keep the team operating, and the Oilers played all their games on the road from mid February through the end of the playoffs. Their Cup winning game on April 27, 1984, was the last game played in the CHL. The league folded the following month.

Адамс кубогының чемпиондары

‡ Ойлерс командасы үйсіз қалды, өйткені оның Тулсадағы иелері банкротқа түсті; маусымның соңғы екі айы мен барлық плей-офф ойындарын жол командасы ретінде ойнады, жалақысы мен шығыстарын лига төледі.