Antonio Giolitti

Кіріспе

Италиялық саясаткер (1915-2010) Антонио Джиольти (12 ақпан 1915 - 8 ақпан 2010) - итальяндық саясаткер және министрлер кабинетінің мүшесі. Ол Италияның премьер-министрі болып бес рет қызмет еткен фашистік кезеңнің белгілі либералды мемлекет қайраткері Джованни Джолиттидің немересі болды.

Өмірбаян

Жиолитти Римде дүниеге келген. 1940 жылы Италия коммунистік партиясына (Partio Comunista Italiano, немесе PCI) қосылды және қамауға алынып, сотталды, бірақ олармен байланысы үшін ақталды. 1943 жылдың көктемінде Гиоллитті коммунистік партия үшін жасырын іс-әрекетті қайта бастады, көптеген әскери және саяси тұлғалармен байланысып, фашистік режимді құлатуды жоспарлады. Екінші дүниежүзілік соғыста Гиоллитти жауынгерлік іс-әрекет кезінде ауыр жарақат алды. Ол Францияға емделу үшін жіберілді және Италияға тек қақтығыстың аяқталуына дейін оралған жоқ. Соғыстан кейін Гиоллиттти көптеген саяси қызметке араласты: ол Ферруччо Пари үкіметінің сыртқы істер министрі, Коммунистік депутаты, Конституциялық жиналысқа, 1948 және 1953 жылдары ПКИ тізімі бойынша депутаттар палатасына сайланды. 1957 жылы ол Венгрия көтерілісі мен 101 манифестінен кейін Коммунистік партиядан шықты. Содан кейін ол Италия социалистік партиясына кірді. Антонио Жиоллитти бірнеше итальян үкіметінде министр болған. Ол 1963-1964 жылдары, 1969-1972 жылдары және 1973-1974 жылдары тиісінше Альдо Моро, Мариано Румор және Эмилио Коломбо бастаған үкіметтерде бюджет министрі болды. Осы қызметінде ол Италияның экономикалық жоспарлауына ықпал етеді. 1977 жылдан 1985 жылға дейін ол Брюсселдегі Еуропалық экономикалық қоғамдастықтың атқарушы комиссиясының мүшесі болды және өңірлік саясаттан жауапты болды. 1987 жылы Жиолти Италия социалистік партиясының жетекшісі Беттино Краксимен келіспеушіліктерден кейін партиядан шықты. Содан кейін ол Италия Коммунистік партиясына (PCI) тәуелсіз кандидат ретінде оралды және Италия Сенатына сайланды. Парламент өкілеттігі аяқталғаннан кейін ол белсенді саясаттан кетіп қалды. Антонио Жиоллитти саяси мәтіндер жазды және 1992 жылы ол өзінің естеліктерін жинақтаған кітап шығарды. Сонымен қатар ол итальяндық мәдени қызметке белсенді қатысқан. Жас кезінде ол баспагер Джулио Эйнаудидің кеңесшісі болды. Ол бірнеше мәдени журналдармен, соның ішінде Lettera Internazionale-мен бірлесіп жұмыс істеді. 2006 жылы Италия Республикасының Президенті беретін ең жоғары құрмет - Cavaliere di Gran Croce орденіне ие болды. 2010 жылы 8 ақпанда Римде қайтыс болды.

Giolitti was born in Rome. He joined the Italian Communist Party (Italian: Partito Comunista Italiano, or PCI) in 1940 and was arrested and tried, but acquitted, for his associations with them. In the spring of 1943 Giolitti resumed his clandestine activities, for the Communist Party, contacting numerous military and political personalities, in order plan the overthrow of the fascist regime. During World War II, Giolitti was seriously wounded in combat. He was sent to France to recover, and was not able to return to Italy until after the end of the conflict. After the war, Giolitti was involved in much political activity: he was junior minister to the Foreign minister for Ferruccio Parri's government, communist deputy to the Constituent Assembly, elected to the Chamber of Deputies in the list of PCI in 1948 and 1953. In 1957 he left the Communist Party after the Hungarian uprising and The Manifesto of 101. He then joined the Italian Socialist Party. Antonio Giolitti was a minister in several Italian governments. He was Minister for the Budget from 1963 to 1964, from 1969 to 1972 and from 1973 to 1974 in the governments led, respectively by Aldo Moro, Mariano Rumor and Emilio Colombo. In this capacity he inspirer the Italian economic planning. From 1977 to 1985, he was a member of the Executive Commission of the European Economic Community in Brussels, and responsible for Regional Policy. In 1987, Giolitti left the Italian Socialist Party for disagreements with its leader Bettino Craxi. He then returned to the Italian Communist Party (PCI) as an independent candidate and he was elected to the Italian Senate. At the end of the Parliamentary term, he withdrew himself from active politics. Antonio Giolitti has written political texts and, in 1992, he published a book with his memoirs. He also participated actively to the Italian cultural activity. In his youth, he was an advisor to the publisher Giulio Einaudi. He collaborated with several cultural magazines, including Lettera Internazionale. In 2006, he was awarded the Cavaliere di Gran Croce, the highest honour bestowed by the President of the Italian Republic. He died in Rome on 8 February 2010.