Кіріспе

Ағылшын-ирландтық невролог

Білім

Лоут округі фермерінің ұлы Холмс Дублиннен солтүстікке қарай 65 шақырым жерде дүниеге келді және Дундалк білім беру мекемесінде (қазіргі Дундалк грамматикалық мектебі) және Дублиннің Тринити колледжінде білім алды, ол 1897 жылы медицина мамандығы бойынша бітірді.

Мансап

Ол бастапқыда Ричмондтағы психикалық ауруханада жұмыс істеді, содан кейін Жаңа Зеландияға барып, қайтып келгеннен кейін Германияда неврологияны оқыды. 1906 жылы Лондонның Квин-сквердегі Ұлттық жүйке аурулары ауруханасының дәрігері болып тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол Британдық экспедициялық күштердің кеңесші неврологы болып тағайындалды. Аула ауруханасында жұмыс істеу арқылы оның мидың белгілі бір аймақтарындағы зақымданулардың тепе-теңдікке, көру қабілетіне және көк қуысының қызметіне әсерін зерттеуге ерекше мүмкіндігі болды. Францияда Холмс өзінің болашақ әйелі, Оксфорд түлегі және халықаралық спортшы Розали Джобсонмен танысты. Ол кейіннен Темзада ескірген кезде оған үйлену туралы ұсыныс жасады. Оның оқ жарақаттарына қатысты соғыс кезіндегі байқаулары оның мидың ауруларына деген қызығушылығын оятты, бұл оның 1922 жылы Корольдік дәрігерлер колледжіне арналған Кроньоның дәрістерінде сипатталған мидың зақымдануының белгілерін классикалық талдауға әкелді. Ол 1933 жылы мамыр айында Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды және 1944 жылы олардың Ферриер лекциясын оқыды. 1917 жылы CMG, 1919 жылы CBE және 1951 жылы рыцарь атағы берілді.

Өмірбаян

Гордон Морган Холмстің әкесі Дублиннен солтүстікке қарай 65 км жердегі Кастлбеллингхам графтығындағы Деллин үйінде табысты фермер болған. Анасы Кэтлиннің (күнәсі Морган) ерте қайтыс болуы және әкесі қайтадан үйленуі Холмсқа қатты әсер етті. Ол үш ағасы мен үш апасы болса да, жалғыз бала болды. Уақытша дислексияға қарамастан, Холмс керемет ғалым болды және Дундалк білім беру мекемесінде білімін аяқтағаннан кейін, ол Дублиндегі Тринити колледжіне оқуға түсіп, 1897 жылы 21 жасында медицина мамандығы бойынша бітірді. Холмс Ричмонд ауруханасында жатты, бірақ бітіргеннен кейін көп ұзамай Жаңа Зеландияға кеме хирургы болып жұмыс істеді. Ол Германияда неврология мамандығы бойынша екі жарым жыл аспирантурада оқыды. Бастапқыда ол Берлинде болды, бірақ ол "бұл барлық қасықпен тамақтандыру" деді және ол Франкфурт-на-Майнеге барып, Людвиг Эдингермен (1855-1919) және Карл Вайгертпен (1845-1904) Сенкенберг институтында жұмыс істеді. Эдингер Фридрих Леопольд Гольцтің (18341902) тәжірибелік моделін зерттегенін ұсынды, ол миын алып тастаған ит еді, ол "мен одан ештеңе жасай алмаймын!" деді. Бұл эксперименттік жануар оның кішкентай миға деген алғашқы қызығушылығын оятқан болуы мүмкін. Ол: "Мен неміс болуы мүмкін еді" деді, өйткені Франкфуртта оған жұмыс орнын ашуға тырысты, бірақ Эрлих Сальварсан бойынша жұмысын жаңадан бастады және келесі екі жылдағы ақша сол жұмысқа кетеді деп шешілді. Сондықтан Холмс Лондонға оралып, британдық неврологтардың деканы Джон Хуглингс Джексонның (1835-1911) басшылығымен Куин-сквердегі Ұлттық жүйке аурулары ауруханасының дәрігер-резиденті болды. Осы уақытта ол Холмс дірілін және кейіннен Холмс кері қайту құбылысы деп аталатын құбылысты егжей-тегжейлі баяндаған қағаз жариялады. 1906 жылы Холмс Квин-сквердегі клиникалық зерттеулер директоры болып тағайындалды, онда ол 1908 жылы Генри Хедпен (1861-1940) жұмыс істей бастады. Бұл оптикалық таламустың функциялары мен оның ми қабығымен байланысының алғашқы нақты есебін жасауға әкелді. Екі адам бір-бірін толықтырды, өйткені Бас қиялшыл және ынталы, сондай-ақ болжамды болды, ал Холмс егжей-тегжейге назар аударуды талап етті және ешқашан фактілерді гипотезаға сәйкес келтпесін деп бұрмаламады. Кейде бұл екеуінің арасындағы қақтығыстарға әкелді, бірақ олар Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін тығыз ынтымақтастыққа тоқтамады. Холмс өзінің қаһармандыққа деген құштарлығын сақтап қалды және ол капитан Роберт Фалькон Скотттың (1868-1912) Оңтүстік полюске арналған экспедициясына орын іздеді. Ахиллдің бұзылған суырғысы бұл жоспардан бас тартуды талап етті және Холмс жоғары медициналық дәреже алу арқылы өзінің сауығып кетуінен пайдаланды. 1910 жылы жоғары медициналық дәрежеге ие болған Холмс Ұлттық аурухананың қызметкерлеріне тағайындалды, өйткені аға әріптесі кенеттен қайтыс болды. Содан кейін оның өмірі осы ауруханадағы жалақысыз клиникалық және оқыту қызметіне және табысты жеке практикасына айналды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Холмс британдық экспедициялық күштердің кеңесші неврологы болып тағайындалды. Нейрохирург әріптесі Перси Сарджентпен (1873-1933) бірге олар құрған далалық ауруханада жұмыс істеген кезде, оның мидың белгілі бір аймақтарындағы зақымданулардың тепе-теңдікке, көру және көк қуысының қызметіне әсерін зерттеуге бірегей мүмкіндігі болды. Францияда Холмс өзінің болашақ әйелі, Оксфорд түлегі және халықаралық спортшы Розали Джобсонмен танысты. Ол кейіннен Темзада ескірген кезде оған үйлену туралы ұсыныс жасады. Холмстің оқпен жараланғандарды байқауы оның мидың ауруларына деген қызығушылығын оятты; бұл оның мидың зақымдануының белгілерін классикалық талдаумен аяқталды, ол 1922 жылы Корольдік дәрігерлер колледжіне арналған Кронь лекцияларында жарияланды, онда ол өзінің 1-ші дүниежүзілік соғыс тәжірибесіне оқпен жараланғандарды, сондай-ақ мидың ісіктері бар науқастарды қосты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Холмс Чарлинг-Кросс ауруханасының қызметкерлеріне оралғанда, оған Уильям Ади, оның досы болған жас австралиялық қосылды. Холмс пен Ади неврология мен нейроанатомияға қызығушылық танытты, ал 1941 жылы олар қазіргі уақытта олардың біріккен епонимін алып жүрген жағдай туралы жеке мақалалар жариялады. Олар өздері жазған бұзылу туралы кеңінен талқылаған сияқты. Соғыс аралығындағы кезеңде Холмс Куин Скверде, Мурфилдс Көз ауруханасында және Чарлинг Крос ауруханасында бір мезгілде тағайындалды. Ол клиникалық неврологи...