Кіріспе
Джордж Сидни Рейнор (1907 ж. 13 қаңтар - 1985 ж. 24 қараша) - ағылшын футболшысы және әлемдегі ең табысты футбол менеджерлерінің бірі. Оның ең үлкен жетістіктерінің бірі - Швеция ұлттық футбол құрамасының әлем чемпионатының финалына өтуі, сондай-ақ, Олимпиада ойындарының алтын медаліне қол жеткізді. 1966 жылғы ФИФА әлем чемпионатынан бұрын ол ұлттық құраманы әлем чемпионатының финалына жеткізген жалғыз ағылшын болды. Швециямен әлем чемпионатында оның командасы құрамадан тыс бас бапкердің құрама тарихындағы ең жақсы нәтижеге қол жеткізді, сонымен қатар Австриялық Эрнст Хаппель 1978 жылғы ФИФА әлем чемпионатында Нидерланды құрамасымен екінші орынды иеленді.
George Sidney Raynor (13 January 1907 – 24 November 1985) was an English professional footballer and one of the most successful international football managers ever. One of his greatest achievements was taking the Sweden national football team to a World Cup final, and he also managed them to an Olympic gold medal. Before the 1966 FIFA World Cup, he was the only Englishman to take a national team to a final of a World Cup. His World Cup campaign with Sweden is the best result ever for a non national manager in the history of the tournament, along with Austrian Ernst Happel's second place with Netherlands in 1978 FIFA World Cup, twenty years after Raynor's.
Ойын мансабы
Рейнор алғаш рет Elsecar Bible Class, Mexborough Athletic және Wombwell командаларында бейсбол ойнаған. Ол кәсіби формаларға қол қойған кезде, Рейнордың мансабы оны Футбол лигасының айналасында тек қана шыдамсыз серуендеуге әкелді. Оның алғашқы кәсіби клубы 1930 жылы қосылған Шеффилд Юнайтед болды, ол клубта болған екі жылда бірінші командада бір ғана кездесу өткізді. 1932-1939 жылдар аралығында ол төрт түрлі лига клубтарында ойнады, Соңғысы (Альдершот) соғыс басталғанға дейінгі қысқартылған маусымда. 1939 жылы британ армиясының сарбаздарын оқыту үшін дене шынықтыру нұсқаушысы (PTI) болып тіркелді. Футбол федерациясы барлық кәсіби футболшылардың белсенді қызмет көрсетуге бейім болмаса, ПТИ болуын сұрады. Рейнор Иракқа жіберілді және Бағдадта оқытушы ретінде жұмыс істеп жүргенде, ол ұстаздар клубының студенттер тобын Ирактың өкілі ретінде көрші мемлекеттерге саяхат жасаған командаға біріктіруге көмектесті. Оның Ирақтағы жұмысы ФА хатшысы Стэнли Роустың назарына түсті. Содан кейін, Брайан Гланвилл өзінің "The Story of the World Cup" атты еңбегінде The Sunday Times (1973) жазғандай, "Англия футбол федерациясы оны 1946 жылы Альдершоттағы резервтік команданың жаттықтырушысынан Швеция командасының менеджеріне ауыстырды". 1939 жылы ол "қоныста" болды, Олдершот, Борнмут, Бьюри, Клэптон Ориент, Кристалл Палас және Халл Сити клубтарында ойнады. Көзде: Нилсон Н. Кауфман, Лейтон Ориент тарихшысы.
Швеция менеджері
Рейнор ашулы, шаршамас тұлға болды, бұл қасиеттер оны консервативті Англияға қарағанда Швецияға көбірек сәйкес келтірді; сәйкесінше, клубтың басқаруына қатысты түсініктерімен Швеция тез арада күшке айналды. Оның басшылығымен Швеция 1947 жылы Хайбериде 4-2 есебімен жеңілгенге дейін Англияны қорқытты.
1948 жылғы Олимпиада ойындары
Келесі жылы Швеция 1948 жылғы Олимпиада ойындарының чемпионы атанды. Бұл оның алғашқы кезеңдерінде Австрия, Дания және Оңтүстік Кореядан асып түскенінен кейін болды. Сол кезде Рейнорға Путте Кок көмекші болды. Олар команданы бағалап, Нильс Лидхолм мен Кьелл Розен қорғаныс ортасында тиімді жұмыс істей алады деп шешті. Команданың негізгі ойыншылары Италияның Серия А чемпионатында ойнаған. Гуннар Грен, Гуннар Нордаль және Лидхолм (кейін Гре Но Ли деп аталды) өнерлі соққы күшін құрды және әрқайсысын алтын медаль жеңісінен кейін итальяндық скауттар жинады. Рейнор Токио 2020 Олимпиадасында Канаданың әйелдер ұлттық футбол құрамасының жетекшісі болған Бев Пристманға дейін Олимпиадалық алтын медальға қол жеткізген соңғы ағылшындық жаттықтырушы болды.
1950 жылғы әлем чемпионаты
Ең жақсы ойыншыларынан айырылып, ұлттық командада ойнаудан бас тартқан кәсіби ойыншылармен жұмыс істеген Рейнор 1950 жылы Бразилияда өткен ФИФА әлем чемпионатына қатыса алды. Команда Италияны жеңіп, үшінші орынға шықты.
1952 жылғы Олимпиада ойындары
Рейнор әлі де ұлттық құраманың 1952 жылы Хельсинкиде өткен Олимпиада ойындарында қола медальді жеңіп алу үшін жауапты болды және 1953 жылдың күзінде екі ойын турнирі кезінде ұлттық құраманы жаттықтырды. Солардың бірі 15 қарашада Будапештте Венгрияға қарсы халықаралық ойын болды. Рейнор: "Егер біз жеңсек, мен [Сталин мүсінінің] мүйізін қызылға бояламын", - деп айтқан. Ойын 22 аяқталды (Курт Хамрин, швед оң жақ қанаты, соңғы минутта кросс-барға соқты), төрт жылдан астам уақыт бойы жеңіліссіз қалған керемет венгр Алтын командасына қарсы. Швецияға оралғанда Рейнор Венесуэлада Уолтер Винтерботтоммен кездесіп, оған Нандор Хидегкутидің қатерін жою үшін адамнан адамға таңбалауды қолдану арқылы мажарларды қалай ойнауға болатынын түсіндірді. Уинтерботтом кеңеске құлақ аспады, бұл, ішінара, Англияның 25 қараша 1953 жылы Венгрияға қарсы Уэмблиде өз үйіндегі рекордты жоғалтуына әкелді.
1958 жылғы әлем чемпионаты
Бұл кезеңде Швеция ФА-сы отандық футболда кәсібилікке рұқсат беру туралы шешім қабылдады, бірақ Курт Хамринді (Падовадан) және Лидхолмды (А.С. Миланда) таңдауды растау үшін итальяндық клубтарға барып, швед жұртшылығын ұлттық құрамада "шет елдіктер" ойнау қажеттілігіне сендіру қажет болды. Рейнор: "Лидхольм, Грен, Хамрин және Скоглунд сияқты орындаушыларсыз әлемдік деңгейдегі қарсылыққа тап болуымыз мүмкін емес еді. Кейбір адамдар бұл "италиялықтарды" ойнау дұрыс емес деп ойлады, өйткені бұл тарап швед футболының өкілі емес еді. Мүмкін, олай емес шығар, бірақ Швеция құрамасының футболшыларының үлгісі еді". Рейнор Швецияны Бразилияға қарсы финалға жеткізді; 1954 жылғы ФИФА әлем чемпиондары Батыс Германияға қарсы 3-1 жеңісі олардың сапасын растады. Ол Швеция финалда бірінші гол соқса, "Бразилия бүкіл шоуда үрейленетін болады" деген. Осы уақытқа дейін бразилиялықтар бір голға төмен түсіп, ойында, әсіресе, ширек финалдағы уэльстермен кездескенде, қорғанысты ашуға тырысты. Швеция бірінші болып ұтып алды; Лидхолм төрт минуттан кейін ұтып алды, бірақ Бразилия кері шегініп, Пеле мен Вава екі команда да оңтүстік америкалықтардың 5 есеге жеңіске жетуіне мүмкіндік берді. Екінші орын - Швецияның ірі футбол жарыстарындағы ең үлкен жетістігі.
Клубтың басқарушысы
Рейнор бұл уақыт ішінде Стокгольмдегі АИК-пен (1948-1951 жылдар аралығында), Римдегі Лациомен (1954-1955 жылдар аралығында) және Англиядағы Ковентри Ситимен (1956 жылы бес ай бойы) клуб менеджері болды, бірақ Швецияда өткен 1958 жылғы ФИФА әлем чемпионатында ұлттық менеджер ретінде қайта оралды. Ковентриде болған кезінде оған 1956-1957 жылдары Оңтүстік үшінші дивизион командасының жаттықтырушысы болуды өтінді.
Кейінгі мансап
Осы жеңістерден тоғыз жыл өткен соң, Рейнор ағылшынның төртінші дивизионында Донкастер Роверс клубының жеті айлық менеджері болғаннан кейін жұмыстан шығарылды. Бірақ, мүмкін, ештеңе Raynor халықаралық профилі мен оның ағылшын арасындағы айырмашылықты жақсырақ көрсетеді, өйткені ол өзінің мансабында Лационы басқарды, ал кейіннен Скегнес Таунмен менеджер ретінде жұмыс тапты. 1960 жылы "Футбол елшісі" атты кітабын шығарды.