Кіріспе
Перранзубуло (Perranzabuloe) - Англияның Корнуолл қаласында орналасқан жағалаудағы азаматтық округ және кенттік ауыл. Перранзабулое приходы батысында Атлант теңізі жағалауы мен Сент-Агнес приходымен, солтүстігінде Куберт приходымен, шығысында Сент-Ньюлин-Ист және Сент-Ален приходымен, оңтүстігінде Кенвин приходымен шектеседі. Ауыл (ондағы шіркеу) шіркеудің басты қонысынан оңтүстікке қарай 2 км жерде орналасқан; ауыл сонымен қатар Ньюкуэйден оңтүстік-оңтүстік-батысқа қарай 11 км жерде орналасқан. Қауымда басқа елді мекендер: Перранкумбе, Гунхаверн, Маунт және Каллестик. 2001 жылғы санақта қауым халқының саны 5 382 адам болды, 2011 жылғы санақта 5 486 адамға дейін өсті. Қауымның атауы ортағасырлық латын тілінен алынған Perranus in Sabulo деген мағынасы құмда Пиран. Бұл атау VII ғасырда Перранпорттың солтүстік жағалауында ораториялық шіркеу құрған Пирэн (Корнуоллдің қамқоршысы) деген атауға жатады. Орта ғасырларда Перранзабулое приходы Эксетер соборының ерекшелігі болды. Перранзабулое сол кезде Киелі Агнес шіркеуін басқаруды жүзеге асырды: соңғысының шіркеуі Перранзабулое шіркеуінің шіркеуі болды. 1846 жылы Сент-Агнес бөлек шіркеулік приходқа айналды.
Perranzabuloe (,/p//ɛ//r//ə//n//'//z//æ//b//j//ə//l//oʊ/; ) is a coastal civil parish and a hamlet in Cornwall, England, United Kingdom. Perranzabuloe parish is bordered to the west by the Atlantic coast and St Agnes parish, to the north by Cubert parish, to the east by St Newlyn East and St Allen parishes and to the south by Kenwyn parish. The hamlet (containing the parish church) is situated just over a mile (2 km) south of the principal settlement of the parish, Perranporth; the hamlet is also seven miles (11 km) south southwest of Newquay. Other settlements in the parish include Perrancoombe, Goonhavern, Mount and Callestick. The parish population was 5,382 in the 2001 census, increasing to 5,486 at the 2011 census. The name of the parish derives from the medieval Latin Perranus in Sabulo meaning Piran in the sand. It refers to Saint Piran (the patron saint of Cornwall) who founded an oratory church in the seventh century near the coast north of Perranporth. In medieval times the parish of Perranzabuloe was a peculiar of Exeter Cathedral. Perranzabuloe at that time exercised ecclesiastic control of St Agnes: the latter's church was a chapelry of Perranzabuloe. In 1846 St Agnes became a separate ecclesiastical parish.
Қасиетті Пиран ораториясы мен ескі шіркеу
Қасиетті Пиран ораториясы орналасқан жер Пенеле құмы деп аталатын кең қыртыстарда орналасқан. Аңыз бойынша, Пирран Пирран Пирран өз туған жері Ирландиядан Перран жағасына келіп, ирланд стилімен ораторияны салған. 1835 жылы ашылған құрылым жақсы сақталған, тек шатыры ғана жоқ, бірақ ол бірден-ақ бұзылған, ал кейіннен сақталудың қате әрекеттері көне матаға айтарлықтай залал келтірді. Бұл ғимараттың сыртқы ұзындығы 9 метр, ішкі ұзындығы 25 метрден 12 метрге тең. Ішкі бөлмені тек тастан жасалған құрбандық үстелінен 8 дюйм жоғары орналасқан кішкентай саңылау ашады, онда ақсақалдың өзі деп саналатын бассыз қаңқа табылды. Үш кескінделген тас "кельт" бас, ер адам, әйел және мысық, олар бастапқыда кабельді шеңбермен қоршап тұрған, безендірілген, дөңгелек баслы биік портал аркасы ұшыларын қоршап тұрған. Тар оңтүстік порталдан үш баспалдақ төмен түсіп, ағаштан жасалған перде киелі үйді қалған үш жағынан қоршалған төрт бұрышты киелі үйден бөліп отырды; солтүстік, батыс және оңтүстік, бір аяғы кең тас орындықпен. Сол кезде діни қызметкерлерге арналған тағы бір тар "есік" шығыс қақпадан киелі үйге тікелей кіруге жол ашады. Ішкі бөлме екі кішкентай кіргізуден басқа, мүлдем жарықсыз болған, ал су басуы мүмкін жерде ағаш табылмауы шатыр Ирландиядан Бретаньге дейінгі аралықта табылған байырғы Батыс Атлантикадағы шіркеу дәстүрінде құрғақ таспен салынған үңгір ретінде салынған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Мысалы, Ирландиядағы жақсы сақталған Галлар ораториясын немесе орта ғасырдың аяғында Дупат құдырын қараңыз. Корнуолл, Девон және Бретаньдегі ортағасырлық " қасиетті құдық " архитектурасы көбінесе ертедегі кельттік христиандық құрғақ тас дәстүріне сәйкес келеді және ертедегі кельттік монументтер ертедегі биік қабырғалы діни үйлердің бір кезде қалай көрінгенін жазады. Жергілікті қоғамдастықтар 2014 жылдың басында басталған қазба жұмыстарын жүргізу үшін қор құрды. Құмның басып кіруі 10 ғасырда ораторияның тасталуына әкелді. XVII ғасырдағы белгілі антиквари Ричард Карю былай деп жазды: "Сан Пиран өзінің есімін Саблулоеде жақсы көреді: өйткені теңіз жағалауынан солтүстік желдің көтеретін құм күн сайын көрші жерді жауып, бүлдіріп отырады, сондықтан осы топан судың қасіреті тұрғындарды шіркеуін алып тастауға мәжбүр етті. Ал егер ол (су) қайсыбір өзенге тап болса, онда ол өзен оны (суды) тоқтатады да, (суды) одан әрі ағызып-тасып кетуге кедергі жасайды. Осы пікірдің салдарынан тұрғындар мұндай жағдайды қауіпсіз деп есептеп, өз шіркеуін тек 300 метрден жылжытты, ол өзеннің қарама-қарсы жағында болды. Ораторияны тастап кеткеннен кейін, өзеннің ішкі жағында басқа шіркеу (қазіргі Санкт-Пиранның ескі шіркеуі) салынды. Кейру (жоғарыда) айтқандай, өзен шіркеуді құмның басып кіруінен қорғайды деп ойланған. Бұл бірнеше жүз жыл бойы солай болып келді және 12 ғасырда аяқталған шіркеу 1462 жылы кеңейтілді. Алайда қалайыны қазып алудан өзеннің суы кеуіп, шіркеуді құмдар басып кетті. Соңғы ғибадатхана 1795 жылы өткізілді, содан кейін ескі шіркеу ішінара бөлшектеліп, материалдар ішкі аймақта жаңа шіркеу салуға пайдаланылды. Алайда, құм оны жауып тастағанға дейін, 1835 жылға дейін ескі шіркеудің зираты жерлеу үшін пайдаланылды. Оратория 1910 жылы қазба жұмыстарымен ашылған, бірақ тастан салынған ғимараттың қалдықтары енді құмға көмілген. Қасиетті Пиранның ескі шіркеуі мен оның жанындағы Х ғасырдағы айқыш 1919 жылы қазба жұмыстарымен табылды. Сент Пиранның айқасы (Корнуоллдағы ең ерте жазылған тас айқас деп саналады) оратория мен ескі шіркеудің зираты арасындағы төбелерде тұр. Ол консервілеушілер мен кеншілер үшін арналады және биіктігі 2 метр. Артур Лэнгдон шахтаның бір кездері әшекейленгенін, бірақ әшекейлер граниттің сапасы нашар болғандықтан сақталмағанын айтты. Норман дәуірінде ораторияның маңында монастырь (Ланпиран немесе Ламберран деп аталатын) болды, бірақ оны 1085 жылы Мортеннің Роберті берді.
St Piran too well brooketh his name in Sabuloe: for the sand carried up by the north wind from the seashore daily continueth covering and marring the land adjoinant, so as the distress of this deluge drove the inhabitants to remove their church. Howbeit when it meeteth with any crossing brook, the same (by a secret apathy) restraineth and barreth his farther encroaching that way. It was in consequence of this notion that the inhabitants, thinking such situation secure, removed their church only about 300 yards, it being on the opposite side of the brook. When the oratory was abandoned, another church (now known as St Piran's Old Church, ) was built nearby on the inland side of the stream. As mentioned by Carew (above) it was thought the stream would protect the church from encroachment by sand. This proved to be the case for several hundred years and the church, completed by the 12th century, was enlarged in 1462. However, mining for tin caused the stream to dry up and eventually the church was engulfed by the dunes. The last service was held in 1795 after which the old church was partially dismantled and the materials used to build a new church inland. However, the old church's graveyard was used for burials until 1835 before sand enveloped it. The oratory site was excavated in 1910 but the remains of the stone building are now buried in the sand again. The site of St Piran's Old Church and the 10th century cross next to it was excavated in 1919. St Piran's Cross (believed to be the earliest recorded stone cross in Cornwall) stands in the dunes between the oratory site and the graveyard of the old church. It is dedicated to tinners and miners and stands 8 feet (2 m) high. Arthur Langdon suggested that the shaft had once been ornamented but the ornament had not survived because of the poor quality of the granite. In Norman times there was also a monastery (known as Lanpiran or Lamberran) near the oratory site but it was disendowed c1085 by Robert of Mortain.
Қасиетті Пиран күніне арналған іс-шаралар
5 наурыз - Пиран күні. Қауымның басты шарасы - дюналар арқылы Сент-Пиранның айқышқа дейінгі шеру. Мыңдаған адам қатысады, әдетте қара, ақ және алтын киім киіп, Сент-Пиранның туын көтеріп, әдетте Корнуолл туы деп аталады. Соңғы жылдары бұл шарада Корнуолл тілінде айтылатын Пирэннің өміріне арналған пьеса қойылды. Сондай-ақ, крестке нарцисс гүлдерін алып барып қояды. Қазан айында әр жыл сайын Перранпорт жыл сайынғы "Lowender Peran" кельт аралық фестивалін өткізеді, ол да киелі Пиранның құрметіне аталған. Перран мейрамы дәстүрлі түрде Перранзабулое еншісінде қазан айының соңғы дүйсенбісінде Перранзабулое ескі Корнуолл қоғамымен атап өтіледі. Алдыңғы жексенбіде Ескі Корнуолл қоғамы мен Перранзабулое еншісіндегі Англикан шіркеуі де Сент Пиранды еске алады. Түстен кейін Қасиетті Пиран ораториясының жеріне зыярат, ал кешке Қасиетті Пиранның приход шіркеуінде қызмет өтеді.
Шивертон
Зелахтың оңтүстік-батысында, бірақ Перранзабулое еншісінде Чивертон үйі және оның аумағы орналасқан. Жақын маңда 1859-86 жылдары 45 100 тонна қорғасын кенін өндірген Батыс Чивертон кен орны бар еді. Сондай-ақ, жеті табысты емес шахта бар, олардың атауларында "Чивертон" бар. Батыс Чивертон кенішінде 80 дюймдік сору қозғалтқышы болды; 1870 жылы оның 1000 жұмысшысы және 700 фут тереңдіктегі негізгі шахтасы болды, бірақ кеніш 1886 жылы жабылды. Перранвеллдегі Сент Пиран құдығы (1925 жылға дейін) бұзылған және тастар Чивертонға шығарылған. Дәстүр бойынша, бұл рахит ауруын емдеуге арналған.