Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1909 жылғы кинематограф туралы заң - Ұлыбритания Парламентінің актісі (9 Edw. 7. c. 30). Бұл Ұлыбританиядағы кино индустриясын арнайы реттейтін алғашқы негізгі заң болды. Ол бейқамсыз түрде киноцензураның заңды негізін жасады, бұл 1912 жылы Британдық киноцензуралар кеңесін құруға әкелді.
The Cinematograph Act 1909 is an Act of the Parliament of the United Kingdom (9 Edw. 7. c. 30). It was the first primary legislation in the UK which specifically regulated the film industry. It unintentionally provided the legal basis for film censorship, leading to the establishment of the British Board of Film Censors in 1912.
Шығу тегі
1890 және 1900 жылдары фильмдердің көпшілігі жәрмеңкелер, музыка залдары және шашылып қайта құрылған дүкендер (осылай аталған "пенни гаффтар") сияқты уақытша орындарда көрсетілді. Ол кездегі пленка өте тез тұтанатын целлюлоза нитратынан жасалған. Бұл жарықпен бірге қауіпсіздікке үлкен қауіп төндіріп, бірнеше өлімге әкелген өртке әкелді. 1909 жылғы заңда құрылыс туралы қатаң ережелер белгіленген, олар, басқа нәрселермен қатар, проектордың отқа төзімді корпуста болуы керектігін талап етті. Барлық коммерциялық кинотеатрлар (бұл - кинотеатрларға ақы төлеу үшін кино көруге рұқсат беретін барлық бизнес) осы ережелерді орындауға міндетті болды. Осыны іске асыру үшін әрбір кинотеатр жергілікті билік органдарымен тексеріліп, лицензия алынуы керек еді. Заңға 1929 жылғы Глен кинотеатры апатынан кейін жергілікті билік органдарына авариялық шығыстар санын реттеу және басқа қауіпсіздік шараларын талап ету үшін көбірек өкілеттіктер беру үшін өзгерістер енгізілді.
During the 1890s and 1900s, most film exhibition took place in temporary venues such as fairgrounds, music halls and hastily converted shops (so called 'penny gaffs'). The film then in use was made from the highly flammable cellulose nitrate base. Combined with limelight illumination, this created a significant safety hazard, resulting in a number of fatal fires. The 1909 Act specified a strict building code which required, amongst other things, that the projector be enclosed within a fire resisting enclosure. All commercial cinemas (defined as any business which admitted members of the public to see films in exchange for payment) had to comply with these regulations. In order to enforce this each cinema had to be inspected and licensed by the local authority. The Act was amended in the wake of the 1929 Glen Cinema Disaster in order to give local authorities more powers to regulate the number of emergency exits and insist on other safety measures.
Цензураның құқықтық негізі
Келесі жылы Оңтүстік Лондондағы Лондон Бридж сурет сарайы мен кинематограф театрының иесі жергілікті билік органы, Лондон округтік кеңесі берген лицензияның шартын бұзғаннан кейін, жексенбіде (27 ақпан 1910 ж.) ашылғаннан кейін, Заңның 2-бөлімі бойынша сотталды. Апелляциялық сот отырысында кинотеатр иелері 1909 жылғы заңның мақсаты тек қана денсаулық пен қауіпсіздікті қамтамасыз ету екенін және билік өкілдерінің кинотеатрлардың лицензиясына байланысты емес шарттарды қоюға заңды күші жоқ екенін айтты. LCC апелляциялық шағымда жеңіске жетті, бұл кинотеатр лицензиясына шектеулер мақсатын өртке қарсы шектеумен шектеуге болмайды деген прецедентті құрады. Осы жағдайдан кейін бүкіл елдегі жергілікті билік 1909 жылғы заңға сәйкес лицензиялық өкілеттіктерін пайдалана отырып, фильмдердің мазмұнын цензуралай бастады. Бұл кино индустриясын алаңдатады, ол тұрақсыз цензура саясаты оны әлсіретеді деп уайымдады: бұл арнайы жүйеде кино түсірушінің өзінің әлеуетті нарығының көлемін білудің жолы жоқ (яғни қанша билік оның фильмін рұқсат ететіні немесе тыйым салатыны) және қатаң цензура саясаты бар аудандардағы кинотеатр иелері көбірек либералды қалалардағылармен салыстырғанда қаржылық жағынан зардап шегеді. Нәтижесінде 1912 жылы Британдық киноцензуралар кеңесі құрылды, бұл жеке компания фильмдерді ұлттық келісілген критерийлерге сәйкес тексеріп, сертификаттады. Бұл жоба кино түсірушілер өз фильмдерін тексеру үшін BBFC-ге төлеген ақыдан қаржыландырылды. Кеңестер кинотеатрларға лицензия беруді бастады, бұл ретте олар фильмдерді цензуралаудың орнына тек BBFC бекіткен фильмдерді ғана көрсете алады. Кейіннен заңның өзі жойылғанмен, оның ережелері Ұлыбританияда кинотеатрлардағы фильмдердің мазмұнын реттейтін құқықтық негіз болып қала береді. Кейде жергілікті билік органдары өздерінің құзыреті шегінде BBFC шешімін жоққа шығарып, сертификатты көтеру немесе фильмдерді мүлдем тыйым салу немесе фильмдерді көрсетілуге рұқсат беру туралы шешім қабылдамайды. BBFC-ге заңдық өкілеттіктер алғаш рет 1985 жылы берілді, ол 1984 жылғы Видео жазбалар туралы заңға сәйкес, Ұлыбританияда сатылатын немесе жалға алынған коммерциялық бейне жазбалардың көпшілігіне қатысты сыныптау органы ретінде тағайындалды. Бірақ бұл өкілеттіктер театрлық көрініске әсер етпейді, оның құқықтық реттеуі жергілікті билік органдарында қалады. Ирландия еркін мемлекетінде 1923 жылғы фильмдерді цензуралау туралы заң фильмдерді ресми цензуралауды құрды және жергілікті билік органдарының кинотеатр лицензиясына цензура шарттарын қосу құқығын жойды.
In the following year, the owner of the London Bridge Picture Palace and Cinematograph Theatre, in South London, was prosecuted under Section 2 of the Act after he defied a condition of the licence issued by the local authority, the London County Council, by opening on a Sunday (27 February 1910). In the appeal hearing which resulted, the cinema owner argued that the intention of the 1909 Act was simply to ensure health and safety, and that authorities had no legal power to attach unrelated conditions to cinemas' licences. The LCC won the appeal, which established the precedent that the purpose of restrictions on a cinema licence did not have to be restricted to fire prevention. In the aftermath of this case, local authorities across the country began to censor the content of films, using their licensing powers under the 1909 Act. This concerned the film industry, which was worried that inconsistent censorship policies would undermine it: under this ad hoc system, a film maker had no way of knowing the size of his potential market (i. e. how many authorities would allow or ban his film), and cinema owners in areas with strict censorship policies would suffer financially compared to those in more liberal towns. The result was the creation of the British Board of Film Censors in 1912, a private company which examined and certified films according to nationally agreed criteria. It was financed by the fees paid by film makers to the BBFC to have their films examined. Councils began to issue cinema licences with a provision stating that they may show only films which had been passed by the BBFC, rather than censoring films themselves. Although the Act itself was later superseded, its provisions remain the legal basis on which the content of films for cinema exhibition is regulated in the UK. There are occasionally high profile cases in which a local authority overrules a BBFC decision within its given jurisdiction, either to raise the certificate or ban outright films the Board has passed, or to allow screening of films it has not. The BBFC was given statutory powers for the first time in 1985, when it was designated as the classifying authority under the Video Recordings Act 1984, in respect of most commercial video recordings sold or hired in the UK. But these powers do not affect theatrical exhibition, the legal regulation of which remains with local authorities. In the Irish Free State, the Censorship of Films Act 1923 established an Official Censor of Films and removed the right of local authorities to attach censorship conditions to cinema licences.
Жою
1909 жылғы акт Ұлыбританияда 1985 жылғы Кино туралы заңмен, ал Ирландия Республикасында 1981 жылғы Өрт сөндіру қызметі туралы заңмен жойылған.
The 1909 act was repealed in the United Kingdom by the Cinema Act 1985 and in the Republic of Ireland by the Fire Services Act 1981.