Филиппин армиясы әуе күштерінің ерлік тарихы

Кіріспе

Филиппин армиясының әуе корпусы 1935 жылы Филиппин армиясының әуе бөлімшесі ретінде құрылды. Ол 1947 жылы құрылған Филиппин әуе күштерінің ізашары болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылдың 8 желтоқсанында Перл-Харборға шабуыл туралы хабарды таңертең ерте алғанға қарамастан, Қиыр Шығыстағы АҚШ армиясы күштері (USAFFE) және оның әуе құрамы, Қиыр Шығыстағы әуе күштері (FAEF), Жапон Императорлық Армиясының бомбалаушылары мен истребительдерінен күтпеген шабуылға ұшырады. Такао әуежайынан және Формозадағы Тайнан әскери-теңіз тобының Тайнан әуежайынан келген ұшақтар Багио, Иба және Кларк әуежайларындағы нысаналарды бомбалады. Күн аяқталысымен FAEF-тің ұшақ паркі жартысына дейін азайды, алғашқы шабуылдан тек бірнеше эскадрилья ғана аман қалды, соның ішінде PAAC 6-шы іс-қимыл эскадрильясы. 9 желтоқсанда Оңтүстік Лузон күштеріне қарасты PAAC бөлімшелеріне Батангас жағалауына жапондық десанттың болу мүмкіндігін анықтау үшін Оңтүстік Қытай теңізіне барлау ұшуын жүргізуге бұйрық берілді. PAAC 10 желтоқсанда алғашқы ұрысқа қатысты. 6-шы іс-қимыл эскадрильясының офицерлері мен сарбаздары түскі ас ішіп отырғанда, жалпы дабыл берілді. Капитан Хесус Вилламор, лейтенанттар Годофредо Джулиано, Джеронимо Аклан, Альберто Аранзасо және Хосе Гозар Заблан және Пасиг аспанында Мицубиси G3M "Нелл" бомбалаушылары мен Мицубиси A6M Zero истребительдерінің келесі толқынымен кездесті, олардың Boeing P-26 Peashooter ұшақтарымен шайқасты. 6-шы іс-қимыл эскадрильясы бір Мицубиси "Нелл" және үш "Зеро" истребителін жойды, оның екеуі капитан Вилламордың есебінде болды. Тағы бір көрнекті ұшқыш - лейтенант Хосе Гозар. Оның қаруы істен шыққанда, ол Мицубиси "Нелл" бомбалаушысын таратып беруге тырысты. Лейтенант Альберт Аранзасо да оның үлгісін ұстанды. Келесі күні, 11 желтоқсанда, 6-шы іс-қимыл эскадрильясы Батангас қаласының солтүстігіндегі Батангас әуежайына көшті. 12 желтоқсанда 27 бомбалаушы және 17 истребительден тұратын күш Батангас әуежайын нысанаға алды, және осы күні Филиппин әскери тарихында филиппиннің әскери авиаторы қызмет барысында қаза тапты. Лейтенант Сезар Баса екі сағат ұшып, жапондықтар келген кезде отынының 15 минуты ғана қалғанда патрульде болды. 7:1 қатынасындағы басымдыққа қарамастан, лейтенант Баса жаумен шайқасып, зақымдалған ұшағын Николс әуежайына қондыра алды. Алайда, ол Мицубиси A6M Zero истребителінің жерден атқылауынан қаза тапты. Лейтенант Виктор Осиас өзінің қанатты серігіне көмектесуге тырысты, бірақ лейтенант Баса оның қолында көз жұмды. 6-шы іс-қимыл эскадрильясы 13 желтоқсанда Николс әуежайына 4 қалған P-26 ұшағымен оралды, ал келесі күні тағы бір жапондық шабуыл болды, және лейтенант Гозар жапондық бомбалаушылар мен истребительдерді қарсы алатын жалғыз ұшқыш болды. Лейтенант Гозар үш жапондық "Зеро" истребителіне қарсы шайқастан аман қалды, біреуін жойғанын растамады және зақымдалған ұшағымен қонды. Көбінесе басымдыққа және саны жағынан кем болғанына қарамастан, 6-шы іс-қимыл эскадрильясының жетістіктері аңызға айналды және Лусон аспанындағы олардың қорғанысын көрген жер асты күштері мен азаматтар үшін үлгі болды. 15 желтоқсанда капитан Вилламор, лейтенант Гозар және капитан Колин Келли 14-ші бомбалаушы эскадрильясынан генерал МакАртур Манила үстіндегі әуе кеңістігін қорғағаны үшін "Ерекше қызмет көрсеткені үшін" орденімен марапатталды (посмерттен). Лейтенант Годофредо Джулиано алтын крестпен, ал лейтенант Аранзасо күміс жұлдызбен марапатталды. "Оранжевый" соғыс жоспары іске қосылғаннан кейін 6-шы іс-қимыл эскадрильясы мен PAAC-тың қалған бөлігіне ұшақтарын жоюға бұйрық берілді. Капитан Вилламор және оның бөлімшесі АҚШ күштерінің қалған бөлігіне қосылып, Батаанға стратегиялық шегінуге шықты және олардың миссиясын әуе қорғанысына ауыстырды. Осыдан бастап PAAC жаяу әскер және әуе қорғанысы рөлін атқаратын болды. Вилламор генерал МакАртур мен президент Мануэль Л. Кесонмен бірге 1941 жылдың 24 желтоқсанында Коррегидор аралындағы Форт-Миллсқа бару үшін паромға отырды. Капитан Вилламор және оның бөлімшесі әлі де Австралиядан жаңа ұшақтарды алуға үміттене берді. Алайда, Пенсакола конвойының жүк тасуы жүзеге аспады. Батаанды төрт ай қоршау 1942 жылдың 9 сәуірінде аяқталды, және 80 000-ға жуық әлсіз және ауру филиппиндіктер мен американдық әскери тұтқындар, соның ішінде PAAC-тың аман қалғандары, Батан өлім науқанына жіберілді. 60 шақырымдық шеру Тарлақтың О'Доннелл лагерінде аяқталды. Коррегидор аралына тағайындалған PAAC-тың кейбір мүшелері 4-ші теңіз полкіне қосылды және Коррегидор шайқасы кезінде жапондықтармен жағажайларда кездесті. Капас, Тарлақтағы филиппиндік әскери тұтқындар 1942 жылдың тамызында босатылды, ал PAAC-тың бұрынғы мүшелері азаматтық өмірге қайта оралды, жапондық үкіметпен ынтымақтастыққа түсті немесе жер асты партизан қозғалысына қосылды. Осының ішінде капитан Вилламордың Австралияға қашуы және оның Одақтас әскери барлау бюросында оперативтік қызметкер ретінде жұмыс істеуі ең танымал болды.

On 8 December 1941, despite receiving the news on the attack on Pearl Harbor early in the morning, the United States Army Forces in the Far East (USAFFE) and its air component, Far East Air Force (FAEF), were caught by surprise by bombers and fighters of the Imperial Japanese Army from Takao Airfield and Navy's Tainan Air Group from Tainan, Formosa, hitting targets in Baguio, Iba Airfield, and Clark Airfield. By the end of the day, the FAEF's aircraft inventory was reduced by half, with only a few squadrons surviving the initial raid, including the PAAC 6th Pursuit Squadron. On 9 December, units of the PAAC attached to the Southern Luzon Force were ordered to do reconnaissance flight towards the South China Sea for any possible amphibious landing by the Japanese on the Batangas coastline. The PAAC had its baptism of fire on 10 December. While the officers and men of the 6th Pursuit Squadron was having lunch, general quarters was sounded. Capt. Jesus Villamor, along with Lieutenants Godofredo Juliano, Geronimo Aclan, Alberto Aranzaso, and Jose Gozar met another wave of Mitsubishi G3M "Nell" bombers and Mitsubishi A6M Zero fighters over the skies of Zablan Airfield and Pasig with their Boeing P 26 Peashooters. The 6th Pursuit Squadron claimed 4 kills, one Mitsubishi Nell and 3 Zeros. Two of these were to the credit of Capt. Villamor. Another notable pilot was Lt. Jose Gozar. When his guns jammed, he instead attempted an aerial ramming of a Mitsubishi Nell. Lt. Albert Aranzaso followed suit. The following day, 11 December, the 6th Pursuit Squadron moved to Batangas Airfield north of Batangas City. On 12 December, a force of 27 bombers and 17 fighters targeted Batangas Airfield, and on this day in Philippine military history a Filipino military aviator died in the line of duty. Lt. Cesar Basa was on patrol has been flying for two hours and only had 15 minutes of fuel left when the Japanese arrived. Despite being outnumbered 7–1, Lt. Basa engaged the enemy and was still able to land his damaged aircraft in Nichols Airfield. However he was fatally wounded due to ground strafing by a Mitsubishi A6M Zero. Lt. Victor Osias tried to help his wingman, but Lt. Basa died in his arms. The 6th Pursuit Squadron returned to Nichols Airfield on 13 December with 4 remaining P 26s, and on the following day another Japanese raid came, and Lt. Gozar was the only pilot who was able to meet the Japanese bombers and fighters. Lt. Gozar was able to survive the encounter against three Japanese Zeros with one unconfirmed kill, and land his battered aircraft. While greatly outclassed and outnumbered, the accomplishment of the 6th Pursuit Squadron has become of a legend and a source of encouragement among the ground forces and the civilians who witnessed their defense over the skies of Luzon. On 15 December Capt. Villamor, Lt. Gozar, and Capt. Colin Kelly of the 14th Bombardment Squadron posthumously, were awarded by Gen. MacArthur the Distinguished Service Cross for their defense of the airspace above Manila. Lt. Godofredo Juliano on the other hand received a Gold Cross, and Lt. Aranzaso was awarded with the Silver Star. Upon activation of War Plan Orange, the 6th Pursuit Squadron and the rest of the PAAC were ordered to destroy their aircraft inventory. Capt. Villamor and his unit joined the rest of the USAFF on a strategic retreat to Bataan and transformed their mission to air defense. The PAAC from hereon would take up infantry and air defense roles. Villamor would join Gen. MacArthur and Pres. Manuel L. Quezon on the ferry to Fort Mills on Corregidor Island on 24 December 1941. Capt. Villamor and his unit were still hoping to receive new aircraft from Australia. However, the shipment of the Pensacola Convoy never came through. The four months siege of Bataan culminated on 9 April 1942, and about 80,000 emaciated and sick Filipinos and American POWs, including the surviving men of the PAAC, were committed to the infamous Bataan Death March. The 60 mile march ended at the POW Camp in Camp O'Donnell, Tarlac. Some of the members of the PAAC who were assigned to Corregidor Island were attached to the 4th Marine Regiment, and met the Japanese at the beaches during the Battle of Corregidor. The Filipino POWs in Capas, Tarlac were released by August 1942, and the former members of the PAAC either transitioned back to civilian life, collaborated with the Japanese sponsored Philippine government, or joined the underground guerilla movement. Famous of this was Capt. Villamor's escape to Australia and finding himself assigned to the Allied Intelligence Bureau as one of its operatives.

1941 жылдың 8 желтоқсанынан бастап

Қашарға жазылған сандар қолданысқа жарамды ұшақтардың санын көрсетеді, егер тіркелген мәліметтер болса.