David Selden

Кіріспе

Дэвид Селден (5 маусым 1914 жыл - 8 мамыр 1998 жыл) - 1968 жылдан 1974 жылға дейін Американдық мұғалімдер федерациясын басқарған американдық белсенді. 1953 жылдан бастап Мұғалімдер гильдиясының ұйымдастыру директоры ретінде ол 1960 жылы Біріккен мұғалімдер федерациясын құруда және 1961 жылы ұжымдық сауда-саттыққа қатысуда басты стратег болды. Сол уақытта ол бірнеше UFT қызметкерлеріне, соның ішінде Берк Пробицкий мен Роберт Либерманға және сайланған басшыларға кеңес берді. Олардың арасында оның ерекше жақын досы болды: Альберт Шенкер есімді орта мектеп мұғалімі. Шенкер Селденге жиі құрмет көрсетіп, оның кәсіподақ ұйымдастыру туралы білгендерінің бәрін Селденнен үйренгенін айтты. Селден 1968 жылы Америка мұғалімдер федерациясының президенті болып сайланғаннан кейін UFT-ден кетті. (AFT-де, оның бәсекелесінен айырмашылығы, Ұлттық білім беру қауымдастығы, қызметкерлері сайланатын лауазымға үміткер бола алады. UFT, AFT және басқа да ірі AFT филиалдарының көпшілігі бұрынғы қызметкерлердің басшылығымен басқарылады.) 1972 жылы Нью-Йорк штатындағы AFT және NEA филиалдарының бірігуімен AFT ірі ұлттық одаққа айналды. Селденнің ірі кәсіподақ басшысы ретінде жаңа танымалдылығы және Вьетнам соғысына қарсы шығуы оны Никсонның саяси қарсыластарының басты тізіміне кіргізді. Нью-Йорк бірігуі сонымен қатар AFT-тің AFL CIO президенті Джордж Миниге мұғалімдер одағы Үлкен Еңбектің барлық күшті атқарушы кеңесінде орын алуға лайық деп бағалайтын шамаға жеткенін білдірді. AFL CIO ережелері кеңес мүшесінің өз одағында "бірден-бір конституциялық лауазым" атқаруын талап етті. AFT-де мұндай лауазымдарға тек президент пен хатшы қазынашы ие болды. Шэнкер, қазір AFT-тің Нью-Йорк қаласындағы жергілікті, Біріккен мұғалімдер федерациясының басшысы, AFT-тің екі ондаған вице-президенттерінің бірі болды; ол конституциялық тұрғыдан ерекше емес лауазымға ие болды. Бірақ ол AFL CIO Кеңесінің орындығын қалаған; және Мини, Вьетнамдағы соколы, екі жыл бұрын Джордж Макговерннің еңбек қолдауын жоққа шығарған, сол сияқты Selden-ге орын бермейді. Шенкер, ол да - соколов, АФТ атқарушы кеңесі "атқарушы вице-президент" лауазымын құруға және оны, Шенкерді, осы лауазымға сайлауға мәжбүр болды. AFT конституциясында атқарушы вице-президент туралы ештеңе айтылмаған болса да, Мини Шанкерді қалаған және Мини AFL CIO кеңесін Шанкерді өз қатарына қосуға көндірді. Екі билік ойынының сын-тексеруіне сезімтал - Мини мен өзінің Шенкер 1974 жылы AFT президенттігіне өзінің бұрынғы досы және ақылшысы Селденді сынады. Ол өзінің кандидатурасын қолдауға басқа барлық AFT вице-президенттерін жинады. Сол жылы Торонтода өткен АФТ-ның жылдық съезінде Шэнкер Сельденді жерледі, делегаттардың 80 пайыз дауысын алды. Селден Мичиганға кетіп, онда бірнеше жыл бойы әртүрлі кәсіподақ қызметтерінде белсенді болды, соның ішінде жергілікті университет профессорларының американдық қауымдастығының атқарушы директоры болды. Ол Мичиган штатының Каламазу қаласында екі жыл бұрын болған инсульттан кейін жүрек жетіспеушілігімен қайтыс болды.

David Selden (June 5, 1914 – May 8, 1998) was an American activist who led the American Federation of Teachers from 1968 through 1974. As Director of Organization of the Teachers Guild from 1953, he was a main strategist in the creation of the United Federation of Teachers in 1960 and the winning of collective bargaining in 1961. During that time he mentored several UFT staff people, including Burke Probitsky and Robert Lieberman and elected leaders. Among them was one he was particularly close to: a junior high school teacher named Albert Shanker. Shanker often paid tribute to Selden, saying that all he knew about union organizing he had learned from Selden. Selden left UFT in 1968 upon winning election as president of the American Federation of Teachers. (In AFT, unlike its rival, the National Education Association, staff members are eligible to run for elective office. Most UFT, AFT, and other large AFT affiliates are headed by former staff people.) With the merger of the AFT and NEA affiliates in New York State in 1972, AFT became a major national union. Selden's new prominence as head of a major union, and his opposition to the Vietnam War, landed him on the master list of Nixon political opponents. The New York merger also meant that AFT had grown large enough for George Meany, president of the AFL CIO, to judge that the teachers' union deserved a seat on the Big Labor's all powerful executive council. AFL CIO rules then required a council member to hold "a unique constitutional office" in his own union. In the AFT only the president and the secretary treasurer held such offices. Shanker, now head of AFT's New York City local, the United Federation of Teachers, was one of two dozen AFT vice presidents; he held, that is, a constitutionally non unique position. But he wanted that AFL CIO Council seat; and Meany, a hawk on Vietnam who had denied the dovish George McGovern labor's endorsement two years earlier, would not give the seat to the equally dovish Selden. Shanker, equally a hawk, had the AFT executive council create the position of "executive vice president" and elect him, Shanker, to the position. Though the AFT constitution said nothing about an executive vice president, Meany wanted Shanker and Meany persuaded the AFL CIO Council to add Shanker to its ranks. Sensitive to criticism of the two power plays—Meany's and his own—Shanker challenged his erstwhile friend and mentor Selden for the AFT presidency in 1974. He lined up nearly all the other AFT vice presidents in support of his candidacy. At the AFT's annual convention that year, in Toronto, Shanker buried Selden, winning almost 80 percent of the delegates' votes. Selden retreated to Michigan where he remained active for several years in various union posts, including a spell as executive director of a local American Association of University Professors chapter. He died in Kalamazoo, Michigan, of heart failure, a complication of a stroke he suffered two years prior.