Академиялық дәреже: Оқытушылардың еңбек құқығы

Кіріспе

Мұғалімдер үшін келісімшарттық құқық

Америка Құрама Штаттары мен Канадада академиялық лауазым – бұл оқытушыға немесе профессорға университет немесе мектеп сияқты академиялық мекемеде тұрақты жұмыс орнын беруге мүмкіндік беретін келісімшарттық құқық. Лауазымның қорғалуы мақсаты – оқытушыларды негізсіз босатудан қорғау және қоғамда танымал емес немесе даулы саналатын ойлар мен идеяларды дамытуға жағдай жасау. Солтүстік Америкада академиялық лауазым тек өте өнімді және мансабында пайдалы жұмысы бар педагогтарға ғана беріледі. Америка Университеттерінің Профессорлар Ассоциациясының (AAUP) 1940 жылғы «Академиялық еркіндік және лауазым туралы қағидалар» мәлімдемесімен бірге академиялық лауазым Солтүстік Америкадағы білім беру мекемелері үшін стандартқа айналды. Осы мәлімдемеде AAUP академиялық лауазымды былай анықтайды: «белгілі бір мақсаттарға жету құралы, атап айтқанда: (1) оқыту, зерттеу және қоғамдық қызметтегі еркіндік және (2) кәсіпті қабілетті адамдар үшін тартымды етуге жеткілікті экономикалық қауіпсіздік».

Академиялық қызмет (колледждер мен университеттер)

АҚШ және Канададағы көптеген университеттер мен колледждерде қабылданған лауазымдық жүйелер бойынша, кейбір факультеттік лауазымдар тұрақты, ал кейбіреулері – емес. Типтік жүйелер (мысалы, Америкалық университет профессорлары қауымдастығының академиялық бостандық және қызмет мерзімі туралы 1940 жылғы қағидалар туралы кеңінен қабылданған мәлімдемесі) жарияланған зерттеулердің нәтижелерін, гранттық қаржыландыруды тарту мүмкіндігін, академиялық танымалдылықты, оқыту сапасын және әкімшілік немесе қоғамдық қызметті орнату үшін шектеулі мерзімді көздейді. Олар кез келген қызметкердің белгілі бір уақыттан кейін тұрақты емес оқытушы немесе профессор ретінде жұмыс істеу мерзімін шектейді, соның салдарынан мекеме белгіленген мерзім аяқталғаннан кейін оған тұрақтылық беруге немесе жұмыстан босатуға міндетті болады, бұл туралы алдын ала хабарлама беріледі. Кейбір оқу орындарында доценттік лауазымға көтерілу тұрақтылық алу шарты ретінде қарастырылады. Институт сондай-ақ оқытушы, ассистент-профессор немесе ғылыми профессор сияқты атаулармен уақытпен шектелмейтін басқа академиялық лауазымдарды ұсына алады, бірақ мұндай лауазымдар тұрақтылыққа мүмкіндік бермейді және «тұрақтылық жолы» емес деп есептеледі. Академиялық тұрақтылықтың бастапқы мақсаты академиялық бостандық құқығын қамтамасыз ету болды: ол оқытушылар мен зерттеушілерді басым пікірден бас тартқанда, кез келген билікпен ашық келіспегенде немесе қазіргі заманға сай емес тақырыптарды зерттегенде қорғайды. Осылайша, академиялық тұрақтылық кейбір судьяларды сыртқы қысымнан қорғайтын өмір бойы қызмет етумен саякес. Жұмыс орнының тұрақтылығы болмаса, ғалымдар қауымының баршасы даулы емес академиялық зерттеулерді қолдауға қысымға ұшырауы мүмкін. Тұрақтылықтың мақсаты – ғалымдарға проблемаларды және олардың шешімдерін өздері қалағандай зерттеуге және адал қорытындыларын баяндауға интеллектуалды тәуелсіздік беру арқылы жаңа идеялардың пайда болу ықтималдығын арттыру. Алайда, ол профессорлар үшін жұмысқа орналасудың кепілдігіне де айналды. Солтүстік Америка университеттері мен колледждерінде профессорлық қызметке орналасудың ерекшелігі ұзақ жылдар бойы сақталып келеді, бірақ ол барлық жерде де кең таралған емес. Солтүстік Америка университеттерінде тұрақты лауазымға иелік ететін немесе тұрақты лауазым алу мүмкіндігіне ие лауазымдар тұрақты емес лауазымдарға қарағанда баяу өсті, бұл үлкен «академиялық төменгі топқа» әкелді. Мысалы, АҚШ-тың көптеген университеттері қазіргі уақытта тұрақты профессорлардың жұмысын тұрақты емес ассистент-профессорлардың қызметімен толықтырады, олар салыстырмалы түрде қысқа мерзімді келісімшарттар бойынша төмен жалақыға және аз әлеуметтік жәрдемақыға сабақ беретін ғалымдар. Тұрақты лауазымға ие болу үшін, көбінесе ассистент-профессор болып жұмыс істеген кезде шамамен жеті жыл уақыт қажет. Тұрақтылық зерттеу, оқыту және қоғамдық қызметтің үйлесімімен анықталады, әр фактордың салмағы белгілі бір университет, колледж немесе факультеттің құндылықтарына сәйкес болады. Ашық қолжетімді жарияланымдар, ашық деректер немесе ашық бастапқы кодты аппараттық құралдарды әзірлеу арқылы көбірек ақпарат бөлісетін профессорлар тұрақтылыққа ие болуда артықшылыққа ие болатыны туралы бірнеше дәлелдер бар, өйткені оларға сілтемелер көбірек жасалады және осылайша жоғары h-индексін дамыта алады. Бұл шектеулі ресурстар үшін бәсекелестік этикалық тұрғыдан күмәнді мінез-құлыққа әкелуі мүмкін.

Under the tenure systems adopted by many universities and colleges in the United States and Canada, some faculty positions have tenure and some do not. Typical systems (such as the widely adopted "1940 Statement of Principles on Academic Freedom and Tenure" of the American Association of University Professors) allow only a limited period to establish a record of published research, ability to attract grant funding, academic visibility, teaching excellence, and administrative or community service. They limit the number of years that any employee can remain employed as a non tenured instructor or professor, compelling the institution to grant tenure to or terminate an individual, with significant advance notice, at the end of a specified time period. Some institutions require promotion to Associate Professor as a condition of tenure. An institution may also offer other academic positions that are not time limited, with titles such as lecturer, adjunct professor, or research professor, but these positions do not carry the possibility of tenure and are said to be not "tenure track". Academic tenure's original purpose was to guarantee the right to academic freedom: it protects teachers and researchers when they dissent from prevailing opinion, openly disagree with authorities of any sort, or spend time on unfashionable topics. Thus academic tenure is similar to the lifetime tenure that protects some judges from external pressure. Without job security, the scholarly community as a whole may experience pressure to favor noncontroversial lines of academic inquiry. The intent of tenure is to allow original ideas to be more likely to arise, by giving scholars the intellectual autonomy to investigate the problems and solutions as they see fit and to report their honest conclusions. However, it has also become a type of job security for professors. In North American universities and colleges, the tenure track has long been a defining feature of professorial employment, although it is less than universal. In North American universities, positions that carry tenure, or the opportunity to attain tenure, have grown more slowly than non tenure track positions, leading to a large "academic underclass". For example, most US universities currently supplement the work of tenured professors with the services of non tenured adjunct professors, academics who teach classes for lower wages and fewer employment benefits under relatively short term contracts. For those that are tenure track, it generally takes about seven years to earn tenure while working as an assistant professor. Tenure is determined by a combination of research, teaching, and service, with each factor weighted according to the values of a particular university, college or department. There is some evidence that professors that share more (e. g. via open access publications, open data, or open source hardware development) gain an advantage in obtaining tenure because they are cited more and can thus develop a higher h index. This competition for limited resources could lead to ethically questionable behaviour.

19 ғасыр

XIX ғасырда университет профессорлары көбінесе университеттің қамқоршылар кеңесінің ықтиярымен қызмет етті. Кейде ірі демеушілер профессорларды жұмыстан босатуға немесе белгілі бір адамдарды жұмысқа алуға тыйым салуға сәтті әрекет ете алатын; алайда, де-факто лауазымдық жүйе болған. Әдетте профессорлар тек колледждің діни принциптерін бұзғаны үшін ғана жұмыстан шығарылатын, ал көптеген кеңестер профессорларды тәртіпке салуға құлшынбады. Соттар жұмыстан босату мәселелеріне сирек араласты. 1870 жылдардағы Корнелл университетінің қамқоршылар кеңесінің бір дебатында кәсіпкер-қамқоршы де-факто лауазымдық жүйенің басымдығына қарсы пікір білдірді, бірақ пікірталасқа ұтылып қалды. Кеңес өкілеттігі сақталғанына қарамастан, академиялық еркіндік үстемдік танытты. Тағы бір мысал – 1894 жылы Висконсин университетінің профессоры Ричард Т. Элли еңбек ереуілін және еңбек заңнамасын реформалауды қолдаған. Висконсин заң шығарушы органы мен бизнес мүдделері оны жұмыстан босатуға қысым көрсеткенімен, университеттің қамқоршылар кеңесі академиялық еркіндікке және оны сақтап қалуға (лауазымсыз) міндеттенген қаулы қабылдады: Академиялық зерттеудің барлық салаларында зерттеушінің шындықтың іздерін қайда болса да еркін іздеуі өте маңызды. Басқа жерлерде зерттеуді шектейтін қандай да бір шектеулер болғанымен, біз Висконсин штатының үлкен университеті шындықты табудың жалғыз жолы – үздіксіз және қорқынышсыз іріктеу мен тазалау арқылы оны үнемі қолдауы керек деп сенейміз. 1903 жылы Техас университеті Г. Б. Халстедті қызмет еткен он тоғыз жылдан кейін жұмыстан босату туралы резонансты жағдай, лауазымдық ұғымды қабылдауды жеделдеткен болуы мүмкін. Роллинс колледжінде кейіннен болған жағдай, Американдық университет профессорлары қауымдастығы тарапынан кеңінен жарияланып, тексерілді, ол Роллинсті кінәлады және лауазымдық тұжырымдамасының дұрыстығын орнатуда рөл атқарды. Осы жағдайдан кейін, оқшауланған профессорлар инновациялық және ықпалды Black Mountain колледжін құрды.

1940 жылдан 1972 жылға дейін

1940 жылы AAUP академиялық қызметтің сынақ мерзімі жеті жыл болуын ұсынды, бұл қазіргі күнгі стандартты сақтап тұр. Сондай-ақ, тұрақты профессорды орынды себепсіз, тек "өте қиын қаржылық жағдайларда" ғана жұмыстан босатуға болмайды деп ұсынды. Мәлімдемеде профессорға жұмыстан босату себептерін жазбаша түрде беру және өзін-өзі қорғауға мүмкіндік беру де ұсынылды. Академиялық сынақ мерзімінің тағы бір мақсаты – жаңа профессорларды мектептің беделді профессорларының деңгейіне жұмыс істеуге баулып, факультеттің жұмыс сапасын арттыру болды. Академиялық лауазымды кең қабылдау 1945 жылдан кейін басталды, сол кезде әскерден оралған GI-лердің көптеп оқуға түсуі университеттердің қарқынды өсуіне және профессорлық-оқытушылық құрамның күрт жетіспеушілігіне әкелді. Бұл жетіспеушілік академияны он жыл бойы мазалады, осы кезде көптеген университеттер ресми лауазымды қосымша артықшылық ретінде ұсына бастады. Университеттердегі профессорлық-оқытушылық құрамның тұрақтылығы (пайызы) 52 пайызға дейін өсті. Шындығында, 1950 жылдары профессорларға деген сұраныс соншалықты жоғары болғандықтан, Американың білімді қоғамдар кеңесі Кубада конференция өткізді, онда ағылшын тілі кафедраларындағы лауазымдарды толтыруға жеткілікті докторлық диссертация қорғағандардың жоқтығы айтылды. Маккарти дәуірінде көптеген мемлекеттік қызметкерлерден адалдық серт беру талап етілді, ал ресми академиялық лауазым мен сөз бостандығы және бірігу құқығының Конституциялық қағидалары жұмыстан босатудан қорғамады. Кейбір профессорлар саяси нанымдары үшін жұмыстан шығарылды. 1960 жылдары көптеген профессорлар Вьетнам соғысына қарсы қозғалысты қолдады, ал 20-дан астам штат заң шығарушы органы профессорларды жұмыстан босатуды және академиялық лауазым жүйесіне өзгеріс енгізуді талап ететін қаулылар қабылдады.

1972 жылдан бастап қазіргі уақытқа дейін

1972 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының екі маңызды ісі өтті: (i) «Ротқа қарсы Штаттық колледждер регенттерінің кеңесі», 408 АҚШ 564; және (ii) «Перриге қарсы Синдерман», 408 АҚШ 593. Бұл екі іс бойынша профессордың жәрдемақыға құқығы тек жұмысқа орналасу үмітінен артық болуы керек деп шешілді. Керісінше, жазбаша келісім немесе келісімде белгілі бір қызмет мерзімі туралы нұсқау болуы тиіс. Сонымен қатар, сот мемлекеттік колледжден босатылған профессордың мүліктік құқығын жоғалтқанын, демек, процедуралық кепілдіктерді талап ететін заңмен қорғалатын процесс қолданылуға тиіс деп тапты (отырысқа жеке қатысу құқығы, айғақтарды тексеру және айыптауларға жауап беру құқығы, кеңесші адвокатқа ие болу құқығы). Кейінгі істер жұмыстан босатудың басқа да негіздерін анықтады: (i) профессордың мінез-құлқы оның қызметтік міндеттеріне қайшы келсе («Тротманға қарсы Линкольн университетінің қамқорлар кеңесі», 635 F.2d 216 (2d Cir.1980)); (ii) егер босату туралы шешім объективті ережелерге негізделген болса («Джонсонға қарсы Висконсин университеті жүйесінің қамқорлар кеңесі», 377 F. Supp 277, (W. D. Wisc. 1974)). Осы істер қаралып болғаннан кейін академиялық қызмет мерзіміне қатысты тіркелген істердің саны екі еседен асты: 1965–1975 жылдар аралығында 36 іс тіркелсе, 1980–1985 жылдар аралығында 81 іс тіркелді. 1980-жылдары қызмет мерзімі үшін елеулі күрес болған жоқ, бірақ 1990-жылдары үш ерекше жағдай болды. 1995 жылы Флориданың қамқорлар кеңесі академиялық қызмет мерзімін қайта қарауға тырысты, бірақ тек қызметтен кейінгі өнімділікті бағалау жүйесін енгізе алды. Сол сияқты, 1996 жылы Аризонаның қамқорлар кеңесі қызмет мерзімін қайта қарауға тырысты, себебі көптеген штаттық профессорлар университет студенттеріне оқытуды жүргізбейді деп қорқып, себебі академиялық қызмет мерзіміне қол жеткізу процесі оқытуды аз бағалады. Алайда, профессорлық-оқытушылар құрамы мен әкімшілік өздерін қорғады және қамқорлар кеңесі қарауды тоқтатты. Соңында, Миннесота университетінің қамқорлары 1995–1996 жылдары 13 ұсынысты қабылдауға тырысты, оның ішінде мынадай саяси өзгерістер бар: қамқорларға университет қаржылық қиындықтарынан басқа себептермен профессорлардың жалақысын төмендетуге рұқсат беру; университет оларды қайта оқытуға немесе басқа қызметке тағайындауға мүмкіндік таппаса, бағдарламалары жойылған немесе қайта құрылған кезде штаттан тыс профессорларды жұмыстан босату. Миннесота жүйесіндегі университет профессорларының 87 пайызы тұрақты қызметте немесе тұрақты қызметке үміткер болды және профессорлар өздерін белсенді түрде қорғады. Ақырында, жүйе президенті осы өзгерістерге қарсы шығып, заң факультетінің деканы ұсынған келісім жоспарын әлсіретті, содан кейін ол сәтсіз аяқталды. «Кеңес қолда бар саяси келісімнен асып кетті», - деді Ричард Чейт, Гарвард профессоры және қамқорларға кеңесші ретінде тартылған сарапшы. Чейттің «Қызмет мерзімі мәселелері» кітабында Миннесотадағы қызмет мерзімі кодексін реформалауға кедергі келтірген деректердің жетіспеушілігі айтылады. Сол жылы кеңес төрағасы қызметінен кетті. 1972 жылдан бері АҚШ-тағы колледждер мен университеттердегі оқытушылық лауазымдардың үлесі (бірақ саны емес) тұрақты түрде төмендеп келеді. АҚШ Білім департаментінің статистикасы бойынша, 1975 жылы тұрақты және тұрақты қызметтегілердің үлесі 56%, 1989 жылы 46,8%, ал 2005 жылы 31,9% құрады. Яғни, 2005 жылға қарай АҚШ колледждерінің 68,1% оқытушылары тұрақты емес және тұрақты қызметке үміткер емес; сол жылы оқытушылардың 48% жартылай штаттан жұмыс істеді.

Two landmark U. S. Supreme Court cases changed tenure in 1972: (i) Board of Regents of State Colleges v. Roth, 408 US 564; and (ii) Perry v. Sindermann, 408 US 593. These two cases held that a professor's claim to entitlement must be more than a subjective expectancy of continued employment. Rather, there must be a contractual relationship or a reference in a contract to a specific tenure policy or agreement. Further, the court held that a tenured professor who is discharged from a public college has been deprived of a property interest, and so due process applies, requiring certain procedural safeguards (the right to personally appear in a hearing, the right to examine evidence and respond to accusations, the right to have advisory counsel). Later cases specified other bases for dismissal: (i) if a professor's conduct were incompatible with his duties (Trotman v. Bd. of Trustees of Lincoln Univ., 635 F.2d 216 (2d Cir.1980)); (ii) if the discharge decision is based on an objective rule (Johnson v. Bd. of Regents of U. Wisc. Sys., 377 F. Supp 277, (W. D. Wisc. 1974)). After these cases were judged, the number of reported cases in the matter of academic tenure increased more than two fold: from 36 cases filed during the decade 1965–1975, to 81 cases filed during the period 1980–1985. During the 1980s there were no notable tenure battles, but three were outstanding in the 1990s. In 1995, the Florida Board of Regents tried to re evaluate academic tenure, but managed only to institute a weak, post tenure performance review. Likewise, in 1996 the Arizona Board of Regents attempted to re evaluate tenure, fearing that few full time professors actually taught university undergraduate students, mainly because the processes of achieving academic tenure underweighted teaching. However, faculty and administrators defended themselves and the board of trustees dropped its review. Finally, the University of Minnesota Regents tried from 1995 to 1996 to enact 13 proposals, including these policy changes: to allow the regents to cut faculty base salaries for reasons other than a university financial emergency including poor performance; to fire tenured professors when their programs were eliminated or restructured if the university were unable to retrain or reassign them. In the Minnesota system, 87 percent of university faculty were either tenured or on the tenure track, and the professors vehemently defended themselves. Eventually, the president of the system opposed these changes and weakened a compromise plan by the dean of the law school before it then failed. "The board overreached what was the available political consensus,” according to Richard Chait, a Harvard professor and tenure specialist hired as a consultant to the regents. In Chait's The Questions of Tenure, a lack of data is credited for hampering reform of the tenure code in Minnesota. The board chairman resigned later that year. The period since 1972 has seen a steady decline in the percentage (although not the numbers) of college and university teaching positions in the US that are either tenured or tenure track. United States Department of Education statistics put the combined tenured/tenure track rate at 56% for 1975, 46.8% for 1989, and 31.9% for 2005. That is to say, by the year 2005, 68.1% of US college teachers were neither tenured nor eligible for tenure; a full 48% of teachers that year were part time employees.

Нәсілдік және жыныстық айырмашылықтар

20-ғасырдың соңғы бөлігі мен 21-ғасырдың басында АҚШ-тың тұрақты профессорлық-оқытушылар құрамындағы басым ақ, ерлер тобы зейнеткерлікке шыққанда, олардың орнына халық құрамына сәйкес келетін жаңа топ келеді деп есептелді. 1991 жылдың күзінде тұрақты профессорлық-оқытушылардың 79,5% ерлер, ал 90,4% ақ нәсілді болды. 2019 жылдың күзінде тұрақты профессорлық-оқытушылардың 4,8% қара нәсілді, ал тек 2,3% қара нәсілді әйелдерді құрады.

Қайтарып алу

1994 жылы "The Chronicle of Higher Education" журналындағы зерттеуде "АҚШ-та жыл сайын шамамен 50 профессор қызметінен босатылады" деген мәлімет келтірілген. Лауазымдық мерзім академиялық қызметкерді қорғағанымен, ол лауазымның жойылуынан қорғамайды. Мысалы, қаржылық қиындыққа тап болған университет кейбір факультеттерді таратуға немесе қысқартуға бара қалуы мүмкін, мұндай жағдайда лауазымдық мерзімі бар және мерзімі жоқ оқытушылардың екеуі де жұмыстан босатылады. 1985 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының "Кливленд Білім беру кеңесі Лудермиллге қарсы" ісі бойынша қабылдаған шешімінде, лауазымдық мерзімі бар мұғалімге қарсы айыптау туралы ауызша немесе жазбаша хабарламасыз жұмыстан босатуға болмайтыны айтылды. Бұдан өзге, сот жұмыс берушінің шешімін түсіндіруі, дәлелдерін ұсынуы және мұғалімге әділ және мағыналы тыңдау мүмкіндігі берілуі керек деп шешті.

Мектеп мұғалімдерінің лауазымдық міндеттерін сынға алу

2012 жылы Калифорнияда «Vergara v. California» атты сот ісінде мектеп мұғалімдерінің қызмет мерзіміне шағым түсті. Сот ісінің негізгі мәселесі – қызмет мерзімінің оқушылардың үлгеріміне және білім берудегі әділдікке тигізетін әсері болды. 2014 жылдың 10 маусымында сот судьясы Калифорния штатының мұғалімдердің қызмет мерзімі туралы заңы «адамның санасын дүрсілтіп, ойын қозғайтын» теңсіздіктер тудырады және Калифорния Конституциясының теңдік принципін бұзады деп шешім шығарды. Алайда, бұл шешім алдын ала шағым беру арқылы күшін жойды.

Колледж профессорларының лауазымдық мерзімдеріне қатысты сын-пікірлер

Америка университет профессорлары қауымдастығы жүздеген жағдайды қарады, онда лауазымға үміткерлерге әділетсіз қараған деп айтылды. AAUP көптеген ірі және кіші университеттер мен колледждерді мұндай лауазымдық қызметтерді заңсыз пайдалану үшін айыптады. Көптеген университеттерде лауазымдық қызмет негізінен ғылыми жарияланымдар мен ғылыми гранттарға байланысты, бірақ университеттердің ресми саясаты бойынша лауазымдық қызмет ғылыми зерттеулерге, оқыту мен қоғамдық жұмыстарға байланысты. Профессордың зерттеуде үлгілі өнімділігін көрсету талабы өте жоғары. Профессордың педагогика саласындағы зерттеулері болмаса (мысалы, білім беру мектебі), рецензияланған оқу журналдарындағы мақалалар мен оқыту гранттарын алу көбінесе лауазымға үміткерлікке үлкен үлес қоса алмайды, өйткені зерттеулер профессордың өз пәнінде жаңа білім жасауға бағытталған емес. Бизнес мектептері тәжірибеге үлес қосуды да қарастырады, бірақ оны жүзеге асыру қиын, өйткені жалпы қабылданған критерийлер мен өлшемдер жоқ. Кейбір университеттерде кафедра меңгерушісі кафедраның ұсынымын жібереді. Сан-Антониодағы Техас университетінде (2008) факультет бірауыздан жеке тұлғаны лауазымға тағайындауға дауыс берді, бірақ төраға факультет қолдауына қарамастан, лауазымға тағайындалмау туралы ұсыныс жіберді. Мұндай шешімдер қатыгез саяси күреске әкелуі мүмкін. Индиана университетіндегі бір лауазымдық шайқаста, біліктілігі төмен профессор оның жоғарылауына қарсы шыққандарға зорлық-зомбылықпен қорқытқан деп айыпталды, оның әйелі қысқа уақытқа аштық жариялады, ал көптеген адамдар бүкіл кафедраны таратуға шақырды. 2010 жылдың ақпан айында Хантсвиллдегі Алабама университетінің қызметкері Эми Бишоп өзінің апелляциялық арызынан айырылғаннан кейін әріптестерін атып өлтірді. 1970 жылдан бері философ Джон Сёрл бұл практиканы "жетілді негіздемесіз" деп атап, лауазымдық қызмет жүйесіне үлкен өзгерістер енгізуді талап етті. Сёрл сыныптағы оқытуды қиындататын жарияланымға жете алмай қалған жағдайларды азайту үшін қабілетті профессорларға стандартты төрт-алты жылға қарағанда әлдеқайда ертерек лауазым беруді ұсынады. Алайда, Сёрл сонымен қатар тұрақты профессорларды жеті жылда бір рет қайта қарастыру керектігін, әйтпесе тұрақты жүйеде қорғаныс таба алатын "қабілетсіз" мұғалімдерді жоюға көмектесу керектігін айтты. Сондай-ақ, лауазым алудың салдарынан оны іздеушілердің саяси және академиялық бостандығы төмендеуі мүмкін деп айтылды – олар лауазым іздейтін саланың немесе мекеменің саяси немесе академиялық көзқарастарына сәйкес келуі керек. Мысалы, физиканың теориялық мәселелері туралы еңбегінде физик Ли Смолин "жас теориялық физиктердің ішек теориясы саласына кірмеуі – олардың мансабына қатер" дейді. Әрине, лауазымдық жолға үміткердің саяси және академиялық сәйкестігін ұзақ мерзімді демонстрация ретінде қарастыруға болады. Вирджиния университетінің климаттану ғылыми зерттеулер жөніндегі профессоры Патрик Майклс былай деп жазды: "Лауазымдық қызмет сөз бостандығын әртүрлілендіруге бағытталған мақсатына кері әсер етті. Керісінше, ол ғалымның академиялық мансабының қалыптасу кезеңінде сөз бостандығын шектейді және олардың пайдалылығын жоғалтқан парадигмаларды қолдауды талап етеді". Алайда, бұл көзқарас лауазымдық жүйеге қарсы шығуға емес, сынақ мерзімін қысқартуға бағытталған, өйткені лауазым алғаннан кейін профессорлар өз пәнінің негізгі көзқарастарына сәйкес келу қысымын сезінбейді. Көптеген ғалымдар зерттеулерін Интернет пен мультимедиялық форматта жариялаған сайын, Американың білімді қоғамдар кеңесі және Қазіргі заманғы тілдер қауымдастығы сияқты ұйымдар жоғарылау және лауазымдық критерийлерді өзгертуді ұсынды, ал кейбір университет бөлімдері желілік зерттеулердің маңыздылығын көрсету үшін осындай өзгерістер жасады. Осы сын-пікірлердің кейбірінің себебі әлемнің басқа жерлерінде лауазымдық жүйе өте сирек кездеседі және жұмысқа уақыт бойынша шектеу қойылмайды. Мысалы, ағылшын тіліндегі әлемнің қалған бөлігіндегі жүйе одақпен келісілген жалақы шкаласына негізделген, әдетте сыныптың басына қарай автоматты түрде ілгерілеумен, сәтті оқытушылар "тұрақты келісімшарттар" бойынша аяқталу мерзімі жоқ. Келесі сыныпқа өту үшін (мысалы, доценттен профессорға дейін) өтінішті тапсыру керек, ал критерийлер Солтүстік Америкадағыдай қатаң. Саймон Баттербери бұл жүйе саботажға мүмкіндікті азайтады және әлеуметтік әділдік мақсаттарын көбірек ұстанады деп санайды, тіпті "тұрақты" қызметкерлерді де кез келген уақытта жұмыстан босатуға болады.

The American Association of University Professors has handled hundreds of cases where it alleges that tenure candidates were treated unfairly. The AAUP has censured many major and minor universities and colleges for such alleged tenure abuses. Tenure at many universities depends primarily on research publications and research grants, although the universities' official policies are that tenure depends on research, teaching and service. The demand that a professor show exemplary production in research is intense. Unless a professor's research is in pedagogy (for instance within a School of Education), articles in refereed teaching journals and obtaining teaching grants often do not contribute greatly towards tenure, as the research is not focused on the professor's creating new knowledge in his or her home discipline. Business schools also consider contribution to practice, but this is difficult to implement due to a lack of generally accepted criteria and metrics. At some universities the department chairperson sends forward the department recommendation on tenure. There have been cases, such as one case at The University of Texas at San Antonio (2008), where the faculty voted unanimously to tenure an individual but the chairperson sent forward a recommendation not to grant tenure despite the faculty support. Tenure decisions can result in fierce political battles. In one tenure battle at Indiana University, an untenured professor was accused of threatening violence against those who opposed his promotion, his wife briefly went on a hunger strike, and many called for the entire department to be disbanded. In another instance in February 2010, Amy Bishop with the University of Alabama in Huntsville shot and killed colleagues after losing her appeal for tenure. Since the 1970s philosopher John Searle has called for major changes to tenure systems, calling the practice "without adequate justification." Searle suggests that to reduce publish or perish pressures that can hamper their classroom teaching, capable professors be given tenure much sooner than the standard four to six years. However, Searle also argued that tenured professors be reviewed every seven years to help eliminate "incompetent" teachers who can otherwise find refuge in the tenure system. It has also been suggested that tenure may have the effect of diminishing political and academic freedom among those seeking it – that they must appear to conform to the political or academic views of the field or the institution where they seek tenure. For example, in The Trouble with Physics, the theoretical physicist Lee Smolin says " it is practically career suicide for young theoretical physicists not to join the field of string theory ". It is certainly possible to view the tenure track as a long term demonstration of the candidate's political and academic conformity. Patrick J. Michaels, a controversial part time climate science research professor at the University of Virginia, wrote: " tenure has had the exact opposite effect as to its stated goal of diversifying free expression. Instead, it stifles free speech in the formative years of a scientist's academic career, and all but requires a track record in support of paradigms that might have outgrown their usefulness." However, this point of view would tend to argue not against the abolition of the tenure system, but the shortening of the probationary period, since after receiving tenure, professors no longer feel the pressure to conform to their discipline's mainline views. As more academics publish research in Internet and multimedia formats, organizations such as the American Council of Learned Societies and Modern Language Association have recommended changes to promotion and tenure criteria, and some university departments have made such changes to reflect the increasing importance of networked scholarship. The root of some of these criticisms is that elsewhere in the world, there are very few tenure systems, and no time limited employment. The system in the rest of the English speaking world, for example, is based on promotion up union negotiated payscales, usually with automatic advancement towards the top of a grade, with the luckier faculty members being on 'permanent contracts' with no end date. To go to the next grade (e. g. from associate professor to professor), an application must be submitted, and the criteria are as exacting as in North America. Simon Batterbury argues this system offers less opportunity for sabotage, and more adherence to social justice goals, even though 'permanent' staff members can be fired at any time.

Көрінбейтін еңбек

Академиядағы көрінбейтін еңбек (немесе көрінбейтін жұмыс) – колледж факультетінің қызметкерлері атқаратын, бірақ академиялық дәреже беру бағалауларында көбінесе ескерілмейтін жұмыс. Көрінбейтін еңбектің екі маңызды мысалы – студенттерге жетекшілік ету және университеттерде әртүрлілікті/қосушылықты қолдау. Студенттерге жетекшілік ету мен қосушылық студенттердің табысына ықпал ететін маңызды факторлар болғанымен, бұл міндеттер зерттеу нәтижелерін жариялау және гранттар тарту сияқты басқа академиялық жұмыстармен салыстырғанда, факультеттерді бағалау кезінде көбінесе төмен бағаланады. Мұндай еңбекті көбінесе маргиналданған топтардан шыққан оқытушылар атқарады. Профессорлардың көпшілігі білім беруде әртүрліліктің маңызын мойындайды, бірақ әртүрлілік пен қосушылыққа бағытталған жұмыстың көп бөлігін еркек емес, европалық емес және бірінші буыннан келген оқытушылар жүзеге асырады. Студенттер арасындағы әртүрлілік артып келеді, бірақ профессорлар арасындағы әртүрлілік өте баяу қарқынмен дамып келеді. Бұл теңсіздік маргиналданған студенттерге ұқсас тәжірибесі бар жетекшілерді іздеуге ұмтылыс жасайды, нәтижесінде аз ұлтты профессорларға кеңес беру жұмысының үлесі артады. Көрінбейтін еңбекке интерсекционалдық тәсіл де әсер етеді, өйткені бірнеше маргиналданған топка жататын профессорларға карьералық өсуге көмектеспейтін жұмыстарға қатысуға күшті қысым көрсетіледі.

Колледж профессорларының лауазымдық міндеттерін қорғау

Тұрақты қызметті қорғаушылар, Элен Шреккер және Эон Дж. Скобл сияқты, тұрақты қызметті бекітудің қазіргі жүйесіндегі кемшіліктерді және тұрақты қызметке ие профессорлардың уақытын, қауіпсіздігін және мүмкіндіктерін пайдаланудағы проблемаларды мойындайды; алайда, Скобл айтқандай, "кері жақтары айтылғаннан гөрі нашар емес, немесе [пайдасы] шығындарынан асып түседі" және ол тұрақты қызмет туралы пікір-таластың өзі академиялық бостандық арқасында мүмкін болады деп көрсетеді. "Тұрақты қызмет – ғалымдардың еркін ізденіс және әртүрлі көзқарастарды қорғаудың ең жақсы құралы", – деп жазады Скобл, "әсіресе қазіргі поляризация мен интернеттегі наразылықтың күшею кезеңінде. Оны жоюға емес, түзетуге назар аударайық". Университет профессорлық лауазымдарына талантты мамандарды тарту үшін тұрақты қызметпен қамтамасыз ету қажет, себебі көптеген салаларда жеке сектордағы жұмыс орындары айтарлықтай жоғары жалақы төлейді; Шреккердің айтуынша, профессорларға "басқа жұмыс істейтін адамдардың көпшілігі тіпті армандамайтын жұмыс орнының қауіпсіздігін" ұсыну университеттердің жеке сектормен бәсекелесуге қабілетсіздігін толықтырады: "Жоғары оқу орындары, әрине, корпорация емес және басқа салалардағы ұқсас білімі бар мамандар күтетіндей қаржылық сыйақыны ұсына алмайды". Сонымен қатар, Шреккер жалғастырады, зерттеу лауазымдарына жоғары мамандану қажет болғандықтан, олар мансап бойындағы орындалуын бағалаудың жиілігі мен қарқындылығын арттыруы керек, сондай-ақ басқа жұмыс орындары сияқты икемділік пен айналым деңгейіне ие бола алмайды, бұл тұрақты қызмет процесін қажеттілікке айналдырады: "Математик ортағасырлық ислам туралы сабақ бере алмайды, ал өнер тарихшысы органикалық химия зертханасын басқара алмайды. Сонымен қатар, жұмыс беруші мекеме мұндай өзгеріске көмектесетін қайта оқытуды ұсынуға мүмкіндігі жоқ. Тіпті ең ірі және жақсы қаржыланған мекемелердің өзі ортағасырлық исламтанушыларын және алгебралық топологтарын жыл сайын қайта бағалау және ауыстыруға ресурстар жеткіліксіз". Осылайша, академиялық қауымдастық тұрақты қызмет арқасында факультет сапасын сақтай отырып, шамадан тыс айналымнан аулақ бола алады. Бұл екі бағалаудан тұрады: біріншісі жұмысқа қабылдау кезінде, екіншісі алты жылдан кейін, олар қоғамдағы басқа салаларға қарағанда әлдеқайда қатаң және институтқа табысты үміткерлердің оларды тұрақты ұстап тұру қабілетіне жеткілікті сенімділік береді". Скоблдің сөзіне қарағанда, тұрақты қызмет академиялық бостандықты қорғау үшін маңызды: ғалымның саясаты оның факультетінің, мекемесінің немесе қаржыландырушы ұйымдардың саясатына қайшы келген жағдайларда ғана емес, сонымен қатар, ғалымның жұмысы салалық қабылданған түсініктерге қарсы жаңалықтар енгізген жағдайларда да. Оның кемшіліктері бар екенін мойындаса да, тұрақты қызмет академиялық бостандықты сақтауда маңызды рөл атқаратынын айтады. Скобл "тұрақты қызмет біліктісіз профессорларды қорғайды" деген сыншыларға қарсы анық және тікелей пікір білдіреді: "Менің пікірімше, мұндай жағдай туғанда, бұл жүйенің дұрыс жұмыс істемеуі, оны дұрыс пайдаланудың ішкі ерекшелігі емес. Дұрыс жұмыс істеу үшін біліктілігі жоқ профессорлар бастапқыда тұрақты қызметке ие болмайды. Олар: "Бірақ олар ие болады, сондықтан тұрақты қызмет жаман идея" дейді. Бірақ бұл – қызыл шамға өткеніңіз бен пойыз апатына себеп болғаныңыз үшін жүргізу жаман идея дегенмен бірдей". Білім беру құқығы саласында маманданған профессор Перри А. Зиркелдің айтуынша, жаман ұстаздарды жұмыстан шығару қиындығы үшін тұрақты қызметті кінәлау дұрыс емес; тұрақты қызметке қарамастан, ұстазды жұмыстан шығару айтарлықтай шығындарға әкеледі және тыңдаулар мен құжаттарды ұзақ дайындауды қажет етеді.

Defenders of tenure, like Ellen Schrecker and Aeon J. Skoble, generally acknowledge flaws in how tenure approvals are currently run and problems in how tenured professors might use their time, security, and power; however, as Skoble puts it, the "downsides are either not as bad as claimed, or [are] costs outweighed by the benefits"—and he points out that the very debate about tenure in which he is engaging is made possible by the academic freedom which tenure makes possible. "Tenure remains scholars' best defense of free inquiry and heterodoxy," writes Skoble, "especially in these times of heightened polarization and internet outrage. Let us focus on fixing it, not scrapping it." The job security granted by tenure is necessary to recruit talented individuals into university professorships, because in many fields private industry jobs pay significantly more; as Schrecker puts it, providing professors "the kind of job security that most other workers can only dream of" counterbalances universities' inability to compete with the private sector: "Universities, after all, are not corporations and cannot provide the kinds of financial remuneration that similarly educated individuals in other fields expect.". Furthermore, Schrecker continues, because research positions require extreme specialization, they must consolidate the frequency and intensity of performance evaluations across a given career, and they cannot have the same flexibility or turnover rates as other jobs, making the tenure process a practical necessity: "A mathematician cannot teach a class on medieval Islam, nor can an art historian run an organic chemistry lab. Moreover, there is no way that the employing institution can provide the kind of retraining that would facilitate such a transformation even the largest and most well endowed institution lacks the resources to reevaluate and replace its medieval Islamicists and algebraic topologists every year. Tenure thus lets the academic community avoid excessive turnover while still ensuring the quality of the institution's faculty. It is structured around two assessments one at hiring, the other some six years later that are far more rigorous than those elsewhere in society and give the institution enough confidence in the ability of the successful candidates to retain them on a permanent basis." According to Skoble, tenure is essential because it protects academic freedom: not only in cases in which a scholar's politics may run counter to those of their department, institution, or funding bodies, but also and most often in cases when a scholar's work innovates in ways that challenge received wisdom in the field. While stating that it has flaws, she asserts that tenure plays a crucial role in preserving academic freedom. Skoble argues categorically and plainly against critics that say "tenure protects incompetent professors": "My argument is that when this happens, it is a malfunction of the system, not an intrinsic feature of its proper use. The way it is supposed to work is that incompetent professors do not get tenure in the first place. The rebuttal is 'but they do, therefore tenure is a bad idea.' But that is like arguing that because you ran a red light and caused a train wreck, driving is a bad idea." According to Perry A. Zirkel, a professor specializing in education law, it is incorrect to blame tenure for the difficulty in firing bad teachers; regardless of tenure, firing a teacher has substantial costs and involves an extended process of hearings and documentation.