Екінші дүниежүзілік соғыстағы Филиппиннің «Форт Миллс» бекінісі

Кіріспе

Филиппиндегі Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі форт.

Форт Миллс (Коррегидор, Филиппин) – Екінші дүниежүзілік соғыстың басында АҚШ генерал-майоры Джордж Ф. Мурдың Филиппин департаментінің Манила және Субик шығанақтарының теңіз қорғанысы штаб-пәтері орналасқан жер және Филиппиндегі ең ірі жағажайлық форт болды. АҚШ Армиясының Инженерлер корпусы бұл жағажайлық артиллерия корпусының фортының көп бөлігін 1904-1910 жылдары, теңіз жағалауын қорғау бойынша Тафт бағдарламасы аясында салған. Форт 1905-1906 жылдары артиллерия басшысы болған бригадир генерал Сэмюэл Майерс Миллс-младшийдің құрметіне аталған. Бұл 1941-1942 жылдары Жапонияның Филиппинге басып кіруі және 1945 жылғы ақпанда Коррегидорды қайта басып алу кезіндегі Коррегидор шайқасының негізгі орны болды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы оқиғалардың ортасы осы форт болды.

миналы алаңдар

Манила және Субик шығанақтарында әскери және теңіз миналары орналасқан. Бұл миналық далалар су асты кемелері мен аз суға батып жүретін кемелерден басқа барлық кемелерді тоқтату мақсатында жасалған. Манила шығанағында екі бақыланатын миналық дала салынды: біреуі Коррегидордан батысқа қарай Ла Монжа аралына дейін, екіншісі Коррегидордан солтүстікке қарай Маривелес шығанағының шығысында Батан түбегіне дейін созылды. Екеуі де Коррегидордан басқарылды. Сонымен қатар, 1941 жылдың ортасында АҚШ Теңіз күштерінің жанасу миналары Маривелес шығанағы мен Ла Монжа аралының, сондай-ақ Коррегидор мен Карабао аралдарының арасына, Армия миналарымен жабылмаған шығанаққа кіру жолдарын жабу үшін орналастырылды. 1941 жылдың 16-17 желтоқсаны аралығында SS Corregidor (бұрынғы HMS Engadine) жолаушылар кемесі минаға тиіп, Коррегидор аралының жанында батып кетті. Кеме сол түні АҚШ Теңіз күштерінің жағалау патрулінен рұқсатсыз Маниладан шықты, яғни миналық дала операторлары достық кеме портынан келе жатқаны туралы ескерілмеді. Соғыс кезінде миналық даланың әдеттегі жағдайы белсенді болды, яғни олар жанасқанда жарылатын. Бұл белгіленген кеме жолындағы миналарға да қатысты болуы мүмкін. Кеме байқалғанда, кейбір мәліметтер бойынша, Теңіз жағалау қорғанысының командирі Пол Бункер полковникі миналық даланың белсенді күйінде қалуын бұйырған. Соғыс жағдайына байланысты ресми тергеу жүргізілмеді, көптеген сұрақтар жауапсыз қалды. Мысалы, кеме қай жерде батқаны әлі анықталған жоқ. АҚШ Армия офицерлері филиппин журналистеріне миналар кеме батқаннан кейін дереу қауіпсіз режимге ауыстырылғанын айтқан. Кемеде 1200-1500 адам болды, олардың көп бөлігі Минданаоға эвакуацияланып жатқан филиппин азаматтары еді. Бортта 150 филиппин армиясының қызметкері және жеті америкалық, сондай-ақ Оңтүстік Филиппиндегі күштерге өте қажет болған бірнеше 2,95 дюймдік таулық зеңбіректер болды. Үш PT катері (PT 32, PT 34 және PT 35) 282 құтқарылғандарды алып кетті, олардың арасынан жетісі кейін қайтыс болды.

Малинта туннелі

Малинта туннелі кешенінің негізгі бөлігі 1932 жылдан 1934 жылға дейін Коррегидорда салынды, құрылысы 1941 жылдың желтоқсан айында Филиппинге басып кіруге дейін жалғасты. Осы дәуірдегі АҚШ-тың көптеген бекіністерінде тек шағын жер асты құрылыстары болды, ал бұл туннель кешені АҚШ жағалау қорғаныс жүйесіндегі ең ірісі болды. Вашингтон теңіз келісімінің жаңа бекіністер салуға тыйым салғандықтан, кешеннің көп бөлігі қаражатсыз, білікті емес жұмыстар үшін филиппиндық сотталғандардың еңбегімен және жоюға тиіс жарылғыш заттарды пайдаланып салынды. Қоршау кезінде Малинта туннелі Филиппин үкіметінің, әскери жоғары штабтың, медициналық қызметкерлердің және көптеген азаматтардың сақталуы үшін маңызды болып табылды.

Кіріспе

1930 жылдардың аяғынан 1942 жылғы капитуляцияға дейін Форт-Миллсте GPF зеңбіректері үшін бірнеше батареялар салынды. Бұл, 92-ші жағалау артиллериясы сияқты "трактормен буксирленетін" бөлімшелерде қолдану үшін жағалау артиллерия корпусы қабылдаған жылжымалы далалық зеңбіректер болды. Олардың кем дегенде бірнешеуі 1921 жылы 59-шы жағалау артиллериясының аралдарға ауысуымен Филиппинге жеткізілді. 22 зеңбіректі орналастыруға арналған 9 батарея салынды. 1941 жылдың 26 шілдесінде генерал-лейтенант Дуглас Макартур қайтадан әрекетке кірістіріліп, Қиыр Шығыстағы АҚШ әскерлерінің (USAFFE) қолбасшысы болып тағайындалды, оның құрамына Филиппин скауттары және Филиппин Ұлттық Армиясы кірді. Макартур 1935 жылдан 1937 жылға дейін Филиппин фельдмаршалы ретінде Филиппин күштерінің ресми кеңесшісі болды және осы кезеңнен кейін АҚШ армиясынан зейнетке шыққаннан бастап азаматтық қызметін жалғастырды.

Қоршау басталады

Жапония 1941 жылғы 7 желтоқсанда Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін бірнеше күн өткен соң, АҚШ-ты соғысқа бастағаннан кейін, Солтүстік Лузонға басып кірді. Олар жылдам ілгеріледі, сонымен қатар басқа да жерлерге де десант шығарды, атап айтқанда, 12 желтоқсанда Оңтүстік-Шығыс Лузондағы Легаспиге, 20 желтоқсанда Минданаодағы Даваоға және 22 желтоқсанда Лингаен шығанағына. 1941 жылғы 26 желтоқсанда Манила ашық қала деп жарияланды, ал Филиппин үкіметі мен МакАртур штабы Малинта туннеліне эвакуацияланды. Эвакуация кезінде 30 желтоқсанда туннельдің сыртында Филиппин президенті Мануэль Кесонның екінші мерзіміне қайта сайлану салтанаты өтті. Жапондықтар 1942 жылғы 2 қаңтарда Манилаға кірді. Бес күннен кейін АҚШ және Филиппин күштері Коррегидордың солтүстік-батысындағы Батан түбегіне шегінісіп, оны қорғауға дайындалды. Филиппиннің солтүстігінде тек Батан, Коррегидор және Хьюз, Франк және Драм бекіністері ғана одақтастардың қолында қалды. Бұл жағдай соғысқа дейінгі «Оранж-3» жоспарында болжалған болатын, онда Филиппиндегі күштер Манила шығанағының аузында алты ай бойы тұруға тиіс еді. Осы уақытқа дейін АҚШ-тан көмек келмек деп күтілді. Генерал МакАртур «Көгілдір жауын» жоспары бойынша Филиппинді одан да агрессивті қорғауға үміттенеді және АҚШ соғысқа кірер алдында біршама күш-жігер жинады, бірақ 1941 жылғы желтоқсандағы жапондықтардың жылдам ілгерілеуі бұл жоспарды күштен шығарды. Сонымен қатар, Тынық мұхиты флотының көптеген соғыс кемелері Перл-Харборда қирады немесе зақымдалды, ал жапондықтар Оңтүстік-Шығыс Азияның бірнеше аймақтарында күткеннен әлдеқайда жылдам ілгеріледі, сондықтан көмек ұйымдастырылмады. Филиппиндықтар АҚШ қолдауымен кең ауқымды партизандық операциялар жүргізгенімен, АҚШ күштері 1944 жылғы қазанда Лейте шығанағына шабуыл жасағанға дейін Филиппинге күшпен қайта оралмады. МакАртурдың «Көгілдір жауын» жоспарының бір бөлігі – Ішкі теңіздер жобасы, мақсаты күштерін жабдықтау үшін кемелер жүретін бағытты қорғау еді. Бұл жобаның бір бөлігі Филиппин одақтастық күштерін күшейту және олардың орталық Филиппинде жағалау артиллериялық қаруларын орналастыруы болды. 1940-1941 жылдары Филиппинге сегіз теміржол және 24 GPF қару-жарағы жеткізілді, олар экипажсыз болды, себебі оларды жергілікті жұмысшылар пайдалануға тиіс еді. 8 дюймдік зеңбіректер 1941 жылғы желтоқсанда жапондықтардың шабуылына қарсы тұру үшін солтүстікке жіберілді, бірақ олардың алтауы әуе шабуылынан жойылды. Бір зеңбірек 1942 жылғы наурызда Коррегидордағы RJ 43 батареясы ретінде бекітілген орынға орнатылды; екіншісі Багакта, Батан қаласында болған болуы мүмкін. Коррегидордағы зеңбірек тек бес сынақ оғын атты, содан кейін экипаж болмағандықтан пайдаланылмады және бомбалау немесе оқ жаудырудан құлап кетті. Батан зеңбірегінің тарихы белгісіз. 24 155 мм GPF зеңбірегінің көпшілігі немесе барлығы Коррегидорда және/немесе Батаанда орналастырылды.

The Japanese invaded northern Luzon a few days after the attack on Pearl Harbor on 7 December 1941 that brought the US into the war. They advanced rapidly, with other landings elsewhere, notably at Legazpi in southeast Luzon on 12 December, Davao on Mindanao on 20 December, and Lingayen Gulf on 22 December. On 26 December 1941 Manila was declared an open city, with the Philippine government and MacArthur's headquarters evacuated to the Malinta Tunnel. Amid the evacuations, a re inauguration ceremony for Philippine President Manuel Quezon's second term was held just outside the tunnel on 30 December. The Japanese entered Manila on 2 January 1942. Five days later the U. S. and Philippine forces completed a fighting withdrawal to the Bataan peninsula, northwest of Corregidor, and prepared to defend it. In the northern Philippines, this left only Bataan, Corregidor, and Forts Hughes, Frank, and Drum in Allied hands. This situation had been anticipated in the prewar War Plan Orange 3, under which the forces in the Philippines were expected to hold out at the mouth of Manila Bay for six months. By that time it was anticipated that a relief expedition from the U. S. might arrive. General MacArthur had hoped to defend the Philippines more aggressively under the Rainbow Plan, and was able to get some reinforcements in the months prior to the U. S. entering the war, but this fell apart with the rapid Japanese advance in December 1941. And, with almost all of the Pacific Fleet's battleships sunk or damaged at Pearl Harbor, and the Japanese advancing in several parts of Southeast Asia at a much greater rate than expected, no relief was organized. Although extensive guerrilla operations were conducted by Filipinos with U. S. support, U. S. forces did not return to the Philippines in strength until the invasion of Leyte Gulf in October 1944. One aspect of MacArthur's Rainbow Plan was the Inland Seas Project, intended to defend a shipping route to keep his forces supplied. Part of this was a buildup of Philippine Commonwealth forces, and a projected deployment of coast artillery weapons manned by them in the central Philippines. In 1940 41 eight railway guns and 24 GPF guns were delivered to the Philippines, without crews as they were to be locally manned. The 8 inch guns were sent north in December 1941 to engage the invading Japanese forces, but six of them were destroyed by air attack. One gun was eventually placed on a fixed mount as Battery RJ 43 on Corregidor in March 1942; the other may have been at Bagac, Bataan. Reportedly the Corregidor gun fired only five proof rounds, then went unused for lack of a crew until knocked off its mount by bombing or shelling. The history of the Bataan gun is unknown. Most or all of the 24 155 mm GPF guns were eventually deployed at Corregidor and/or Bataan.

Батанның құлауы

АҚШ және филиппин әскерлері ақпан айының соңына дейін Батаанды қорғауда сәттілікке жеткенімен, олардың 50 пайызы қаза тапты, шаршап, нашар жарақтандырылды. Сонымен қатар, 15 ақпанда Сингапурдың британдық бекінісі тапсырылды, ал жапондықтар Голландтың Шығыс Индиясының бірнеше маңызды аралдарын басып алды, бұл Филиппинге күш жіберуге тосқауыл болды. Филиппин президенті Мануэль Кесон отбасымен және жоғары лауазымды шенеуніктермен бірге 20 ақпанда «Свордфиш» суасты қайығымен Филиппиннің оңтүстігіне эвакуацияланды. Президент Франклин Д. Рузвельт Макартурға оны тұтқындаудан сақтап қалу және одан әрі операцияларды басқару үшін Австралияға көшуді бұйырды. Ол 1942 жылғы 12 наурызда Коррегидордан PT катерімен Минданаоға, содан кейін әуемен сапарын аяқтады. 20 наурызда ол «Мен қайтып келемін» деген танымал сөздермен сөз сөйледі. Ол генерал-лейтенант Джонатан М. Уэйнрайт IV-ті Филиппиндегі бағынышты қолбасшылыққа қалдырып, ол (Макартур) Филиппинге Австралиядан басшылық ететінін айтты. Алайда, ол Вашингтонға бұл келісім туралы хабарламады, ал Вашингтон Уэйнрайттың басқаруын күткен. 20 наурызда ғана армия штабының бастығы генерал Джордж Маршаллдың хабарымен Уэйнрайттың өкілеттігінің көлемі және Макартурдан тәуелсіздігінің деңгейі нақтыланды. Жапондықтар наурыз айында Батаандағы күштерін 240 мм гаубицалар мен ұшақтармен күшейтіп, 3 сәуірде шабуылға дайындалды. Шабуыл бес сағаттық әуе және артиллериялық оқшаудан басталды, ол одақтастардың көптеген қорғаныс позицияларын қиратты және қорғаушыларды дүрліксітті; үш күндік шабуыл оларды көптеген бағыттарда кері шегіндірді. 6 сәуірде АҚШ және филиппин әскерлері қарсы шабуылға тырысты, бірақ жапондықтардың жаңа шабуылына тап болып, одақтастарды одан да артқа тартты. Келесі екі күнде көптеген одақтас бөлімдері ыдырады, ал 9 сәуірде Батаандағы одақтас күштері капитуляциялады. Шамамен 2000 адам Коррегидорға жетті, ал 78 000-ға жуығы жапондықтардың тұтқынына айналып, Батан өлім жолымен Лусонның солтүстігіндегі лагерьлерге ауыстырылды.

Although the US and Filipino forces achieved success in defending Bataan through the end of February, they had taken 50 percent casualties and were worn out and poorly supplied. Also, the British fortress of Singapore had surrendered on 15 February, and the Japanese had taken several major islands of the Dutch East Indies, essentially preventing any reinforcement of the Philippines. Philippine President Manuel Quezon, with his family and senior officials, was evacuated to the southern Philippines by the submarine Swordfish on 20 February. MacArthur was ordered by President Franklin D. Roosevelt to relocate to Australia to prevent his capture and to direct further operations. He departed Corregidor on 12 March 1942, initially by PT boat to Mindanao, completing his journey by air. On 20 March he made a speech with the famous phrase "I shall return". He left Lieutenant General Jonathan M. Wainwright IV in a subordinate command in the Philippines, telling the key officers there that he (MacArthur) would control the Philippines from Australia. However, he neglected to inform Washington of this arrangement, and Washington intended Wainwright to be in charge. It was not until 20 March that the extent of Wainwright's authority and degree of independence from MacArthur was clarified by a message from General George C. Marshall, the Army chief of staff. The Japanese in Bataan received substantial reinforcements and replacements in March, including 240 mm howitzers and aircraft, and prepared for an offensive scheduled for 3 April. It started with a five hour air and artillery bombardment that destroyed many of the Allied defensive positions and stunned the defenders; a three day assault threw them back along much of the line. On 6 April the US and Filipino forces attempted a counterattack, which ran into a fresh Japanese attack that eventually threw the Allies further back. Over the next two days many Allied units disintegrated, and on 9 April the Allied forces on Bataan surrendered. About 2,000 stragglers made it to Corregidor, while about 78,000 became prisoners of the Japanese and were transferred to camps in northern Luzon on the Bataan Death March.

Коррегидордың құлауы

Коррегидор 1941 жылдың 29 желтоқсанынан бері үзіліссіз бомбалауға ұшырады. Аралдағы азық-түлік пен су жетіспеді, ал қорғаушылар әлсіреп қалды. Жапондықтар 9 сәуірде Батан құлағаннан кейін дереу Коррегидорды артиллериямен бомбалады. Бір күндік оқшау бомбалаудың келтірген зияны барлық алдыңғы бомбалау шабуылдарының жиынтығына тең болды делінеді. Дегенмен, 155 мм GPF батареясының бастапқы жауабынан кейін генерал-лейтенант Уэйнрайт үш күнге қарсы оқ атуды тыйым салды, себебі Батаанда жараланған тұтқындар болуы мүмкін деп қорқып, олардың қаза болуына қатысты. Жапондық ұшақтар 614 рейс жасап, жалпы салмағы 365 тонна жарылғыш заттан тұратын 1701 бомба тастады. Әуе шабуылына тоғыз гаубица, отыз төрт гаубица және 32 басқа артиллериялық құрал қосылды, олар күні-түні Коррегидорды атқылады. Тек 4 мамырда ғана Коррегидорға 16 000-нан астам снаряд тиді. Франк және Драм бекіністері 6 ақпаннан бастап Кавите жағалауындағы Пико де Лоро төбелерінен жапондық артиллерия күштерінің күшейіп келе жатқан күшімен бомбаланды. 1942 жылдың 3 ақпанында Троут 3 500 дана 3 дюймдік зениттік оқ-дәрімен Коррегидорға келді. Пошта мен маңызды құжаттармен бірге Троут бұрын Филиппиндегі банктерден алынған 20 тонна алтын мен күміспен жүктелді. Сәуірдің соңында Коррегидордың негізгі электр станциясы көп жағдайда жұмыс істеуге жарамсыз болды. Ол жоғалып бара жатқан оқ-дәрі батареяларының оқ-дәрі көтергіштері үшін қажет болды, олар бензинмен жұмыс істейтін генераторлары болғанмен, отынды үнемдеуге тура келді. Малинта туннелінің өз генераторлары болды, бірақ кейде олар да істен шығатын. Жоғары бұрышты артиллерия мен ұшақтардың бомбалауы Коррегидордың барлық ірі қаруларының тиімділігін бірте-бірте жойды, олардың журналдар мен генераторлардан басқа ешқандай қорғанысы болмады. Батарея Гирри мен Батарея Уэйдің минометтері соңғы күндерге дейін жақсырақ болды; олардың батареялық орналасуы оқ-дәріні көтеру үшін электр қуатын қажет етпеді. Алайда, Батарея Уэй кем дегенде бірнеше жылдан бері қызметтен шығып қалған еді; тек үш миномет қызметке қайта жарақтандырылды, олар да 28 сәуірге дейін емес, ал 5 мамырға дейін екеуі де істен шықты. Сонымен қатар, жарылғыш снарядтар жетіспеді, ал броньды тесуші снарядтарды бірден жарылғыштық үшін бейімдеу күніне 25 снарядты ғана алуға мүмкіндік берді. 2 мамырда 240 мм снаряд Батарея Гирридің бір журналына еніп, жарылыс салдарынан батарея толығымен істен шықты, бір миномет батареядан ұшып кетті, ал екінші миномет басқа журналдың ішіне толығымен кіріктірілді. Порт бекіністерінің ішінде Форт Драмның мұнаралары ғана шабуылға төтеп бере алмады; олар бекіністің басқа бөліктеріне зақым келгеніне қарамастан, берілуге дейін әрекет етті. 4 мамыр күні түнде Австралияға патрульдік сапардан оралған су асты кемесі 25 адамды эвакуациялады. Жолаушылардың арасында әлі тірі барлық армия, флот және теңіз әскерлерінің толық тізімін алып жүрген полковник Констант Ирвин, қаржы есептері бар қаржы офицері полковник Роял Г. Дженкс, генерал-инспектор полковник Милтон А. Хилл, тағы 3 армия және 6 флот офицері, сондай-ақ шамамен 13 медбике болды. Коррегидордан жіберілген жүк ішінде Филиппинден соңғы рет шыққан бірнеше сөмке пошта, сондай-ақ "USAFFE және USFIP-тің көптеген жазбалары мен бұйрықтары" болды. Бомбалау 5 мамырға дейін күшейді, ал жапондықтар сол түні жағаға қонды. Олардың алғашқы қону орны аралдың шығыс жағында, Киндли полигонының солтүстігінде болды. Бұл олардың мақсатынан шығысқа қарай, жаяу әскер мен кавалерия нүктелерінің арасында орналасқан, ағымның дұрыс есептелмегенінен туындады. 4-ші теңізшілер полкі жер күштерін үйлестірді, оларға көптеген жауынгерлер мен теңізшілер кірді, олар жер шайқасына дайын емес қолдау бөлімшелерінен шыққан, олардың көпшілігі Батааннан қашып шыққандар еді. Бірнеше жағалаулық артиллерия және зениттік батареялар өз экипаждарын жер күштері ретінде босату үшін тасталды. Полк құрамында 229 офицер мен 3 770 сарбаз болды, олардың шамамен 1 500-і АҚШ теңізшілері еді. Жапондықтар 5 мамыр түнінде шамамен 2300-де жағаға қонды, жағалауды қорғау үшін 75 мм және 37 мм-лік пуляларды қолданып, оларға ауыр зиян келтірді. Кем дегенде үш 155 мм-лік пуля да әлі де қолданыста болды. Алайда, 0130-да жапондықтар Денвер батареясын басып алды, 0400-ге дейін одақтастардың үш қарсы шабуылын кері қайтарды. Таң атқанда, шамамен 0440, тағы да шабуылдаушы баржалар байқалды және Форт Драмның 14 дюймдік (356 мм) гаубицаларынан оттық қолдау сұралды. Түтін баржаларды жасырып тұрса да, Форт Драмға "Сіз бен Кабкабеннің арасындағы кез-келген жерге" (Батаанда) оқ атуды тапсырды, ал шабуыл бағыты бойынша 100-ден астам снаряд атылды. Барлық порт бекіністері берілуге кіргенімен, генерал Уэйнрайт Оңтүстік Филиппиндегі әскерлерді берілуден сақтауға бар күшін салды. Ол оларды Коррегидорды бергенге дейін Мэкартурдың тікелей бағынысына беру туралы бұйрық берді. Алайда, жапондықтар аралдағы барлық американдық және филиппин әскерлерін қосуды талап етті және осы шаралар қабылданғанша шабуылды тоқтатпайтындарын мәлімдеді. Уэйнрайт бұл Коррегидор мен басқа бекіністерден 10 000-ға жуық тұтқындарды жапондықтар атқылауын бастауы мүмкін деген қорықпады, сондықтан ол барлық күштерді берілуге бұйрық берді. Оңтүстіктегі бөлімдер Батаан мен Коррегидордағылардан қарағанда жабдықталу және қарсылық көрсету үшін жақсырақ жағдайда болды, ал олардың командирлері Уэйнрайттың берілу бұйрығын мәжбүрліктің нәтижесі деп сенді. Барлық аралдар берілгенін жапондықтар 9 маусымда ғана қабылдады. Кейбір бөлімдер берілген жоқ, олар 1945 жылдың басында жапондықтардың көпшілігі өлтірілген немесе тұтқынға алынғанға дейін жалғасқан партизандық операцияларының ядросына айналды, Мэкартурдың 1944 жылдың қазанында Филиппиндерге күшпен оралуынан кейін. Жапонияның Филиппиндерді басып алуы АҚШ тарихындағы ең ауыр әскери жеңіліс деп есептеледі. Шамамен 23 000 американдық әскери қызметкерлері қаза тапты немесе тұтқынға алынды, ал филиппин сарбаздары қаза тапты немесе тұтқынға алынды, олардың саны шамамен 100 000-ға жетті. Филиппин, Бирма және Голланд Индонезиясы Жапондықтардың Екінші дүниежүзілік соғыста басып алған соңғы ірі аумақтары болды, олардың барлығы 1942 жылдың басында басып алынды. Коррегидор берілгенде, Корал теңізіндегі шайқас жүріп жатты, ол Порт-Морсбиді (Жаңа Гвинея) теңізден басып алуға жасалған жапондықтардың әрекетін кері қайтарды. 9 маусымдағы соңғы берілуге дейін Мидуэй шайқасы аяқталды, ол төрт ірі әуе кемесінің жоғалуымен және жүздеген дағдылы ұшқыштармен Жапонияның теңіз күшін әлсіретті. Бұл екі жеңіс АҚШ теңіз күшіне де қымбатқа келді, екі әуе кемесі жоғалып, бірақ АҚШ өз кемелерін ауыстыра алды және көбірек ұшқыштарды даярлай алды, ал Жапония көбінесе мұны тиімді істей алмады.

Corregidor had been bombed intermittently since 29 December 1941. Supplies on the island were short, with food and water severely rationed and the defenders correspondingly weakened. Japanese artillery bombardment of Corregidor began immediately after the fall of Bataan on 9 April. It became intense over the next few weeks as more guns were brought up, and one day's shelling was said to equal all the bombing raids combined in damage inflicted. However, after an initial response from a 155 mm GPF battery, Lt. Gen. Wainwright prohibited counterbattery fire for three days, fearing there were wounded POWs on Bataan who might be killed. Japanese aircraft flew 614 missions, dropping 1,701 bombs totaling some 365 tons of explosive. Joining the aerial bombardment were nine howitzers, thirty four howitzers, and 32 other artillery pieces, which pounded Corregidor day and night. It was estimated that on 4 May alone, more than 16,000 shells hit Corregidor. Forts Frank and Drum had been bombarded from the Pico de Loro hills on the Cavite shore since 6 February by a gradually increasing Japanese artillery force. On 3 February 1942 Trout arrived at Corregidor with 3,500 rounds of 3 inch anti aircraft ammunition. Along with mail and important documents, Trout was loaded with 20 tons of gold and silver previously removed from banks in the Philippines before departing. By the end of April Corregidor's main power plant was too damaged to function most of the time. This was needed for the ammunition hoists of the disappearing gun batteries, which had gasoline powered generators but for which fuel could not be spared. The Malinta Tunnel had its own generators, but sometimes these failed too. The bombardment by high angle artillery and aircraft gradually destroyed the utility of almost all of Corregidor's big guns, which had no overhead protection except for magazines and generators. The mortars of Battery Geary and Battery Way fared better until near the end; their battery arrangement did not require electric power for ammunition hoists. However, Battery Way at least had been out of service for years; only three mortars were restored to service and these not until 28 April, and by 5 May two of these were out of action. There was also a shortage of high explosive shells, and adapting the armor piercing shells for instantaneous detonation was time consuming at only 25 shells per day. On 2 May a 240 mm shell penetrated one of Battery Geary's magazines; the resulting explosion put the entire battery out of action, blowing one mortar from the battery and embedding another mortar entirely inside another magazine. Among the harbor forts, only Fort Drum's turrets proved impregnable to attack; they remained in action until the surrender despite damage to other parts of the fort. On the night of 4 May a submarine returning to Australia from patrol evacuated 25 persons. Among the passengers were Colonel Constant Irwin, who carried a complete roster of all Army, Navy, and Marine personnel still alive; Col. Royal G. Jenks, a finance officer, with financial accounts; Col. Milton A. Hill, the inspector general, 3 other Army and 6 Navy officers, and about 13 nurses. Included in the cargo sent from Corregidor were several bags of mail, the last to go out of the Philippines, and "many USAFFE and USFIP records and orders". The bombardment increased in intensity through 5 May, and the Japanese landed that night. Their initial landing was near the east end of the island, north of Kindley Field, the airstrip. This was somewhat east of their objective, which was between Infantry Point and Cavalry Point, due to a miscalculation of the current. The 4th Marine Regiment coordinated the ground forces, which included many soldiers and sailors from support units untrained in ground combat, many of them escapees from Bataan. Several coast artillery and antiaircraft batteries were abandoned to free their crews as ground forces. Of 229 officers and 3,770 enlisted men attached to the regiment, only around 1,500 were US Marines. The Japanese landed on the night of 5 May about 2300, with 75 mm and 37 mm guns deployed for beach defense reportedly causing them heavy casualties. At least three of the 155 mm guns were also still in action. However, by 0130 the Japanese captured Battery Denver, turning back three Allied counterattacks by 0400. At dawn, around 0440, more invasion barges were spotted and fire support from Fort Drum's 14 inch (356 mm) guns was requested. Although smoke obscured the barges, Fort Drum was directed to fire "anywhere between you and Cabcaben" (in Bataan), and over 100 rounds were fired on the invasion route. Although all the harbor forts were included in the surrender, General Wainwright made every effort to avoid surrendering the troops in the southern Philippines. He sent an order placing them directly under MacArthur just before surrendering Corregidor. However, the Japanese insisted that all US and Filipino forces in the islands be included, and stated they would not cease offensive operations until that took place. Wainwright believed this meant they might start executing the 10,000 or so prisoners from Corregidor and the other forts, so he ordered the surrender of all forces. The units in the south were in much better positions for both supplies and continued resistance than those at Bataan or Corregidor were, and their commanders believed Wainwright's surrender orders were made under duress. It was not until 9 June that the Japanese accepted that all of the islands had surrendered. Some units never did surrender, and became nuclei for guerrilla operations that continued until the Japanese were mostly killed or captured in early 1945, following MacArthur's return to the Philippines in force in October 1944. The conquest of the Philippines by Japan is often considered the worst military defeat in United States history. About 23,000 American military personnel were killed or captured, while Filipino soldiers killed or captured totaled around 100,000. The Philippines, Burma, and the Dutch East Indies were the last major territories the Japanese invaded in World War II, all captured in early 1942. As Corregidor surrendered, the Battle of the Coral Sea was in progress, turning back a Japanese attempt to seize Port Moresby, New Guinea by sea. By the final surrender on 9 June, the Battle of Midway was over, blunting Japan's naval strength with the loss of four large aircraft carriers and hundreds of skilled pilots. Both of these victories were costly to the US Navy as well, with two aircraft carriers lost, but the United States could replace their ships and train more pilots, and Japan, for the most part, could not do so adequately.

Коррегидорды қайтадан басып алу

АҚШ әскерлері 1944 жылдың 20 қазанында Лейтеде ірі шабуыл бастап Филиппинге қайта оралды, ал генерал Макартур жақын арада "Мен келдім" деп мәлімдеді. 23-26 қазан күндері Жапон императорлық теңіз күштері Лейте шығанағы шайқасында, соғыстың ең ірі теңіз шайқасында, шабуыл жасаған флотқа шабуыл жасады, бірақ ауыр шығындармен кері шегінді. 1945 жылдың ақпан айының басына қарай Манила аймағының көп бөлігі және Батанның бір бөлігі бақылауға алынды. Манила шығанағын кеме қатынасы үшін қайта ашуға ең үлкен кедергі – Коррегидор аралы болды. Аралды қайта басып алу үшін қауіпті операция жоспарланды. Шабуыл 16 ақпанға белгіленді. Әуе шабуылы 22 қаңтарда, ал теңіз шабуылы 13 ақпанда басталды. Аралда парашютпен түсуге ең қолайлы орын – пайдаланылмаған Киндли әуежайы еді. Бірақ бұл десантшыларды қауіпті жағдайға түсіретін еді, сондықтан жоспарлаушылар аралдың батыс бөлігіндегі Топсайдқа түсіп, аралдың биік жерін бірден басып алуға шешім қабылдады. Бар болғаны екі ғана лайықты түсу алаңы болды: парад алаңы және бұрынғы гольф алаңы. Әрбір ұшақ барлық десантшылар мен жабдықтарды осы кішкентай аумақтарға түсіру үшін екі-үш рет ұшуы керек еді. Сондай-ақ, түсіруді кем дегенде төрт сағат үзіліспен екі кезеңге бөлу қажет болды. Әрбір кезеңде күшейтілген батальон тасымалданатын еді, ал 17-сі күні полк ұрыс тобының қалған бөлігін жеткізу жоспарланған. Жалпы жоспар бойынша, бірінші әуе десанты 08:30-да, теңіз десанты 10:30-да және екінші әуе десанты 12:15-те жүзеге асырылуы керек еді. Әуе десант күші – лейтенант-полковник Джордж М. Джонстың 503-ші парашюттік полк ұрыс тобы. 503-ші PRCT десант күшіне 503-ші парашюттік жаяу әскер полкі, Co. C, 161-ші әуе инженериялық батальоны және 75 мм пакеттік гаубицалары бар 462-ші парашюттік далалық артиллерия батальонының бөлімшелері кірді. Олар 317-ші әскер тасымалдаушы тобының C-47 ұшақтарымен әуе көлігімен тасымалданды. Теңіз десантын 24-ші жаяу әскер дивизиясының 34-ші жаяу әскер полкінің күшейтілген 3-ші батальоны жүргізді, олар 592-ші инженерлік қайық және 2-ші инженерлік арнайы бригаданың жағалау полкінің механикалық десанттық кемелерімен (LCM) тасымалданды. Жапон күштерінің саны 850-ге жуық деп есептелді. Шындығында, аралда негізінен капитан Акира Итагаки басқаратын Жапон теңіз күштерінің 5000-ге жуық әскери қызметкері болды. Күтпегендей, жапон күштерін бастапқыда төмен бағалау үлкен проблемаға айналмады. Әуе десанты 1945 жылдың 16 ақпанында сағат 08:33-те жоспарланған уақытта басталды. Олар күтпеген шабуыл жасады және жапон қарсыласы әлсіз болды. Алайда, жоспарланғаннан жоғары биіктікте және күшті желдің салдарынан, сондай-ақ кішкентай түсу аймақтарынан 25 пайыз жарақат алу мүмкіндігі туды. Көптеген әскерлер түсу аймақтарынан тыс, орманды немесе тасты жерлерге, қираған ғимараттар мен қару батареяларына қонды. Бір топ десантшылар жапон командирі де бар бақылау бекетіне қонды және оны өлтірді. Сан-Хоседегі Боттомсайдтың оңтүстік жағалауында 10:30-да жасалған теңіз десанты да жер миналарына тап болғанына қарамастан сәтті аяқталды. Малинта төбесінің беті жарты сағат ішінде басып алынды, бірақ көптеген жапондықтар оның астындағы Малинта туннелінде қалды. Екінші парашют десанты 12:40-та түсті, бірінші десанттан әлдеқайда аз жарақат алды. Алайда, шабуылдың сәттілігіне байланысты 503-ші дивизия командирі 17-сі күні жоспарланған десантты тоқтатып, қалған десантты теңіз арқылы жеткізуге шешім қабылдады. Коррегидордағы біріккен күштер "Rock Force" деп аталды. Жапондықтар соғыстың осы кезеңінде банзай шабуылдарын жасады, бұл көбінесе өздерінің шығындарын арттырды. Жапондықтарды берілуге көндіруге әрекеттер жасалды, бірақ азда ғана адам берілді. Жапондықтар кем дегенде үш рет американдық әскерлердің жанында оқ-дәрі қоймаларын жарып, әдетте шабуыл жасады, бірақ бұл тактика американдықтардан гөрі жапондықтарды көбірек өлтірді. Олардың ең таңғажарлығы – 21 ақпан күні түнде Малинта туннелінде көп мөлшерде жарылғыш заттарды жару болды. Бұл оқиғаның мақсаты Малинта төбесінде және оның маңындағы американдықтарды дүрліккітіп, туннельдегі күштің аралдың құйрығына қарай шығысқа қашуына мүмкіндік беру болды. Алайда жарылыс жоспарланғаннан да күшті болды, бірақ туннельдегі шамамен 2000 жапондықтың бірнеше жүзі өздерінің негізгі күштеріне қосыла алды. Екі күннен кейін Малинта төбесін тағы да жарылыстар сілкінді, бұл, мүмкін, оның қалған қорғаушыларының өз-өзіне қол жұмсауы болды.

US forces returned to the Philippines in a major invasion at Leyte beginning on 20 October 1944, with General MacArthur soon declaring "I have returned". The Imperial Japanese Navy attacked the invasion fleet on 23–26 October in the Battle of Leyte Gulf, the largest naval battle of the war, but were repulsed with heavy losses. By early February 1945 much of the Manila area and part of Bataan had been secured. Corregidor was the biggest obstacle to reopening Manila Bay to shipping. A risky operation to recapture the island via near simultaneous airborne and amphibious assault was devised. The invasion was set for 16 February. Air bombardment began on 22 January, and naval bombardment on 13 February. The easiest place for a parachute drop on the island was Kindley Field, the disused airstrip. However, this would put the paratroops in an exposed position, and planners decided to immediately seize the island's high ground with a drop on Topside, the western part of the island. Only two barely adequate drop zones were available: the parade ground and the former golf course. Each plane would have to make two or three passes to unload all of the paratroopers and equipment on these small areas. The drop would also have to be divided into two lifts, separated by at least four hours. Each lift could carry a reinforced battalion, and another drop was planned for the 17th to deliver the remainder of the regimental combat team. The overall plan was for the first airborne assault at 0830, the amphibious landing at 1030, and the second airborne lift at 1215. The airborne force was the 503rd Parachute Regimental Combat Team of Lieutenant Colonel George M. Jones. The 503rd PRCT drop force included the 503rd Parachute Infantry Regiment, Co. C, 161st Airborne Engineer Battalion, and elements of the 462nd Parachute Field Artillery Battalion with 75 mm pack howitzers. They were airlifted by C 47 aircraft of the 317th Troop Carrier Group. The amphibious assault was by the reinforced 3rd Battalion, 34th Infantry Regiment of the 24th Infantry Division, carried by Landing Craft Mechanized (LCMs) of the 592nd Engineer Boat and Shore Regiment of the 2nd Engineer Special Brigade. Japanese forces were estimated at 850. There were actually about 5,000 Japanese military personnel on the island, primarily naval forces under Japanese Navy Captain Akira Itagaki. Surprisingly, the low initial estimate of Japanese strength did not become a major problem. The airborne assault began on schedule at 0833 on 16 February 1945. It achieved surprise and Japanese resistance was light. However, a higher drop altitude and stronger winds than planned, combined with the small drop zones, resulted in a 25 percent injury rate. Many troops landed outside the drop zones in wooded or rocky areas, or on ruined buildings and gun batteries. One group of paratroopers landed on an observation post that included the Japanese commander, and killed him. The amphibious assault at 1030 on the south shore of Bottomside at San Jose was also successful, despite encountering land mines. The surface of Malinta Hill was captured in half an hour, although numerous Japanese remained in the Malinta Tunnel below it. The second paratroop lift dropped at 1240, with a much lower injury rate than the first lift. However, due to the success of the attack, the commander of the 503rd decided to cancel the drop scheduled for the 17th, and bring the remaining paratroops in by sea. The combined forces on Corregidor became known as "Rock Force". The Japanese occasionally made banzai charges at this point in the war, which mainly succeeded in increasing their own casualties. There were attempts made to persuade the Japanese to surrender, but few did so. On at least three occasions the Japanese were able to detonate ammunition caches near American troops, usually followed by an attack, though these tactics killed more Japanese than Americans. The most spectacular of these was the detonation of a large amount of explosives in the Malinta Tunnel on the night of 21 February. Apparently the intention was to shock the Americans on and near Malinta Hill and allow the force in the tunnel to escape eastward to the island's tail. However, it appeared that the explosion was larger than intended, though perhaps several hundred Japanese out of an estimated 2,000 in the tunnel were able to join their main force on the tail. Two nights later more explosions shook Malinta Hill, probably the suicide of its remaining defenders.

Тудың сақталған бөлшектері

1942 жылы 6 мамырда капитулацияға тап болмас бұрын, 59-шы жағалау артиллериясының және жағалау қорғанысының командирі полковник Пол Бункер генерал Уэйнрайттың бұйрығымен Коррегидордың туын түсіріп, жапондықтарға бермеу үшін өртеп жіберді, орнына ақ ту тікті. Ол американдық тудың бір бөлігін киіміне тігіп алды. 1942 жылдың 10 маусымында Манила қаласындағы Билибид түрмесінің госпиталінде Бункер полковник Дельберт Аусмусты шақырып алып, тудың қалдығын екіге бөлді де, бір бөлігін Аусмусқа тапсырды. Ол полковник Аусмусқа түрме лагерінен аман шығуға үміті жоқ екенін және Аусмустың міндеті – тудың бөлігін Соғыс министріне жеткізу екенін айтты. Аусмус тудың қалдығын көйлектің манжетіне жасырып, соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай министр Паттерсонға тапсырды. 1943 жылдың 16 наурызында полковник Бункер Тайваньдағы Каренкодағы жапондық тұтқын лагерінде қайтыс болды. Тудың бір бөлігін Аусмусқа бергенімен, екінші бөлігін өліміне дейін сақтап қалды. Кейін генерал Уэйнрайт түрмеде Бункердің қайтысы туралы естеліктермен бөлісіп, ол әлі де тудың қалдығын ұстап тұрғанын айтты: "Ол үнемі аштықтан қиналып жүрген болуы керек. Мен оның өмірінің соңғы екі сағатында оның жанында болдым. Ол Коррегидорда түсірген американдық тудың кішкене бөлігін тігіп алған киімдерде кремацияланды." Аусмус оны Соғыс министріне жеткізді, ол 1946 жылғы маусымда Ту күніне арналған сөйлеу кезінде көрсетті.

Коррегидорда қайтадан көтерілген ту

1945 жылдың 2 наурызында Коррегидор басып алынғаннан кейін, Топсайдта генерал Макартурдың қатысуымен ту көтеру салтанаты өтті. Жаңа ту көтерілген соң, 503-ші парашюттік әскер полковнигі Джонс генералға амандасып, қарапайым түрде: "Мырза, сізге Коррегидор бекінісін табыс етемін", - деді.

Қазіргі

Форт-Миллз қираған жері әсерлі, және әлемдегі сақталған АҚШ жағалау қорғаныс қаруларының ең көп шоғырланған жері болып табылады. Қосалқы стволдарды қоса алғанда, аралда он екі пуля, он миномет, үш пуля, бір пуля және бес пуля орналасқан.