Манила және Субик шығанақтарының екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі бекіністері

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс бекіністері

Манила және Субик шығанақтарының портының қорғанысы ("Манила және Субик шығанақтарының жағалау қорғанысы" 1925 жылға дейін) (CD/HD Манила шығанағы) – шамамен 1910 жылдан Екінші дүниежүзілік соғыстың басына дейін АҚШ Армиясының Филиппин бөлімшесіне қарасты АҚШ Армиясының жағалау артиллерия корпусының порты қорғау командасы. Бұл команда негізінен Манила шығанағының кіреберісіндегі аралдардағы төрт бекіністен және Субик шығанағындағы аралдағы бір бекіністен құралды.

Негізгі деректер және құрылыс

АҚШ 1898 жылы испан-американ соғысының нәтижесінде Филиппинді өзінің аумағы ретінде алды. 1905 жылғы Тафт комиссиясы Манила шығанағының кіреберісінде кеңейтілген, содан кейін заманауи нығайтулар салуды ұсынды. Бұл аралдар 1902 жылдың 11 сәуірінде әскери резервация деп жарияланды. Сәйкесінше, Филиппиндегі Эль-Фрайль, Карабао, Коррегидор, Гранде және Кабалло аралдары нығайтылып, Манила және Субик шығанақтарының портын қорғау жүйесіне енгізілуі керек еді, бұл АҚШ Азия флотының базаларын және Филиппиннің астанасы, Манила портын қорғады. 1905 жылдан 1915 жылға дейін келесі бекіністер салынды: Коррегидордағы Форт Миллс, Кабало аралындағы Форт Хьюз, Эль-Фрайль аралындағы Форт Драм және Карабао аралындағы Форт Франк, сондай-ақ Субик шығанағының кіреберісіндегі Гранде аралындағы Форт Винт. Бұл бекіністердің жалғыз мақсаты – жаудың теңіз кемелерінің Манила және Субик шығанақтарына кіруіне кедері келтіру еді. Олар әуе күштері соғыста маңызды рөл атқарғанға дейін салынған және (Форт Драмнан басқа) әуе және тік бұрышты артиллерия шабуылына осал болды, олар тек камуфляжбен ғана қорғалған. Минометтік батареяларды, Форт Драмның мұнараларын және 1920 жылдардағы Смит және Херн батареяларының екі зеңбірегін есептемегенде, бекіністердің зеңбіректерінің ату бұрышы шамамен 170 градусқа дейін шектелген және олар тек батыстан шығанаққа кіретін нысаналарды нысанаға ала алды. Бұл бекіністерді 1910 жылға дейін, Гранде аралындағы Форт Винт аяқталғанға дейін теңіз жаяу әскерлері басқарды. Коррегидор Манила шығанағының аузында орналасқан Филиппиндегі ең ірі нығайтылған арал болды. Форт Миллс сонда салынды және 1911 жылы толыққанды аяқталды. Сол кезде аралда жоғалып кететін вагондарда алты зеңбірек, он екі миномет, екі жоғалып кететін зеңбірек, бес жоғалып кететін зеңбірек және төрт пьедесталға орнатылған зеңбірек болды. Бірнеше жыл ішінде үш батарея, әрқайсысында екі зеңбірек болды: 1913 жылы Кейс батареясы және 1919 жылы Кушинг және Ханна батареялары. Үлкен аралдағы жалғыз бекініс болғандықтан, Коррегидорда әкімшілік және штаб-пәтер ғимараттарымен бірге көптеген казармалар орналасқан. Аралда сондай-ақ 13 мильге созылған электр темір жолы бар, бұл АҚШ бекіністері үшін ерекше ерекшелік. 1914 жылы аяқталған Эль-Фрайль аралындағы Форт Драм Манила шығанағындағы екінші ең қуатты және ең ерекше бекініс болды. Бұл арал Коррегидор мен Кавите провинциясының оңтүстік жағалауы арасында орналасқан. Эль-Фрайль су деңгейіне дейін қиратылды және оның үстінде «бетондық соғыс кемесі» құрылысы салынды. Форт Драм 1885 жылдан кейінгі АҚШ бекініс жүйесіндегі жалғыз теңіз бекінісі және мұнаралары бар жалғыз бекініс болды. Мұнаралардың үстінде әрқайсысында екі зеңбірегі бар екі мұнара орналасқан. 14 дюймдік зеңбіректер – бұл M1909 14 дюймдік зеңбіректердің жалғыз түрі; олар Форт Драмның мұнаралары үшін арнайы жасалған. Бекіністің әр жағында екі-екі қаптамада екі-екі зеңбірек орналастырылған. Форт Хьюз және Форт Франк, екеуі де 1914 жылы аяқталды (Форт Хьюздің 1919 жылғы минометтерін есептемегенде), әдетте ұқсас болды, өйткені әрқайсысында екі бір зеңбіректік батарея болды. Форт Хьюз Коррегидордан оңтүстікке қарай, ал Форт Франк Манила шығанағының оңтүстік кіреберісінде, Кавите провинциясының жағалауына жақын орналасқан. 14 дюймдік зеңбіректерден басқа, Форт Хьюзде төрт миномет, екі жоғалып кететін зеңбірек және екі зеңбірек болды. Форт Франкте сегіз 12 дюймдік миномет және екі 3 дюймдік зеңбірек болды. 1919 жылы қорғаныс командасының бастығы полковник Кальвин Хирн болды. 59-шы жағалау артиллерия полкі 1921 жылы Филиппинде, оның ішінде GPF қаруларымен бірге орналастырылды. 1922 жылдан бастап қорғаныстың кейбір бөліктерін Филиппин скауттарының бөлімшелері күзетті, олар негізінен филиппиндік сарбаздар мен американдық офицерлерден тұратын АҚШ тұрақты әскерлерінің бөлімшелері болды. 1922 жылы Филиппин скауттарының 23 он бес ротасы бекітілді, бастапқыда олар жағалау артиллериясының 257-ден 289-ға дейінгі роталары болды. 1924 жылы жағалау артиллерия корпусының полк жүйесіне айналуының бір бөлігі ретінде 59-CA трактормен тартылатын полк ретінде қайта ұйымдастырылды және 91-ші және 92-ші жағалау артиллерия полктері (Филиппин скауттары) қолданыстағы компаниялардан құрылды. 1935 жылы 59-CA портты қорғау полкі ретінде қайта ұйымдастырылды. 1940 жылға дейін HD Манила шығанағындағы соңғы жаңа қару-жарақ маңызды, бірақ аз мөлшерде болды: 1921 жылы аяқталған Форт-Миллстегі Смит және Херн батареялары. Олардың әрқайсысында бір M1895 зеңбірегі болды, M1917 ұзақ қашықтыққа арналған, 35 градусқа дейін көтерілу бұрышы және 360 градусқа дейін айналу мүмкіндігі бар, жоғалып кететін вагондардағы қашықтықтан артық. Бұл типтегі батареялар CONUS, Гавайи және Панамадағы сегіз басқа порттық қорғаныс командаларында да салынған. 1923 жылы Вашингтон теңіз келісімі Тынық мұхитында қосымша нығайтулар салуға тыйым салды, сондықтан Филиппин бекіністері 1936 жылдан кейін, Жапония келісімнен шыққанға дейін, оны күшсіз қылғанға дейін ешқандай қару алмады. Айырықшасы, егер бұл батареялар жаңартылған болса, олар қаптамаға орналастырылар еді, олардың ату алаңы 180 градусқа дейін шектелген болар еді және Батаандағы жапондықтарға қарсы олар тиімсіз болар еді. Вашингтон теңіз келісімінің салдарының бірі – Филиппиндерге бағытталған екі жүз 40 мм-лік гаубицаны Гавайиге аудару болды, онда олар Оахудағы бекітілген орналасқан жерлерге орнатылды. Мобильді тік бұрышты артиллерияның толық жоқтығы Филиппинді қорғауда үлкен кедергі болды. Коррегидордағы кейбір батареялардың жанында, Смит және Херн сияқты, қолданылған зеңбіректерді қайта жарақтандыру мүмкін болмағандықтан, қосалқы зеңбіректер орналастырылды, оларды құрлықтағы АҚШ-та (CONUS) мамандандырылған мекемелерде ғана жарақтандыруға болады. 1941 жылдың 16-17 желтоқсанына қараған түні жолаушы кемесі SS Corregidor (бұрынғы HMS Engadine) Коррегидор аралының жанында минаға шағылысып, батып кетті. Кеме сол түні АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жағалау патрулінен рұқсат алмастан Маниладан шықты, бұл мина өрісінің операторларына достық кеме шығып келе жатқаны туралы ескерту берілмеді. Соғыс уақытында мина өрісінің әдеттегі жағдайы белсенді болды, яғни олар жанасу кезінде жарылады. Бұл тағайындалған кеме каналындағы миналарға да қатысты болды. Кеме байқалғанда, кейбір есептерде полковник Пол Банкер, жағалау қорғанысының командирі, мина өрісін белсенді күйінде қалдыруға бұйрық бергендігі айтылады. Соғыс жағдайына байланысты ресми тергеу жүргізілмеді, көптеген сұрақтар ашық қалды. Мысалы, кеменің батқан жері анықталған жоқ. Есептерде АҚШ армия офицерлері филиппин тілшілеріне миналар батып кеткеннен кейін бірден қауіпсіз режимге ауыстырылғанын ресми емес түрде айтқандығы айтылады. Кемеде көбінесе Минданаоға эвакуацияланып жатқан филиппин азаматтарынан 1200-1500 адам отырған. Бортта 150 филиппин армиясының қызметкерлері және жеті американдық болды, сондай-ақ оңтүстік Филиппиндердегі күштерге қажет болған бірнеше 2,95 дюймдік таулық зеңбіректер болды. Үш PT қайығы (PT 32, PT 34 және PT 35) 282 құтқарылғандарды алды, олардың жетісі кейін қайтыс болды.

The United States acquired the Philippines as a territory as a result of the Spanish–American War in 1898. The Taft Board of 1905 recommended extensive, then modern fortifications at the entrance to Manila Bay. The islands there had been declared military reservations on 11 April 1902. Accordingly, El Fraile, Carabao, Corregidor, Grande, and Caballo Islands in the Philippines were to be fortified and incorporated into the harbor defenses of Manila and Subic Bays, protecting the bases of the US Asiatic Fleet and the Philippines' capital and chief port of Manila. From circa 1905 to 1915 the following forts were built: Fort Mills (Corregidor), Fort Hughes (Caballo Island), Fort Drum (El Fraile Island), and Fort Frank (Carabao Island) at the entrance to Manila Bay, as well as Fort Wint (Grande Island) at the entrance to Subic Bay. The forts were designed for one purpose: to prevent enemy surface vessels from entering Manila Bay or Subic Bay. They were designed before airplanes became important in war, and (except for Fort Drum) were vulnerable to air and high angle artillery attack, being protected only by camouflage. Except for the mortar batteries, the turrets of Fort Drum, and the two guns of the 1920s Batteries Smith and Hearn, the forts' guns had restricted arcs of fire of about 170°, and could only bear on targets entering the bay from the west. These were operated by the Marines until circa 1910, when Fort Wint on Grande Island was completed. Corregidor was by far the largest fortified island in the Philippines, strategically located at the mouth of Manila Bay. Fort Mills was built there and was substantially complete by 1911. At that time the island had six guns on disappearing carriages, twelve mortars, two disappearing guns, five disappearing guns, and four guns on pedestal mounts. Three additional batteries of two guns each followed within a few years; Battery Keyes in 1913 and Batteries Cushing and Hanna in 1919. As the only fort on a sizable island, Corregidor had most of the barracks along with administrative and headquarters buildings. The island also had 13 miles of electric railway, an unusual feature in US forts. Fort Drum on El Fraile Island, completed in 1914, was the second most powerful fort in Manila Bay and the most unusual. The island was partway between Corregidor and the Cavite province shore south of that island. El Fraile was razed to the waterline and a "concrete battleship" structure built on it. Fort Drum was both the only sea fort and the only fort with turrets in the post 1885 US fort systems. Two turrets housing two guns each were atop the fort. The 14 inch guns were the only M1909 14 inch guns deployed; they were specially designed for Fort Drum's turrets. Each side of the fort housed a pair of guns in casemates. Forts Hughes and Frank, both completed by 1914 (except Fort Hughes' mortars in 1919), were generally similar in that each had two one gun batteries of guns. Fort Hughes was just south of Corregidor, while Fort Frank was at the southern entrance to Manila Bay, close to the Cavite province shore. In addition to the 14 inch guns, Fort Hughes also had four mortars, two disappearing guns, and two guns. Fort Frank also had eight 12 inch mortars and two 3 inch guns. In 1919 the defenses' commander was Colonel Calvin Hearn. The 59th Coast Artillery Regiment was transferred to the Philippines in 1921, including some GPF guns. From 1922 parts of the defenses were garrisoned by units of the Philippine Scouts, which were US Regular Army units primarily composed of Filipino enlisted men and US officers. In 1922 23 fifteen companies of Philippine Scouts were authorized, initially numbered the 257th through 289th companies of Coast Artillery. In 1924, as part of a forcewide conversion of the Coast Artillery Corps to a regimental system, the 59th CA was reorganized as a tractor drawn regiment and the 91st and 92nd Coast Artillery Regiments (Philippine Scouts) were created from the existing companies. In 1935 the 59th CA was further reorganized as a harbor defense regiment. The last new armament in HD Manila Bay until 1940 was significant but small in quantity: Batteries Smith and Hearn at Fort Mills, completed in 1921. These had one M1895 gun each on an M1917 long range carriage, with an elevation of 35° and 360° of traverse, with range increased from on a disappearing carriage to The disadvantage was that the guns were completely unprotected. This type of battery was also built at eight other harbor defense commands in CONUS, Hawaii, and Panama. In 1923 the Washington Naval Treaty prohibited additional fortifications in the Pacific, thus the Philippine forts received no further weapons until after 1936, when Japan withdrew from the treaty, rendering it void. Ironically, had these batteries been modernized, they would have been casemated, restricting them to a 180° field of fire, and would have been less useful against the Japanese on Bataan. One result of the Washington Naval Treaty was the diversion of twelve 240 mm howitzers on a ship bound for the Philippines to Hawaii, where they were placed on fixed mountings on Oahu. The total lack of mobile high angle artillery was a major impediment to the defense of the Philippines. Spare gun barrels were provided near some batteries on Corregidor, including Smith and Hearn, due to the inability to re line used barrels except at specialized facilities in the continental United States (CONUS). On the night of 16–17 December 1941 the passenger ship SS Corregidor (formerly HMS Engadine) hit a mine and sank near Corregidor Island. The ship departed Manila that night without obtaining permission from the US Navy's Inshore Patrol, which meant the minefield operators were not alerted that a friendly ship was departing the harbor. The minefield's usual state in wartime was active, which meant they would detonate on contact. This probably applied to the mines in the designated ship channel as well. When the ship was spotted, some accounts state that Colonel Paul Bunker, commander of the Seaward Defenses, ordered that the minefield remain active. Due to wartime conditions, no official investigation was ever conducted, leaving many questions open. The location at which the ship sank has not been determined, for example. Accounts state that US Army officers informally told Filipino reporters that the mines were placed in safe mode immediately after the sinking. The ship was crowded with 1,200 to 1,500 persons, mostly Filipino civilians evacuating to Mindanao. 150 Philippine Army personnel and seven Americans were on board, along with several 2.95 inch mountain guns badly needed by the forces in the southern Philippines. Three PT boats (PT 32, PT 34 and PT 35) picked up 282 survivors, of which seven later died.

Малинта туннелі

Малинта туннелі кешенінің негізгі бөлігі 1932 жылдан 1934 жылға дейін Коррегидорда салынды, құрылысы 1941 жылдың желтоқсанында Филиппинге Жапония шабуыл жасағанға дейін жалғасты. Осы дәуірдегі АҚШ-тың көптеген бекіністерінде тек шағын жер асты қондырғылары болды, ал бұл туннель кешені АҚШ жағалау қорғаныс жүйесіндегі ең ірісі болды. Вашингтон теңіз келісімінің жаңа бекіністер салуға тыйым салғандықтан, кешеннің көп бөлігі қаражатсыз, білікті емес жұмыстар үшін филиппиндік сотталғандардың еңбегімен және жоюға тиіс жарылғыш заттарды пайдаланып салынды. Қоршау кезінде Малинта туннелі Филиппин үкіметінің, әскери жоғары штабының, медициналық қызметкерлердің және көптеген азаматтардың тірі қалуы үшін маңызды болып табылды.

Әуе шабуылына қарсы қондырғылар

Жағалау артиллериясының бастығы генерал-майор Джозеф А. Грин порттық қорғаныс күштерінің бөлімдерін әуе шабуылына қарсы қызметке қайта бағындауды ұсынған еді, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады. Дегенмен, кампания кезінде бірнеше порттық қорғаныс батареялары әуе шабуылына қарсы батареяларды қолданды. Порттық бекіністердегі әуе шабуылына қарсы батареялардың көп бөлігі 60-шы жағалау артиллериясының (АА) құрамында болды. Соғыс министрлігі үш қосымша әуе шабуылына қарсы полк пен екі бригада штабын жіберуді жоспарлаған, алайда 1941 жылдың желтоқсанында жапон басқыны басталғанға дейін тек біреуі ғана жіберілді. Бұл 1941 жылдың қыркүйегінде келген 200-ші жағалау артиллериясы (АА) полкі болды, ол бастапқыда Форт-Сотсенбург пен Кларк-Филдті қорғады. 515-ші жағалау артиллериясы (АА) полкі 1941 жылдың желтоқсанында жиналған әуе шабуылына қарсы қару-жарақтар мен 200-ші полктен бөлінген әскерлерді пайдалана отырып құрылды, кейіннен Филиппин армиясының жеке құрамымен толықтырылды. Полк бастапқыда Манила қаласын қорғады. Алайда, 26 желтоқсанда Манила ашық қала деп жарияланғаннан кейін, 200-ші және 515-ші полктер Батаанға шегінуді қамтамасыз етіп, Батаан шайқасына қатысты. 1942 жылдың 9 сәуірінде Батаандағы АҚШ күштері капитуляциялағаннан кейін, бұл бөлімшелер Батаан өлім маршына қатысуға мәжбүр болды. 60-шы, 200-ші және 515-ші жағалау артиллериясының (АА) полктері қамтыған аймақтарды қоспағанда, Филиппин аралдары әуе шабуылына қарсы дерлік қорғаныссыз болды.

Қоршау басталады

Жапония 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін бірнеше күн өткен соң, АҚШ-ты соғысқа бастағаннан кейін, Солтүстік Лузонға шабуыл жасады. Олар жылдам ілгеріледі, сонымен қатар Легаспиге (Оңтүстік-Шығыс Лузонда 12 желтоқсанда), Даваоға (Минданаода 20 желтоқсанда) және Лингаен шығанағына (22 желтоқсанда) басқа да қондырды. 1941 жылдың 26 желтоқсанында Манила ашық қала деп жарияланды, Филиппин үкіметі мен МакАртур штаб-пәтері Малинта туннеліне эвакуацияланды. Эвакуация кезінде 30 желтоқсанда туннельдің сыртында Филиппин президенті Мануэль Кесонның екінші мерзіміне қайта сайлану рәсімі өтті. Жапондықтар 1942 жылдың 2 қаңтарында Манилаға кірді. Бес күннен кейін АҚШ және Филиппин күштері Коррегидордың солтүстік-батысындағы Батан түбегіне шегіністі аяқтады және оны қорғануға дайындалды. Осыған байланысты Форт-Винт және Субик шығанағы аймағынан барлық күштер шығарылды, бұл Солтүстік Лузон күштерінің командирінің қателігінен болды деген хабар бар. Бұл шегіністің бір бөлігі – Лос-Баньос (Маниладан оңтүстік-шығысқа қарай) орналасқан жабдықтау қоймасынан Батаанға алты 155 мм (6,1 дюйм) GPF зеңбірегін жөнелту болды; далалық артиллерия бөлімшелерінде азын-малы ғана зеңбірек болды және олар қуанышпен қарсы алынды. Филиппиннің солтүстігінде тек Батан, Коррегидор және Хьюз, Франк және Драм бекіністері одақтастардың қолында қалды. Бұл жағдай соғысқа дейінгі «Оранж-3» жоспарында күткен болатын, онда Филиппиндегі күштер Манила шығанағының аузында алты ай бойы тұруы керек еді. Сол кезде АҚШ-тан көмек келмек деп күтілді. Генерал МакАртур «Көгілдір жаңбыр» жоспары бойынша Филиппинді одан да агрессивті қорғауға үміттенеді және АҚШ соғысқа кірер алдында біршама күш-жігер жинады, бірақ 1941 жылдың желтоқсанында жапондықтардың жылдам ілгерілеуімен бұл жоспар орындалмады. АҚШ Тынық мұхиты флотының көптеген линкорлары Перл-Харборда батып немесе зақымдалды, ал жапондықтар Оңтүстік-Шығыс Азияның бірнеше аймақтарында күткеннен әлдеқайда жылдам ілгеріледі, сондықтан көмек ұйымдастырылмады. АҚШ қолдауымен филиппиндық партизандар кең ауқымды операциялар жүргізгенімен, АҚШ күштері 1944 жылдың қазан айында Лейте шығанағына шабуыл жасағанға дейін Филиппинге күшпен қайта оралмады. 1942 жылдың 3 ақпанында Троут Коррегидорға 3500 3 дюймдік зениттік оқ-дәрімен келді. Пошта мен маңызды құжаттармен бірге Троут бұрын Филиппиндегі банктерден алынған 20 тонна алтын мен күміспен жүктелген. МакАртурдың «Көгілдір жаңбыр» жоспарының бір бөлігі – Ішкі теңіздер жобасы, оның мақсаты күштерін жабдықтау үшін кемелер жүретін бағытты қорғау болды. Бұл жобаның бір бөлігі Филиппин одақтастық күштерін күшейту және олардың орталық Филиппинде жағалау артиллериялық қаруларын орналастыруы болды. 1940-1941 жылдары Филиппинге сегіз теміржол және 24 GPF зеңбірегі жеткізілді, олар жергілікті жұмысшылармен жұмыс істеуге арналғандықтан экипажсыз болды. 8 дюймдік зеңбіректер 1941 жылдың желтоқсанында жапондықтардың шабуылына қарсы тұру үшін солтүстікке жіберілді, бірақ олардың алтауы әуе шабуылынан жойылды. Бір зеңбірек 1942 жылдың наурыз айында Коррегидордағы RJ 43 батареясы ретінде бекітілген орынға орнатылды; екіншісі Багакта, Батан қаласында болған болуы мүмкін. Коррегидордағы зеңбірек тек бес сынақ оғын атқан, содан кейін экипаж болмағандықтан пайдаланылмаған, ал бомбалау немесе оқ жаудырудан құлап кеткен. Батан зеңбірегінің тарихы белгісіз. 24 155 мм GPF зеңбірегінің көпшілігі немесе барлығы ақырында Коррегидорда және/немесе Батаанда орналастырылды.

The Japanese invaded northern Luzon a few days after the attack on Pearl Harbor on 7 December 1941 that brought the US into the war. They advanced rapidly, with other landings elsewhere, notably at Legazpi in southeast Luzon on 12 December, Davao on Mindanao on 20 December, and Lingayen Gulf on 22 December. On 26 December 1941 Manila was declared an open city, with the Philippine government and MacArthur's headquarters evacuated to the Malinta Tunnel. Amid the evacuations, a re inauguration ceremony for Philippine President Manuel Quezon's second term was held just outside the tunnel on 30 December. The Japanese entered Manila on 2 January 1942. Five days later the US and Philippine forces completed a fighting withdrawal to the Bataan peninsula, northwest of Corregidor, and prepared to defend it. All forces were withdrawn from Fort Wint and the Subic Bay area as part of this, reportedly due to a mistake by the commander of the Northern Luzon Force. A part of this withdrawal was the shipment of six 155 mm (6.1 in) GPF guns from the quartermaster depot at Los Baños (southeast of Manila) to Bataan; the field artillery units had few guns and these were a welcome addition. In the northern Philippines, this left only Bataan, Corregidor, and Forts Hughes, Frank, and Drum in Allied hands. This situation had been anticipated in the prewar War Plan Orange 3, under which the forces in the Philippines were expected to hold out at the mouth of Manila Bay for six months. By that time it was anticipated that a relief expedition from the US might arrive. General MacArthur had hoped to defend the Philippines more aggressively under the Rainbow Plan, and was able to get some reinforcements in the months prior to the U. S. entering the war, but this fell apart with the rapid Japanese advance in December 1941. With almost all of the US Pacific Fleet's battleships sunk or damaged at Pearl Harbor, and the Japanese advancing in several parts of Southeast Asia at a much greater rate than expected, no relief was organized. Although extensive guerrilla operations were conducted by Filipinos with US support, US forces did not return to the Philippines in strength until the invasion of Leyte Gulf in October 1944. On 3 February 1942 Trout arrived at Corregidor with 3,500 rounds of 3 inch anti aircraft ammunition. Along with mail and important documents, Trout was loaded with 20 tons of gold and silver previously removed from banks in the Philippines before departing. One aspect of MacArthur's Rainbow Plan was the Inland Seas Project, intended to defend a shipping route to keep his forces supplied. Part of this was a buildup of Philippine Commonwealth forces, and a projected deployment of coast artillery weapons manned by them in the central Philippines. In 1940 41 eight railway guns and 24 GPF guns were delivered to the Philippines, without crews as they were to be locally manned. The 8 inch guns were sent north in December 1941 to engage the invading Japanese forces, but six of them were destroyed by air attack. One gun was eventually placed on a fixed mount as Battery RJ 43 on Corregidor in March 1942; the other may have been at Bagac, Bataan. Reportedly the Corregidor gun fired only five proof rounds, then went unused for lack of a crew until knocked off its mount by bombing or shelling. The history of the Bataan gun is unknown. Most or all of the 24 155 mm GPF guns were eventually deployed at Corregidor and/or Bataan.

Батанның құлауы

АҚШ және филиппин әскерлері ақпан айының соңына дейін Батаанды қорғауда сәттілікке жеткенімен, олардың 50 пайызы қаза тапты, шаршап, нашар жарақтандырылды. Сонымен қатар, 15 ақпанда Сингапурдың британдық бекінісі тапсырылды, ал жапондықтар Голландтың Шығыс Индиясының бірнеше ірі аралдарын басып алды, бұл Филиппинге күш жіберуге тосқауыл болды. Филиппин президенті Мануэль Кесон отбасымен және жоғары лауазымды шенеуніктермен бірге 20 ақпанда «Свордфиш» суасты кемесімен Филиппиннің оңтүстігіне эвакуацияланды. Президент Франклин Д. Рузвельт Макартурға оны тұтқындаудан сақтап қалу және одан әрі операцияларды басқару үшін Австралияға көшуді бұйырды. Ол 1942 жылғы 12 наурызда Коррегидордан PT катерімен Минданаоға, содан кейін әуемен сапарын аяқтады. 20 наурызда ол «Мен қайтып келемін» деген танымал сөздермен сөз сөйледі. Ол генерал-лейтенант Джонатан М. Уэйнрайт IV-ті Филиппиндегі бағынышты қолбасшылыққа қалдырып, ол (Макартур) Филиппиндегі әскери күштерді Австралиядан басқаратынын мәлімдеді. Алайда ол Вашингтонға бұл келісім туралы хабарламады, ал Вашингтон Уэйнрайтты басқаруға ниеттенді. Уэйнрайттың өкілеттігі мен Макартурдан тәуелсіздігі туралы мәлімет 20 наурызда ғана армия штабының бастығы генерал Джордж Маршаллдың хабары арқылы нақтыланды. Жапондықтар наурыз айында Батаандағы күштерін 240 мм гаубицалар мен ұшақтармен күшейтіп, 3 сәуірде шабуылға дайындалды. Шабуыл 5 сағаттық әуе және артиллериялық оқшаудан басталды, ол одақтастардың көптеген қорғаныс позицияларын қиратты және қорғаушыларды дүрліксітті; үш күндік шабуыл оларды көптеген бағыттарда кері шегіндірді. 6 сәуірде АҚШ және филиппин әскерлері қарсы шабуылға тырысты, бірақ жапондықтардың жаңа шабуылына тап болып, одақтастарды одан да артқа тартты. Келесі екі күнде көптеген одақтас бөлімшелері ыдырады, ал 9 сәуірде Батаандағы одақтас күштер капитуляциялады. Шамамен 2000 әскер Коррегидорға жетті, ал 78000-ге жуық адам жапондықтардың тұтқынына айналып, Батан өлім жолымен Лусонның солтүстігіндегі лагерьлерге ауыстырылды.

Although the US and Filipino forces achieved success in defending Bataan through the end of February, they had taken 50 percent casualties and were worn out and poorly supplied. Also, the British fortress of Singapore had surrendered on 15 February, and the Japanese had taken several major islands of the Dutch East Indies, essentially preventing any reinforcement of the Philippines. Philippine President Manuel Quezon, with his family and senior officials, was evacuated to the southern Philippines by the submarine Swordfish on 20 February. MacArthur was ordered by President Franklin D. Roosevelt to relocate to Australia to prevent his capture and to direct further operations. He departed Corregidor on 12 March 1942, initially by PT boat to Mindanao, completing his journey by air. On 20 March he made a speech with the famous phrase "I shall return". He left Lieutenant General Jonathan M. Wainwright IV in a subordinate command in the Philippines, telling the key officers there that he (MacArthur) would control the military forces in the Philippines from Australia. However, he neglected to inform Washington of this arrangement, and Washington intended Wainwright to be in charge. It was not until 20 March that the extent of Wainwright's authority and degree of independence from MacArthur was clarified by a message from General George C. Marshall, the Army chief of staff. The Japanese in Bataan received substantial reinforcements and replacements in March, including 240 mm howitzers and aircraft, and prepared for an offensive scheduled for 3 April. It started with a five hour air and artillery bombardment that destroyed many of the Allied defensive positions and stunned the defenders; a three day assault threw them back along much of the line. On 6 April the US and Filipino forces attempted a counterattack, which ran into a fresh Japanese attack that eventually threw the Allies further back. Over the next two days many Allied units disintegrated, and on 9 April the Allied forces in Bataan surrendered. About 2,000 stragglers made it to Corregidor, while about 78,000 became prisoners of the Japanese and were transferred to camps in northern Luzon on the Bataan Death March.

Коррегидордың құлауы

Коррегидор 1941 жылдың 29 желтоқсанынан бері үзіліспен бомбалауға ұшырады. Аралдағы азық-түлік пен су жетіспеді, ал қорғаушылар әлсіреп қалды. Жапондықтар 9 сәуірде Батан құлағаннан кейін дереу Коррегидорды артиллериямен бомбалады. Бір күндік оқшау бомбалаудың келтірген зияны барлық бомбалау шабуылдарының жиынтығына тең болды делінеді. Дегенмен, 155 мм GPF батареясының бастапқы жауабынан кейін генерал-лейтенант Уэйнрайт үш күнге батареяға қарсы оқ атуды тыйым салды, себебі Батаанда жараланған тұтқындар болуы мүмкін деп қорқып, олар қаза болуы ықтимал еді. Жапондық ұшақтар 614 рет ұшып, жалпы салмағы 365 тонна жарылғыш затты құрайтын 1701 бомба тастады. Әуе шабуылына тоғыз гаубица, отыз төрт гаубица және 32 басқа артиллериялық құрал қосылды, олар күні-түні Коррегидорды атқылады. Тек 4 мамырда ғана Коррегидорға 16000-нан астам снаряд тигені естілді. Франк және Драм бекіністері 6 ақпаннан бастап Кавите провинциясының жағалауындағы Пико де Лоро төбелерінен жапондық артиллерия күштерінің біртіндеп күшеюімен бомбалауға ұшырады. Жоғары бұрышты артиллерия мен ұшақтардың бомбалауы Коррегидордың барлық ірі қаруларының тиімділігін біртіндеп жойды, олардың журналдар мен генераторлардан басқа қорғанысы болмады. Батарея Гирри мен Батарея Уэйдің минометтері соңына дейін жақсы жағдайды сақтады; олардың батареялық орналасуы оқ-дәрілерді көтеру үшін электр қуатын қажет етпеді. Алайда, Батарея Уэй кем дегенде бірнеше жылдан бері қызметтен шығып қалған еді; тек үш миномет қызметке қайта жарақтандырылды, олар да 28 сәуірге дейін емес, ал 5 мамырға дейін екеуі де істен шықты. Сонымен қатар, жарылғыш снарядтар жетіспеді, ал бронебойғыш снарядтарды бірден жарылуға бейімдеу күніне 25 снарядты ғана дайындауға мүмкіндік берді. 2 мамырда 240 мм снаряд Батарея Гирридің бір журналына еніп, жарылыс салдарынан батарея толығымен істен шықты, бір миномет батареядан сыртқа лақтырылып, екінші миномет басқа журналдың ішіне толығымен кіріктірілді. Порт бекіністерінің ішінде Форт Драмның мұнаралары ғана шабуылға төтеп бере алмады; олар бекіністің басқа бөліктеріне зақым келгеніне қарамастан, берілуге дейін әрекет етті. Бомбалау 5 мамырға дейін күшейді, ал жапондықтар сол түні жағаға қонды. Олардың алғашқы қону орны аралдың шығыс жағында, Киндли полигонының солтүстігінде болды. Бұл олардың мақсатынан шығысқа қарай болды, ол жаяу әскер мен кавалерия нүктелерінің арасында, ағымның дұрыс есептелмеуінен туындады. 4-ші теңізшілер полкі жер күштерін үйлестірді, оның құрамында көптеген жауынгерлер мен теңізшілер, жер шайқасына дайын емес қолдау бөлімшелерінен, соның ішінде Батааннан қашып шыққандар да болды. Жағалау артиллериясы мен зениттік батареялардың бірнеше бөлімдері өз экипаждарын жер күштері ретінде босату үшін тасталды. Полк құрамында 229 офицер мен 3770 сарбаз болды, олардың шамамен 1500-і АҚШ теңізшілері еді. Жапондықтар 5 мамыр түнінде шамамен 2300-де жағаға қонды, жағалауды қорғау үшін 75 мм және 37 мм-лік пулялар қолданылып, оларға ауыр шығын келтірді. Кем дегенде үш 155 мм-лік пуля да әлі де қолданыста болды. Алайда, 0130-да жапондықтар Денвер батареясын басып алды, 0400-ге дейін одақтастардың үш қарсы шабуылын кері қайтарды. Таң атқанда, шамамен 0440, тағы да шабуылдаушы баржалар байқалды және Форт Драмның 14 дюймдік (356 мм) гаубицаларынан оттық қолдау сұралды. Түтін баржаларды жасырып тұрса да, Форт Драмға "Сіз бен Кабкабеннің арасындағы кез-келген жерге" (Батаанда) оқ атуды бұйрық берілді, ал шабуыл бағытында 100-ден астам снаряд атылды. Оңтүстік бөлімдері Батан мен Коррегидордағылардан гөрі азық-түлік пен қарсы тұру үшін жақсырақ жағдайда болды, ал олардың командирлері Уэйнрайттың берілу бұйрықтары мәжбүрлеумен жасалды деп сенді. 9 маусымда жапондықтар барлық аралдардың берілгенін мойындады. Кейбір бөлімдер ешқашан берілмеді және партизандық операциялардың ядросына айналды, олар жапондықтардың көпшілігі 1945 жылдың басында қаза тапқанға немесе тұтқынға алынғанға дейін жалғасты. Филиппинді Жапонияның басып алуы АҚШ тарихындағы ең ауыр әскери жеңіліс деп саналады. 23000-ға жуық американдық әскери қызметкерлері қаза тапты немесе тұтқынға алынды, ал филиппиндік әскерлердің қаза тапқандары немесе тұтқынға алынғандары шамамен 100000-ға жетті. Филиппин, Бирма және Голланд Шығыс Индиясы - екінші дүниежүзілік соғыста жапондықтар басып алған соңғы ірі аумақтар. Коррегидор берілген кезде Коралл теңізі шайқасы жүріп жатты, ол жапондықтардың Порт-Морсбиді теңіз арқылы басып алу әрекетін тоқтатты. 9 маусымдағы соңғы берілу кезінде Мидуэй шайқасы аяқталды, ол төрт ірі әуе кемесінің жоғалуымен және жүздеген дағдылы ұшқыштардың қаза болуымен Жапонияның теңіз күшін әлсіретті. Екі жеңіс АҚШ теңіз күшіне де қымбатқа келді, екі әуе кемесі жоғалып, бірақ АҚШ өз кемелерін ауыстыра алды және көбірек ұшқыштарды даярлай алды, ал Жапония көбінесе мұны тиімді істей алмады.

Corregidor had been bombed intermittently since 29 December 1941. Supplies on the island were short, with food and water severely rationed and the defenders correspondingly weakened. Japanese artillery bombardment of Corregidor began immediately after the fall of Bataan on 9 April. It became intense over the next few weeks as more guns were brought up, and one day's shelling was said to equal all the bombing raids combined in damage inflicted. However, after an initial response from a 155 mm GPF battery, Lt. Gen. Wainwright prohibited counter battery fire for three days, fearing there were wounded POWs on Bataan who might be killed. Japanese aircraft flew 614 missions, dropping 1,701 bombs totaling some 365 tons of explosive. Joining the aerial bombardment were nine howitzers, thirty four howitzers, and 32 other artillery pieces, which pounded Corregidor day and night. It was estimated that on 4 May alone, more than 16,000 shells hit Corregidor. Forts Frank and Drum had been bombarded from the Pico de Loro hills on the Cavite province shore since 6 February by a gradually increasing Japanese artillery force. The bombardment by high angle artillery and aircraft gradually destroyed the utility of almost all of Corregidor's big guns, which had no overhead protection except for magazines and generators. The mortars of Battery Geary and Battery Way fared better until near the end; their battery arrangement did not require electric power for ammunition hoists. However, Battery Way at least had been out of service for years; only three mortars were restored to service and these not until 28 April, and by 5 May two of these were out of action. There was also a shortage of high explosive shells, and adapting the armor piercing shells for instantaneous detonation was time consuming at only 25 shells per day. On 2 May a 240 mm shell penetrated one of Battery Geary's magazines; the resulting explosion put the entire battery out of action, blowing one mortar from the battery and embedding another mortar entirely inside another magazine. Among the harbor forts, only Fort Drum's turrets proved impregnable to attack; they remained in action until the surrender despite damage to other parts of the fort. The bombardment increased in intensity through 5 May, and the Japanese landed that night. Their initial landing was near the east end of the island, north of Kindley Field, the airstrip. This was somewhat east of their objective, which was between Infantry Point and Cavalry Point, due to a miscalculation of the current. The 4th Marine Regiment coordinated the ground forces, which included many soldiers and sailors from support units untrained in ground combat, many of them escapees from Bataan. Several coast artillery and antiaircraft batteries were abandoned to free their crews as ground forces. Of 229 officers and 3,770 enlisted men attached to the regiment, only around 1,500 were US Marines. The Japanese landed on the night of 5 May about 2300, with 75 mm and 37 mm guns deployed for beach defense reportedly causing them heavy casualties. At least three of the 155 mm guns were also still in action. However, by 0130 the Japanese captured Battery Denver, turning back three Allied counterattacks by 0400. At dawn, around 0440, more invasion barges were spotted and fire support from Fort Drum's 14 inch (356 mm) guns was requested. Although smoke obscured the barges, Fort Drum was directed to fire "anywhere between you and Cabcaben" (in Bataan), and over 100 rounds were fired on the invasion route. The units in the south were in much better positions for both supplies and continued resistance than those at Bataan or Corregidor were, and their commanders believed Wainwright's surrender orders were made under duress. It was not until 9 June that the Japanese accepted that all of the islands had surrendered. Some units never did surrender, and became nuclei for guerrilla operations that continued until the Japanese were mostly killed or captured in early 1945, following MacArthur's return to the Philippines in force in October 1944. The conquest of the Philippines by Japan is often considered the worst military defeat in United States history. About 23,000 American military personnel were killed or captured, while Filipino soldiers killed or captured totaled around 100,000. The Philippines, Burma, and the Dutch East Indies were the last major territories the Japanese invaded in World War II. As Corregidor surrendered, the Battle of the Coral Sea was in progress, turning back a Japanese attempt to seize Port Moresby, New Guinea by sea. By the final surrender on 9 June, the Battle of Midway was over, blunting Japan's naval strength with the loss of four large aircraft carriers and hundreds of skilled pilots. Both of these victories were costly to the US Navy as well, with two aircraft carriers lost, but the United States could replace their ships and train more pilots, and Japan, for the most part, could not do so adequately.

Қалдықтарды қайта алу

АҚШ әскерлері 1944 жылдың 20 қазанында Лейтеде басталған ірі шабуылда Филиппинге қайта оралды. 23-26 қазанда Жапон императорлық әскери-теңіз күштері Лейте шығанағы шайқасында, соғыстың ең ірі теңіз шайқасында, басқыншылық флотына шабуыл жасады, бірақ ауыр шығындармен кері тартылды. 1944 жылдың желтоқсан айында бос тұрған Форт-Винт "бір оқ атпай-ақ" қайта басып алынды. 1945 жылдың ақпан айының басында Манила аймағының көп бөлігі және Батанның бір бөлігі қауіпсіздікке алынды. Манила шығанағын кеме қатынасы үшін қайта ашуға ең үлкен кедергі – Коррегидор болды. Аралды қайта басып алу үшін қауіпті операция жоспарланды. Шабуыл 16 ақпанға белгіленді және әуе және теңізден бомбалаумен басталды. Әуе десанты аралдың батысындағы биік жатқан Топсайд аймағына түсуі тиіс болды. Бар болғаны екі шағын қону алаңы – парад алаңы мен бұрынғы гольф алаңы қолжетімді болды. Жалпы жоспар бойынша, бірінші әуе десанты 08:30-да, теңіз десанты 10:30-да, ал екінші әуе десанты 12:15-те жүзеге асырылуы керек еді. Әуе десанты күштері – лейтенант-полковник Джордж М. Джонс басқаратын 503-ші парашюттік полк ұрыс тобы, құрамында парашюттік далалық артиллерия батальоны болды. Теңіз десантын 24-ші жаяу әскер дивизиясының 34-ші жаяу әскер полкінің күшейтілген 3-ші батальоны жүргізді. Әуе десанты 1945 жылдың 16 ақпанында сағат 08:33-те жоспарланған уақытта басталды. Күтпеген шабуыл жасалды және жапондықтардың қарсыласуы әлсіз болды. Алайда, жоспарланғаннан жоғары биіктікте түсу, күшті жел және кішкентай қону алаңдарының салдарынан 25 пайыз жарақат алды. Көптеген әскерлер қону алаңдарынан тыс, орманды немесе тасты жерлерге, қираған ғимараттар мен артиллериялық батареяларға түсті. Бір топ парашютшілер бақылау бекетіне түсті, онда жапон командирі де болды, оны олар өлтірді. Сан-Хоседегі Боттомсайдтың оңтүстік жағалауына 10:30-да жасалған теңіз десанты да, жер миналарына тап болғанына қарамастан, сәтті аяқталды. Малинта төбесінің беткі бөлігі жарты сағат ішінде басып алынды, бірақ көптеген жапондықтар оның астындағы Малинта туннелінде қалды. Екінші парашют десанты 12:40-та түсті, бірінші десанттан әлдеқайда аз жарақат алды. Коррегидордағы біріккен күштер "Rock Force" деп аталды. Жапондықтар соғыстың осы кезеңінде банзай шабуылдарын жиі жасады, бұл көбінесе олардың өзінің шығындарын арттырды. Жапондықтарды қарсыласуға көндіруге әрекеттер жасалды, бірақ олардың көпшілігі бас тартты. Жапондықтар кем дегенде үш рет американдық әскерлердің жанындағы оқ-дәрі қоймаларын жарып, әдетте шабуыл жасады, бірақ бұл тактика американдықтардан гөрі жапондықтарды көбірек құрбандыққа шалдырды. Олардың ең ірісі – 21 ақпан күні түнде Малинта туннелінде көп мөлшерде жарылғыш заттарды жару болды. Бұл оқиғаның мақсаты Малинта төбесінде және оның маңындағы американдықтарды дүрліккірдіріп, туннельдегі күштің аралдың құйрығына қарай шығысқа қашуына мүмкіндік беру болды. Алайда, жарылыс жоспарланғаннан да күшті болды, бірақ туннельдегі шамамен 2000 жапондықтың бірнеше жүзі өздерінің негізгі күштеріне қосыла алды. Екі күннен кейін Малинта төбесін тағы да жарылыстар сілкінді, бұл, әдетте, оның қалған қорғаушыларының өз-өзіне қол жұмсауынан болды. Форт Драм 1945 жылдың 13 сәуірінде ұқсас тәсілмен, әскерлерге кемеден форттың жоғарғы палубасына жүгіруге мүмкіндік беретін көпірмен жабдықталған Орташа десант кемесін (LSM) пайдаланып қайта басып алынды. Оған 151-ші жаяу әскердің F ротасы және 113-ші инженерлік ұрыс батальонының бөлімшесі қатысты. Отынның көп бөлігі механикаландырылған десант кемесі арқылы фортқа құйылды, сонымен қатар 600 фунт ТНТ-ден тұратын жарылғыш заттар жеткізілді. Алғашқы жарылыс әлсіз болды, бірақ он минуттан кейін жанатын отын оқ-дәрі қоймасын тұтандырды, және форт жарылды. Екінші жарылыстар мен өрттен шыққан қызулық 18 сәуірге дейін фортқа кіруге мүмкіндік бермеді. 69 жапондық әскерінің денесі табылды. 16 сәуірде Карабо аралындағы Форт-Франкқа 151-ші жаяу әскердің 1-ші батальоны және 113-ші инженерлік ұрыс батальонының C ротасы шабуыл жасады. Алайда, жапондықтар материкке қашып кетті.

US forces returned to the Philippines in a major invasion at Leyte beginning on 20 October 1944. The Imperial Japanese Navy attacked the invasion fleet on 23–26 October in the Battle of Leyte Gulf, the largest naval battle of the war, but were repulsed with heavy losses. In December 1944 an empty Fort Wint was reclaimed "without firing a shot". By early February 1945 much of the Manila area and part of Bataan had been secured. Corregidor was the biggest obstacle to reopening Manila Bay to shipping. A risky operation to recapture the island via near simultaneous airborne and amphibious assault was devised. The invasion was set for 16 February and was preceded by air and naval bombardment. The airborne assault was to take place on Topside, the high ground in the west of the island. Only two small drop zones, the parade ground and the former golf course, were available. The overall plan was for the first airborne assault at 0830, the amphibious landing at 1030, and a second airborne lift at 1215. The airborne force was the 503rd Parachute Regimental Combat Team of Lieutenant Colonel George M. Jones, with a parachute field artillery battalion included. The amphibious assault was by the reinforced 3rd Battalion, 34th Infantry Regiment of the 24th Infantry Division. The airborne assault began on schedule at 0833 on 16 February 1945. It achieved surprise and Japanese resistance was light. However, a higher drop altitude and stronger winds than planned, combined with the small drop zones, resulted in a 25 percent injury rate. Many troops landed outside the drop zones in wooded or rocky areas, or on ruined buildings and gun batteries. One group of paratroopers landed on an observation post that included the Japanese commander, and killed him. The amphibious assault at 1030 on the south shore of Bottomside at San Jose was also successful, despite encountering land mines. The surface of Malinta Hill was captured in half an hour, although numerous Japanese remained in the Malinta Tunnel below it. The second paratroop lift dropped at 1240, with a much lower injury rate than the first lift. The combined forces on Corregidor became known as "Rock Force". The Japanese occasionally made banzai charges at this point in the war, which mainly succeeded in increasing their own casualties. There were attempts made to persuade the Japanese to surrender, but few did so. On at least three occasions the Japanese were able to detonate ammunition caches near American troops, usually followed by an attack, though these tactics killed more Japanese than Americans. The most spectacular of these was the detonation of a large amount of explosives in the Malinta Tunnel on the night of 21 February. Apparently the intention was to shock the Americans on and near Malinta Hill and allow the force in the tunnel to escape eastward to the island's tail. However, it appeared that the explosion was larger than intended, though perhaps several hundred Japanese out of an estimated 2,000 in the tunnel were able to join their main force on the tail. Two nights later more explosions shook Malinta Hill, probably the suicide of its remaining defenders. Fort Drum was reclaimed in a similar manner on 13 April 1945, using a Landing Ship Medium (LSM) modified with a bridge to allow troops to run from the ship onto the fort's top deck. Company F of the 151st Infantry and a detachment of the 113th Engineer Combat Battalion took part. Over of fuel were pumped into the fort via a Landing Craft Mechanized (LCM), along with demolition charges totaling 600 pounds of TNT. The initial explosion was weak, but ten minutes later burning fuel apparently ignited an ammunition magazine, and the fort blew up. Secondary explosions and heat from the fires prevented entry into the fort until 18 April. 69 dead Japanese were counted. Fort Frank on Carabao Island was assaulted on 16 April by the 1st Battalion of the 151st Infantry and Co. C of the 113th Engineer Combat Battalion. However, the Japanese had escaped to the mainland.