Кіріспе
Британдық саясаткер Джеймс Александр Ламонд (29 қараша 1928 жыл - 20 қараша 2007 жыл) - британдық парламенттің лейбористік мүшесі, ол 1970 жылдан 1983 жылға дейін Олдхэм-Ист, содан кейін Олдхэм-Централ және Ройтоннан 1983 жылдан 1992 жылғы жалпы сайлауда зейнеткерлікке шыққанға дейін.
James Alexander Lamond (29 November 1928 – 20 November 2007) was a British Labour Member of Parliament who represented Oldham East from 1970 to 1983 and then Oldham Central and Royton from 1983 until he retired at the 1992 general election.
Өмірбаян
Ламонд Пертширдің Бёрлтон қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолында жұмыс істеген. Ол Бёррелтон мен Купар-Ангуста мектептерде білім алды, 1942 жылы 14 жасында Абердиндегі Холл және Компания кеме жасау залында шебер суретші болды. Ол Ньюкасл қаласында теңіз архитектурасын оқығанға ақы төлей алмады және Солтүстік-шығыс Шотландияның аймақтық ауруханалар кеңесінде суретші болып жұмыс істеді. Ол сызушылар және одақтас техникалар қауымдастығының белсенді мүшесі болды (Data; кейіннен бірінен соң бірі AUEW Tass, MSF, Amicus және Unite деп аталды). 1950 жылы Еңбек партиясына қосылды, 1959 жылы Абердин қаласының округтік кеңесіне сайланды, 1971 жылға дейін кеңесші болып қызмет етті. 1967 жылы жергілікті лейбористік топтың жетекшісі болды, 1970-1971 жылдары Абердиннің лорд-провосты және лорд-лейтенанты болды. Ол қауіпсіз жұмыс орны үшін таңдалғаннан кейін Абердин Солтүстік, Роберт Хьюзден жеңіліп, ол Олдхэм Ист-те жақсы көрінді, онда ол 1970 жылы маусымда сайланды. Ол Тони Бенн мен Эрик Хеффермен бірге лейборист партиясының сол жақ қанатында болды. Ол Шотландияда децентрализация жоспарларына қарсы шығып, 1977 жылы Шотландия заңына қарсы дауыс берді. Сондай-ақ 1977 жылы ол принц Филип туралы ашық пікір айтқаннан кейін спикердің сөзіне көніп қалды. Лэмонд Тони Беннді 1980 жылы Еңбек партиясының жетекшісінің орынбасары болуға сәтсіз үміттенді. Ол Дүниежүзілік бейбітшілік кеңесінің вице-президенті, Британдық бейбітшілік ассамблеясының президенті, Британдық Шығыс Германия қоғамының құрылтайшы төрағасы болды. 1980 жылдары ол Кеңес Одағындағы коммунистік режимнің қорғаушысы ретінде сынға ұшырады, әсіресе 1979 жылы Ауғанстанға советтердің басып кіруін ақтағаннан кейін. 1980 жылы шілдеде Аймақ палатасындағы пікірталаста Дүниежүзілік бейбітшілік кеңесін консервативті Сыртқы істер министрі Питер Блейкер "кеуделенген совет саясатының құралы" деп сынға алды, бұл айыпты Ламонд қабылдамады (бірақ кейіннен ол оның қаржысының көп бөлігі шын мәнінде Кеңес Одағынан келгенін мойындады). 1983 жылғы сайлауға сайлау округтерінің шекаралары қайтадан белгіленіп, ол Жоел Барнеттен бұрын таңдалған Олдэм Централ мен Ройтонның жаңа орнына көшті. Ол 1983 жылдың желтоқсанында АҚШ-тың зымырандық зымырандары мен Першинг зымырандарының Ұлыбританияда орналасуына қарсы болды. Ол өзінің сайлау округінде нашарлап бара жатқан тоқыма өнеркәсібін қолдады. Ол 1975 жылдан 1983 жылға дейін Мемлекеттік есеп комитетінің мүшесі болды, ал 1979 жылдан 1992 жылғы жалпы сайлауда зейнетке шыққанға дейін спикердің алқасында қызмет етті.
Жергілікті саясат қайтадан
Лэмонд парламенттен кеткеннен кейін жергілікті саясатқа оралды, 1994-1996 жылдары Грампиан аймақтық кеңесінің мүшесі болды. 1995 жылы Абердиннің лейтенант орынбасары болды. 1995 жылы ол әйелімен бірге жаңа бірлік өкілеттігі Абердин қалалық кеңесіне сайланды, 2007 жылы мамыр айында екеуі де зейнеткерлікке шықты. Ол 2002-2004 жылдары Абердиннің соқырлар мен мүгедектер үшін Корольдік шеберханасының төрағасы болды. 1954 жылы әйелі Джун Веллбернмен бірге Ламондтың үш қызы болды, олардың барлығы одан кейін өмір сүрді. Ол өмірінің соңғы жылдары өкпе қабынуынан зардап шекті.