Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Клерикалық корпорация немесе Жоғарғы Канаданың Клерикалық резервтік корпорациясы Жоғарғы Канаданың Клерикалық резервтерін, Жоғарғы Канададағы үлкен көлемдегі жерді Англикан және кейіннен Протестант шіркеулері үшін бөлінген жерлерді қадағалау, басқару және жалға беру үшін болды. Корпорацияның негізгі қызметі осы жерлерден жалға алуды жинау, өтінішхаттар қабылдау, сұрау салуларға жауап беру және дін қызметкерлерінің жерінен туындайтын барлық дауларды шешу болды.
The Clergy Corporation, or the Clergy Reserve Corporation of Upper Canada, existed to oversee, manage and lease the Clergy reserves of Upper Canada, a large amount of land in Upper Canada that had been put aside for the Anglican and later Protestant churches. The main operations of the corporation were to collect rents on these lands, receive petitions, answer inquiries and settle all disputes arising from the clergy land.
Тарих
Корпорация 1818 жылы Жоғарғы Канаданың Атқарушы Кеңесімен құрылғаннан кейін басталды. Оны 1819 жылы губернатор-лейтенант сэр Перегрин Мэтленд ресми түрде тапсырды. Оның шығу тегі Джон Стракан бастаған Отбасылық келісімнің 1791 жылғы Конституциялық актінің қатаң түсіндіруінен туындады. Жаңа корпорацияның он екі мүшесі болды: Квебек епискобы, ол төраға ретінде әрекет етті, инспекторлар мен бас геодезистер, Йорк, Кингстон, Ниагара, Гримсби, Корнуолл, Анкастер, Гамильтон және Ньюкасл ректорлары және тағы екі англикан дін қызметкерлері. Корпорация жергілікті шерифтерге әртүрлі жалға алуды жинауға нұсқау берді. Корпорацияның алғашқы жиналысы 1820 жылы 25 наурызда Йорк қаласында өтті. Стивен Хьюард, ол жер патенттерінің бас аудиторы болды, корпорацияның хатшысын қабылдады. Бес жылдан кейін атқарушы кеңес корпорацияға резервтерді жаңа жалға беруді тоқтатуды бұйырды, өйткені жер Канада компаниясына сатылады деп ойланған еді. Бұл нұсқаны Эгертон Райерсон қолдады, ол қорлардың жай-күйіне ренжіді және оларды методистерге беруді қалады. 1828 жылдың тамызында хатшы қабылдаушы Хьюард қайтыс болды және оның орнын Джордж Херхмер Маркланд басқарды. Жаңа жалға алу шарттарын беру 1829 жылдың сәуірінде қайта басталды. Алайда бұл 1832 жылға дейін жалғасты, ол кезде вице-губернатор корпорацияға діни қызметкерлердің резервтерін Корольдік жермен біріктіру туралы заң жобасы қабылданғаннан кейін жалға беруді тоқтатуды ұсынды. Осы кезде Маркленд Бас инспектор болып тағайындалды және 1833 жылы вице-губернатор жаңа хатшы қабылдаушы Томас Бэйнсті тағайындады. Жаңа жалға берілетін келісімшарттар болмағандықтан, корпорацияның іс-әрекеті бұрынғы жалға алынған келісімшарттарды қадағалаумен шектелді, олар әлі де өте кірісті бола алмады. Бейнс мұны өзгерту жоспарын жасады және Үстіңгі Канададағы әрбір жеке жерді зерттеу үшін Округтік комиссарлар ретінде Бейбітшілік клерктерін тағайындады. Нәтижесінде жалға алудан түскен түсімдер өте өсті, бірақ жалға алған жердің толық сомасы әлі де төленбеген. Осыны ескере отырып, отбасылық келісіммен иеленген англикан дін қызметкерлерінің жерлеріне қарсы күшейген қысыммен, Атқарушы кеңес 1838 жылы корпорацияны таратып, Бэйнсті Корольдік жерлер департаментіне ауыстыруды шешті, онда ол дін қызметкерлерінің резервтік жалға алулары бойынша амортизацияланған төлемдерді жинауды және Үстіңгі Канададағы Корольдік жерлерді сатуды қадағалауды жалғастырады. Бұл кезде діни қызметкерлер корпорациясы мен діни қызметкерлер резерві негізінен таратылды; жерлер ресми түрде 1854 жылы секуляризацияланды.
The corporation began as a body in 1818, when it was established by the Upper Canada Executive Council. It was officially commissioned by Lieutenant Governor Sir Peregrine Maitland in 1819. Its origin stemmed from a strict interpretation of the Constitutional Act of 1791 by the Family Compact, led by John Strachan, to keep the clergy reserves for the Church of England. The new Corporation had twelve members: the Bishop of Quebec, who acted as chair, both the Inspector and Surveyors General, the Rectors of York, Kingston, Niagara, Grimsby, Cornwall, Ancaster, Hamilton and Newcastle, and two other members of the Anglican clergy. The Corporation directed the local sheriffs to collect the various rents. The first meeting of the corporation was held at York on 25 March 1820. Stephen Heward, who was Auditor General of Land Patents, was appointed Secretary Receiver of the corporation. Five years later the Executive Council ordered that the corporation should cease making any new leases of the reserves, as it had been thought that the land would be sold to the Canada Company. This option was championed by Egerton Ryerson, who was upset at the state of the reserves and wanted them to be available to the Methodists. In August 1828 Heward, the Secretary Receiver, died and was succeeded by George Herchmer Markland. The issuance of new leases resumed in April 1829. However this only continued until 1832, when the Lieutenant Governor advised the corporation to discontinue the issuance of leases after a bill was passed to combine the clergy reserves with Crown land. At this point, Markland was appointed Inspector General and a new Secretary Receiver, Thomas Baines, was appointed by the Lieutenant Governor in 1833. With no new leases being issued, the actions of the corporation were confined to overseeing former leases, which had not yet become very lucrative. Baines undertook a plan to change this and appointed Clerks of the Peace as District Commissioners to undertake a survey of each individual lot in Upper Canada. The result of this was a huge increase in lease revenues, but the full amount of rent was still unattained. In view of this and increased pressure against the idea of Anglican clergy lands held by the Family Compact, the Executive Council decided in 1838 to dissolve the corporation and to transfer Baines into the Crown Lands Department, where he would continue to oversee the collection of payments in arrears on clergy reserve leases and oversee the sale of Crown land in Upper Canada. At this point both the Clergy Corporation and the Clergy Reserves were largely dissolved; the lands were officially secularized in 1854.