Кіріспе
Эверхарт табиғи тарих, ғылым және өнер мұражайы - АҚШ-тың Пенсильвания штатының Скрантон қаласында Nay Aug Park саябағында орналасқан коммерциялық емес өнер және табиғи тарих мұражайы. Оны 1908 жылы жергілікті дәрігер және тәжірибелі таксидермист доктор Исайя Фокс Эверхарт құрды. Музейдің құс өнеріне арналған көптеген үлгілері доктор Эверхарттың жеке коллекциясынан алынған. Зоологиялық көріністерден басқа тұрақты коллекцияға бейнелеу өнері (көпшілігі Солтүстік-шығыс Пенсильвания суретшілерінің), этнологиялық артефакттер мен окаменелілер кіреді. Мұражайда американдық халық өнерінің үздік тұрақты көрінісі бар.
The Everhart Museum of Natural History, Science & Art is a non profit art and natural history museum located in Nay Aug Park in Scranton, Pennsylvania, United States. It was founded in 1908 by Dr. Isaiah Fawkes Everhart, a local medical doctor and skilled taxidermist. Many of the specimens in the museum's extensive ornithological collection came from Dr. Everhart's personal collection. In addition to the zoological displays, the permanent collection includes works of visual art (many by Northeastern Pennsylvanian artists), ethnological artifacts, and fossils. The museum has an excellent permanent display of American folk art.
Негізін қалау
Эверхарт табиғи тарих, ғылым және өнер мұражайына Скрантон аймағының филантропы және орнитология энтузиастігі доктор Исайя Эверхарт негізін қалады. Мұражай 1908 жылы 30 мамырда ашылған кезде, Комонвеллде тек сегіз қоғамдық мұражай бар еді, олардың ешқайсысы Солтүстік-Шығыс Пенсильванияда орналасқан жоқ. Доктор Эверхарттың Скрантон қаласына берген сыйы әлемді оның қауымына тартуға арналған. Оның мақсаты - "келесі ұрпақтарға білім беру және қуаныш сыйлайтын" мекеме құру. Азамат соғысы кезінде хирург ретінде әскери қызметтен кейін доктор Эверхарт Пенсильванияның жергілікті құстары мен жануарларының толық жинағын жинау идеясын ойлап тапты. Ол тәжірибелі таксидермист болғандықтан, көп ұзамай АҚШ-тағы ең жақсы және ең үлкен коллекциялардың біріне айналған, молдаланған үлгілердің коллекциясын құрды. 1905 жылы ол өзінің мұрасынан түскен қаражатты "Др. I. F. Everhart жалпы мұражайы Скрантон қаласындағы Ней Ауг паркіне салынады, Пенсильвания, " және мұндай мекемені қолдау үшін қосымша қаражат игілік үшін пайдаланылуы керек. Доктор Эверхарт үлгілерді жинауды жалғастырды және өсиет жазылғаннан кейін үш жыл өткен соң, ол өмірінде мұражай салу қажеттігін мойындады. 1907 жылы ол "бұл ұрпақтың жас және қарт адамдары үшін және олардың қызығушылығы мен білім алуы үшін" мұражай құруға қаражат пен басшылық беретінін жариялады. "Қазіргі Ренессанс" стиліне арналған жоспарларды Скрантон сәулетшілері Харви Дж. Блэквуд пен Джон Нельсон жасаған. Көп ұзамай құрылыс басталды және Эверхарт мұражайының бастапқы негізгі ғимараты 1908 жылы 30 мамырда Мемориал күніне арналды. Ол кезде мұражайдың жинағы негізінен доктор Эверхарттың орнитологиялық үлгілерінен тұратын. Мұражайдың негізін қалаушының құрметіне 1911 жылы 20 мамырда доктор Эверхарт пен Эверхарт көліне арналған қола мүсін ашылды. Доктор Эверхарт бес күннен кейін, 1911 жылы 25 мамырда қайтыс болды. Доктор Эверхарттың бастапқы жоспары бойынша "бір шаршы алаңның үш жағын құрайтын үш ғимарат, біреуі табиғат тарихы, біреуі ғылым, біреуі өнер" деген болғанымен, Эверхарт мұражайының қамқоршылары бастапқы ғимаратқа екі қанатты қосты және бүкіл ғимаратты классикалық қасбетіне бөледі. Құрылыс 1929 жылы аяқталды; Скрантон сәулетшілері Дэвид Х. Морган мен Сэрл фон Сторхтың жобалары. 1962 жылы жертөледе жаңа шағын галерея салынды, онда тұрақты өзгеріп тұратын экспонаттар көрсетілуі мүмкін. 1980 жылдары мұражайдың бүкіл жоғарғы қабаты тұрақты коллекцияларды орналастыру және уақытша көрмелер галереяларын құру үшін қайта жаңартылды.
Following military service as a surgeon during the Civil War, Dr. Everhart conceived the idea of assembling a comprehensive collection of Pennsylvania's native birds and animals. A skilled taxidermist, he built a collection of mounted specimens which soon expanded into one of the finest and largest collections in the United States. In 1905, he composed a will specifying that funds from his estate be used to construct the "Dr. I. F. Everhart general museum to be built in Nay Aug Park in the City of Scranton, Pennsylvania," and that additional funds were to be used for an endowment to support such an institution. Dr. Everhart continued to collect specimens and three years after his will was prepared recognized the need to build the museum during his lifetime. In 1907 he publicly announced that he would provide funds and guidance for the creation of a museum "for the young and old of this generation and for all of those who follow after for their pleasure and education." Plans in the "modern Renaissance" style were made by Scranton architects Harvey J. Blackwood and John Nelson. Construction soon began and the original core building of the Everhart Museum was dedicated on Memorial Day, May 30, 1908. At that time, the museum's collections primarily consisted of Dr. Everhart's ornithological specimens. In honor of the museum's founder, a bronze statue of Dr. Everhart and Lake Everhart were dedicated on May 20, 1911. Dr. Everhart died just five days later on May 25, 1911. Although Dr. Everhart's original plan called for "three buildings forming three sides of a square, one for natural history, one for science, one for art," the Everhart Museum Trustees instead added two wings to the original building and wrapped the whole in a stripped classical facade. Construction was completed in 1929; the designs were by the Scranton architects David H. Morgan and Searle von Storch. In 1962, a new small gallery was built in the basement, where regular changing exhibits could be displayed. During the 1980s the entire upper floor of the museum was renovated to accommodate the permanent collections and to create a suite of temporary exhibition galleries.
Басқару мәселелері (1980-1990 жылдар)
1980 жылдардың аяғы мен 1990 жылдардың басында басқару мәселесі Эверхарт үшін маңызды мәселеге айналды. Қаржыландыру көздері, мысалы, Пенсильвания өнер жөніндегі кеңесі, округ судьяларының қоғамдық, коммерциялық емес мекемеде сенімгерлер ретінде тиімділігіне күмән келтірді. 1910 жылы доктор Эверхарт судьяларды өзінің жаңадан құрылған мұражайын басқаруға қоғамның ең "сенімді" секторы деп тапты. Осы кезеңде судьялар Қамқоршылар кеңесінде түрлі деңгейде қызығушылық танытып, қатысу арқылы мұражайдың жұмысын бақылады. Судьялар өзгерді, олардың уақыт шектеулері мен жалпы қызығушылығы әрқашан сенімді басқарушылық негізге арналған атмосфераны қалыптастырмады. Протокол судьяларға жеке тұлғалардан ақша жинауды болдырмады және жылдар бойы әртүрлі көмекші топтар әр түрлі іс-шараларды өткізу арқылы Эверхартқа қаржы жинаудың әртүрлі тәсілдеріне көмектесті. Әрине, еріктілер жиналған ақшаның қалай жұмсалатынын шешуге өз үлестерін қосты. Жұмысшылардың бұл жағдайда айтқан идеялары әрқашан да сенімгерлердің мақұлдауына ие бола алмады. Музейдің жұмысына ешқандай мәнді үлес қосылмаса, құқықсыз еріктілердің қолдауын жалғастыруға ынтасы төмендейді және мұражай аймақ азаматтарының назарынан тыс қалады. Сол кезде Скрантонның тумасы және өнердің көптен бері қолдаушысы Роберт Н. Леттьери губернатор Роберт П. Кейсидің басшылығымен Пенсильвания өнер кеңесі атқарушы комитетінде қызмет етті. Эверхарт грант сұрақтарын бағалайтын ПКА алқалары округ судьяларының Эверхарттан анахроникалық басқаруын күмәнге салды. Олар бұл сенімгерлік олардың болашағы мен алға басуына кедергі келтіреді деп ойлады. Эверхарт мұражайының негізгі қаржыгері ретінде ПКА мұражай басқа қаржыландыру арналары арқылы өздеріне көмектеспесе, олар одан әрі қолдауды қамтамасыз ете алмайтынын болжады. ПКА Леттьери мырзаны қоғамның директорлар кеңесін құру үшін доктор Эверхарттың өсиеттерін өзгерту мүмкіндігін зерттеуге шақырды. Леттьери мырза бұл мәселе бойынша музейдің сол кездегі директоры Кевин О'Брайенге жүгінді. О'Брайен мырза төрешілермен үнемі кездесіп, Леттьери мырза оларға ұсыныс жасау үшін өздерін де сол топқа қосуды сұрады. Сотталушылар Леттьери мырзаның пікірін бірден қабылдап, оны құптайды. Кездесуге бір судьядан басқа барлық судьялар қатысты және презентацияның негізгі тұжырымдамасын қабылдады. Олар Леттьери мырзаны келесі айда қайта шақыруға келісті. Кейін судьялар Леттьери мырзадан өнер және бизнес саласындағы жетекшілермен тәжірибеден өткендей, қоғамдық кеңес құруды өтінді. Алғашқы жауапкершіліктері музейдің толық жұмыс істеуін басқару болып табылады. Екі жыл өткен соң судьялар мұражайдың мәртебесін бағалап, соттың алдына барып, доктор Эверхарттың өсиетін ресми түрде өзгертеді. Осы кезеңде музейдің басқармасы барлық музей бағдарламаларының барлық жұмысын және коллекциялар мен инфрақұрылымның жай-күйін бағалауға кірісті. Ұзақ уақыт бойы жүйелі басшылық пен қаржыландырудың болмауы барлық деңгейдегі кемшіліктердің суретін суретке түсірді. Музей бүкіл аймақтың қолдауысыз жабылатыны белгілі болды. Екі жылдық мерзім аяқталғаннан кейін, директорлар кеңесінің мүшесі Роберт Мэнли және оның фирмасы доктор Эверхарттың өсиетін өзгерту үшін Лакаванна округінің жетімдер сотына ұсынылатын қажетті құжаттарды дайындады. Соттың еш күмәні болмады, ал қоғамдық кеңес ресми түрде Эверхарт мұражайының қамқоршысы болды. Леттьери мырза алғашқы Қоғамдық кеңестің құрылтайшы президенті болды және үш жыл қызмет етті.
Матисс туралы дау
Мұражай шеңберлерінде, негізгі баспасөзде және көпшілік арасында ұлттық назар аударатын дау-дамайда Эверхарт 1990 жылдар мен 2000-жылдардың басында бірнеше рет жалғыз Матисс суреті "Розовые креветки" картинасын сатуға тырысты. Суретші Адель Левидің өз коллекциясынан 1960-шы жылдары сыйға тартқан. Бұл мақсат - белгілі суретшілерді кіші музейлердің коллекцияларына қосу және осы музей қауымдастықтарына басқа жағдайда қол жетімді емес жұмыстарды көруге мүмкіндік беру. 1990 жылдардың басында Қоғамдық кеңес құрылғанға дейін Эверхарт 1990 жылдар мен 2000 жылдардың басында музейде бұрыннан тәжірибе алмаған және көркем өнер саласында білім алмаған бірнеше директорлар болды, бұл жылдар бойы музейді қаржы жағынан қиын жағдайға душар еткен дұрыс басқаруға әкелді. Мәселе 2001-2002 жылдары, сол кездегі куратор Брюс Лэннинг Эверхарттың қамқоршылар кеңесінің бұйрығын қабылдамағанынан кейін, Матисс картинасын Sotheby's-ке жіберуге мәжбүр етті, онда ол ашық аукционға ұсынылатын болды, бұл оған Эверхарттағы лауазымына шығын әкелді. Жаңадан құрылған Қоғамдық кеңес музейге Матисс суретімен иелік ету шектеулі дәрежеде беделді болса да, музей Леви ханымның сыйлығының рухына одан әрі қызмет етіп, оның сатуынан көптеген түрлі жұмыстар мен көрмелер алу үшін қор құруы керек деп санады. Мұражайдың қазіргі коллекциясына сәйкес келмейтін шығармаларды иеліктен шығаруы - бұл қабылданған тәжірибе. Ал, директорлар кеңесінің мақұлдауымен, "Матисс" картинасы "Сотбис" аукционында сатуға ұсынылды, бірақ ол 1 миллион долларлық резервті толтырмады. Кейін жеке сатып алушымен келісім жасалып, таза сомасы 1 миллион доллар болды, ол сатып алулар мен көрмелерге арналған бөлек қорға салынды. "Скрантон таймс" газеті қаланың "шедеврін" жоғалтуды жоқтады.
Ұрланған шығармалар
2005 жылдың 17 қарашасында Джексон Поллоктың суреті мен поп-артист Энди Уорхолдың 1984 жылғы "Le Grande Passion" суреті екі жұмыс ұрланып, олар баспалдақпен және мұқият жоспарланған шабуылмен ұрланған. ФБР мен Скрантон полициясы шығармаларды қайтарып алуға күш салғанымен, мұражайға ештеңе қайтарылмаған. Ұрлықтан кейін Поллоктың шығу тегі туралы дау-дамайлар болды. Эверхарт мұражайының мәлімдемесіне сәйкес, мұражай қызметкерлері ұрланған сурет шын мәнінде Джексон Поллоктың суреті екеніне сеніп, сурет иесі оны адалдықпен берген. Музейдің сақтандыру брокері бағалаушылар оның шынайылығын растай алмағаны үшін Поллоктың шығармасын жалған деп атады. Эверхарт картинаны Поллоктың 1949 жылғы "Жазғы қысы" деп атауды жалғастыра береді. Шығарманы берген адам "Қыс көктемде" деп жазған. 2019 жылдан бастап ФБР 10 адамды Еверхарт және басқа музейлерді тонағандары үшін ұстап, айыптап отырды.
Жинақтар
Эверхарт мұражайының коллекцияларына шамамен 20,000 нысан кіреді, олардың жартысына жуығы гуманитарлық ғылымдарға бағытталған және көркем өнерді (суреттер, қағаз және мүсіндер), этнографиялық коллекциялар (туған америкалықтар, Океания, Оңтүстік Америка және Азия), ежелгі өркениеттер, африкалық өнер, американдық халықтық өнер, жергілікті / аймақтық тарих және декоративтік өнер (Дорфлингер шынысы осы коллекцияның үлкен құрамдас бөлігі). Жинақтың қалған жартысы табиғи ғылым үлгілеріне, соның ішінде қазбаларға, құстарға, сүтқоректілерге, бауырымен жорғалаушыларға, балықтарға, минералдарға, жәндіктерге, қабықшаларға және гербарияға бағытталған. Табиғи ғылымдар коллекциясы көбінесе көрменің дамуында көрінеді, өйткені табиғи әлем көбінесе көркемдік илхамның тақырыбы болып табылады, ал коллекцияларды суретшілер мен балалар ресурс ретінде пайдаланады.
Табиғи ғылымдар
Табиғи ғылымдар жинағына аймақтық үлгілер, сондай-ақ әлемнің барлық жерлеріндегі үлгілер кіреді. Құс қоры 2300 дананы қамтиды, олардың көпшілігі музейдің құс галереясында көрініс табады. сүтқоректілер коллекциясы шамамен 400 данадан тұрады, оларға приматтар, аймақтық фауна және тропиктік жануарлар жатады. Балық, бауырымен жорғалаушылар мен қосмекенділер коллекцияларының саны шамамен 285 дана. Мұражайдың қабыршақ коллекциясында 3500 дана бар, ал минералдық коллекцияда 800 дана бар. Қазбалар жинағында 300 дана бар, олардың кейбіреулері "Өмір арқылы уақыт галереясында" көрініс тапқан. Энтомологиялық коллекцияға Лепидоптера (көбелектер мен көбелектер) және Колеоптера (құрттар) түрлерінің шамамен 300 данасы кіреді. 1913 жылы Скрантон Таймс газетінің редакторы және аймақтың ең танымал ботаник Альфред Твининг 2100 данадан тұратын гербариумды мұражайға сыйға тартты.
Көркем өнер
Көркемөнер коллекциясы ұлттық және жергілікті деңгейде танымал суретшілердің он тоғызыншы ғасырдағы суреттерінен, қағаздан жасалған туындылардан, қазіргі заманғы баспалар мен суреттерден, еуропалық суреттердің шағын коллекциясынан және классикалық және заманауи мүсіндерден тұрады. Ежелгі өркениеттер коллекциясы (500 дана) ежелгі Мысырдың жерлеу заттарынан, римдік шыны және қола бұйымдардан, мүсіндерден, монеталардан, мөрлерден және зергерлік бұйымдардан тұрады. Этнографиялық коллекцияларға (4000 дана) керамика, тоқыма, діни заттар мен қару-жарақтар кіреді. Африка өнерінің коллекциясына (500 дана) бетперделер, фигуралар, қару-жарақ, құрал-саймандар мен тоқыма бұйымдары кіреді.
Америка және халық өнері
Америка және халық өнерінің коллекциясында суреттер, қағаз, мүсін, тоқыма өнерлері мен жиһаздар бар. 1934 жылы Джон Лоу Робертсон мырза мен әйелі Эверхарт мұражайындағы көрмеге америкалық халық өнерінің маңызды шығармаларын берген. Бұл коллекциялардың көпшілігі кейін 1946-1948 жылдары сатып алынды және олар кең көлемді американдық халық өнерінің жинағының негізін құрайды. Робертсон ханым (оның нақты толық атын анықтау қиын болды, өйткені ол әрқашан "Жохан Лоу Робертсон ханым" деп аталады) елдің халық өнерінің алғашқы жинақтарының бірін дамытуға уақыт пен ақша жұмсап, алғашқылардың бірі болды. Оның халықтық өнерге деген құлшынысы мұражай архивтеріндегі хаттарда жазылған, онда ол өнерге деген құлшынысы мен құлшынысын ашық айтады, бұл көбінесе "салалы өнерге" арналған мекемелер елемейтін. Басқа ертедегі халықтық өнер жинаушылар сияқты ол академияның қалыптасқан залдарынан тыс америкалық өнерді іздеді, осы заттардың ішкі сұлулығын, айқын қолөнерін және табиғи тарихын түсінді.
Декоративтік өнер
Декоративтік өнер коллекциясына Азия, Еуропа және Америкадан керамика, шыны және жиһаз кіреді. 1852 - 1921 жылдары Пенсильвания штатындағы Уайт-Миллсте өндірілген "Дорфлингер" шынысы ерекше қызығушылық туғызады. Кристиан Дорфлингер құрған фабрика кескен шынысы мен табасымен танымал болды. Бұл фабриканың беделін оның керемет асханалық бұйымдары арттырды.