Darel Dieringer

Кіріспе

Американдық жарыс жүргізушісі Дарэл Дирингер (1 маусым 1926 жыл - 28 қазан 1989 жыл) - американдық кәсіби автокөлік жарысы жүргізушісі. Ол өзінің мансабында NASCAR Grand National Series жарыстарында 181 рет жарысты, атап айтқанда Bud Moore Engineering және Junior Johnson & Associates үшін жарысты. Дирингер жеті жарыста жеңіске жетіп, 79 рет ондыққа шықты.

Алғашқы жылдар

Дирингер 1949 жылы туған жері Индианаполисте және оның айналасында жарыса бастады және оған Индикас жарыстарына қатысу ұсыныстары болды.

NASCAR

Дирингер 1957 жылы NASCAR Grand National Series жарысында жарыса бастады, үш иесі үшін тоғыз жарыста жарысып, екі рет ондыққа шықты, біріншісі оның үшінші жарысында ғана болды. Ол 1958 жылы жарысты аяқтамады және 1961 жылға дейін Grand National жарысында жарыспады, онда маусым бойына кездейсоқ жарыстар жыл соңында Petty Enterprises үшін бір жарыста аяқталды. Келесі жылы Дирингер Рей Фокспен бірге Дейтонада жарысты, бірақ сол кезден бастап басқа төменгі деңгейдегі жабдықтарда жартылай жұмыс істеді. 1963 жылы Дирингер Билл Строппе және Марио Россимен бірге Меркурий Мародэрс командасын басқарады, олар келесі бірнеше жылда солай істейтін болды. Дирингер маусымның соңғы жарысында Риверсайд халықаралық жарыста шакарлы туды тапты, оннан тыс жерде бес рет аяқтады. Ол келесі маусымға дайындалғандай көрінді, бірақ маусымның басында болған қиындықтар Строппен командасын кері қайтаруға мәжбүр етті, Дирингер жаңа команданы іздеуге қалды. Дирингер өзінің Marauder-ін өзімен бірге алып, Bud Moore Engineering-де тез үй тапты, жазғы Дейтона жарысында полды алып, Джорджиядағы маусымның соңғы жол жарысында жеңіске жетті. 1965 жылы Дирингер NASCAR-да толық маусымды өткізген ең жақын болды, ол 55 жарыстың 35-іне қатысты. Ол Мурмен бірге премьер-лигалар үшін жарысты, 1965 жылы Дейтона 500-де полды жеңіп, екінші орынға ие болды. Кіші жарыстар үшін бірнеше түрлі иелермен ішінара кесте құрастырып, Дирингер Эльмо Лэнгли сияқты иелермен орташа табысқа жетті және чемпион Нед Джаррет пен Дик Хатчерсоннан кейінгі жалпы ұпай бойынша үшінші орын алды. Бір маусымда көптеген командалармен жүгіру әдісін жалғастыра отырып, Дирингер Мур, Петти, Бак Бейкер, Джуниор Джонсонмен табысты болды және Рид Шоудың No. 1966 жылы 0 автокөлік. Дирингердің ең үлкен жеңісі сол жылы болды, ол оңтүстік 500-ге ие болды, ал жетекші айналымдағы жалғыз көлік Ричард Петти болды. 1967 жылы Дирингер Джонсонмен бірге жарты уақыт кестеде басымдықты жалғастырды, ол Солтүстік Уилксборо спидвейінде полды әр айналымда бастап тұрды. Ол сондай-ақ бұрынғы жүргізуші Коттон Оуэнс үшін үш жарысқа қатысты. 1968 жылы мансабының шыңын басып, Дирингер бұрынғы экипаж бастығы Марио Россимен және оның Плимут командасымен жартылай жұмыс істеді, жеңіссіз және тек бір ғана полюс алды. 1969 жылы Россимен бірге бір жарысқа қатысып, кейін біраз уақыт зейнеткерлікке шықты. Ол 1975 жылы супер-шұғыл жарыстарға оралды және 1976 жылы бір жарысқа қатысып, одан кейін тұрақты зейнеткерлікке шықты.

Dieringer began to race in the NASCAR Grand National Series in 1957, running nine races for three owners and finishing in the top ten twice, the first being in only his third race. He did not finish a race in 1958, and did not run a Grand National race again until 1961, where sporadic runs throughout the season culminated in one race for Petty Enterprises late in the year. The following year, Dieringer ran at Daytona with Ray Fox, but from that point ran part time in other lower tier equipment. For 1963, Dieringer teamed up with Bill Stroppe and Mario Rossi to run Mercury Marauders, as they would over the next several years. Dieringer found the checkered flag at Riverside International Raceway in the season's final race, finished outside the top ten only five times, He seemed set to go for the next season, but early season difficulties forced Stroppe to withdraw his team, leaving Dieringer to search for a new team. Taking his Marauder with him, Dieringer quickly found a home at Bud Moore Engineering, taking the pole for the summer Daytona race and winning a late season road course race in Georgia. 1965 was the closest Dieringer ever came to running a full season in NASCAR, participating in 35 of 55 events. He ran with Moore for the premier events, winning the pole for the 1965 Daytona 500 and finishing second. Piecing together a partial schedule with several different owners for smaller races, Dieringer found moderate success with owners like Elmo Langley and finished third in overall points behind champion Ned Jarrett and Dick Hutcherson. Continuing his method of running with many teams in a season, Dieringer found success with Moore, Petty, Buck Baker, Junior Johnson and a surprising race win in Reid Shaw's No. 0 car in 1966. Dieringer's biggest triumph was that year, as he claimed the Southern 500 with the only other car on the lead lap being Richard Petty. Dieringer continued a dominating part time schedule with Johnson in 1967, leading every lap form the pole at North Wilkesboro Speedway. He also ran three races for former driver Cotton Owens. Past the peak of his career by 1968, Dieringer ran part time with former crew chief Mario Rossi and his Plymouth team, scoring no wins and only one pole. He ran one race with Rossi in 1969, then retired for a while. He came back to run superspeedway races in 1975 and attempted one race in 1976 until he entered into a phase of permanent retirement.