Даррелл Уолтрип: NASCAR жұлдызының өмірбаяны

Кіріспе

Американдық жарыс жүргізушісі және комментатор (1947 жылы туған)

Даррел Ли Уолтрип (5 ақпан 1947 жылы туған) – американдық автоспорт сарапшысы, автор, сондай-ақ бұрынғы ұлттық телеарна комментаторы және жарыс машинасының жүргізушісі. Ол 1972 жылдан 2000 жылға дейін NASCAR Кубок сериясында (өз кезінде NASCAR Уинстон Кубок сериясы деп аталған) жарысқан, ең әйгілісі Junior Johnson үшін No. 11 Chevrolet машинасымен жарысқан. Уолтрип үш мәрте Кубок сериясының чемпионы атанды (1981, 1982, 1985). 1983 жылы 22 мәрте үздік беске және 1981 және 1986 жылдары 21 мәрте үздік беске енген NASCAR сериясының қазіргі заманғы рекордын көрсеткен Уолтрип мансабында 84 NASCAR Кубок сериясының жарысын жеңіп алды, соның ішінде 1989 жылғы Дейтона 500, Coca-Cola 600 (бұрынғы World 600) жарыстарында 5 рет жеңіске жетті (1978, 1979, 1985, 1988, 1989), сондай-ақ Бристоль моторлы трассасындағы кез келген жүргізуші үшін рекордтық 12 жеңіс (1981 жылдан 1984 жылға дейін 7 рет қатарынан) тіркеді. Бұл жеңістер оны NASCAR Кубок сериясының барлық уақыттағы жеңімпаздар тізімінде Бобби Эллисонмен бірге төртінші орынға қойды және оны NASCAR-дың қазіргі дәуіріндегі ең көп жеңіс тіркеген жүргізуші Джефф Гордоннан кейін екінші орынға шығарды. Ол барлық уақыттағы поул-позициялар бойынша 59 ретпен бесінші орында, оның ішінде қысқа трассаларда 35 және жол трассаларында 8 рет рекордтық көрсеткіштерді көрсетті. Төрт онжылдық бойында 809 Кубок жарысына қатысып, 29 жыл (1972–2000) ішінде 271 мәрте үздік беске және 390 мәрте үздік ондыққа енді. Жарыстардан 19,9 миллион долларға жуық табыс тапқан ол мансабында 10 миллион доллардан астам сыйлық ақша ұтып алған алғашқы NASCAR жүргізушісі болды. Уолтрип сонымен қатар 13 NASCAR Busch Grand National Series жарысын, 7 American Speed Association (ASA) жарысын, 3 IROC жарысын, 2 Automobile Racing Club of America (ARCA) жарысын, 2 NASCAR All American Challenge Series жарысын, 2 All Pro Racing Association жарысын және 1 USAC жарысын жеңіп алды. Ол Дейтонаның 24 сағаттық жарысына қатысты. Сонымен қатар, ол Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Fairgrounds Speedway трассасында NASCAR, USAC, ASA және жергілікті Late Model Sportsman NASCAR санкцияланған серияларында барлығы 67 жеңіске қол жеткізді. Ол зейнеткерлікке шыққаннан кейін екі онжылдықтан астам уақыт өткенімен, әлі де көптеген NASCAR рекордтарын сақтап тұр. NASCAR-да көптеген марапаттарға ие болды, оның ішінде екі рет NASCAR-дың ең танымал жүргізушісі (1989, 1990), үш рет "Жылдың американдық жүргізушісі" (1979, 1981, 1982) және 1980-жылдардағы "NASCAR-дың онжылдығының жүргізушісі", сондай-ақ үш рет "Жылдың ұлттық автоспорт баспасөз қауымдастығының жүргізушісі" (1977, 1981 және 1982), екі рет "Жылдың автожарыс жүргізушісі" (1981 және 1982), бірінші "Жылдың Теннесси кәсіби спортшысы" (1979), 1998 жылы NASCAR-дың 50 ең үздік жүргізушілерінің бірі және 2000 жылы Билл Франстың "Үздік сыйлығы". Ол көптеген атақ залдарына енді, соның ішінде 2003 жылы Американың Мотор спорты атақ залына және 2005 жылы Халықаралық Мотор спорты атақ залына. 2010 және 2011 жылдардағы алғашқы сыныптарға ұсынылғаннан кейін, ол 2012 жылы NASCAR атақ-даңқ залына енгізілді. Уолтрип Майк Джой, Ларри МакРейнольдс және Джефф Гордонмен бірге Fox Sports телеарнасында түстер талдаушысы болды, Foxsports.com сайтында бағаншы болды және авторлық жұмыстар жазды. Ол бұрынғы NASCAR жүргізушісі және қазір жойылған MWR командасының иесі Майкл Уолтриптің ағасы. Уолтрип 2019 жылдың маусым айында 2019 NASCAR маусымы үшін Fox телеарнасының хабар тарату кестесін аяқтағаннан кейін комментаторлық қызметтен зейнеткерлікке шықты.

Darrell Lee Waltrip (born February 5, 1947) is an American motorsports analyst, author as well as a former national television broadcaster and stock car driver. He raced from 1972 to 2000 in the NASCAR Cup Series (known as the NASCAR Winston Cup Series during his time as a driver), most notably driving the No. 11 Chevrolet for Junior Johnson. Waltrip is a three time Cup Series champion (1981, 1982, 1985). Posting a modern NASCAR series record of 22 top five finishes in 1983 and 21 top five finishes both in 1981 and 1986, Waltrip won 84 NASCAR Cup Series races throughout his career, including the 1989 Daytona 500, a record five in the Coca Cola 600 (formerly the World 600) (1978, 1979, 1985, 1988, 1989), and a track and Series record for any driver at Bristol Motor Speedway with 12 (seven consecutive from 1981 to 1984). Those victories tie him with Bobby Allison for fourth on the NASCAR's all time wins list in the Cup Series and place him second to Jeff Gordon for the most wins in NASCAR's modern era. He is ranked fifth for all time pole positions with 59, including all time modern era highs with 35 on short tracks and eight on road courses. Competing in 809 Cup starts over four decades and 29 years (1972–2000), he has scored 271 Top 5s and 390 Top 10s. Winning nearly $19.9 million in posted earnings, he became the first NASCAR driver to be awarded over $10 million in career race winnings. Waltrip has additionally won 13 NASCAR Busch Grand National Series races, seven American Speed Association (ASA) races, three IROC races, two Automobile Racing Club of America (ARCA) races, two NASCAR All American Challenge Series events, two All Pro Racing Association races, and a USAC race. He competed in the 24 Hours of Daytona. He also holds the all time track record 67 wins at the Fairgrounds Speedway in Nashville, Tennessee, including NASCAR, USAC, ASA, and local Late Model Sportsman NASCAR sanctioned series races. He still holds many NASCAR records, more than two decades after his retirement as an active driver. He has also won many awards in NASCAR. That includes two for NASCAR's Most Popular Driver Award (1989, 1990), three for "American Driver of the Year" (1979, 1981, 1982), and "NASCAR's Driver of the Decade" for the 1980s, as well as three for "National Motorsports Press Association Driver of the Year" (1977, 1981, and 1982), two for "Auto Racing Digest Driver of the Year" (1981 and 1982), the first "Tennessee Professional Athlete of the Year" (1979), one of NASCAR's 50 Greatest Drivers in 1998, and the Bill France "Award of Excellence" in 2000. He has been inducted into numerous halls of fame, including the Motorsports Hall of Fame of America for 2003 the International Motorsports Hall of Fame for 2005. After being nominated for the inaugural 2010 and 2011 classes, he was inducted into the NASCAR Hall of Fame's 2012 class. Waltrip served as a color analyst for Fox Sports alongside Mike Joy, Larry McReynolds, and Jeff Gordon, a columnist at Foxsports. com, and an author. He is the older brother of former NASCAR driver and the now defunct MWR team owner Michael Waltrip. Waltrip retired from the commentary box at the conclusion of Fox's broadcast schedule for the 2019 NASCAR season in June 2019.

Алғашқы жылдар

Уолтрип 1947 жылғы 4 ақпанда Кентукки штатының Оуэнсборо қаласында дүниеге келді. 12 жасында гокарттарда жүргізушілік карьерасын бастаған Уолтрип төрт жылдан кейін алғашқы автокөлік жарысына қатысты. Уолтрип әкесімен бірге 1936 жылғы Chevrolet купесін жасап, Оуэнсбородағы үйлеріне жақын жердегі топырақ трассасына бет алды. Алғашқы түнде жасөспірім, көшеде көлік жүргізуге тіпті лайық болмаған, қабырғаға соғылып, купеге ауыр зақым келтірді, сәттілікке жете алмады. Уолтрип көп ұзамай топырақтан кетуге шешім қабылдады және асфальтта өзінің шеберлігін тапты, онда гокарттарда алған тегіс жүру дағдысы бағалы актив болып танылды. Уолтрип 1965 жылы Оуэнсборо қаласындағы Дэвис округінің орта мектебін бітірді. Ол Кентукки моторлы жылдамдық жолында (Уайтсвиллдегі асфальт трассасы) және Дэвис округінің 60-шы тас жолындағы Эллис жарыс жолында (қазір жабық) ерте жарысқа қатысты. Ол Оуэнсборо қаласындағы Батыс Екінші көшесіндегі Педли гаражының иесі Гарри Педли салған "Биг 100" атты көлікті жүргізді. Оның жетістіктері Нэшвиллдегі иесі/жүргізушісі П.Б. Крауэллдің назарын аударды, ол Уолтрипті аймаққа көшіп, Теннесси штатының жармарқасындағы Fairgrounds Speedway трассасында жарысуға шақырды, онда ол 1970 және 1973 жылдары екі трасса чемпионатын жеңді. Уолтрип Нэшвиллде American Home демеушілігімен P.B. Crowell-ге тиесілі 48 нөмірі бар Ford көлігін жүргізді, ол жергілікті теледидар бағдарламасында пайда болған кезде апталық жарысты белсенді түрде насихаттады және басқа бәсекелестер оған қарсы болған кезде жергілікті бұқаралық ақпарат құралдарымен байланыс жасаудан тартынбады. Оның әйгілі "эфирдегі" сөздерінің арасында Ку Ку Марлин (оның ұлы Стерлинг кейіннен трассада жарысты және екі рет Дейтона 500 жеңімпазы атанды) және Джеймс "Флуки" Бьюфорд сияқты басқа жергілікті жүргізушілерді қызықтыру да болды. Ол билет сатуға көмектесіп, трибуналарды толтырып, жарнамалық дағдылары үшін трасса операторларынан қосымша төлем алды. Ол ерте жылдары WSM радиосының жүргізушісі Ральф Эмеримен достық қарым-қатынас орнатты, бұл оның мансабының барлық кезеңінде ықпалды болды, өйткені Уолтрип жергілікті Нэшвилл телеарнасы WSMV-дегі Эмеридің ерте таңертеңгі телешоуында жиі пайда болып, кейіннен 1980-ші жылдары Эмеридің телешоуында, Nashville Now-да Эмеридің орнын басты (бұл шоу бұрынғы TNN кабельдік желісінде, қазір Paramount Network-те көрсетілді). Уолтрип Music City Motorplex трассасындағы жетістіктерін, Нэшвиллдегі телешоуларда алған танымалдығы мен көпшілік алдында сөйлеу шеберлігін NASCAR-дың жоғары лигасына жол ашу үшін пайдаланды. Ол 1983 жылы христиан дініне келді, бірақ Құдайды өмірінде бірінші орынға қоюға бірнеше жыл кеткенін айтады. Ол қолдайтын қайырымдылық ұйымдарының бірі - Motor Racing Outreach (MRO), жарыскерлер мен олардың отбасыларына рухани қолдау көрсетеді.

Waltrip was born on February 4, 1947, in Owensboro, Kentucky. Starting his driving career in Go karts at age 12, Waltrip entered his first stock car race just four years later. Waltrip and his father built a 1936 Chevrolet coupe and headed to a local dirt track near their Owensboro home. The first night out was far from a success as the youngster, barely old enough to drive on the street, slammed the wall and heavily damaged the coupe. Waltrip soon left the dirt and found his niche on asphalt where the smoothness he learned in the karts proved a valuable asset. Waltrip was a 1965 graduate of Daviess County High School in Owensboro. He was an early racer at the Kentucky Motor Speedway (an asphalt track in Whitesville) and Ellis Raceway, a dirt track on US Highway 60 west in Daviess County (Ellis Raceway is now closed), driving a car called "Big 100" built by Harry Pedley, owner of Pedley's Garage, on West Second Street, in Owensboro and sponsored by R. C. Bratcher Radiator and Welding Co. His success gained the attention of Nashville owner/driver P. B. Crowell, who urged Waltrip to move to the area to race at the Fairgrounds Speedway, at the Tennessee State Fairgrounds in Nashville, where he would win two track championships, in 1970, and 1973. Waltrip drove the No. 48 P. B. Crowell owned Ford sponsored by American Home, in Nashville, where he aggressively promoted the week's race when he appeared on a local television program promoting the speedway's races, and was not afraid to embrace the local media when other competitors were reluctant to do so. Some of the notorious "on air" trash talking included making fun of some of the other local drivers such as Coo Coo Marlin (whose son Sterling later raced at the circuit and is a two time Daytona 500 winner) and James "Flookie" Buford, whose nickname he would mock on air. It pleased track management that he was helping sell tickets, leading to packed grandstands and extra paychecks from track operators for his promotional skills. He became friends with WSM radio host Ralph Emery in his early years, forming a bond which would be influential throughout his career, as Waltrip would appear frequently on Emery's early morning television show on local Nashville television station, WSMV, and later substitute for Emery in the 1980s on Emery's television show, Nashville Now on the former TNN cable network (now the Paramount Network). Waltrip would use the success he enjoyed at the Music City Motorplex, and his notoriety and public speaking skills that he acquired from television appearances in Nashville, as a springboard into NASCAR's big leagues. He became a Christian in 1983 but states it was years later before God came first in his life. One of the charities he supports is the Motor Racing Outreach (MRO) providing spiritual support to racers and their families.

NASCAR-дағы алғашқы жылдары: 19721975

Уолтрип NASCAR-тың ең басты жарыс сериясы – NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) –де 25 жасында (25 жыл, 3 ай, 2 күн) 1972 жылдың 7 мамырында, 1972 жылғы Winston 500 жарысында, Алабама штатының Талладега қаласындағы серияның ең жылдам және ең ұзын трассасында – 2.66 миль (4.281 километр) – 1969 жылғы Mercury Cyclone көлігін жүргізіп, Холман Мудиден сатып алған. Бұл көлік бастапқыда Марио Андреттидің 1967 жылғы Daytona 500 жарысында жеңіске жеткен Ford Fairlane машинасы болған. Уолтрип өзінің алғашқы Winston Cup жарысында қозғалтқышы бұзылғандықтан 69-шы айналымда жарыстан шығып, 38-ші орынды иеленді. Уолтрип көлікке 12 500 доллар төлеген, сонымен қатар қосалқы қозғалтқыш пен бірнеше қосалқы бөлшектер алған және 1973 жылдың ортасына дейін 5 кубок сериясы жарысында осы көлікпен қатысқан. Көлік Ford Fairlane-нен, Андретти жүргізгеннен бастап, Уолтрип жүргізген 1969 жылғы Mercury Cyclone-ға, кейіннен 1971 жылғы Mercury Cyclone-ға түрлендірілген. Көлікті Уолтриптің алғашқы маңызды демеушісі – Кентукки штатының Оуэнсборо қаласындағы Terminal Transport компаниясы демеушілік еткен. Уолтрип бұл көлікті әлі де өзінің жарысқа қатысқан машиналарының жинағында сақтап, оны ең сүйікті машиналарының бірі санайды. Бастапқы жылдары Уолтрип Ричард Петти, Дэвид Пирсон, Кейл Ярборо және Бобби Эллисон сияқты легендарлы автокөлік жарыскерлерімен бәсекелестік еткен. Ұзақ уақыт өтпей, ол өзінен тәжірибелі әріптестерінің құрметіне ие болды. Оған 95 нөмірі берілген, бірақ Уолтрип өзінің құрметті тұлғасы Дэвид Пирсонның бұл нөмірмен бұрынғы жылдары сәтті қатысқандығына байланысты 17 нөмірін таңдаған. Иесі және жүргізушісі ретінде Уолтрип 1972 жылы 5 жарысқа, 1973 жылы 14 жарысқа, 1974 жылы 16 жарысқа қатысқан, 7 рет топ-5-ке кірген, ал 1975 жылы иесі және жүргізушісі ретінде 17 жарысқа қатысып, 1975 жылдың 10 мамырында, 28 жасында (28 жыл, 3 ай, 5 күн) өзінің үй трассасында – Music City 420 жарысында – алғашқы Winston Cup жеңісін одіп алған. Ол бұл жарыста 2 айналыммен басып озған, ал бұрын Nashville, Tennessee қаласында 2 трасса чемпионатында жеңіске жеткен 17 нөмірлі Terminal Transport Chevrolet көлігі Уолтрипке тиесілі болған. 1973 жылғы маусымда Уолтрип Bud Moore Engineering үшін 5 Winston Cup жарысына қатысқан.

Дигард жылдары: 1975-1980

1973 жылы бес жарыстан басқа, Bud Moore Engineering командасының жүргізушісі ретінде Уолтрип NASCAR мансабының басынан бастап 1975 жылғы NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) маусымының ортасына дейін өз машиналарын жүргізді. Одан кейін көп жылдық келісімшартқа қол қойылып, No. 88 DiGard Chevrolet машинасына Донни Эллисонның орнына алды – бұл Уолтриптің АҚШ-тың ірі автокөлік жарыстарының жоғары лигасына секірісі болды. DiGard жарыс командасын Майк ДиПросперо мен Билл Гарднер құрды, олар ағайынды болды, ал легендарлық Роберт Йейтс қозғалтқыш құрастырушысы болды. Уолтриптің DiGard командасымен алғашқы жарысы 1975 жылдың 17 тамызында Алабама штатының Талладега қаласындағы Талладега 500 жарысында, Талладега суперспидвейінде өтті. Жарыс кезінде қозғалтқышы бұзылып 42-орынды иеленді. 1975 жылғы маусымда Уолтрип DiGard үшін тағы он жарысқа қатысып, Terminal Transport демеушілігімен өзінің екінші Winston Cup жеңісін 1975 жылдың 12 қазанында Вирджиния штатының Ричмонд қаласында өткен Capital City 500 жарысында жеңіп алды. 1975 жылы DiGard үшін өткізген 11 жарыста ол үш рет бестікке және төрт рет ондыққа кірді. 1970-ші жылдардың соңында Уолтрип NASCAR-дың қысқа трассалардағы жарыстарда үстемдік құра бастады, әсіресе Бристоль халықаралық жылдамдық трассасында (Бристоль, Теннесси), Мартинсвилл жылдамдық трассасында (Мартинсвилл, Вирджиния) және Music City Motorplex трассасында (Нэшвилл). Ол Бристоль халықаралық жылдамдық трассасында 12 жеңіспен жеңіс және Мартинсвилл жылдамдық трассасында 8 pole position рекордын ұстайды. 1976 жылы Gatorade Уолтриптің негізгі демеушісі болды, ол 29 жасында DiGard Gatorade Chevrolet машинасымен алғашқы толық жарыс маусымын бастады. Уолтрип 1976 жылы Вирджиния штатының Риджвей қаласындағы Мартинсвилл спидвейінде өткен Virginia 500 жарысында бір ғана Winston Cup жарысында жеңіске жетті, бірақ 1977 және 1978 жылдары NASCAR командасының легендарлық бастығы Бадди Парротпен бірге жұмыс істеп, әр жылы алты рет жеңіске жетті, соның ішінде 1977 жылдың 1 мамырында Талладегадағы Талладега суперспидвейінде төрт жеңісінің біріншісін жеңіп алды, ал 1978 жылдың 28 мамырында өткен Coca Cola 600 (бұрынғы World 600) жарысында, 600 мильдік қатал жарыста, өзінің бес жеңісінің біріншісін жеңіп алды. Уолтрип пен Паррот 1977 жылдан 1980 жылға дейін NASCAR-дың 21 жарысында жеңіске жетті. NASCAR тарихындағы ең танымал жарыс саналатын 1979 жылғы Daytona 500 жарысы 1979 жылдың 18 ақпанында өтті, Ричард Петти жеңіске жетті, ал Уолтрип жарысты жеңуге үміткерлердің бірі болды. NASCAR жарысының алғаш рет ұлттық теледидарда "флаг-флаг" принципі бойынша көрсетілген кезінде Кейл Ярбороу мен Донни Эллисон соңғы айналымда көшбасшылық үшін күресіп, үшінші бұрышта қатты соқтығысты, бір-бірін жарыстан шығарды. Эллисон мен Ярбороу машиналары айналып, шөпті ішкі алаңға келіп тоқтаған кезде, назар жаңа көшбасшыларға – үшінші орындағы Ричард Петтиге және төртінші орындағы Уолтрипке ауды, ал үшінші бұрыштағы шөпте Ярбороу, Донни Эллисон және оның бауырласы, жарыскер Бобби Эллисон арасында төбелес басталды. Жарыс басында Уолтриптің DiGard Gatorade Oldsmobile машинасы цилиндрін жоғалтты, соңғы айналымда Петти машинасының слипстриміне іліге алғанмен, соңғы айналымда төртінші бұрышта Петти машинасынан өте алмады, себебі жылдамдығы төмендеді. Дегенмен, Уолтрип NASCAR тарихындағы ең әйгілі жарыста екінші орынды иеленді, бұл оның мансабындағы маңызды бұрылыс болды. 1979 жылғы Daytona 500 жарысы жарыс маусымының қалған тоғыз айының алғашқы жарысы болды. Уолтрип пен Петти 1979 жылғы NASCAR чемпионаты үшін жарыстан жарысқа қатысты. 1979 жылғы маусымда Уолтрип жеті Winston Cup жарысында жеңіске жетті және көптеген қозғалтқыш ақауларына, механикалық проблемаларға және DiGard басшылығымен келіспеушіліктерге қарамастан өзінің алғашқы чемпионаты үшін маңызды үміткер болды. 1979 жылдың 23 қыркүйегінде Вирджиния штатының Мартинсвилл қаласында өткен Old Dominion 500 жарысында pole position жеңіп, 184 айналымда алдыңғы орынға шыққаннан кейін, Уолтриптің қозғалтқышы қайтадан істен шықты. DiGard командасы 11 минуттың ішінде машинаны пит-шотқа шығарып, жарыстың ортасында сирек кездесетін қозғалтқышты ауыстырды. Уолтрип пит-семинарда 29 айналымнан айырылды, бірақ 11-ші орынды иеленді, ал Петти 2-ші орынды иеленді. Маусымның соңғы жарысы - Лос-Анджелес Таймс 500-де, Онтарио, Калифорнияда, Уолтрип Ричард Петтиді жыл бойы чемпиондық шайқаста 2 ұпайға ұтып алды, өйткені ол бұрынғы жарыста, Atlanta Motor Speedway-де өткен Dixie 500 жарысында 5-ші орынды иеленді, ал Петти 6-шы орынды иеленді. Алайда, Петти беспрецедентті жетінші және өзінің соңғы NASCAR Cup Series чемпионатында жеңіске жетті, маусымның соңғы жарысын 5-ші орында аяқтады, ал Уолтрип 8-ші орынды иеленді. Петтидің Уолтрипке қарсы жеңісінің соңғы айырмашылығы 11 ұпай болды, бұл NASCAR Cup Series тарихындағы үшінші ең жақын ұпай жарысы. Уолтрип 1970-ші жылдарды No. 88 DiGard Chevrolet машинасымен, Gatorade демеушілігімен аяқтады, NASCAR-дың No. 2 жүргізушісі ретінде танылды, ол тек 149 жарыста 22 Winston Cup жарысында жеңіске жетті. Оның агрессивті жүргізу стилі мен ашық мінезі оған "Jaws" деген лақап атын берді, бұл 1975 жылғы шалақ балық туралы фильмге сілтеме жасады. Бұл лақапты Уолтриптің қарсыласы Кейл Ярбороу 1977 жылғы Southern 500 жарысында Уолтриптің Ярбороу мен D. K. Ulrich-ты жарыстан шығарғаннан кейін сұхбатта берген. Ulrich Ярбороудың апатқа себеп болғанын болжады және жарыстан кейін одан сұрақ қойды, Ярбороу оған әйгілі түрде: "Сол Jaws сені шапты" деп жауап берді. Өзінің "D. W." немесе "D Dubya" лақап аттарын қалайтынын айтқан Уолтрип, келесі жарыста питіндегі ойыншық акуламен Ярбороуға ризашылық білдірді. NASCAR Cup Series-тегі сәттілігінің шыңында, 1980-ші жылдардың басында, жанкүйерлер Уолтрипті жиі ысқырыды, көбінесе трассадағы сәттілігі үшін, басқа, үлкен жанкүйерлер базасы бар жүргізушілерді жеңгені үшін, сондай-ақ NASCAR-ды ашық сынағаны үшін, алдауға кешірімді екенін мойындағаны үшін және "ешкімге мойынсұнбайтын", "жеңіске жету үшін барлық құралдарды пайдалану" жүргізу стилі үшін. DiGard басшылығымен болған жарияланған жанжал да оған көмектеспеді, ол олар үшін жүргізу кезінде чемпионатты жеңе алмайтынын жария түрде мойындады. 1980 жылы Уолтрип бес Winston Cup жарысында жеңіске жеткеніне қарамастан, DiGard компаниясымен келісімшартынан босатылуға бірнеше рет тырысты. Дегенмен, Уолтриптің үлкен және адал жанкүйерлер базасы болды. Жарыс комментаторлары мен спорт жазушылары жиі айтатын: "Сіз оны жек көресіз немесе жақсы көресіз". Уолтриптің қарсыласы Кейл Ярбороу, легендарлық иегер Junior Johnson-ның жүргізушісі, жеке түрде Уолтрипке жарысқа қатысуын азайтуға және 1980 жылдың соңында Junior Johnson & Associates командасын тастауға ниеттенгенін айтты, бұл Уолтрип үшін орын ашты, бірақ егер Уолтрип DiGard компаниясымен келісімшартын уақтылы тоқтатуға сәтті келісе алса ғана. Уолтрип DiGard компаниясымен келісімшартын тоқтатуға сәтті келісімге келді және 1981 жылы No. 11 машинасына көшті.

Except for five races in 1973, driving for Bud Moore Engineering, Waltrip primarily drove his own cars from the beginning of his NASCAR career until the middle of the 1975 NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) season, when he was signed to a multi year contract and replaced driver Donnie Allison to drive the No. 88 DiGard Chevrolet, Waltrip's long awaited jump into the big leagues of United States stock car auto racing. The DiGard racing team was founded in part by Mike DiProspero and Bill Gardner, who were brothers in law, with the legendary Robert Yates as engine builder. Waltrip's first race with DiGard came on August 17, 1975, at the Talladega 500, Talladega Superspeedway, in Talladega, Alabama, finishing 42nd after experiencing engine failure. Waltrip would compete in ten more races in the 1975 season for DiGard, sponsored by Terminal Transport, and get his second career Winston Cup victory October 12, 1975, in the Capital City 500, in Richmond, Virginia. He would post three top five and four top ten finishes in the 11 races he ran for DiGard in 1975. During the late 1970s, Waltrip would begin his domination of NASCAR's short track venues, especially at the Bristol International Speedway (Bristol, Tennessee), Martinsville Speedway (Martinsville, Virginia) and the Music City Motorplex (Nashville). He holds the track record at Bristol International Speedway, for wins with 12 victories, and for pole positions at Martinsville Speedway, with 8 pole position awards. In 1976, Gatorade became Waltrip's primary sponsor as he started his first full race season at age 29, driving the DiGard Gatorade Chevrolet. Waltrip won only one Winston Cup race in 1976, the Virginia 500, at Martinsville Speedway in Ridgeway, Virginia, but in 1977 and 1978, working with legendary NASCAR crew chief Buddy Parrott, he won six times each year, including his first of four career victories at the Talladega Superspeedway, in Talladega, AL, on May 1, 1977, and his first of a five career victories in the series' longest race, a grueling 600 mile race, the Coca Cola 600 (formerly the World 600), May 28, 1978. Waltrip, and Parrott, would win 21 NASCAR races together from 1977 through 1980. In perhaps the most famous and most well known NASCAR race, the 1979 Daytona 500, held February 18, 1979, a race that Richard Petty won, Waltrip was a pre race favorite to win the race. As the first NASCAR race covered "flag to flag" on national television, Cale Yarborough, and Donnie Allison, while battling for the lead on the last lap, came together and crashed hard, taking each other out in the third turn. While the Allison and Yarborough cars were spinning and coming to rest in the grassy infield, attention turned quickly to the new leaders, Richard Petty running third, and Waltrip, running closely behind in fourth, as a fist fight ensued between Yarborough, Donnie Allison, and his brother and racer, Bobby Allison, in the turn three grass. Earlier in the race, Waltrip's DiGard Gatorade Oldsmobile, dropped a cylinder and while able to hang onto the slipstream of the Petty car on the final lap, was not able to draft past the Petty car in the fourth turn on the final lap due to the reduction in horsepower. Still, Waltrip finished runner up in perhaps the most famous race in NASCAR history, and was an early turning point in Waltrip's career. The 1979 Daytona 500 would be an early season precursor for the remaining nine months of the racing season. Waltrip and Petty would engage in a bitter battle, race after race, for the 1979 NASCAR championship. In that 1979 season, Waltrip won seven Winston Cup races and was a serious contender for what would have been his first championship despite numerous engine failures, mechanical problems, and differences with DiGard management. On September 23, 1979, after winning pole position and leading 184 laps at the Old Dominion 500, at Martinsville, Virginia, Waltrip again experienced engine failure. The DiGard team pitted the car and made a rare mid race engine change in a record 11 minutes. Waltrip lost 29 laps in the pits but was able to finish 11th, as Petty finished 2nd. At the start of the final race of the season, the Los Angeles Times 500, at Ontario Motor Speedway, Ontario, California, Waltrip led Richard Petty by a scant 2 points in the year long championship battle after finishing the race 5th ahead of Petty's 6th place finish in the previous race, the Dixie 500, Atlanta Motor Speedway, November 4, 1979. However, Petty won an unprecedented seventh, and his final, NASCAR Cup Series championship by finishing the final race of the season in 5th position, as Waltrip finished 8th. The final margin of Petty's championship victory over Waltrip was only 11 points, the third closest points race in NASCAR Cup Series history. Waltrip closed out the 1970s driving the No. 88 DiGard Chevrolet, sponsored by Gatorade, ranked NASCAR's No. 2 driver, having won 22 Winston Cup races in just 149 race starts. His aggressive driving style and outspoken demeanor earned him the nickname "Jaws", a reference to the 1975 film about a killer shark. The nickname was given to Waltrip by rival Cale Yarborough in an interview after Waltrip crashed Yarborough and D. K. Ulrich out of the 1977 Southern 500. Ulrich assumed that Yarborough had caused the wreck and questioned him after the race, to which Yarborough famously responded, "That Jaws ran into you." Waltrip himself preferred the nicknames "D. W." or "D Dubya" but he acknowledged Yarborough by displaying an inflatable toy shark in his pit at the next race. At the height of his NASCAR Cup Series success in the early 1980s, fans often booed Waltrip, in large part because of his success on the track defeating more established drivers with large fan followings, but also because of his open criticism of NASCAR, his admitting to condoning cheating, and his aggressive "take no prisoners", "win at all costs" approach to driving. Doing him no favors was his widely publicized falling out with DiGard leadership, where he publicly admitted that he would not have won a championship as long as he drove for them. He attempted several times to be released from his driving contract with DiGard in 1980, a year in which Waltrip won five Winston Cup races. Still, Waltrip had a huge and devoted fan following. It was often said by race commentators and sports columnists that "you either hate him or love him". It was Waltrip's rival Cale Yarborough, driver for legendary owner Junior Johnson, that privately told Waltrip that he intended to cut back on his racing appearances and leave Junior Johnson & Associates team at the end of the 1980 season, opening the position for Waltrip, but only if Waltrip could successfully negotiate an early termination of his contract with DiGard. Waltrip successfully negotiated his exit from DiGard, and would take over the No. 11 for 1981.

Жүнір Джонсон жылдары: 1981-1986

Уолтриптің Junior Johnson дайындаған машиналарды жүргізудегі табысы бірден келді және тіпті DiGard-пен өткізген өте табысты жылдарын да артта қалдырды. Mountain Dew демеушілігімен шыққан Buick Regal машинасының жүргізушісі ретіндегі алғашқы екі жылында Уолтрип әр жылы 12 жарыста жеңіске жетіп, 1981 және 1982 жылдары NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) чемпионатында жеңіске жетті. Уолтриптің табысы мен жүргізу шеберлігі Buick Grand National-дың танымалдығын арттыруға көмектесті. Кейін компания Waltrip жылдарын еске түсіретін бояу схемаларымен құрметтеді, 2006 және 2008 жылдары. 1980 жылдардың басында Junior Johnson-мен жұмыс істеген кезде Уолтрип алғаш рет Джонсонның пит-экипажының мүшесі Джефф Хаммондпен бірге жұмыс істеді. Хаммонд бастапқыда Уолтриптің жүргізу стиліне күмәнданды, себебі ол бұрын жұмыс істеген жүргізуші, Cale Yarborough-тан мүлдем өзгеше болды. Yarborough машинаны жарысқа байланысты басқаруға бейімдесе, ал Уолтрип машинаны өзінің жүргізу стиліне қарай реттеуді қалады. Хаммонд ақырында Уолтриптің "шеберлігін" және өте табысты болған тегіс жүргізу стилін бағалай бастады. Уолтрип пен Хаммонд бір-бірінің білімі мен қабілеттерінен пайдаланып, спорттағы мансабының көп бөлігінде бірге жұмыс істеді. Уолтрип пен Хаммонд бүгінге дейін Fox Sports және Speed TV телеарналарында хабар таратушы және сарапшы ретінде бірге жұмыс істейді. Уолтриптің Junior Johnson-мен алғашқы маусымы үлкен табысқа жетті. Ол 12 жарыста жеңіске жетті, соның ішінде Rebel 500, Food City 500 және Riverside 400 сияқты маңызды жарыстарда. 1981 жылы Talladega 500-де жеңіске жақын болды. Соңғы айналымда жаңадан шыққан Рон Бушар Уолтрип пен Терри Лабонтеден төмен түсіп, көш бастады. Бушар NASCAR тарихындағы ең үлкен сенсация деп аталған үш қатарлы жарыста Уолтрипті бір футқа басып өтті. Сұхбатта Уолтрип "Ол қайдан келді?" деді. Жарыстан кейінгі баспасөз мәслихатында Уолтрип жарыстан жеңілген себебінің бірі Бушардың бір айналымға қалып қойғанын ойлап, сондықтан оны тоқтатуға тырыспағанын айтты. 1981 жылы 11 "поул" алды, 12 жарыста жеңіске жетті, 21 рет үздік бестікке және 25 рет үздік ондыққа кірді. Уолтрип 12 жарыста жеңіске ғана емес, сонымен қатар өзінің қарсыласы Бобби Эллисоннан Уинстон кубогын жеңіп алды, жаздың ортасында 300-ге жуық ұпайдан қалып қойғаннан кейін қыркүйекте Доверде екінші орын алып, ұпайлар бойынша көшбасшы атанды. Уолтрип төрт рет қатарынан жеңіске жетіп, маусымның соңғы екі жарысында жақсы өнер көрсетіп, 53 ұпаймен жеңіске жетті. 1982 жылы Уолтрип тағы да 12 жарыста жеңіске жетіп, 1981 жылғы маусымын қайталады. Ол сол жылы қатарынан екінші рет чемпион атанды, маусымның соңында Боби Эллисонды тағы да жеңіп, қазан айында Мартинсвиллде көш бастап, 72 ұпаймен жеңіске жетті. 1983 жылғы 20 ақпанда Дейтона 500-де жарысты жеңіп алуға үміткер болған Уолтрип Chevrolet Monte Carlo SS Pepsi Challenger-ді жүргізді. Ол 64-ші айналымда 4-ші бұрылыстан шығу кезінде машинасы айналып түскен кезде апатқа ұшырады, алдындағы өте баяу машинаны тоқтатудан аулақ болуға тырысқанда. Уолтрип тежегішін бұғаттады, бірақ машина бірнеше жүз метрге сырғып, содан кейін пит-лейнге кіреберіс жанындағы топырақ беткейіне соқты. Соққының күші соншалықты зор болды, Уолтриптің машинасы қарсы келе жатқан көліктердің алдына қайтадан жолға лақтырылды. Содан кейін Уолтрип қарсы келе жатқан көлікке қайтадан соқтығысып, сыртқы бетон қабырғасына қатты соқтығысты. Жарыс жеңімпазы Кейл Ярборо қираған "Пепси Челленджер" машинасына соқтығып, жарыстан қашып құтылды. Уолтрип миы дірілдеп, жедел жәрдеммен Галифакс медициналық орталығына қарауға және емделуге жеткізілді. Авария Уолтриптің өмірін өзгертті. Ол жүргізушілер мен жанкүйерлердің "авария оны есін жиып, ақыры үндемейтін болады" деп әзілдегенін естігенде, ол өзінің қаншалықты танымал еместігін бірінші рет түсінді және өзінің имиджін жақсартуға шешім қабылдады. Осы апаттан кейінгі жылдарда Дарел Уолтриптің өмір сүруі өзгеретіні байқалды, ол жанкүйерлермен және басқа жүргізушілермен қарым-қатынасын жақсарту үшін көп жұмыс істеді. Көп жылдан кейін Уолтрип (NASCAR жанкүйерлері) екі жыл қатарынан (1989, 1990) "Ең танымал жүргізуші" деп сайланды. Уолтрип 1986 жылғы маусымда Junior Johnson үшін бұрын-соңды болмаған табысын жалғастырып, 1985 жылы үшінші және соңғы Уинстон кубогының чемпионы атанды, 1985 жылы All Star жарысының тұңғыш жеңімпазы, Уинстон, және командамен 43 жеңіске жетті. Уолтрип спорттың жасөсперімдер мен жастар арасындағы және бұрын NASCAR жанкүйерлері деп есептелмеген адамдар арасындағы жаңа және қарқынды дамуын тез байқады. Өсудің себебі көбінесе ұлттық телеарналар мен кабельдік теледидардың көбейгені болды, ол NASCAR жарыстарының барлығын тікелей эфирде көрсетті, сондай-ақ жаңа, отбасылық бағытталған демеушілердің моторы спортына қатысуы артты. NASCAR ерлер, әйелдер және балалардың барлығына ұнайтын көп аймақтық спортқа айналып келеді. Жаңа демеушілер мен теледидардан түскен үлкен қаржының үстіне, ең озат NASCAR команда иелері компьютерлер, телеметрия, зерттеу және әзірлеме, ақпарат алмасу үшін көп машиналы командалар, жел тоннелі сынақтары және инженерия сияқты жаңа ресурстарды пайдаланды. Уолтрип, енді Johnson-ның екі жүргізушісінің бірі, NASCAR-дың болашағын көруге асықты және оның иесі, спорттың пионері Junior Johnson азырақ қабылдағысы келген өзгерістерден пайдалануға тырысты. Johnson және оның командасы ондаған жылдар бойы сәттілікке жетіп, көптеген жарыстар мен чемпионаттарды жеңіп, өзінің табыс формулаларын қолданды. Junior Johnson-ның жүргізушілердің еңбекақысын ешқашан талқыламау және екі машиналы командаға қажетті ресурстарды бөлуге ыңғайсыз екенін жақсы білетін Уолтрип Johnson-ға өзінің шарты бойынша жалақысын арттыру туралы сұрады. Уолтрип айтқандай, оқиғаның шындығы аңызға айналған болуы мүмкін, бірақ Уолтрип 1986 жылдың 16 қарашасында Chevrolet машинасымен, Budweiser демеушілігімен Junior Johnson үшін соңғы жарысын өткізді, Riverside International Raceway-де өткен жылғы Winston Western 500-де 4-ші орынды алып, мотор спорты тарихындағы ең табысты ие/жүргізуші серіктестіктерінің бірін аяқтады. Уолтрип пен Johnson жақын достас болып қалды және бір-бірін спорттың пионерлері және чемпиондары ретінде құрметтеді.

Waltrip's success driving the Junior Johnson prepared cars came immediately and even surpassed the highly successful years he had with DiGard. In his first two years as driver for the Mountain Dew sponsored Buick Regal, Waltrip won 12 races each year, and his first two NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) championships, in 1981 and 1982. Waltrip's success and driving prowess helped to bring the Buick Grand National into prominence. The company later honored the Waltrip years with throwback paint schemes, once in 2006 and again in 2008. It was during the early 1980s, with Junior Johnson, that Waltrip first worked with Jeff Hammond, a pit crewman for Johnson. Hammond was at first skeptical of Waltrip's driving style since it differed so much from the former driver for whom he worked, Cale Yarborough. Yarborough made adjustments to his driving based on the handling of the car in a particular race whereas Waltrip wanted the car adjusted around his driving style. Hammond eventually came to appreciate Waltrip's "finesse", and smooth driving style which proved highly successful. Waltrip and Hammond would benefit from each other's knowledge and abilities and would work together for most of their careers in the sport. Waltrip and Hammond work together, even today, as broadcaster and analyst at Fox Sports, and Speed TV. Waltrip's first season with Junior Johnson was a huge success. He won 12 races including big races such as the Rebel 500, the Food City 500, and the Riverside 400 event. He almost swept Talladega for his 1981 season by nearly winning the Talladega 500. On the final lap rookie Ron Bouchard dove under Waltrip and Terry Labonte to take the lead. Bouchard beat Waltrip by a foot in a 3 wide drag race in what has been called the biggest upset in NASCAR history. Waltrip reportedly said "Where the hell did he come from?" in an interview. Waltrip also stated in a post race conference that part of the reason he lost the race was because he thought Bouchard was a lap down and therefore did not block Bouchard. He ended 1981 with 11 poles, 12 wins, 21 top fives, and 25 top tens. Not only did Waltrip win 12 races, he also won the Winston Cup championship over nemesis Bobby Allison, rallying from a nearly 300 point deficit in midsummer and taking the points lead for keeps with a second place finish at Dover in September. Waltrip then strung together four consecutive victories and ran well in the final two races of the season to win by 53 points. In 1982, Waltrip again won 12 races and basically repeated his 1981 season. He claimed his second championship in a row that year, again scratching and clawing his way past Bobby Allison with a late season charge, taking the lead at Martinsville in October, and winning the title by 72 points. At the 1983 Daytona 500 on February 20, 1983, Waltrip, a pre race favorite to win the race, drove the Chevrolet Monte Carlo SS Pepsi Challenger. He was involved in an accident when his car spun on lap 64, at exit of turn 4, at nearly , as he was making an evasive maneuver to avoid rear ending a much slower car ahead of him. Waltrip locked his brakes but the car slid for several hundred feet, then struck an earthen embankment near the entrance to pit road. The force of the impact was so violent that Waltrip's car was thrown back onto the track, in front of oncoming traffic. Waltrip then made hard contact with the outside concrete retaining wall once again into oncoming traffic. Cale Yarborough, the eventual winner of the race, barely avoided hitting the demolished Pepsi Challenger. Waltrip suffered a concussion and was taken by ambulance to the Halifax Medical Center for observation and medical treatment. The crash was a wake up call and a life changing event for Waltrip. When he heard drivers and fans joking that the crash would "knock him conscious" or "finally shut him up", he realized for the first time how unpopular he was and resolved to clean up his image. The years following that crash would see a different Darrell Waltrip, one who worked hard to repair and rebuild his relationship with fans and fellow drivers. Years later, Waltrip would be voted (by NASCAR fans) "Most Popular Driver", two years in a row, (1989, 1990). Waltrip would continue his unprecedented success driving for Junior Johnson through the 1986 season, winning his third and final Winston Cup championship, in 1985, winning the inaugural All Star race, The Winston, in 1985, and compiling 43 total wins with the team. Waltrip was quick to recognize the new and rapid expansion of the sport's popularity among teens and young adults and others never before considered NASCAR fans. The growth was primarily due to increasing national network and cable subscription television which televised almost every NASCAR event live, and the growing interest of new family oriented sponsors never before associated with motorsports. NASCAR was becoming a multi regional sport enjoyed by men, women and children alike. In addition to the huge influx of money from new sponsors and television, the more astute NASCAR team owners immediately embraced new resources such as computers, telemetry, research and development, multi car teams for information sharing, wind tunnel testing, and engineering. Waltrip, now one of two drivers for Johnson, was quick to envision the future of NASCAR and sought to take advantage of the coming changes something his car owner, Junior Johnson a pioneer of the sport, was somewhat reluctant to embrace. Johnson and his team had enjoyed success for decades and won numerous races and championships spanning decades using his own formulas for success. Well aware of Junior Johnson's long standing steadfast rule of never discussing an adjustment to a driver's contractual salary, and never really comfortable with the allocation of resources that Johnson's two car team required, Waltrip approached Johnson about an increase in his contract salary. Although the story as told by Waltrip is most likely folklore, Waltrip drove his final race for Junior Johnson on November 16, 1986, in a Chevrolet sponsored by Budweiser finishing 4th at that year's Winston Western 500 at Riverside International Raceway, completing one of the most successful owner/driver partnerships in all of motorsports history. Waltrip and Johnson remained close friends and respected each other as pioneers and champions of the sport.

Хендрик Моторспорт жылдар: 19871990

Уолтриптің автомобиль иесі Джуниор Джонсонмен серіктестігі NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) чемпионатының үш мәрте және 43 Уинстон Кубогының жеңімпаздарымен үлкен табысқа әкелді. Ол үшін жылдам көлік пен алкоголь тұтынудың байланысы алаңдаушылық тудырды. Ол досы және пастор Кортес Купермен сөйлескеннен кейін басқа мүмкіндіктер іздеуді бастады. Джонсон 1984 жылы командасының негізгі демеушісі ретінде Budweiser компаниясымен келісімшарт жасасқан, бұл Уолтрипті ол қатты уайымдаған байланыстың беттерінің біріне айналдырды. Осыдан бірнеше жыл бұрын Уолтрип өзінің туған қаласы Теннесси штатының Франклин қаласында Хендрик Моторспорттың иесі Рик Хендриктің көмегімен Honda дилерлік кеңсесін ашты. 1986 жылғы маусымда Уолтрип пен Хендрик Уолтриптің Джефф Бодин мен Тим Ричмондтың машиналарын шығарған Хендрик ұйымына қосылу мүмкіндігін талқылады және екеуі Уолтриптің жаңа командаға көшу мүмкіндігін талқылады. Уолтрип Джонсонмен 1986 жылғы маусымда келісімшарт бойынша болды, бірақ келесі жылы ол келісімшартты ерекше жолмен бұза алды. 2001 жылы Fox Sports Net сериясының Beyond the Glory сериясына берген сұхбатында айтып бергендей, Уолтрип Джонсонның негізгі ережелерінің бірін қасақана бұзып, босатылды: жалақыны көтеруді сұрады (Джонсон өзінің жүргізушілеріне ақша мәселелерін, соның ішінде көтермелерді талқылауға тыйым салды). Қол қоюдан кейін Хендрик Уолтрип үшін үшінші команда құрды, No. 17 және "Тайд" компаниясы демеушілік етеді. 1987 жылы Хендрик Моторспортспен алғашқы жылында Уолтрип Джонсонмен өткен жылдарына қарағанда шектеулі жетістікке қол жеткізді. Ол тек бір жарыста (Goody's 500) жеңіске жетті және алты рет Топ-5-ке кірді. 1988 жылы ол екі жарыста жеңіске жетті, оның ішінде Coca Cola 600-де төртінші жеңісі. 1989 жылғы алғашқы жарыста, Дейтона 500-де, Уолтрип отын үнемдеу стратегиясымен 17-ші рет жеңіске жетті. Ол ұзақ уақыттан бері команданың басшысы Джефф Хаммондпен бірге отынға соңғы тоқталуын аяқталудан 53 айналым (132 миль) қашықтықта жасады. Басқа көліктердің көпшілігі отын резервуарда 45 немесе 46 айналымнан аспайтындай болды, сондықтан Уолтрипке қосымша пит-стопсыз финишке жету үшін жеткілікті отын үнемдеу үшін газды және басқа көліктерді "жою" қажет болды. Жарыс соңында теледидар журналистерінің сұхбатында Хаммонд өзінің стратегиясы Уолтрипке "жанар майды үнемдеу үшін кез келген адамды және барлық адамды" тартуға мүмкіндік беретінін айтты. Уолтриптің машинасы соңғы 53 айналымда басқа машиналарға қарағанда баяу жүгіргенімен, ол басқа машиналар отынға арналған қосымша пит-стопты жасамай қалды. Бұл стратегия Уолтрипке жарыста жеңіске жету үшін қажетті позицияны берді. Оның жарыстан кейінгі интервьюсы CBS пит-журналисі Майк Джоймен танымал болды, Уолтрип "Мен Дейтона 500 жеңдім! Мен Дейтона 500-де жеңімпаз болдым! Күте тұрыңыз, бұл Дейтона 500 емес пе? Құдайға шүкір!" Бейбітшілік жолындағы "Икки Шафл" биімен бірге. Кейіннен, Дейтона 500 жеңісінен кейін Уолтрип президент Джордж Бушқа Вашингтондағы Ақ үйде барды. Уолтриптің жүргізуші ретінде танымалдылығы 1989 жылы 21 мамырда Шарлотта моторлы жүріс-тұрысында өткен The Winston кешінде толық шеңберге кіреді. Екі айналым қалғанда Уолтрип жарысты бастап, жеңіске жетуге дайын еді, бірақ 4-ші бұрылыстан шығып келе жатқанда Рэсти Уоллес өзінің көлігін соқты. Бұл оны ішкі алаңға жіберіп, жеңіске және $200,000 сыйлыққа ұшырады. Уолтрип пен оның командасы жеңістен айырылып қалуына ренжігендіктен ғана емес, жарысты бақылап отырған 150 мың жанкүйерлер жеңіске жеткен Уоллеске құшақ жаудырды. Екі команда пит-шоуда ұрысқан, жарыстан кейін бір-біріне қатты сөз сөйлеген. Уолтрип жарыстан кейін Уоллес жеңіс үшін жинаған 200 000 долларға сілтеме жасап, "Ол соған тұншығып қалады деп үміттенемін" деген сөзін келтірді. Уолтриптің машинасы Уоллесінікіне қарағанда әлдеқайда артық еді және Уоллес соңғы айналымда бастаған байланыс болмаса, Уолтрип барлық жұлдыздар жарысында жеңіске жететін еді. 1989 және 1990 жылдардағы маусымда Уолтрип NASCAR-дың ең танымал жүргізушісі деп танылды. 1989 жылы Уолтрип алты жарыста жеңіске жетті, бұл оның Хендрик Моторспортспен ең жақсы жылы болды, және 1989 жылы NASCAR-дың жаңа Chevrolet Lumina нұсқасын әзірлеуге көмектесті, және осы жылдың мамыр айында бесінші Coca Cola 600-де жеңіске жетіп, алғашқы жеңісін берді. Жеңіс жеңіс рекордын орнатумен қатар, Дарлингтондағы Heinz Southern 500-де алғашқы жарысынан бері одан айырылған қалған "үлкен жарыста" жеңіске жету мүмкіндігіне дайындады. Дарлингтондағы жеңісі оған бір маусымда спорттың төрт үлкен жарысының үшінде жеңіске жеткені үшін бір миллион долларлық бонус алатын еді: Дейтона 500, Уинстон 500, Coca Cola 600 және Маунтин Дью Саузерн 500. Бір миллион долларлық бонус пен мансаптық үлкен жүлделердің қысымы Уолтрипке кері әсер етті. Ол 1989 жылғы Саузерн 500-де жарыс басталғаннан кейін қабырғаға соқтығысты және жарысты жеңуге үміткер болған жоқ, сондай-ақ бір миллион долларлық бонусқа да қол жеткізе алмады. Көптеген себептерге байланысты Уолтрип 1990 жылы өткен жылғы табысын жалғастыра алмады. Уолтрип маусым бойы жеңіске жетпеді, бірақ маусымның 7-ші жарысында, North Wilkesboro Speedway трассасындағы First Union 400 жарысында даулы түрде екінші орынды иеленді. Брет Бодин жарыстың ортасында 63 айналымды бастады, содан кейін жасыл флаг пит-стоптарының кезінде 318-ші айналымда қайтадан жетекке шықты. 321-ші айналымда сақшы машина қателікпен жарыс жетекшісі ретінде Дейл Эрнхардтты таңдады, бұл Бреттің барлық қатысушылардан шамамен бір айналымға алға шығарды. (NASCAR сол кезде электрондық есептеу жүйесіне ие болмағандықтан) туындаған шатасу кезінде Бодин жаңа шиналарға пит-стоп жасады, бірақ позициясын жоғалтпады. NASCAR жетекші ретінде Бодинмен құрамын қайта орнастырғанда, ол жарыстың соңғы 83 айналымын (жарыс бойынша ең жоғары 146 айналым) бастады және жеңіске жетті. "Біз қате жасадық", - деді NASCAR-дың қоғаммен байланыс директоры Чип Уильямс. "Екінші орындағы көлікке сақшыны тастау арқылы Бодин жетекшілікте қалды. Ол пит-шопқа түсіп, сақшы машинасы екінші көлікті ұстап тұрғандықтан жетекшіліктен айырылмады. Біз қате көлікті таңдадық. Бұл шешім болды". Уолтрип жарыстан кейін наразылық білдірді, бірақ шешімдерге қатысты наразылықтар қабылданбағандықтан оның өтініші қабылданбады. 1974 жылдан бері Уолтриптің жарыста жеңіске жетпеген алғашқы жылы 1990 жыл болды және Уолтрип осы нәтижеге қанағаттанбаған күйде қалады. Уолтрип жеңіске бес рет қана жетті және 1992 жылдан кейін қайтадан жеңіске жете алмады. Дейтонадағы Pepsi 400 жарысына 500-ші мансаптық NASCAR жарысын бастауға дайындалып жатқанда, Уолтриптің машинасы қозғалтқышы бұзылған басқа көліктің қалдырған майына түсіп, Дэйв Марсис басқарған көлік соқтығысты. Уолтриптің қолы сынды, аяғы сынды және шаңқау алды. Ол Pepsi 400-ге қатыспады, бірақ Поконода бір айналым жүргізіп, Джимми Хортонды көлікке ауыстырды. (Жүргізуші бастап, бір айналымды аяқтаса, кім жарысты аяқтаса, оған қарамастан NASCAR ұпайлары беріледі). Жарақаттарына байланысты келесі бес жарыстан қатыспағанына қарамастан, Уолтрип жүргізушілер арасында 20-ші орынды иеленді, ал команда ауыстырушы жүргізушілердің көмегімен иеленушілер арасында 5-ші орынды иеленді.

Waltrip's partnership with car owner Junior Johnson led to huge success with three NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) championships and 43 Winston Cup wins. The connection between fast cars and alcohol consumption became a concern for him. He began to seek other opportunities after a conversation with his friend and pastor Cortez Cooper. Johnson had signed Budweiser to be his team's primary sponsor in 1984, which unintentionally made Waltrip one of the faces of the connection he was so concerned about. Years before, Waltrip had opened a Honda dealership in his home town of Franklin, Tennessee, with the help of his friend, Rick Hendrick, owner of Hendrick Motorsports. During the 1986 season, Waltrip and Hendrick discussed the possibility of Waltrip joining the Hendrick organization, which fielded cars for Geoff Bodine and Tim Richmond and the two discussed the potential of Waltrip moving to a new team. Waltrip was still under contract with Johnson for the 1986 season, but following the year he was able to break the contract in a unique way. As he recounted in an interview for the Fox Sports Net series Beyond the Glory in 2001, Waltrip gained his release by purposely breaking one of Johnson's cardinal rules: asking for a raise (Johnson forbade his drivers from discussing money matters, including raises, with him). After signing, Hendrick formed a third team for Waltrip, carrying the No. 17 and sponsored by Tide. In 1987, his first year with Hendrick Motorsports, Waltrip had limited success, compared to his previous years with Johnson. He won only one race (at the Goody's 500) and had six Top 5 finishes. In 1988, he won two races, including his fourth Coca Cola 600 win. In the first race of 1989, the Daytona 500, Waltrip won the race for the first time in his 17th attempt with a fuel conservation strategy along with his long time crew chief Jeff Hammond, making his final pit stop for fuel a distant 53 laps (132 miles) from the finish. Most of the other cars could run no more than 45 or 46 laps on a tank of fuel, so that meant Waltrip would need to feather the throttle and "draft" off other cars in order to save enough fuel to make it to the finish without an additional pit stop. Hammond, interviewed by television pit reporters during the final stint of the race, said that his strategy was for Waltrip to "draft off anybody, and everybody", to save fuel. Even though Waltrip's car ran much slower than other cars in the last 53 laps, he was able to avoid making the additional pit stop for fuel that the other cars had to make. The strategy provided Waltrip with the track position needed to win the race. His post race interview with CBS pit reporter Mike Joy, became famous, with Waltrip shouting "I won the Daytona 500! I won the Daytona 500! Wait, this is the Daytona 500 ain't it? Thank God! ", accompanied by the "Ickey Shuffle" dance in Victory Lane. Later, after the Daytona 500 win, Waltrip visited president George H. W. Bush at the white House in Washington, D. C.

Waltrip's popularity as a driver would come full circle on the evening of The Winston, an all star racing event held May 21, 1989, (an event that did not award points toward the NASCAR national championship), at Charlotte Motor Speedway. With two laps to go, Waltrip was leading the race and poised to win when Rusty Wallace hit his car exiting the 4th turn, sending him into the infield and costing him the victory and the $200,000 purse. Not only was Waltrip and his crew upset at being knocked out of the victory, the 150,000 fans watching the race issued boos to Wallace, the winner. The two crews scuffled in the pits and harsh words were said after the race. Waltrip was quoted after the race as saying "I hope he chokes on it", referring to the $200,000 that Wallace collected for the victory. Waltrip's car was clearly superior to that of Wallace and, had it not been for the contact initiated by Wallace on the final lap, Waltrip would have won the all star event. During the 1989, and 1990 seasons, Waltrip was voted NASCAR's Most Popular Driver by fans. Waltrip would win six races in 1989, his best year with Hendrick Motorsports, and helped develop NASCAR's version of the new Chevrolet Lumina in 1989, and delivered its first victory by winning a historic and unprecedented fifth Coca Cola 600 that May. Besides establishing a race record for victories, the win prepared him for a chance to win the one remaining "major race" which had eluded him since his first race at the Heinz Southern 500 at Darlington. A Darlington victory would award him a one million dollar bonus for winning three of the sport's four majors in the same season, the Daytona 500, the Winston 500, Coca Cola 600, and the Mountain Dew Southern 500. The pressure of both the million dollar bonus and Career Grand Slam adversely affected Waltrip. He made contact with the wall early in the 1989 Southern 500 and was never a contender for winning the race, and the million dollar bonus. For many reasons, Waltrip was unable to carry his success of the previous year into 1990. Waltrip failed to visit victory lane all season although he finished 2nd in a controversial finish in the season's 7th race, the First Union 400, at North Wilkesboro Speedway. Brett Bodine had led 63 laps in the middle of the race and then re took the lead on lap 318 after short pitting on a round of green flag pit stops. When the caution came out on lap 321, the pace car mistakenly picked up Dale Earnhardt as the race leader, putting Brett almost a full lap in front of the entire field. During the ensuing confusion of a 17 lap caution flag (NASCAR did not have electronic scoring at the time) Bodine was able to make a pit stop for fresh tires without losing any positions. When NASCAR reset the lineup with Bodine as the leader, he led the final 83 laps of the race (a race high 146 laps overall) to take the victory. "We messed up," said Chip Williams, NASCAR's public relations director. "By throwing the caution on the second place car, it kept Bodine in the lead. He slipped into the pits and came out without losing the lead because the pace car was keeping the second place car back. We messed up by picking up the wrong car. It was a judgment call." Waltrip filed a protest post race, only to be denied on the grounds that judgment calls were not subject to protest/appeal. 1990 was the first year since 1974, that Waltrip did not win a race and Waltrip still remains irked to this very day over the result. Waltrip only visited victory lane five more times and never won again after 1992. While practicing for his 500th career NASCAR start in the Pepsi 400, at Daytona, Waltrip's car spun in oil laid down by another car experiencing engine failure, and was hit by an oncoming car driven by Dave Marcis. Waltrip suffered a broken arm, a broken leg, and a concussion. He missed the Pepsi 400, but came back to run one lap at Pocono, before giving way to Jimmy Horton as a relief driver. (A driver who starts, and completes one lap, is credited the NASCAR points regardless of who is driving the car at the finish). Despite missing the next five races due to his injuries, Waltrip finished 20th in driver points and the team finished 5th in owner points with substitute drivers taking turns in the car.

Иесі-көлік жүргізушісі жылдары: 1991-1998 жылдардың ортасы

Хендрик Моторспортс командасының жүргізушісі ретінде төртінші маусымынан кейін Уолтрип 1991 жылғы NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) маусымында машиналарды шығаруға өз командасын құрды. 1970 жылдардың басында және ортасында NASCAR-дың алғашқы кезеңінде өзінің жеке көліктерін жүргізу оның құмарлығы болды. Ол Chevrolet-пен қарым-қатынасын жалғастырып, негізгі команданың демеушісі ретінде Western Auto-мен Chevrolet Lumina-ны жүргізді. Уолтрип команданың активтерін, оның ішінде жарыс нысандарын, өзінің бұрынғы иесі Рик Хендриктен Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласынан сатып алды және жарыс машиналарын жасауды қадағалау және команда басшысы ретінде жалғастыру үшін ұзақ уақыт бойы дос және команда басшысы Джефф Хаммондты жалдады. Уолтрип пен Хаммонд бірге көп табысқа қол жеткізді, өйткені Хаммонд Джуниор Джонсонмен чемпионат жеңген жылдары және Хендрик Моторспортс жылдарында Уолтриппен бірге болды. Ол 1989 жылы Дайтона 500 жеңісінде және 5 Coca-Cola 600 жеңісінің 3-інде Уолтриптің командасының бастығы болды. 1991 жылғы маусымда Уолтрип екі рет жеңіс жолына барды, оның бірінші жеңісі өзінің екінші кезеңіне иелік еткен жүргізуші ретінде 1991 жылдың 21 сәуірінде, First Union 400 жарысында, Солтүстік Вилксборо спидвейінде, Солтүстік Каролинада болды. Оның екінші жеңісі 1991 жылы 16 маусымда, Champion Spark Plug 500 жарысында, Поконо Raceway, Long Pond, Пенсильванияда, маусымның 13-ші жарысында тіркелді. 1991 жылы екінші жеңісін тойлағаннан кейін екі жарыста Уолтрип тағы да Флорида штатының Дейтона-Бич қаласындағы Дейтона халықаралық жылдамдық трассасында ауыр апатқа ұшырады. Ол 2,5 мильдік супер жылдамдықтағы жолмен 160 айналымның 119-ын аяқтағаннан кейін болды. Уолтрип пен жүргізуші Алан Кульвики қатар жүгіріп, үлкен топтағы көліктерді бастап, 5-ші орын үшін күресті. Алан Кульвикидің машинасы Кульвикидің машинасына соқтығысып, оның машинасы Уолтриптің Western Auto Chevrolet-ін 200 миль/сағ жылдамдықпен ұзын артқа соқты. Уолтриптің машинасы баяулап, оны жүргізуші Джо Раттманның машинасы жинады, екі машина да шөпті ішкі алаңға бірнеше жүз метрден бір жағына қарай сүрінді. Уолтриптің машинасының дөңгелектері кірме жолдың шетін қиып, оны ауаға айналдырды және 3-кезеңнің жанындағы шөпті аймақта аяғына дейін бірнеше рет түсіп, тоқтады. Уолтрип жеңілдеп, кішкене жарақат алды, бірақ көптеген адамдар оның өткен жылы дәл сол жолдағы апаттан жарақат алған аяғын қайта жарақаттауы мүмкін деп қорқып отырды. (Ауызша және фотосуреттерде Уолтриптің сол қолы машинаның сыртында тұрғаны көрініп тұрды.) Уолтриптің сол аяғында әлі де Daytona International Speedway-дегі Pepsi 400-де болған апат кезінде болған сынықтардан қалған тақтасы бар еді. (Уолтрип 2013 жылдың 10 қаңтарында Daytona NASCAR қысқы тестілеуінің SPEED теледидарынан өткен хабарлауда Daytona Speedway-де болған жарақаттардан ауруханада көп уақыт өткізгенін айтты.) Уолтрип келесі жарыста, Пенсильвания штатының Лонг Понд қаласында Поконо Raceway жазғы жарысында жарысқа түседі, бірақ жүргізуші Эрни Ирван жүргізуші Хат Стриклинді бүкіл алаңның алдында айналдырған кезде қайтадан құлады. Уолтрип осыдан 5 апта бұрын ғана жазғы жарыста жеңіске жеткен болатын. Уолтрип өзінің екінші кезеңіне иелік еткен бірінші жылы жалпы Winston Cup бойынша 8-орынды иеленді, 14 жарыстан кейін 3-орынға дейін жетті. Оның алғашқы жылы жалпы алғанда сәтті алғашқы жыл ретінде қарастырылды. Алайда, Уолтрип қазір 44 жаста, балалары бар және иесі / жүргізушісі ретінде көптеген қысымға ұшырады, ол өзін Хендрик Моторспортс сияқты көп миллиондық долларлық, жоғары қаржыландырылған жарыс командалары үшін жүргізумен айналыспады. 1992 жылы Уолтрип тағы үш жеңіске қол жеткізді, соның ішінде Mountain Dew Southern 500, бұл жарыс Дарлингтон Raceway-де өтті, Дарлингтон, Оңтүстік Каролина, АҚШ, 1992 жылдың 6 қыркүйегінде (оның 20 жылдық мансабынан айырылған соңғы ірі жарыс) және 22 жарыстан кейін 6-орынға дейін жеткеннен кейін 9-орынды иеленді. Бұл Уолтриптің NASCAR-дағы 84-ші және соңғы жеңісі болды, ол Бобби Эллисонмен теңелді, ол барлық уақыт тізімінде үшінші орынды иеленді, Ричард Петтиден кейін 200 жеңісімен және Дэвид Пирсон 105 жеңісімен. Ол да, Эллисон да 2015 жылғы маусым соңында зейнеткерлікке шыққан кезде 93 жеңіске жеткен Джефф Гордоннан өткен. 1993 жылы Уолтрип бұрынғы Ричард Чайлдресс Ресингтің қозғалтқыш құрастырушысы Лу ЛаРосамен және бұрынғы чемпиондық жеңімпаз команданың бастығы Барри Додсонмен келісімшарт жасады. Ол төрт рет ондыққа шықты, бірақ үшінші орыннан жоғары шықпады. 1994 жылы ол 9-шы орынды чемпионат ұпайлары бойынша соңғы рет иеленді, екі маусым бойы 40 жарысқа қатарынан DNF болмады, барлығы да өз үйінің қозғалтқыштарымен. Маусымдағы оның жалғыз қозғалтқыш бұзылуы машина финиш сызығын кесіп өткеннен кейін болды. Уолтрип 1995 жылы 19-орынды иеленді, ол The Winston жарысында құлап, бірнеше апта бойы басқа жүргізушілерге рөлді беруге мәжбүр болды. Оның маусымның екінші жартысы NAPA 500 жарысындағы соңғы карьерлік полярлық позициясымен ерекшеленді. 1996 жылы Уолтрип екі рет ондыққа кірді. Western Auto Уолтриптің 25 жылдық мерекесінің құрметіне демеуші болып қала берді. Жыл Уолтрип үшін ең табысты жылдардың бірі болғанымен, оның нәтижелері төмендеуде болды. 1997 жылғы UAW GM Quality 500 жарысында Уолтрип 20 жылдан астам уақыттан бері алғаш рет жарысқа қатыса алмады, сонымен қатар Терри Лабонте де жарысқа қатыса алмады. Лабонте жақында ғана Кубок чемпионы болғандықтан (іс жүзінде, ол сол маусымдағы қорғаудағы Кубок чемпионы болды), ол бұрынғы чемпионның уақытша рұқсатын алды. Уолтрип, иелік ұпайлары бойынша 20-орында болғандықтан, жарысқа қатысу үшін иелік ұпайлары бойынша тым төмен болды (1997 жылғы ережелер бойынша жарысқа қатыспаған иелік ұпайлары бойынша алғашқы төрт команда ғана, соңғы бұрынғы чемпионды есептемегенде, іске қосылды). Маусымнан кейін Уолтрип және оның командасы демеушілерді табуға күресіп жатты, бірақ 1998 жылға Огайо штатындағы Speedblock компаниясымен соңғы сәтте келісімге келді. Speedblock уәделенген соманың тек бір бөлігін ғана төледі және келісім шарты жойылды. Уолтриптің командасы осы кездеге дейін жартылай банкротқа жақын болды және оны Тим Беверлиге сатты. Уолтриптің иесі / жүргізушісі ретіндегі соңғы жарысы TranSouth Financial 400 болды, ол бастапқыда демеушісі жоқ машинаны жүргізуге ниеттенген, бірақ оның орнына бұрынғы 2 есе Grand National Series чемпионы болып табылатын Тим Флокқа арналған "Tim Flock Special" жүргізуге шешім қабылдады, өйткені ол бауыр және тамақ рагымен күресіп, медициналық сақтандырусыз қалған және Уолтрип Флок пен оның отбасы үшін ақша жинауға көмектескім келіп, NASCAR-дың 50 жылдық мерекесімен сенімді қор құруды қалады. Флок жарыстан тоғыз күн өткен соң 73 жасында қайтыс болды. 2008 жылы Уолтрип жүргізуші-ие команда ретінде сәтсіздікке ұшырауының себебі - ол жүргізуші сияқты ойлағандықтан, иесі сияқты емес екенін мойындады.

After his fourth season as a driver for Hendrick Motorsports, Waltrip formed his own team to field cars in the 1991 NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) season. Driving his own cars had been his passion since he successfully drove his own cars in his early NASCAR career in the early and mid 1970s. He would continue his relationship with Chevrolet and drive a Chevrolet Lumina with Western Auto as the primary team sponsor. Waltrip purchased team assets, including the racing facilities, from his former owner Rick Hendrick in Charlotte, North Carolina, and hired long time friend and crew chief, Jeff Hammond, to oversee the building of race cars and to continue as crew chief. Waltrip and Hammond enjoyed much success together as Hammond had been with Waltrip during the championship winning years with Junior Johnson, and most of the Hendrick Motorsports years, and was Waltrip's crew chief for his 1989 Daytona 500 win and 3 of his 5 Coca Cola 600 wins. In the 1991 season, Waltrip visited victory lane twice, his first win in his second stint as owner driver coming in only the 7th race of the season on April 21, 1991, in the First Union 400, at North Wilkesboro Speedway in North Wilkesboro, North Carolina. His second win of the year came in the 13th race of the season on June 16, 1991, in the Champion Spark Plug 500, at Pocono Raceway, in Long Pond, Pennsylvania. Just two races after celebrating his second win of 1991, Waltrip would again be involved in another serious crash, again at the Daytona International Speedway, in Daytona Beach, Florida. It came after completing the 119th of 160 laps on the 2.5 mile superspeedway. Waltrip and driver Alan Kulwicki were racing side by side, leading a large grouping of cars, battling for 5th position. The car drafting Alan Kulwicki bumped the Kulwicki car, causing his car to hit Waltrip's Western Auto Chevrolet at speeds approaching 200 mph on the long backstretch. Waltrip's car slowed and was collected by driver Joe Ruttman's car, both cars sliding sideways several hundred feet on the grassy infield. The tires of Waltrip's car clipped the edge of an access road causing it to become airborne and tumbling end over end several times before coming to a stop, upside down, in a grassy area near turn 3. Waltrip was extricated and only suffered minor injuries but many feared that he could have re injured his shattered leg from the crash at the same track the previous year. (Slow motion video and still photography showed that Waltrip's left arm was outside the car as the car tumbled, and came to rest.) Waltrip still had a plate in his left leg from the compound fractures he suffered in the earlier crash at the Pepsi 400, at the Daytona International Speedway, (Waltrip commented on January 10, 2013, SPEED Television broadcast of the Daytona NASCAR winter testing, that he had spent more time in the hospital from injuries suffered at the Daytona Speedway, than at any other track he had raced). Waltrip would compete in the following race, the summer race at the Pocono Raceway, in Long Pond, Pennsylvania, but was crashed again when driver Ernie Irvan spun driver Hut Stricklin, in front of almost the entire field. Waltrip won the year's spring race at the track just 5 weeks before. Waltrip finished the first year of his second stint as owner driver 8th in the overall Winston Cup points championship, after being as high as 3rd place after 14 races. His first year was generally viewed as a successful first year outing. However, Waltrip was now 44 years old, had children, and had many pressures as owner/driver that he did not concern himself with driving for multimillion dollar, highly financed race teams, such as Hendrick Motorsports. In 1992, Waltrip collected three more wins, including the Mountain Dew Southern 500, a race held at Darlington Raceway in Darlington, South Carolina, United States, September 6, 1992, (the last major race which had eluded his 20 year career), and finished 9th in points, after being as high as 6th after 22 races. That would be Waltrip's 84th, and final NASCAR career victory, tying him with Bobby Allison for what was then third on the all time list, behind Richard Petty, with 200 wins, and David Pearson, with 105 wins. Both he and Allison have since been passed by Jeff Gordon, who has 93 wins by the time he retired at the end of the 2015 season. In 1993, Waltrip signed former Richard Childress Racing engine builder Lou LaRosa, to build engines, and Barry Dodson, a former championship winning crew chief. He posted four top ten finishes but did not finish higher than third. 1994 saw him make his final appearance in the top ten in championship points by finishing 9th. He had a then unprecedented streak over two seasons, of 40 races, without a DNF, all with in house engines. His only engine failure in the season was after the car crossed the finish line. Waltrip finished 19th in points in 1995 when he crashed at The Winston and was forced to let relief drivers take over for several weeks. His second half of the season was highlighted by his final career pole position at the NAPA 500. In 1996, Waltrip posted two top ten finishes. Western Auto remained the sponsor as part of Waltrip's 25th anniversary celebration. While the year was one of Waltrip's most profitable, his results continued to fall off. At the 1997 UAW GM Quality 500, Waltrip failed to qualify for the first time in over 20 years as Terry Labonte also failed to make the race. Because Labonte was a more recent Cup champion (in fact, he was the defending Cup champion that season), he was able to take the past champion's provisional. Waltrip, who was 20th in owner points, was too low in the owner points position to make the race (only the top four in owner points of cars not in the field, excluding the most recent former champion not in the field, were added after qualifying under 1997 rules). After the season, Waltrip and his team were struggling to find sponsors but were able to put together a last minute deal with the Ohio based company Speedblock for 1998. Speedblock only paid portions of what was promised, and the deal was canceled. Waltrip's team at this point was nearly insolvent, and he sold the team to Tim Beverly. Waltrip's final race as an owner driver was at the TranSouth Financial 400, and was originally post drive a sponsorless car, but instead decided to drive a "Tim Flock Special" as the former 2 time Grand National Series champion was fighting liver and throat cancer and was without medical insurance, and Waltrip wanted to help raise money for Flock and his family by having a trust fund with NASCAR's 50th Anniversary. Flock died at age 73 just nine days after the race. In 2008, Waltrip admitted the reason that he failed as a driver owner team was because he thought like a driver, not as an owner.

1998 жылғы маусымның ортасында Dale Earnhardt, Inc.

Беверли командамен бірден жарыспауды, оның орнына команданы қайта құруды (екі сатылым мен бірігуден кейін қазір Dale Earnhardt, Inc. құрамына енген) таңдады. Осы кезеңде Уолтрип жарақат алған жаңадан келген Стив Парктің орнына Dale Earnhardt, Inc. компаниясымен No. 1 Pennzoil Chevy көлігін жүргізуге келісім жасады. DEI-де жұмыс істеген кезінде Уолтрип Калифорния 500 жарысында бесінші орынды алды, Поконо 500 жарысының соңғы кезеңдерінде көшбасшы болды және алтыншы орынмен аяқтады.

Жарыстың соңғы жылдары: 1998-2000

1998 жылғы Брикиард 400 жарысында Беверли Уолтриптің бұрынғы командасы No. 35 Chevrolet Monte Carlo көлігімен, Tabasco демеушілігімен және Уолтриптің жүргізуімен қайта құрылды. Tabasco демеушілігімен туындаған қайшылық команданы Pontiac Grand Prix көлігіне ауыстыруға себеп болды. Уолтрип маусым соңында нәтижелерге қанағаттанбағандықтан жұмыстан кетті. Зейнетке шығу туралы ойдан кейін, Уолтрип Haas Carter Motorsports командасы үшін No. 66 Big K Ford Taurus көлігін жүргізуге келісім жасады, оның серіктесі Джимми Спенсер болды. Сол маусымда Уолтрип бұрынғы чемпиондарға арналған жаңа іріктеу ережесіне сәйкес жеті рет жарысқа ілікпеді. 1999 жылдың 5 тамызында Брикиард 400 жаттығулары барысында Уолтрип 2000 жылғы маусым соңында NASCAR-дан зейнеткерлікке шығатынын жариялады, соңғы тур жасап. 2000 жылы зейнеткерлікке шыққан жылы Уолтриптің ең жақсы көрсеткіші Брикиард 400 жарысында болды, онда ол бірінші қатардан старт алып, 11-орынды иеленді. Оның соңғы жарысы 2000 жылдың 20 қарашасында Атланта моторлы трассасында өткен NAPA 500 жарысы болды, онда ол Haas Carter Motorsports командасына тиесілі No. 66 Route 66 Big K Ford Taurus көлігімен 34-орынды иеленді. Ол сол маусымда ұпайлар бойынша 36-орынды алды және алты рет іріктеуден өте алмады.

Шеберлік жүк машиналар сериясы

1995 жылы Уолтрип Craftsman Truck Series командасын құрды және 1997 жылға қарай сәттілікке қол жеткізді, Рич Бикл жалпы маусымдық есепте екінші орын алып, үш жарыста жеңіс тойлады, бұл Уолтрипті NASCAR-дың үш ұлттық сериясында жарыс жеңген санаулы команда иелерінің бірі етті. 1997 жылы Sears команданы демеуден бас тартқаннан кейін Уолтрип жүк көлігі командасын тоқтатты және 2004 жылға дейін қайта оралмады, ол серияға Toyota NASCAR даму бағдарламасының иесі және құрамдас бөлігі ретінде қайта қатысты.

Телерадиоарнадағы мансабы: 20012019

Жарыстан зейнеткерлікке шыққанға дейін Уолтрип ABC телеарнасының бірнеше IROC хабарларына түсініктеме берді. Сондай-ақ, 1994 жылдан 1998 жылға дейін, Уинстон Кубогы бәсекеге түспеген күндері, TNN телеарнасында көптеген NASCAR Busch Series (Уинстон Кубогынан бір деңгей төмен) жарыстарын Майк Джоймен бірге түсіндірді. 2001 жылы, NASCAR жүргізушісі ретіндегі соңғы 2000 жылғы маусымынан кейін, Уолтрип Fox компаниясымен келісімшартқа отырды, ол NASCAR Winston Cup Series (Winston Cup) сериясының жетекші сарапшысы және телеарнаның NASCAR хабарларында жарыс комментаторы болды, Майк Джой және Ларри МакРейнольдспен бірге жұмыс істеді.

Бастауыш хабарлар мен қауіпсіздікті қорғаушы

Уолтрип өзінің мансабын 2001 жылы Дейтона 500 жарысында Fox телеканалымен бастады. Оның інісі Майкл Уолтрип жарысты жеңіп алды, бірақ Майклдың жеңісі Дейл Эрнхардттың қазасымен көлеңкеленді. Соңғы айналымда Эрнхардттың машинасы Стерлинг Марлинмен соқтығысты, қара түсті 3 нөмірі трассада төменге қарай жылжыды, бұл Майкл Уолтрип немесе Дейл Эрнхардт-кіші, Дейл ағасының DEI командасы үшін жүргізуші, бірақ ол өзі RCR үшін жарысқа қатысып, жарысты жеңіп алуға тырысқан болуы мүмкін. Марлиннің машинасымен соқтығысқаннан кейін Эрнхардттың машинасы кенеттен оңға бұрылып, төртінші бұрыштағы қабырғаға қатты соқты. Эрнхардттың машинасы Майкл Уолтрип жарысты жеңіп алғанда алаңға түсті, ал Дарел Уолтрип жеңіске шақырып, қуанышпен айқайлады. Ағасының жеңісіне қуанғанымен, ол апаттың қайта көрсетілімдерін көргенде Эрнхардт үшін алаңдады. Уолтрип пен Эрнхардт 1980-ші жылдары трассада қатал қарсыластар болған, бірақ жылдар өте келе бәсекелестік пен ашу терең құрмет пен жақын достыққа ұласты. Жарыс аяқталғаннан кейін Уолтрип Fox трансляциясынан Галифакс медициналық орталығына Эрнхардт отбасымен және інісі Майклмен кездесуге апарылды. Кейін Уолтрип Эрнхардттың жерлеу рәсімінде дұға оқыды, ал келесі аптадағы жарыста Эрнхардт үшін дұға етіп, осы қайғыдан арылуға уәде берді. Келесі аптадағы жарыста Уолтрип NASCAR президенті Майк Хелтонмен жарыс алдында сұхбат алды. Бұл NASCAR HANS құрылғысын міндетті түрде қолдануды бұрын бастамаған кезде, бас пен мойынның қауіпті жарақаттарының тәуекелін азайту үшін және бүгінгі таңда барлық NASCAR трассаларында қолданылатын "SAFER" (Steel and Foam Energy Reduction) тосқауылдарынан бұрын болды. Уолтрип соңғы он айда болған төрт өлімнің барлығы да жазатайым оқиғалар салдарынан бас сүйегінің сынуынан болғанын тым көп деп есептеді және Хелтоннан түсіндірме сұраудан тартынбады. Хелтонның жауаптары Уолтриптің ашуын тудырды, бір журнал оны "келесі Джон Мэдденге (60 минут) қарағанда келесі Майк Уоллеске көбірек ұқсайды" деп жазды. Уолтрип Эрнхардттың құрметіне жарыс алдында дұға оқыды. Автоспорт қауіпсіздігін ұзақ жылдар бойы қолдаушы болған Уолтрип міндетті бас және мойын тіреулерін талап етті, екі аптадан кейін Атланта моторлы трассасындағы трансляция кезінде құрылғыны көрсетіп, оның пайдасы мен жұмыс істеу принципін түсіндірді. Жеті айдан кейін NASCAR құрылғыларды ARCA Re/Max Series жарысындағы апаттан кейін міндетті етуге мәжбүр болды, бұл жарыс UAW GM Quality 500 жарысына іліккеннен кейін өткізілді және жүргізуші Блейз Александрдың қазасына әкелді.

Waltrip began his career with Fox at the 2001 Daytona 500. His younger brother, Michael Waltrip, won the race, but Michael's victory was overshadowed by the death of Dale Earnhardt. On the final scheduled lap, Earnhardt's car made contact with Sterling Marlin, as the black No. 3 drifted low on the track, probably attempting a blocking maneuver so that either Michael Waltrip or Dale Earnhardt Jr. driving for Dale Sr.'s DEI, although he himself drove for RCRwould win the race. After contacting the Marlin car, Earnhardt's car suddenly veered right and slammed hard head on into the retaining wall in turn four. Earnhardt's car came to rest in the infield as Michael Waltrip won the race, with Darrell Waltrip shouting for joy as he called the final run to the checkered flag. His joy at his brother's victory soon gave way to concern for Earnhardt as he watched replays of the crash. Waltrip and Earnhardt had been bitter rivals on the track in the 1980s but as the years passed, the rivalry and bitterness had given way to a deep respect and close friendship. After the race, Waltrip was taken from the Fox Broadcast booth to the Halifax Medical Center to meet with the Earnhardt family and his brother Michael. Waltrip later gave the invocation at the Earnhardt funeral. and gave the invocation at the following week's race praying for Earnhardt and the promise of moving on from the tragedy. At the following week's race, Waltrip interviewed NASCAR President Mike Helton for a pre race segment during the broadcast. This was before NASCAR mandated the use of the HANS device to reduce the risk of catastrophic head and neck injuries, and the "SAFER" (Steel and Foam Energy Reduction) barriers used at all NASCAR tracks today. Waltrip believed that four deaths in the previous ten months, all caused by basilar skull fractures incurred in accidents, were too many, and was not shy about asking Helton for an explanation. Helton's responses irritated Waltrip, who was noted by one magazine for "acting a lot more like the next Mike Wallace (of 60 Minutes) than the next John Madden". Waltrip delivered the pre race invocation for the race in honor of Earnhardt. As a long time advocate for motorsports safety, Waltrip then pushed for mandatory head and neck restraints, and two weeks later, demonstrated the device during the broadcast at Atlanta Motor Speedway, explaining the benefits and how the device worked. Seven months later, NASCAR mandated the devices after a crash during an ARCA Re/Max Series race, held after qualifying for the UAW GM Quality 500, killed driver Blaise Alexander.

Эфир стилі

Автомобильдер жасыл желек көтеріліп, жарыс басталар кезде Уолтрип: "Бұғыл, бұғыл, бұғыл, жарысқа бара жатырмыз, жігіттер мен қыздар!" деп шулайды. Бұл түсініксіз фраза соңғы жылдары Уолтриптің айрықша белгісіне айналды. (Барри Манннің 1960 жылғы "Кім Бомпты (Бомп, Бомп, Бомп) салды?" атты ду-уоп пародиасында да "бұғыл, бұғыл, бұғыл" тіркесі кездеседі.) Humble Pie тобы 1970 жылы "Red Light Mama, Red Hot" әнінде "бұғыл бұғыл" деген қысқа тіркесті пайдаланған. Рей Стивенс бұл фразаны 1974 жылғы "The Streak" хитінде қолданды. Джерри Рид 1977 жылғы "Смоки және Бандит" фильмінде де осы фразаны айтқан. Уолтрип 1992 жылы Рей Стивенстің "Amazing Rolling Revue" атты үй бейнежазбасында пайда болды. Бұл бейнежазбада ол тур автобусының/қозғалатын сахнаның бақылаусыз жүргізушісінің рөлін ойнады. Уолтриптің айтуынша, бұл фразаның пайда болуына себеп – ол жүргізуші ретінде әр жарыстың басында споттер немесе команда басшысынан "жасыл, жасыл, жасыл" естігісіне шаршап, өзіндік бірдеңе естігісі келгендігі болды. Бұл фраза әдетте әріптесі, сарапшы және бұрынғы команда басшысы Ларри МакРейнольдс Уолтрипке "жоғары созылып, белбеулерді тағы бір рет жақсы тарт!" деп айтқаннан кейін қолданылатын. Бірақ соңғы жылдары МакРейнольдс бұл фразаны сирек қолдана бастады, тіпті толығымен тоқтатты. 2011 жылы Уолтрип өзінің ең ұнаған жарысы 2010 жылғы Ааронның 499 жарысы екенін мәлімдеді. Бұл жарыста жетекшілік бірнеше рет түрлі жүргізушілер арасында ауысып отырды, бір жүргізуші басымдық танытпады. Жарыс Кевин Харвик Джейми МакМюррейді бір бампер ұзындығымен жеңгенімен аяқталды. Уолтрип өзінің түсініктемелеріне ерекше сөздерді қосады, жарыскерлер бірлесіп жұмыс істегенде, бірақ бір-бірін күдікпен қарап отырғанда "кооп петиция", тәжірибелі жүргізушінің жүргізу шеберлігін бағалағанда "с'перенс", ал қарсылас машинаны мақсатты түрде итергенде "хромды мүйізді пайдалану" (бұрын машинаның бамперлері металдан жасалып, хроммен қапталған) туралы айтады. 2007 жылдың басында Уолтрип "Үздік оқиғалар аналитигі" номинациясы бойынша Эмми сыйлығына ие болды. 2011 жылдың наурызында FOX Уолтриппен 2 жылдық келісімшартты ұзартты, ол 2014 жылға дейін, желідегі NASCAR келісімшарты аяқталатын жылға дейін (бірақ хабар тарату келісімшарты 2024 жылға дейін ұзартылды) жұмыс істеді. 2011 жылдың қазан айында Уолтрип, Джой, Кальвин Фиш және австралиялық Ли Диффи Австралияға барып, атақты Маунт Панорама трассасында өткен Supercheap Auto Bathurst 1000 жарысын Speed арнасынан тікелей эфирде көрсетті. Уолтрип бұрын Австралияда жарыс өткізбегендіктен, ел туралы білу үшін австралиялық NASCAR жүргізушісі Маркос Амброузға сенеді. Сапар барысында Уолтрип пен Джой Амброуздың 2005 жылғы жарыста 145-ші айналымдағы даулы оқиғасынан кейін бұрынғы Батерст қарсыласы Грег Мерфимен татуласуына көмектескенімен танымал. Сұхбат Мерфи жүргізушілер ауысымы кезінде көліктен шыққаннан кейін қауіпсіздік машинасы трассада шыққанда өтті. Жарысқа дейін Уолтрип Supercars Championship жүргізушісі Джейсон Брайттың Brad Jones Racing Holden VE Commodore көлігімен трассада бірнеше айналым жасады, ол 6,213 км (3,861 миль) ұзын тау трассасын "геологиялық ерекшелік" деп сипаттады. Уолтрип 2019 жылдың 4 сәуірінде Бристоль моторлы жылдамдық жолында әйелі мен немерелерімен көбірек уақыт өткізу ниетін білдіріп, телеарнадан зейнеткерлікке шыққандығын жариялады. Оның соңғы жарысы 2019 жылғы Toyota/Save Mart 350 жарысы болды.

As the cars take the green flag to start each race, Waltrip shouts "Boogity, boogity, boogity, let's go racing boys and girls!" This somewhat nonsensical phrase has become Waltrip's trademark in recent years. (The phrase "boogity, boogity, boogity" also appears in the 1960 doo wop parody "Who Put the Bomp (in the Bomp, Bomp, Bomp)" by Barry Mann.) Humble Pie used the shorter phrase "boogity boogity" in their 1970 song "Red Light Mama, Red Hot". Ray Stevens used the phrase throughout his 1974 hit, "The Streak". Jerry Reed also said this phrase in the 1977 movie "Smokey and the Bandit." Waltrip was featured on a 1992 home video from Ray Stevens entitled the Amazing Rolling Revue. In this home video Waltrip played the part of the out of control driver of the tour bus/rolling venue. Waltrip explained that the catchphrase arose because, as a driver, he grew tired of hearing his spotter or crew chief say "green, green, green" at the start of every race and wanted to hear something more original. The catchphrase had always been preceded by fellow analyst and former crew chief Larry McReynolds telling Waltrip to "reach up there and pull those belts tight one more time!" until recent years, when McReynolds used the phrase less and less and eventually phased it out altogether. In 2011, Waltrip stated that his favorite race to have broadcast thus far was the 2010 Aaron's 499. The race lead was exchanged many times among many different drivers rather than the lead being dominated by a single driver. The race ended with driver Kevin Harvick beating driver Jamie McMurray for the win by only the length of a bumper. Waltrip also lends his unique verbiage to his commentary, speaking of "coop petetion" when racers work together, but keep each other under a watchful eye, "s'perince" when talking about driving skills of a veteran driver, and "using the chrome horn", when a driver somewhat purposefully bumps a car that's in the way (bumpers on cars used to be made of metal and coated in chrome). In early 2007, Waltrip was nominated for an Emmy in the category "Outstanding Event Analyst". In March 2011, FOX awarded Waltrip a 2 year contract extension, taking him through 2014, the same year the network's NASCAR contract ends (although the broadcast contract has been extended to 2024). In October 2011, Waltrip, Joy, Calvin Fish and Australian Leigh Diffey traveled to Australia to host Speed's coverage of the Supercheap Auto Bathurst 1000 race held at the famous Mount Panorama Circuit. Since Waltrip had not hosted in Australia before, he counted on Australian NASCAR driver Marcos Ambrose to help him learn about the country. During the trip, in regards to hosting, Waltrip and Joy are most famous for helping Ambrose reconcile with a former Bathurst rival Greg Murphy, known for an infamous Lap 145 dustup at the 2005 event following a restart that led to a famous squabble. The interview took place during a safety car session after Murphy had exited the car during a driver change. In the days leading up to the race, Waltrip was taken on a few laps of the track by Supercars Championship driver Jason Bright in Bright's Brad Jones Racing Holden VE Commodore, describing the 6.213 km (3.861 mi) long mountain circuit as a "Geological oddity". Waltrip announced his retirement from broadcasting on April 4, 2019, at Bristol Motor Speedway citing his desire to spend more time with his wife and grandchildren. His final race in the broadcast booth was the 2019 Toyota/Save Mart 350 at Sonoma Raceway.

Кубоктан кейінгі сериялар

2004 жылы Уолтрип өзінің Craftsman Truck Series командасы үшін жапондық өнеркәсіптік алып NTN компаниясы демеушілік еткен Toyota машинасын пайдаланды. Дэвид Реутиман команданың жүк көлігін жүргізді және сол жылы «Жылдың жаңашылы» атағын жеңіп алды. 2005 жылы Уолтриптің командасы екі жүк көлігіне дейін кеңейді. 2005 жылдың тамызында қайта жандандырылған Darrell Waltrip Motorsports өзінің алғашқы жарысын, Toyota Tundra 200-ді Нашвилл Superspeedway-де Реутиман жүргізіп жеңіске жетті. 2007 жылғы маусымда А. Дж. Аллмендингер No. 00 Red Bull Toyota-ны жүргізді, бірақ айтарлықтай жетістікке жете алмады. Жыл соңында команда «The Racer's Group» автокөлік жарыстары компаниясына сатылды. Уолтрип 2000 жылы «зейнетке шығуынан» кейін Craftsman Truck Series және Busch Series серияларында кейде (әр жылы үш немесе одан аз) қатысады. Осы жарыстардың барлығы Мартинсвилл спидвейінде немесе Индианаполис жарыс трассасында өтті. Уолтрип 2007 жылғы Food City 500-де құрметті старт беруші болды, сондай-ақ 2008 жылғы Gatorade Duel-де де құрметті старт беруші болды, себебі Gatorade Уолтриптің бұрынғы демеушілерінің бірі еді. Ол 2003-2005 жылдары жарнамаларда пайда болғаннан кейін ағасының «Aaron’s Dream Machine» машинасын жүргізуге рұқсат беруді сұрап, Мартинсвиллдегі Busch Series жарысын бастады / аяқтады. 2009 жылы ол No. 11 Mountain Dew Chevrolet-тің жарнамаларында пайда болды. Уолтрип сонымен қатар Fox телеарнасының кеуде рагының алдын алу туралы қоғамдық хабарламаларында да көрінді. 2010 және 2011 жылдары Уолтрип ескі Нэшвилл Fairgrounds Speedway-ді, қазір жай ғана Fairgrounds Speedway деп аталатынын сақтап қалуға қолдау көрсетті. Жарыс трассасы алғаш рет 1904 жылы ашылды және ондаған жылдар бойы апта сайын жарыстар сериясын өткізді. Ол Уолтриптің 1960 және 70-жылдары апта сайынғы жарыстарда алғашқы жетістікке жеткен, екі трасса чемпионатында жеңіске жеткен және оның алғашқы NASCAR жеңісі 1975 жылдың 10 мамырында осы трассада болған жері. Жарыс трассасы мен оған іргелес Теннесси штатының жәрмеңке алаңы Оңтүстік Нэшвилльдің қалалық аймағында, қаланың орталық бизнес ауданынан шамамен 2 миль (3 км) қашықтықта орналасқан. Жарыс трассасына жақын тұратын кейбір тұрғындар шуға шағымданып, көптеген жергілікті саясаткерлер жарыс трассасын жауып, мүлікті дамытуды ұсынды. Уолтрип 2019 жылғы жарыс маусымының соңында Fox телеарнасының жарыс комментаторы қызметінен кетті. 2011 жылдың наурызында FOX Уолтриптің 2014 жылға дейін NASCAR-дың жетекші талдаушысы және жарыс комментаторы болып қалатынын мәлімдеді. 2015 жылдың мамырында FOX Джефф Гордонның 2016 жылдан бастап оған және Майк Джойға қосылатынын, олардың ұзақ жылдар бойы хабар тарату серіктесі Ларри МакРейнольдсты алмастыратынын жариялады. 2017 жылы Уолтрип өзінің Twitter парақшасында 1991 жылғы Pepsi 400 жарысында алған жарақаттан кейін тізе алмастыру операциясын жасағанын хабарлады. Бұл туралы оның Facebook парақшасында да айтылған. Уолтрип қазіргі уақытта өзінің бұрынғы команда иесі Рик Хендрикпен серіктестікте Фрэнклин, Теннесси штатында Honda, Volvo, Subaru және Buick/GMC автомобиль дилерлік орталықтарына ие.

Waltrip fielded a Toyota sponsored by Japanese industrial giant NTN for his Craftsman Truck Series team in 2004. David Reutimann drove the truck for the team and earned Rookie of the Year honors that year. Waltrip's team expanded to two trucks in 2005. In August 2005, the revived Darrell Waltrip Motorsports won its first race, the Toyota Tundra 200 at Nashville Superspeedway with Reutimann driving. During the 2007 season, A. J. Allmendinger drove the No. 00 Red Bull Toyota but with minimal success. By years end the team was sold to The Racer's Group, a road racing operation. Waltrip has made occasional starts (three or less each year) in the Craftsman Truck Series and Busch Series since his "retirement" in 2000. Each of these races have been either at Martinsville Speedway or Indianapolis Raceway Park. Waltrip was the honorary starter at the 2007 Food City 500 and was also the honorary starter for the 2008 Gatorade Duel as Gatorade was one of Waltrip's former sponsors. He also started/completed a Busch Series race at Martinsville in his brother's "Aaron's Dream Machine" after appearing in ads in 2003–2005 begging his brother to let him drive the Aaron's Dream Machine. In 2009, he appeared in commercials for Rejuvenate Auto with his No. 11 Mountain Dew Chevrolet. Waltrip also appeared in Fox public service announcements for breast cancer awareness. In 2010 and 2011, Waltrip voiced his support for saving the old Nashville Fairgrounds Speedway, now known as simply the Fairgrounds Speedway, in Nashville. The speedway was first opened in 1904, and hosted a weekly racing series for decades. It is the track where Waltrip first had success at weekly racing events in the 1960s and 70s, winning two track championships and where his first NASCAR victory came May 10, 1975. The speedway and adjacent Tennessee State Fairgrounds is located in an urban area of south Nashville, roughly 2 mile (3 km) from its downtown business district. Some residents living close to the speedway have complained of noise and many local politicians have proposed closing the speedway and developing the property. Waltrip retired as a race commentator for Fox at the end of the 2019 racing season. In March 2011, FOX announced that Waltrip would continue as their lead NASCAR analyst and race commentator through 2014. In May 2015, FOX announced that Jeff Gordon would join him and Mike Joy starting in 2016, replacing their long time broadcast partner Larry McReynolds. In 2017, Waltrip announced on his Twitter page that he had undergone a knee replacement from an injury that occurred during the 1991 Pepsi 400. This was also mentioned in his Facebook account. Waltrip currently owns Honda, Volvo, Subaru, and Buick/GMC automobile dealerships in Franklin, Tennessee, in partnership with his former team owner Rick Hendrick.

Мұра

Уолтрипті жарыс қауымдастығының көпшілігі мотор спортының нағыз елшісі деп санайды. Ол жарыстың барлық түрлерін, әсіресе американдық жарыс машиналарын жарыстарды ынталы түрде насихаттайды. Автоспортты жақсы білетіндер Уолтрипті NASCAR-дың алғашқы "толық жиынтық" жүргізушісі деп мойындайды. Ол медиаға жақын, сөзді, тартымды және оны спорттың шыңына жеткізетін жүргізу шеберлігіне ие болды. Оның стилі миллиондаған долларлық NASCAR командаларын қаржыландыруға қажетті, ірі демеушілерді тартты. Бүгінде команданың демеушісі команданың жүргізушісін таңдауда маңызды рөл атқарады, өйткені ол олардың брендін немесе өнімін жарыста көрсетеді. Бүгінгі NASCAR жүргізушісі 1970-ші жылдары Уолтрип NASCAR-ға енгізген стильге ұқсайды. Fox Sports сарапшысы және комментаторы ретінде Уолтриптің пікірлері, көзқарастары және түсініктемелері жүргізушілер, команда иелері, жанкүйерлер және NASCAR басшылары үшін үлкен мәнге ие. Уолтрип өз пікірін айтудан ешқашан тартынған емес, тіпті ол даулы болса да. Уолтрип Кентукки моторлы жылдамдығы және Нэшвилл супер жылдамдығы сияқты жаңа трассалардың жобалау консультанты болды. Уолтриптің өмірінде жүргізген жарыс машиналарын сақтайтын ғимараты бар. 2003 жылы Америка Мотор спортының Даңқ залына енгізілді. 2011 жылдың 14 маусымында ол 2012 жылғы NASCAR Даңқ залының құрамына сайланды. Уолтрип ресми түрде 84 NASCAR кубок жарысын жеңіп алды, бірақ тағы бір, қосымша және есепке алынбаған "жеңіс" 1977 жылғы Талладега 500 жарысында Донни Эллисон үшін резервтік жүргізуші болды. (Эллисон жеңіске ие болды, өйткені жарыс басталғанда ол машинаны жүргізіп тұрды). Сол жарыста Уолтрип 188 айналымның 106-сынан кейін жарыстан шықты. Эллисон күннің ыстығына байланысты No. 1 Hawaiian Tropic демеушілік еткен Chevrolet үшін резервтік жүргізуші іздеді, ал Уолтрипке жарысты Эллисонның машинасымен аяқтауын сұрады. Қызығы, Уолтрип Эллисонның орнын DiGard No. 88 командасында екі жыл бұрын басып өткен, ол 16 жылдан астам созылған "Эллисон мен Уолтрип" шайқасының тарихының бір бөлігі болды. Оның Кубок сериясындағы 84 жеңісі NASCAR тарихында Бобби Эллисонмен бірдей төртінші орынды бөліседі. 2011 жылы Джефф Гордон өзінің мансабындағы 85-ші жеңісін тойлады, осылайша NASCAR-дың "заманауи дәуірінде" ең көп жеңіс бойынша Уолтриптен озып кетті. (NASCAR-дың "заманауи дәуірі" қазіргі кестелерді және ұпай есептеуінен топырақ жолдарды алып тастауды ескереді; Эллисонның бірнеше жеңістері "заманауи дәуірдің" басталуына дейін болды).

Waltrip is considered by most in the racing community as a true ambassador to the sport of motor racing. He is a passionate promoter of all forms of racing, especially American stock car auto racing. Waltrip is recognized by many who closely follow motorsports as NASCAR's first "total package" driver. He was media savvy, articulate, attractive and possessed the driving skills that would take him to the pinnacle of the sport. His style attracted big budget sponsors that are necessary to fund the multimillion dollar NASCAR teams. Today, it is customary for the team's sponsor to have considerable input into who the team's driver will be that represents their brand or product on the track. Today's NASCAR driver fits the mold that Waltrip first ushered into NASCAR in the 1970s. As a Fox Sports analyst and broadcaster, Waltrip's opinions, views and comments carry considerable weight with drivers, team owners, fans and NASCAR heads. Waltrip has never been shy about expressing his views, even if controversial. Waltrip has been a design consultant on some of the newer tracks including the Kentucky Motor Speedway, and the Nashville Superspeedway. Waltrip has a building which holds many of the race cars he drove throughout his career. He was inducted into the Motorsports Hall of Fame of America in 2003. On June 14, 2011, he was selected to the NASCAR Hall of Fame Class of 2012. Waltrip officially won 84 NASCAR cup races, but yet another, additional, and uncounted "win" was as relief driver for Donnie Allison, at the 1977 Talladega 500. (Allison received credit for the win because he was driving the car when the race started). In that race, Waltrip retired after 106, of 188, laps. Allison sought a relief driver for his No. 1 Hawaiian Tropic sponsored Chevrolet, due to the excess heat of the day, and Waltrip was asked to complete the race in Allison's car. The irony was that Waltrip replaced Allison at the DiGard No. 88 race team just two years previously, which was part of the long lore of the "Allisons vs Waltrip" battle that lasted for more than 16 years. His 84 wins in the Cup series are tied for fourth place in NASCAR history, with Bobby Allison. In 2011, Jeff Gordon scored his 85th career victory surpassing Waltrip for most wins in the "modern era" of NASCAR. (NASCAR's "modern era" takes into account current scheduling, and the elimination of dirt tracks from scoring statistics; several of Allison's wins came before the start of the "modern era").

Кино және теледидар

Уолтриптің ойын-сауық саласындағы өнер көрсетуіне 1970-жылдардың басында Ральф Эмеримен бірге Нешвилл радиосы мен теледидарында жұмыс істегені әсер етті, бұл оның Эмеридің орнын толтыруына әкелді. 1980 және 1990 жылдары ол The Nashville Network арнасының "Nashville Now" бағдарламасында Эмеридің орнын басатын, ал кейіннен арнаның "Music City Tonight" және "Prime Time Country" атты екі түрлі шоуын жүргізді. Уолтрип "Күндеуілді күндер" (Days of Thunder) жобасында жұмыс істеді, себебі Hendrick Motorsports автомобильдер мен жүргізушілерді қамтамасыз етуші маңызды серіктес болды (ол Бобби Хамильтонды жобаға шақыруға көмектесті), ал оның жарақат алғандағы ауыстырушыларының бірі – жетекші каскадер Грэг Сакс болды. Уолтрип екі рет GMA (Gospel Music Association) Music Awards марапаттарын тапсыруға қатысты, екі рет де Кэти Троколимен бірге. 1999 жылы олар Митч МакВикер мен Рич Муллинске "My Deliverer" әні үшін "Жыл әні" сыйлығын табыс етті. Рич Муллинс пен Митч МакВикер белбеулерді тақпайынша көліктен шығып кеткен, нәтижесінде Муллинс апаттан қаза тапты. 2006 жылы Уолтрип пен Николь С. Муллен DirecTV арнасында "Иман әндері" атты арнайы бағдарламаны жүргізді. Ол Pixar студиясының "Көліктер" (Cars) франшизасының барлық 3 фильмінде өзінің антропоморфты көлік түріндегі Darrell Cartrip дауысын берді. Ол сондай-ақ "Таладега түндері: Рикки Бобби туралы баллада" (Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby) фильміндегі эфирде пайда болды, онда оның сөзі: "Білесің бе, Ларри, жарыста жақсы да, жаман да күндер болады, Рикки Боббиге жаман күн тиді". 2006 жылдың 15 желтоқсанында Уолтрип Нэшвилл балетінің "Жақсылыққа шақыру" (The Nutcracker) қойылымында Ана Жәндік рөлін ойнады. Ол ағасы Майклмен бірге Toyota және Aaron's жарнамаларында түсті, онда оның ерекшелігі Майклдан Aaron's арман машинасының (No. 99 Nationwide Series көлігі) тізгінін алуға үнемі рұқсат сұрау болды. Уолтрип Fox телеарналарындағы тікелей эфирде көрсетілетін "комедиялық" сегменттерде де бірнеше рет пайда болды. Ол екі NASCAR Series бейнесінде түсті: "Darrell Waltrip: Quicksilver", онда Уолтриптің мансабы мен болашағы туралы айтылды, сондай-ақ NASCAR Video сериясында, онда ол автокөлік жолында және алыс қашықтыққа жүргізу үшін пайдалы кеңестер берді. 2011 жылдың ақпан айында Уолтрип 2001 жылы Дейтона 500 жарысындағы Дейл Эрнхардтың қайғылы қазасы туралы бір сағаттық деректі фильм болған "The Day" фильмінде пайда болды. Уолтрип бастапқыда өзіне де апат болатынына сенген. Ол IamSecond.com сайтындағы бейне куәлігінде Иса Мәсіхке деген христиандық сенімі туралы айтты, онда ол осы қарым-қатынасқа қарағанда, өзінің қалған мансабының мәнсіздігін талқылады. Уолтрип, Майк Джой және Джефф Гордон сияқты басқа комментаторлармен бірге 2017 жылғы "Логан Лаки" (Logan Lucky) комедиялық фильмінде камео рөлдерін ойнады.

Waltrip's entertainment appearances were influenced by his early 1970s work with Ralph Emery in Nashville radio and television, and that led to his work as a fill in for Emery. In the 1980s and 1990s, he would substitute for Emery on The Nashville Network's Nashville Now and later hosted himself the network's two successor variety shows, "Music City Tonight" and "Prime Time Country". Waltrip worked on Days of Thunder as Hendrick Motorsports was a major provider of cars and drivers (he helped hire Bobby Hamilton for the project), and one of his injury substitutes was lead stunt driver Greg Sacks. Waltrip has twice been a presenter at the GMA (Gospel Music Association) Music Awards, partnering with Kathy Troccoli both times. In 1999, they presented the "Song of the Year" award to Mitch McVicker and Rich Mullins for "My Deliverer". Rich Mullins and Mitch McVicker were thrown from their truck after not wearing seat belts, and Mullins was killed in the accident. In 2006, Waltrip and Nicole C. Mullen hosted a DirecTV special, Songs of Faith. He provided the voice of Darrell Cartrip, an anthropomorphic car version of himself in all 3 movies of Pixar's Cars franchise. He also appeared in the broadcast booth in the films Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby, where his phrase was "You know, Larry, there's good days in racing and there's bad days, Ricky Bobby just had himself a bad day". On December 15, 2006, Waltrip played the role of Mother Ginger in the Nashville Ballet's production of The Nutcracker. He appeared in advertisements for Toyota and Aaron's alongside his brother, Michael, where his gimmick was constantly asking Michael's permission to drive the Aaron's Dream Machine (a nickname for the No. 99 Nationwide Series car). Waltrip has also made a number of appearances in "comedic" segments appearing during his actual Fox broadcasts. He was featured in two NASCAR Series videos Darrell Waltrip: Quicksilver which explained Waltrip's career and future and he appeared in the NASCAR Video series where he teaches helpful driving tips for driving on the freeway and long distance drives. In February, 2011, Waltrip appeared in The Day which was a one hour documentary about the tragic death of Dale Earnhardt at the 2001 Daytona 500. Waltrip initially believed accidents would happen to him. He was featured in a video testimonial on IamSecond. com talking about his Christian faith in Jesus Christ in which he discussed the meaninglessness of the rest of his career, compared to that relationship. Waltrip, along with fellow commentators Mike Joy and Jeff Gordon, made a cameo appearance as themselves in the 2017 heist comedy film Logan Lucky.

Кітаптар мен журналдар

Уолтрип баспа саласында да табысқа жетті. 1994 жылдың қыркүйегінде ол Guideposts журналының мұқабасында баяндалды. Оның автобиографиясы, DW: A Lifetime Going Around in Circles, 2004 жылғы Дейтона 500 жарысынан шамамен кейін New York Times бестселлерлері тізіміне енді. Кітапты Джейд Гурспен бірлесіп жазды. 2004 жылдың мамыр айында Уолтрип бұрынғы НБА ойыншысы және баскетбол жаттықтырушысы Джей Картидің One on One атты рухани кітаптар сериясындағы екінші спортшы болып көрсетілді. "Даррел Уолтрип бірге: Оны финиш сызығына жеткізген сенім" кітабы – Уолтриптің өмірден алынған оқиғалары мен олардың христиандық сенімге және Картидің рухани ойларына қалай байланысты болатыны туралы алпыс күндік рухани оқулық.

NASCAR

(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)

Уинстон кубогы сериясы

NASCAR Winston Cup Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 Ұп. Сілтеме 1972 Даррелл Уолтрип Motorsports 95 Mercury RSD DAY RCH ONT CAR ATL BRI DAR NWS MAR TAL38 CLT DOV MCH RSD TWS DAY BRI TRN ATL8 TAL27 MCH NSV3 DAR RCH DOV MAR NWS CLT6 CAR TWS 56-шы 827 1973 RSD DAY12 RCH CAR6 BRI30 ATL33 NWS DAR24 MAR TAL31 NSV24 CLT7 DOV TWS2 RSD MCH DAY25 BRI ATL31 TAL7 28-ші 2968.2 Chevy NSV24 DOV20 Bud Moore Engineering 15 Ford DAR8 RCH26 NWS30 MAR CLT38 CAR27 1974 Даррелл Уолтрип Motorsports 95 Chevy RSD DAY7 RCH CAR25 BRI ATL7 DAR9 NWS MAR TALDNQ NSV3 DOV20 CLT4 RSD MCH DAY24 BRI NSV3 ATL4 POC TAL44 MCH DAR2 RCH DOV35 NWS MAR CLT3 CAR5 ONT6 19-шы 609.97 1975 17 RSD DAY26 RCH15 CAR21 BRI6 ATL5 NWS7 DAR2 MAR2 TAL4 NSV1 DOV22 CLT4 RSD21 MCH5 DAY4 NSV28 POC34 7-ші 3462 DiGard Racing 88 Chevy TAL42 MCH7 DAR34 DOV27 NWS3 MAR17 CLT24 RCH1 CAR32 BRI3 ATL36 ONT 1976 RSD21 DAY32 CAR2 RCH24 BRI2 ATL5 NWS22 DAR31 MAR1* TAL33 NSV12 DOV30 CLT11 RSD6 MCH29 DAY39 NSV3 POC26 TAL37 MCH27 BRI3 DAR3 RCH4 DOV31 MAR2 NWS24 CLT11 CAR3 ATL7 ONT40 8-ші 3505 1977 RSD9 DAY7 RCH2 CAR2 ATL7 NWS7 DAR1 BRI19 MAR21 TAL1 NSV3 DOV4 CLT6 RSD26 MCH35 DAY2 NSV1 POC3 TAL22 MCH1 BRI2 DAR6* RCH7 DOV5 MAR10 NWS1 CLT5 CAR3 ATL1 ONT29 4-ші 4498 1978 RSD23 DAY28 RCH4 CAR21 ATL35 BRI1 DAR2 NWS1* MAR1* TAL22 DOV6* CLT1* NSV26 RSD16 MCH28* DAY3 NSV2 POC1* TAL34 MCH3 BRI3 DAR2 RCH1 DOV5 MAR2 NWS2* CLT2 CAR3 ATL28 ONT5 3-ші 4362 1979 RSD1* CAR17 RCH3 ATL3 NWS5 BRI3 DAR1* MAR3 NSV21 DOV18 CLT1* TWS1* RSD2 MCH13 NSV1* MCH19 BRI1 DAR11* RCH2 DOV29 MAR11 CLT3 NWS13 CAR6 ATL5 ONT8 2-ші 4819 Olds DAY2 TAL2 DAY4 TAL1* Al Rudd Auto 22 Chevy POC7* 1980 DiGard Racing 88 Chevy RSD1* RCH1* CAR4 ATL28 BRI2 DAR4 NWS12 MAR1* NSV4 DOV20 CLT2* TWS4 RSD1 MCH26 NSV4 POC26 BRI3 DAR25* RCH6 DOV1* NWS2 MAR21 CLT18 CAR3 ATL26 ONT25* 5-ші 4239 Olds DAY40 TAL42 DAY31 TAL11 Halpern Enterprises 02 Chevy MCH4* 1981 Junior Johnson & Associates 11 Chevy RSD17 1-ші 4880 Buick DAY36 RCH1* CAR1 ATL36 BRI1* NWS3 DAR1* MAR26 TAL3 NSV2 DOV12 CLT9 TWS30 RSD1* MCH7* DAY10 NSV1* POC1* TAL2 MCH2 BRI1* DAR2 RCH3* DOV2 MAR1 NWS1* CLT1 CAR1* ATL2 RSD6 1982 DAY20 RCH27 BRI1* ATL1 CAR7* DAR23 NWS1* MAR5 TAL1 NSV1* DOV15 CLT22 POC13 RSD32 MCH2 DAY36 NSV1* POC6 TAL1* MCH7 BRI1 DAR24 RCH3 DOV1* NWS1* CLT14 MAR1* CAR1 ATL3 RSD3 1-ші 4489 1983 Chevy DAY36 RCH29 CAR3 ATL40 DAR2 NWS1* MAR1* TAL33 NSV1* DOV2 BRI1* CLT4 RSD7 POC2 MCH4 DAY20 NSV2 POC2 TAL2 MCH2 BRI1* DAR3 RCH3 DOV5 MAR3 NWS1* CLT2 CAR5 ATL9 RSD6* 2-ші 4620 1984 DAY3 RCH2* CAR10 ATL10 BRI1* NWS6 DAR1* MAR3 TAL38 NSV1 DOV6 CLT26 RSD11 POC6 MCH3 DAY31 NSV2 POC22 TAL6 MCH1 BRI21* DAR40 RCH1* DOV11 MAR1* CLT27 NWS1* CAR4 ATL6 RSD34 5-ші 4230 1985 DAY3 RCH3* CAR18 ATL16 BRI23 DAR2 NWS2 MAR23 TAL24 DOV5 CLT1 RSD8 POC3 MCH2 DAY3 POC3 TAL9 MCH2 BRI4* DAR17 RCH1 DOV2 MAR2 NWS14 CLT4 CAR1 ATL3 RSD7 1-ші 4292 1986 DAY3 RCH5 CAR5 ATL4 BRI3 DAR2 NWS4 MAR27 TAL34 DOV5 CLT5 RSD1 POC40 MCH5 DAY4 POC4 TAL25 GLN2 MCH3 BRI1* DAR5 RCH29 DOV14 MAR4 NWS1 CLT9 CAR3 ATL39 RSD4 2-ші 4180 1987 Hendrick Motorsports 17 Chevy DAY8 CAR7 RCH20 ATL6 DAR10 NWS21 BRI12 MAR21 TAL11 CLT5 DOV7 POC13 RSD30 MCH7 DAY4 POC19 TAL4 GLN11 MCH17 BRI21 DAR10 RCH2 DOV10 MAR1 NWS12 CLT9 CAR3 RSD6 ATL18 4-ші 3911 1988 DAY11 RCH4 CAR24 ATL3 DAR24 BRI23 NWS14 MAR5 TAL37 CLT1 DOV23 RSD28 POC6 MCH8 DAY5 POC5 TAL33* GLN20 MCH17 BRI7 DAR4 RCH8 DOV17 MAR1 CLT2 NWS12 CAR31 PHO13 ATL5 7-ші 3764 1989 DAY1 CAR29 ATL1 RCH7 DAR36 BRI2 NWS8 MAR1* TAL5 CLT1 DOV9 SON38 POC32 MCH3 DAY19 POC4 TAL2 GLN16 MCH37 BRI1* DAR22 RCH6 DOV18 MAR1 CLT14 NWS20 CAR3 PHO4 ATL5 4-ші 3971 1990 DAY14 RCH12 CAR6 ATL26 DAR11 BRI9* NWS2 MAR4 TAL10 CLT22 DOV19 SON33 POC8 MCH15 DAYINQ† POC20 TAL GLN MCH BRI DAR RCH3 DOV19 MAR19 NWS7 CLT9 CAR8 PHO4 ATL5 20-шы 3013 1991 Даррелл Уолтрип Motorsports DAY24 RCH7 CAR9 ATL9 DAR25 BRI6 NWS1 MAR3 TAL2 CLT8 DOV7 SON25 POC1 MCH7 DAY32 POC29 TAL15 GLN6 MCH32 BRI8 DAR24 RCH7 DOV19 MAR15 NWS20 CLT9 CAR32 PHO2 ATL10 8-ші 3711 1992 DAY26 CAR10 RCH5 ATL39 DAR24 BRI25 NWS15 MAR3 TAL29 CLT38 DOV5* SON8 POC13 MCH2 DAY13 POC1 TAL23 GLN12 MCH2 BRI1* DAR1 RCH3 DOV20 MAR15 NWS9 CLT34 CAR22 PHO3 ATL23 9-шы 3659 1993 DAY18 CAR30 RCH8 ATL35 DAR16 BRI6 NWS5 MAR4 TAL26 SON35 CLT11 DOV24 POC30 MCH19 DAY13 NHA19 POC10 TAL37 GLN14 MCH13 BRI29 DAR28 RCH7 DOV3 MAR18 NWS11 CLT19 CAR7 PHO7 ATL3 13-ші 3479 1994 DAY28 CAR23 RCH16 ATL3 DAR26 BRI15 NWS28 MAR4 TAL14 SON18 CLT30 DOV6 POC30 MCH10 DAY25 NHA23 POC28 TAL24 IND6 GLN7 MCH9 BRI4 DAR13 RCH10 DOV3 MAR10 NWS13 CLT9 CAR23 PHO10 ATL21 9-шы 3688 1995 DAY32 CAR38 RCH7 ATL34 DAR21 BRI3 NWS10 MAR4 TAL4 SON35 CLT18 DOV20 POC42 MCH26 DAY34 NHA17 POC36 TAL43 IND17 GLN8 MCH15 BRI4 DAR40 RCH22 DOV36 MAR8 NWS14 CLT34 CAR12 PHO38 ATL16 19-шы 3078 1996 DAY29 CAR16 RCH27 ATL32 DAR34 BRI26 NWS25 MAR16 TAL21 SON14 CLT13 DOV39 POC30 MCH25 DAY26 NHA37 POC40 TAL9 IND40 GLN18 MCH22 BRI11 DAR32 RCH22 DOV39 MAR23 NWS27 CLT42 CAR21 PHO10 ATL37 29-шы 2657 1997 DAY10 CAR32 RCH16 ATL16 DAR11 TEX43 BRI25 MAR9 SON5 TAL32 CLT21 DOV28 POC7 MCH24 CAL15 DAY14 NHA33 POC26 IND14 GLN18 MCH15 BRI42 DAR26 RCH32 NHA32 DOV32 MAR24 CLTDNQ TAL37 CAR29 PHO12 ATL40 26-шы 2942 1998 DAY33 CAR41 LVS35 ATL40 DAR30 24-ші 2957 Dale Earnhardt, Inc. 1 Chevy BRI23 TEX36 MAR40 TAL15 CAL5 CLT17 DOV20 RCH32 MCH12 POC6 SON13 NHA13 POC13 Tyler Jet Motorsports 35 Chevy IND13 GLN25 Pontiac MCH25 BRI27 NHA32 DAR38 RCH18 DOV21 MAR21 CLT22 TAL23 DAY28 PHO31 CAR32 ATL38 1999 Haas Carter Motorsports 66 Ford DAY21 CAR27 LVS25 ATL20 DAR41 TEX25 BRI32 MAR12 TAL26 CAL15 RCH25 CLT43 DOVDNQ MCH39 POC34 SON12 DAY38 NHA33 POC25 IND42 GLN15 MCHDNQ BRI14 DAR29 RCH32 NHADNQ DOVDNQ MAR23 CLTDNQ TALDNQ CAR34 PHO26 HOM43 ATLDNQ 37-ші 2158 2000 DAY32 CAR39 LVS38 ATL31 DAR43 BRI31 TEX24 MAR43 TAL26 CAL29 RCHDNQ CLTDNQ DOV33 MCHDNQ POCDNQ SON28 DAY27 NHA33 POC22 IND11 GLN20 MCHDNQ BRI42 DAR42 RCHDNQ NHA29 DOV31 MAR27 CLT30 TAL35 CAR37 PHO33 HOM36 ATL34 36-шы 1981 Mansion Motorsports 85 Ford CLT36† Біліктілік алған, бірақ Джимми Хортонмен ауыстырылды.

NASCAR Winston Cup Series results Year Team No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 Pts Ref 1972 Darrell Waltrip Motorsports 95 Mercury RSD DAY RCH ONT CAR ATL BRI DAR NWS MAR TAL38 CLT DOV MCH RSD TWS DAY BRI TRN ATL8 TAL27 MCH NSV3 DAR RCH DOV MAR NWS CLT6 CAR TWS 56th 827 1973 RSD DAY12 RCH CAR6 BRI30 ATL33 NWS DAR24 MAR TAL31 NSV24 CLT7 DOV TWS2 RSD MCH DAY25 BRI ATL31 TAL7 28th 2968.2 Chevy NSV24 DOV20 Bud Moore Engineering 15 Ford DAR8 RCH26 NWS30 MAR CLT38 CAR27 1974 Darrell Waltrip Motorsports 95 Chevy RSD DAY7 RCH CAR25 BRI ATL7 DAR9 NWS MAR TALDNQ NSV3 DOV20 CLT4 RSD MCH DAY24 BRI NSV3 ATL4 POC TAL44 MCH DAR2 RCH DOV35 NWS MAR CLT3 CAR5 ONT6 19th 609.97 1975 17 RSD DAY26 RCH15 CAR21 BRI6 ATL5 NWS7 DAR2 MAR2 TAL4 NSV1 DOV22 CLT4 RSD21 MCH5 DAY4 NSV28 POC34 7th 3462 DiGard Racing 88 Chevy TAL42 MCH7 DAR34 DOV27 NWS3 MAR17 CLT24 RCH1 CAR32 BRI3 ATL36 ONT 1976 RSD21 DAY32 CAR2 RCH24 BRI2 ATL5 NWS22 DAR31 MAR1* TAL33 NSV12 DOV30 CLT11 RSD6 MCH29 DAY39 NSV3 POC26 TAL37 MCH27 BRI3 DAR3 RCH4 DOV31 MAR2 NWS24 CLT11 CAR3 ATL7 ONT40 8th 3505 1977 RSD9 DAY7 RCH2 CAR2 ATL7 NWS7 DAR1 BRI19 MAR21 TAL1 NSV3 DOV4 CLT6 RSD26 MCH35 DAY2 NSV1 POC3 TAL22 MCH1 BRI2 DAR6* RCH7 DOV5 MAR10 NWS1 CLT5 CAR3 ATL1 ONT29 4th 4498 1978 RSD23 DAY28 RCH4 CAR21 ATL35 BRI1 DAR2 NWS1* MAR1* TAL22 DOV6* CLT1* NSV26 RSD16 MCH28* DAY3 NSV2 POC1* TAL34 MCH3 BRI3 DAR2 RCH1 DOV5 MAR2 NWS2* CLT2 CAR3 ATL28 ONT5 3rd 4362 1979 RSD1* CAR17 RCH3 ATL3 NWS5 BRI3 DAR1* MAR3 NSV21 DOV18 CLT1* TWS1* RSD2 MCH13 NSV1* MCH19 BRI1 DAR11* RCH2 DOV29 MAR11 CLT3 NWS13 CAR6 ATL5 ONT8 2nd 4819 Olds DAY2 TAL2 DAY4 TAL1* Al Rudd Auto 22 Chevy POC7* 1980 DiGard Racing 88 Chevy RSD1* RCH1* CAR4 ATL28 BRI2 DAR4 NWS12 MAR1* NSV4 DOV20 CLT2* TWS4 RSD1 MCH26 NSV4 POC26 BRI3 DAR25* RCH6 DOV1* NWS2 MAR21 CLT18 CAR3 ATL26 ONT25* 5th 4239 Olds DAY40 TAL42 DAY31 TAL11 Halpern Enterprises 02 Chevy MCH4* 1981 Junior Johnson & Associates 11 Chevy RSD17 1st 4880 Buick DAY36 RCH1* CAR1 ATL36 BRI1* NWS3 DAR1* MAR26 TAL3 NSV2 DOV12 CLT9 TWS30 RSD1* MCH7* DAY10 NSV1* POC1* TAL2 MCH2 BRI1* DAR2 RCH3* DOV2 MAR1 NWS1* CLT1 CAR1* ATL2 RSD6 1982 DAY20 RCH27 BRI1* ATL1 CAR7* DAR23 NWS1* MAR5 TAL1 NSV1* DOV15 CLT22 POC13 RSD32 MCH2 DAY36 NSV1* POC6 TAL1* MCH7 BRI1 DAR24 RCH3 DOV1* NWS1* CLT14 MAR1* CAR1 ATL3 RSD3 1st 4489 1983 Chevy DAY36 RCH29 CAR3 ATL40 DAR2 NWS1* MAR1* TAL33 NSV1* DOV2 BRI1* CLT4 RSD7 POC2 MCH4 DAY20 NSV2 POC2 TAL2 MCH2 BRI1* DAR3 RCH3 DOV5 MAR3 NWS1* CLT2 CAR5 ATL9 RSD6* 2nd 4620 1984 DAY3 RCH2* CAR10 ATL10 BRI1* NWS6 DAR1* MAR3 TAL38 NSV1 DOV6 CLT26 RSD11 POC6 MCH3 DAY31 NSV2 POC22 TAL6 MCH1 BRI21* DAR40 RCH1* DOV11 MAR1* CLT27 NWS1* CAR4 ATL6 RSD34 5th 4230 1985 DAY3 RCH3* CAR18 ATL16 BRI23 DAR2 NWS2 MAR23 TAL24 DOV5 CLT1 RSD8 POC3 MCH2 DAY3 POC3 TAL9 MCH2 BRI4* DAR17 RCH1 DOV2 MAR2 NWS14 CLT4 CAR1 ATL3 RSD7 1st 4292 1986 DAY3 RCH5 CAR5 ATL4 BRI3 DAR2 NWS4 MAR27 TAL34 DOV5 CLT5 RSD1 POC40 MCH5 DAY4 POC4 TAL25 GLN2 MCH3 BRI1* DAR5 RCH29 DOV14 MAR4 NWS1 CLT9 CAR3 ATL39 RSD4 2nd 4180 1987 Hendrick Motorsports 17 Chevy DAY8 CAR7 RCH20 ATL6 DAR10 NWS21 BRI12 MAR21 TAL11 CLT5 DOV7 POC13 RSD30 MCH7 DAY4 POC19 TAL4 GLN11 MCH17 BRI21 DAR10 RCH2 DOV10 MAR1 NWS12 CLT9 CAR3 RSD6 ATL18 4th 3911 1988 DAY11 RCH4 CAR24 ATL3 DAR24 BRI23 NWS14 MAR5 TAL37 CLT1 DOV23 RSD28 POC6 MCH8 DAY5 POC5 TAL33* GLN20 MCH17 BRI7 DAR4 RCH8 DOV17 MAR1 CLT2 NWS12 CAR31 PHO13 ATL5 7th 3764 1989 DAY1 CAR29 ATL1 RCH7 DAR36 BRI2 NWS8 MAR1* TAL5 CLT1 DOV9 SON38 POC32 MCH3 DAY19 POC4 TAL2 GLN16 MCH37 BRI1* DAR22 RCH6 DOV18 MAR1 CLT14 NWS20 CAR3 PHO4 ATL5 4th 3971 1990 DAY14 RCH12 CAR6 ATL26 DAR11 BRI9* NWS2 MAR4 TAL10 CLT22 DOV19 SON33 POC8 MCH15 DAYINQ† POC20 TAL GLN MCH BRI DAR RCH3 DOV19 MAR19 NWS7 CLT9 CAR8 PHO4 ATL5 20th 3013 1991 Darrell Waltrip Motorsports DAY24 RCH7 CAR9 ATL9 DAR25 BRI6 NWS1 MAR3 TAL2 CLT8 DOV7 SON25 POC1 MCH7 DAY32 POC29 TAL15 GLN6 MCH32 BRI8 DAR24 RCH7 DOV19 MAR15 NWS20 CLT9 CAR32 PHO2 ATL10 8th 3711 1992 DAY26 CAR10 RCH5 ATL39 DAR24 BRI25 NWS15 MAR3 TAL29 CLT38 DOV5* SON8 POC13 MCH2 DAY13 POC1 TAL23 GLN12 MCH2 BRI1* DAR1 RCH3 DOV20 MAR15 NWS9 CLT34 CAR22 PHO3 ATL23 9th 3659 1993 DAY18 CAR30 RCH8 ATL35 DAR16 BRI6 NWS5 MAR4 TAL26 SON35 CLT11 DOV24 POC30 MCH19 DAY13 NHA19 POC10 TAL37 GLN14 MCH13 BRI29 DAR28 RCH7 DOV3 MAR18 NWS11 CLT19 CAR7 PHO7 ATL3 13th 3479 1994 DAY28 CAR23 RCH16 ATL3 DAR26 BRI15 NWS28 MAR4 TAL14 SON18 CLT30 DOV6 POC30 MCH10 DAY25 NHA23 POC28 TAL24 IND6 GLN7 MCH9 BRI4 DAR13 RCH10 DOV3 MAR10 NWS13 CLT9 CAR23 PHO10 ATL21 9th 3688 1995 DAY32 CAR38 RCH7 ATL34 DAR21 BRI3 NWS10 MAR4 TAL4 SON35 CLT18 DOV20 POC42 MCH26 DAY34 NHA17 POC36 TAL43 IND17 GLN8 MCH15 BRI4 DAR40 RCH22 DOV36 MAR8 NWS14 CLT34 CAR12 PHO38 ATL16 19th 3078 1996 DAY29 CAR16 RCH27 ATL32 DAR34 BRI26 NWS25 MAR16 TAL21 SON14 CLT13 DOV39 POC30 MCH25 DAY26 NHA37 POC40 TAL9 IND40 GLN18 MCH22 BRI11 DAR32 RCH22 DOV39 MAR23 NWS27 CLT42 CAR21 PHO10 ATL37 29th 2657 1997 DAY10 CAR32 RCH16 ATL16 DAR11 TEX43 BRI25 MAR9 SON5 TAL32 CLT21 DOV28 POC7 MCH24 CAL15 DAY14 NHA33 POC26 IND14 GLN18 MCH15 BRI42 DAR26 RCH32 NHA32 DOV32 MAR24 CLTDNQ TAL37 CAR29 PHO12 ATL40 26th 2942 1998 DAY33 CAR41 LVS35 ATL40 DAR30 24th 2957 Dale Earnhardt, Inc. 1 Chevy BRI23 TEX36 MAR40 TAL15 CAL5 CLT17 DOV20 RCH32 MCH12 POC6 SON13 NHA13 POC13 Tyler Jet Motorsports 35 Chevy IND13 GLN25 Pontiac MCH25 BRI27 NHA32 DAR38 RCH18 DOV21 MAR21 CLT22 TAL23 DAY28 PHO31 CAR32 ATL38 1999 Haas Carter Motorsports 66 Ford DAY21 CAR27 LVS25 ATL20 DAR41 TEX25 BRI32 MAR12 TAL26 CAL15 RCH25 CLT43 DOVDNQ MCH39 POC34 SON12 DAY38 NHA33 POC25 IND42 GLN15 MCHDNQ BRI14 DAR29 RCH32 NHADNQ DOVDNQ MAR23 CLTDNQ TALDNQ CAR34 PHO26 HOM43 ATLDNQ 37th 2158 2000 DAY32 CAR39 LVS38 ATL31 DAR43 BRI31 TEX24 MAR43 TAL26 CAL29 RCHDNQ CLTDNQ DOV33 MCHDNQ POCDNQ SON28 DAY27 NHA33 POC22 IND11 GLN20 MCHDNQ BRI42 DAR42 RCHDNQ NHA29 DOV31 MAR27 CLT30 TAL35 CAR37 PHO33 HOM36 ATL34 36th 1981 Mansion Motorsports 85 Ford CLT36† Qualified but replaced by Jimmy Horton

Буш сериясы

NASCAR Busch Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 Ұп 1982 Darrell Waltrip Motorsports 47 Pontiac DAY RCH BRI MAR DAR HCY SBO CRW RCH LGY DOV HCY CLT6 ASH HCY SBO CAR CRW SBO HCY LGY IRP BRI HCY RCH MAR 78-ші 330 17 CLT1 HCY MAR 1983 DAY1 RCH CAR HCY MAR NWS SBO GPS LGY DOV BRI CLT SBO HCY ROU SBO ROU CRW ROU SBO HCY LGY IRP2 GPS BRI HCY DAR RCH NWS SBO MAR ROU CLT11 HCY MAR 52-ші 480 1984 DAY1 RCH CAR HCY MAR DAR ROU NSH21 LGY MLW25 DOV CLT2 SBO HCY ROU SBO ROU HCY IRP3 LGY SBO BRI DAR RCH NWS CLT1 HCY CAR MAR 53-ші 345 1985 Olds DAY3 CAR HCY 28-ші 977 Chevy BRI1 MAR DAR11 SBO LGY DOV1 CLT SBO HCY ROU IRP4 SBO LGY HCY MLW17 BRI DAR1 RCH5 NWS ROU CLT HCY CAR MAR 1986 Olds DAY3 CAR HCY MAR 22-ші 1743 Chevy BRI6 JFC1 IRP8 SBO OXF35 SBO HCY LGY ROU Pontiac DAR1 SBO LGY DOV1 CLT30 SBO HCY ROU RAL1 DAR21 RCH DOV MAR ROU CLT2 CAR MAR Lindy White Racing 1 Chevy BRI3 1987 Darrell Waltrip Motorsports 17 Chevy DAY2 HCY MAR DAR4 BRI LGY SBO CLT2 DOV IRP34 ROU JFC24 OXF SBO HCY RAL5 LGY ROU BRI26 JFC5 DAR7 RCH DOV MAR CLT2 CAR29 MAR 29-шы 1439 1988 DAY3 HCY CAR MAR DAR10 BRI LNG NZH SBO NSH1 CLT37 DOV31 ROU LAN LVL16 MYB OXF SBO HCY LNG IRP5 ROU BRI29 DAR RCH DOV MAR CLT5 CAR4 MAR 29-шы 1262 1989 DAY1 CAR MAR HCY DAR37 BRI NZH SBO LAN NSH CLT2 DOV37 ROU LVL VOL MYB SBO HCY DUB IRP32 ROU BRI DAR RCH28 DOV5 MAR CLT31 CAR4 MAR 36-шы 985 1990 DAY30 RCH CAR MAR HCY DAR6 BRI LAN SBO NZH HCY CLT29 DOV36 ROU VOL MYB OXF NHA SBO DUB IRP ROU BRI DAR RCH DOV MAR CLT NHA34 CAR15 MAR 50-ші 533 1991 DAY32 RCH11 CAR35 MAR VOL HCY DAR24 BRI LAN SBO NZH CLT6 DOV3 ROU HCY MYB GLN OXF NHA SBO DUB IRP29 ROU BRI DAR6 RCH6 DOV CLT6 NHA CAR15 MAR 30-шы 1305 1992 DAY8 CAR RCH4 ATL38 MAR DAR BRI HCY5 LAN DUB NZH CLT34 DOV ROU MYB GLN VOL NHA TAL18 IRP ROU MCH26 NHA BRI DAR RCH2 DOV CLT27 MAR CAR4 HCY 36-шы 1173 1993 DAY7 CAR RCH30 DAR BRI HCY ROU MAR NZH CLT DOV MYB GLN MLW12 TAL16 IRP MCH37 NHA BRI DAR RCHDNQ DOV ROU CLTDNQ MAR CAR HCY ATL 50-ші 513 1995 Labonte Motorsports 11 Chevy DAY CAR RCH8 ATL NSH DAR BRI HCY NHA NZH CLT DOV MYB GLN MLW TAL SBO IRP MCH BRI DAR RCH DOV CLT CAR HOM 82-ші 142 2006 Michael Waltrip Racing 99 Dodge DAY CAL MXC LVS ATL BRI TEX NSH PHO TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW DAY CHI NHA MAR28 GTY IRP GLN MCH BRI CAL RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO HOM 122-ші 79

NASCAR Busch Series results Year Team No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 Pts 1982 Darrell Waltrip Motorsports 47 Pontiac DAY RCH BRI MAR DAR HCY SBO CRW RCH LGY DOV HCY CLT6 ASH HCY SBO CAR CRW SBO HCY LGY IRP BRI HCY RCH MAR 78th 330 17 CLT1 HCY MAR 1983 DAY1 RCH CAR HCY MAR NWS SBO GPS LGY DOV BRI CLT SBO HCY ROU SBO ROU CRW ROU SBO HCY LGY IRP2 GPS BRI HCY DAR RCH NWS SBO MAR ROU CLT11 HCY MAR 52nd 480 1984 DAY1 RCH CAR HCY MAR DAR ROU NSH21 LGY MLW25 DOV CLT2 SBO HCY ROU SBO ROU HCY IRP3 LGY SBO BRI DAR RCH NWS CLT1 HCY CAR MAR 53rd 345 1985 Olds DAY3 CAR HCY 28th 977 Chevy BRI1 MAR DAR11 SBO LGY DOV1 CLT SBO HCY ROU IRP4 SBO LGY HCY MLW17 BRI DAR1 RCH5 NWS ROU CLT HCY CAR MAR 1986 Olds DAY3 CAR HCY MAR 22nd 1743 Chevy BRI6 JFC1 IRP8 SBO OXF35 SBO HCY LGY ROU Pontiac DAR1 SBO LGY DOV1 CLT30 SBO HCY ROU RAL1 DAR21 RCH DOV MAR ROU CLT2 CAR MAR Lindy White Racing 1 Chevy BRI3 1987 Darrell Waltrip Motorsports 17 Chevy DAY2 HCY MAR DAR4 BRI LGY SBO CLT2 DOV IRP34 ROU JFC24 OXF SBO HCY RAL5 LGY ROU BRI26 JFC5 DAR7 RCH DOV MAR CLT2 CAR29 MAR 29th 1439 1988 DAY3 HCY CAR MAR DAR10 BRI LNG NZH SBO NSH1 CLT37 DOV31 ROU LAN LVL16 MYB OXF SBO HCY LNG IRP5 ROU BRI29 DAR RCH DOV MAR CLT5 CAR4 MAR 29th 1262 1989 DAY1 CAR MAR HCY DAR37 BRI NZH SBO LAN NSH CLT2 DOV37 ROU LVL VOL MYB SBO HCY DUB IRP32 ROU BRI DAR RCH28 DOV5 MAR CLT31 CAR4 MAR 36th 985 1990 DAY30 RCH CAR MAR HCY DAR6 BRI LAN SBO NZH HCY CLT29 DOV36 ROU VOL MYB OXF NHA SBO DUB IRP ROU BRI DAR RCH DOV MAR CLT NHA34 CAR15 MAR 50th 533 1991 DAY32 RCH11 CAR35 MAR VOL HCY DAR24 BRI LAN SBO NZH CLT6 DOV3 ROU HCY MYB GLN OXF NHA SBO DUB IRP29 ROU BRI DAR6 RCH6 DOV CLT6 NHA CAR15 MAR 30th 1305 1992 DAY8 CAR RCH4 ATL38 MAR DAR BRI HCY5 LAN DUB NZH CLT34 DOV ROU MYB GLN VOL NHA TAL18 IRP ROU MCH26 NHA BRI DAR RCH2 DOV CLT27 MAR CAR4 HCY 36th 1173 1993 DAY7 CAR RCH30 DAR BRI HCY ROU MAR NZH CLT DOV MYB GLN MLW12 TAL16 IRP MCH37 NHA BRI DAR RCHDNQ DOV ROU CLTDNQ MAR CAR HCY ATL 50th 513 1995 Labonte Motorsports 11 Chevy DAY CAR RCH8 ATL NSH DAR BRI HCY NHA NZH CLT DOV MYB GLN MLW TAL SBO IRP MCH BRI DAR RCH DOV CLT CAR HOM 82nd 142 2006 Michael Waltrip Racing 99 Dodge DAY CAL MXC LVS ATL BRI TEX NSH PHO TAL RCH DAR CLT DOV NSH KEN MLW DAY CHI NHA MAR28 GTY IRP GLN MCH BRI CAL RCH DOV KAN CLT MEM TEX PHO HOM 122nd 79

Шеберлік жүк машиналар сериясы

NASCAR Craftsman Truck Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 Ұпайлар 1995 Ken Schrader Racing 52 Chevy PHO TUS SGS MMR POR EVG I70 LVL BRI MLW CNS HPT6 IRP FLM 41-ші 450 Darrell Waltrip Motorsports 17 Chevy RCH8 MAR35 NWS21 SON MMR PHO 1996 5 HOM PHO POR EVG TUS CNS HPT11 BRI NZH MLW LVL I70 IRP FLM GLN NSV RCH9 NHA MAR5 NWS10 SON MMR PHO LVS20 37-ші 660 2002 HT Motorsports 17 Dodge DAY DAR MAR34 GTY PPR DOV TEX MEM MLW KAN KEN NHA MCH IRP6 NSH RCH TEX SBO LVS CAL PHO HOM 62-ші 211 2003 Michael Waltrip Racing Chevy DAY DAR MMR MAR7 CLT DOV TEX MEM MLW KAN KEN GTY MCH IRP29 NSH BRI RCH NHA CAL LVS SBO TEX MAR7 PHO HOM 59-шы 368 2004 Darrell Waltrip Motorsports 11 Toyota DAY ATL MAR24 MFD CLT DOV TEX MEM MLW KAN KEN GTY MCH IRP28 NSH BRI RCH NHA LVS CAL TEX MARDNQ PHO DAR HOM 93-ші 91 2005 DAY CAL ATL MARDNQ GTY MFD CLT DOV TEX MCH MLW KAN KEN MEM IRP NSH BRI RCH NHA LVS 73-ші 124 12 MAR13 ATL TEX PHO HOM

Халықаралық жарыстар

(түйін) (Қалың – Бірінші орын. * – Көптеген айналымдарды бастап өткен.) Чемпиондар жарысының халықаралық нәтижелері Жыл Түрі Q1 Q2 Q3 1 2 3 4 Орын. Ұпайлар Сілтеме 1977–78 Chevy MCH3 RSD5 RSD4 DAY2 3-ші N/A 1978–79 MCH8 MCH RSD RSD ATL 13-ші N/A 1979–80 MCH3 MCH RSD RSD RSD1 ATL6 2-ші 32 1984 MCH4 CLE5 TAL1 MCH6 3-ші 52 1985 DAY1 MOH7 TALC MCH4 2-ші 45 1986 DAY7 MOH3 TAL4 GLN3 5-ші 48 1987 DAY3 MOH12 MCH2 GLN10 5-ші 42 1990 Dodge TAL4 CLE MCH12 9-шы 23 1997 Pontiac DAY11 CLT11 CAL11 MCH11 11-ші 18