Кіріспе

Британдық кеме қатынасы компаниясы The Orient Steam Navigation Company, сондай-ақ Orient Line деп аталады, XVIII ғасырдың аяғына дейінгі тамыры бар британдық кеме қатынасы компаниясы болды. 20-ғасырдың басынан бастап, 1919 жылы 51% акционерге айналған P&O компаниясымен бірлестік басталды және 1966 жылы Orient Line компаниясының осы компанияға толығымен сіңірілуімен аяқталды.

Шығу тегі

Orient Line-тің бастамаларын 1797 жылы Джеймс Томпсон (немесе Томсон) кеме саудасы компаниясын құруға дейін іздестіруге болады. Компания 19 ғасырдың басында шағын желкенді кемелерді пайдаланып, ғасырдың ортасында бүкіл әлемге жүзіп жүрді. Шотландиялық Джеймс Андерсон 1828 жылы Джеймс Томпсон & Co-ға қосылды, оның немере інісі Джеймс Джордж Андерсон 1854 жылы фирмаға қосылды, ал 1863 жылы ол Андерсон, Томпсон & Co. деп қайта аталды. Томпсон отбасының соңғы мүшесінің өлімімен 1869 жылы Андерсон, Андерсон & Co. 1866 жылы Ориент пакеттік қайығымен Австралияға линейлік қызмет басталғанда компания The Orient Line of Packets ретінде сауда-саттыққа кірісті, ол Orient Line деп қысқартылды. 1877 жылы Андерсон, Андерсон және компания Тынық мұхит булы навигациялық компаниясына Оңтүстік Американың батыс жағалауына апта сайынғы өте амбициялық қызмет үшін салынғаннан кейін салынған артық тоннажының бір бөлігін Австралияға жіберу туралы ұсыныспен келді. Ориент желісі туының астында Pacific SN Co пароходтарының Lusitania, Chimborazo және Cuzco алғашқы сапары соншалықты табысты болды, Anderson, Anderson & Co. Лондонның Blackwall Yard кеме иесі және кеме жасаушы Грин отбасына оларды сатып алу туралы ұсыныспен жақындады. Андерсон, Андерсон және компания және Гринс 1878 жылдың басында 44 642 фунт стерлинг капиталымен Ориент булы навигациялық компаниясын бірлесіп құрды. Олар сауда үшін үлкен теңіз кемелерінің сериясын салған.

ХХ ғасырдың басында

Peninsular & Oriental Steam Navigation Company компаниясымен тығыз байланыс 20-шы ғасырдың басында екі компанияның Австралия үкіметімен пошта келісімшартын бөлісуімен басталды. Әр компанияның Англиядан Австралияға екі апта сайын жүретін кемесі болған, нәтижесінде апта сайын жылдам пошта кемелері қызмет көрсетті. Бұл Ориент желісі тез кеңейген кезде болды, онда бірнеше үлкен кемелер салынды. Бірінші дүниежүзілік соғыста компанияның барлық кемелері соғыс қызметіне реквизицияланды, бірнеше жоғалтулар болды. 1919 жылы аман қалғандар Англия мен Австралияға қызмет етуге оралды. Көптеген жылдар бойы Сэр Кеннет Андерсон мен Сэр Фредерик Грин (1845-1927) жыл сайын Orient Line төрағасының лауазымында ауысып отырды, Гринс 1919 жылы P&O компаниясы Orient S. N. Co. компаниясының 51% бақылау үлесін сатып алған кезде өз үлестерін Лорд Инчкапеге сатқанға дейін. Жаңа фирма, Anderson, Green & Co. Ltd., қалған 49% сатып алды, содан кейін Orient Line-ті жаңа иесінің атынан басқарып, 1966 жылы P & O-ның қалған акцияларын сатып алғаннан кейін еншілес компания өзінің аға серіктесіне ресми түрде сіңірілді. Андерсон, Грин және Ко. Лтд. кейін 1975 жылы одан әрі рационализациялаудан кейін Андерсон Хьюз деп аталмайынша кеме брокерлік фирмаға айналды.

Соғыс аралығы

Orient Line флоты соғыстан кейін Ұлыбритания үкіметінен соғыстық өтемақылар арқылы қолжетімді болған, бұрынғы неміс кемелерін сатып алу арқылы жаңартылды. Олардың ішінде 1920 жылы Orient сатып алған, қайта жөндеуден өткен және Ормуз деп атаған, 1921 жылдан 1927 жылға дейін Ұлыбритания мен Австралия арасында жүретін Цеппелин болды. 1920-ші жылдардың екінші жартысында көбірек жаңа кемелер сатып алынды, олардың көпшілігі Фурнесс қаласындағы Барроудағы Викерс Армстронг кеме жасау зауытында салынған. Компания Ұлы депрессия кезінде сауда жасай алды және 1930 жылдардың ортасында табыстылыққа және жаңа кеме құрылысына оралды.

Екінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі кезең

Екінші дүниежүзілік соғыста Ориент желісінің кемелері қайтадан реквизицияланды, олардың сегізуі де қызмет етті. Өкінішке орай, төрт адам жоғалып кетті, ал қалған төртеу 1947 жылы Англия мен Австралия почта қызметіне оралды. Соғыстан кейінгі баяу өнеркәсіптік қалпына келуден кейін компанияның флотының толық күшін қалпына келтіруіне бірнеше жыл кетті. 28 000 - 29 000 тонналық үш жаңа кеме пайдалануға берілді: , және , жылдамдығы мен көлемі бойынша P&O үшін соғыстан кейінгі үш жаңа кемеге сәйкес келеді (1949), және ). Олардың барлығы жылдамдығы жоғары болғандықтан, Англиядан Австралияға дейін 8 күннен 28 күнге дейін қысқарады және Тилбериден үйлестірілген қызмет көрсетеді. Алайда, 1950 жылдары әуе қатынасы да кеме қатынасы компанияларының жолаушылар саудасын азайта бастады. Кемелер жыл бойы көбірек круиздік рейстерге ауысты, ал 1954 жылы Оронсей Тынық мұхит аралық қызметін бастады. Мұхит желісі бойынша тасымалдаудың төмендеуіне қарамастан, P&O және Orient Line компаниясы жаңа, үлкен кемелерге тапсырыс берді. Бұл Англия мен Австралия бағытындағы ең үлкен және жылдам кемелер болды, сапар уақытын 28 күннен 21 күнге дейін қысқартты. Олардың қызмет жылдамдығы Канберрадан сәл кішірек болса да, Ориана екеуінің ең жылдам және 1966 жылы Orient Line компаниясын сатып алғаннан кейін, Ориана P & O Golden Cockerel-ді Канберрадан флоттағы ең жылдам кеме үшін алды. Алайда, екі кемелердің жолаушылар линияларының мансабы қысқа болды, олар 1974 жылдан бастап толық уақытты круизге ауысты.

Бірігу

"Ориана" "Ориент" желісіне тапсырылған соңғы кеме болды. P&O және Orient Line 1960 жылы P&O Orient Lines компаниясын құру үшін біріктірілді. 1964 жылы Orient Line-тің жүгері крем түстес корпустарының түстер схемасы P&O-ның ақ бояуының пайдасына тоқтатылды, ал Orcades және Oronsay P&O флотына берілді. Orient Line атауы 1966 жылы Orsova және Oriana компаниясы P&O флотына ауысқанда мүлдем жойылды. Символик тұрғыдан алғанда, Orient Line компаниясының соңғы, ең үлкен және ең жылдам кемесі Oriana 1986 жылы наурыз айында зейнеткерлікке шыққанға дейін Orient Line туымен соңғы сапарға шықты. Ориана тағы 19 жыл бойы өмір сүрді. Ол зейнеткерлікке шыққаннан кейін сатылды. P&O 1995 жылы іске қосылған круиздік кемесімен Ориананың есімін мәңгілікке сақтады. Orient Line бренді Gerry Herrod-қа сатылды, сондықтан ол Orient Lines-ті бастады.