Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1832 жылы АҚШ пен Семинол арасындағы келісім Пейннің қону шарты (Семинолмен келісім, 1832) - 9 мамырда 1832 жылы АҚШ үкіметі мен Флорида территориясындағы Семинол индейлерінің бірнеше басшылары арасында қол қойылған келісім.
1832 treaty between the United States and Seminole
The Treaty of Payne's Landing (Treaty with the Seminole, 1832) was an agreement signed on 9 May 1832 between the government of the United States and several chiefs of the Seminole Indians in the Territory of Florida, before it acquired statehood.
Өмірбаян
1823 жылы Моултри-Крик келісім-шарты бойынша семинолдар Флорида аумағына барлық жерлерді иеленуге деген талаптарынан бас тартты. Бұл үшін Флорида түбегінің орталығында резервация және АҚШ үкіметі тарапынан берілетін белгілі бір төлемдер, керек-жарақтар мен қызметтерге ие болды. 1828 жылы Эндрю Джексон АҚШ президенті болып сайланғаннан кейін, АҚШ-тағы барлық үндістерді Миссисипи өзенінің батысына көшіру қозғалысы өсті, ал 1830 жылы АҚШ Конгресі Үнділерді көшіру туралы заң қабылдады. Семинолдарды батысқа көшіруге бел буған АҚШ Соғыс министрлігі Джеймс Гадсденді олармен жаңа келісімшарт жасау үшін тағайындады. 1832 жылдың көктемінде резервациядағы семинолдар Оклаваха өзеніндегі Пейннің қонысында жиналысқа шақырылды. Келіссөздер жасырын түрде, тіпті құпия түрде жүргізілді. Кездесудің хаттамасы алынбады, сондай-ақ келіссөздердің егжей-тегжейлі есебі де жарияланбады. Бұл кейін қиындыққа әкеледі. АҚШ үкіметі семинолдардың сол кездегі Арканзас территориясының (кейіннен индей территориясының бөлігі болған) бөлігі болған Крик резервациясына көшіп, Крик ұлтының бөлігі болуын және барлық қашып кеткен құлдарды заңды иелеріне қайтаруын қалады. Бұл талаптардың ешқайсысы Семинолдарға ұнамады. Олар Крик резервациясындағы климат Флоридадағыдан қаттырақ екенін естіген. Флориданың семинолдары өздерін Криктердің бір бөлігі деп санамады. Флоридадағы көптеген топтар ақ адамдар крик тайпалары деп атаған тайпалардан шыққанмен, олар бір-бірімен ешқандай байланыс сезінбеді. Флоридадағы кейбір топтар, мысалы, Чоктау, Ямасейлер және Ючилер ешқашан Криктермен топтаспаған. Ақырында, құл құлдар, көбінесе семинолдар құл ретінде ұстаған кезде (ақтарға қарағанда әлдеқайда жұмсақ жағдайларда), топтарға жақсы кіріктірілді, көбінесе аралас некеге тұрып, ықпал ету және басшылыққа ие болды.
By the Treaty of Moultrie Creek in 1823, the Seminoles had relinquished all claims to land in the Florida Territory in return for a reservation in the center of the Florida peninsula and certain payments, supplies and services to be provided by the U. S. government, guaranteed for twenty years. After the election of Andrew Jackson as President of the United States in 1828, the movement to transfer all Indians in the United States to west of the Mississippi River grew, and in 1830 the United States Congress passed the Indian Removal Act. Determined to move the Seminoles west, the United States Department of War appointed James Gadsden to negotiate a new treaty with them. In the spring of 1832 the Seminoles on the reservation were called to a meeting at Payne's Landing on the Oklawaha River. The negotiations were conducted in obscurity, if not secrecy. No minutes were taken, nor were any detailed accounts of the negotiations ever published. This was to lead to trouble later. The U. S. government wanted the Seminoles to move to the Creek Reservation in what was then part of the Arkansas Territory (which later became part of the Indian Territory), to become part of the Creek Nation, and to return all runaway slaves to their lawful owners. None of these demands were agreeable to the Seminoles. They had heard that the climate at the Creek Reservation was harsher than in Florida. The Seminoles of Florida did not consider themselves part of the Creeks. Although many of the groups in Florida had come from what whites called Creek tribes, they did not feel any connection. Some of the groups in Florida, such as the Choctaw, Yamasees and the Yuchis had never been grouped with the Creeks. Finally, runaway slaves, while often held as slaves by the Seminoles (under much milder conditions than with whites), were fairly well integrated into the bands, often inter marrying, and rising to positions of influence and leadership.
Шарттың мазмұны
Пайн жерінде жасалған келісім бойынша, егер жер қолайлы деп табылса, семинолдар батысқа көшірілуі керек еді. Жаңа резервацияны тексеруге келген жеті бас әміршінің делегациясы Флоридадан 1832 жылдың қазан айына дейін шықпады. Бірнеше ай бойы аймақты аралап, сол жерде тұрып жатқан криктермен ақылдасқаннан кейін, жеті бас 1833 жылы 28 наурызда Арканзас аймағындағы Форт-Гибсон қаласында жаңа жерді қабылдауға болатыны туралы мәлімдемеге қол қойды. Флоридаға оралғаннан кейін, бастылардың көпшілігі мәлімдемеден бас тартып, оған қол қоймайтынын немесе оған қол қоюға мәжбүр болғанын және кез келген жағдайда резервацияда тұратын барлық тайпалар мен топтар үшін шешім қабылдауға билігі жоқ екенін мәлімдеді. Тіпті кейбір АҚШ әскери қызметкерлері де басшыларды "жалғанға көндіріп, қол қоюға мәжбүрлеген" деп байқаған. Сонымен қатар, "ақтардың келісімнің сөз тіркесімен алдап жүргеніне дәлел бар". 1823 жылдан кейін Семинолдардың қалған бөлігі жаңа резервацияға мәжбүрленгеннен кейін бірнеше ауылға Апалачикола өзенінің аумағында қалуға рұқсат берілді. Алайда Гадсден осы ауылдардың басшыларын көшіруге көндірді, олар 1834 жылы батысқа кетті. АҚШ Сенаты ақыры 1834 жылы сәуірде Пайнның қону туралы келісімін ратификациялады.
The treaty negotiated at Payne's Landing called for the Seminoles to move west if the land were found to be suitable. The delegation of seven chiefs who were to inspect the new reservation did not leave Florida until October 1832. After touring the area for several months and conferring with the Creeks who had already been settled there, the seven chiefs signed on March 28, 1833 at Fort Gibson, Arkansas Territory a statement that the new land was acceptable. Upon their return to Florida, however, most of the chiefs renounced the statement, claiming that they had not signed it, or that they had been forced to sign it, and in any case, that they did not have the power to decide for all the tribes and bands that resided on the reservation. Even some U. S. Army officers observed that the chiefs "had been wheedled and bullied into signing." Furthermore, "there is evidence of trickery by the whites in the way the treaty is phrased." Several villages had been allowed to stay in the area of the Apalachicola River after 1823 when the rest of the Seminoles had been forced into the new reservation. Gadsden was able to persuade the chiefs of these villages to move, however, and they went west in 1834. The United States Senate finally ratified the Treaty of Payne's Landing in April 1834.
Көшуден бас тарту
Келісімі бойынша семинолдар үш жыл ішінде Миссисипи өзенінің батысына көшіп кетуі керек еді. Үкімет үш жылды 1832 жылдан басталады деп түсіндірді және Семинолдар 1835 жылы көшіп кетеді деп күтті. Форт Кинг, қазіргі Окала 1834 жылы қайта ашылды. 1834 жылы Семинолдың жаңа агенті Уайли Томпсон тағайындалды, және Семинолдарды көшіруге көндіру міндеті оған тиді. Ол 1834 жылы қазан айында Форт-Кингте батыс жаққа көшіру туралы сөйлесу үшін басшыларды шақырды. Семинолдар Томпсонға көшіп кету ниеті жоқ екенін және олар Пейннің қону туралы келісімге байланысты емес екенін айтты. Содан кейін Томпсон Форт Кинг пен Форт Брукке күшейтуді сұрады, "индейлер жыл сайынғы төлемді алғаннан кейін әдеттегідей көп мөлшерде ұнтақ пен қорғасын сатып алды" деп хабарлады. Флоридадағы АҚШ армиясының қолбасшысы бригадир генерал Дункан Л. Клинч Вашингтонға семинолдар қозғалмақшы емес екенін және оларды қозғалуға мәжбүрлеу үшін көбірек әскер қажет болатынын ескертті. 1835 жылдың наурыз айында Томпсон бас басшыларды Эндрю Джексонның хатын оқуға шақырды. Джексон хатта: "Егер сіз қозғалудан бас тартсаңыз, мен сізге күшпен кетуге бұйрық бердім", - деп жазды. Басшылар жауап беруге отыз күн берді. Бір айдан кейін семинол басшылары Томпсонға батысқа көшпейді деп айтты. Томпсон мен басшылар айтыса бастады, ал генерал Клинч қантөгіске жол бермеу үшін араласуға мәжбүр болды. Ақырында сегіз бас батысқа көшуге келісті, бірақ жыл соңына дейін көшуді кейінге қалдыруды сұрады, Томпсон мен Клинч келісті. Жағдай нашарлап кетті. 1835 жылдың тамызында жеке Кинсли Далтонды (Далтон, Джорджия) Семинолдар Форт Бруктан Форт Кингке поштаны алып бара жатқанда өлтірді. Қарашада бас сақшы Чарли Эматла соғысқа қатыспай, өз адамдарын Форт Брукке қарай бастап, батысқа қарай кететін кемелерге отырды. Бұл басқа семинолдардың сатқындығы деп саналды. Оскеола Эматламен жол бойында кездесіп, оны өлтіреді. Екінші Семиноль соғысы басталды.
The treaty had given the Seminoles three years to move west of the Mississippi River. The government interpreted the three years as starting in 1832, and expected the Seminoles to move in 1835. Fort King, in what is now Ocala was reopened in 1834. A new Seminole agent, Wiley Thompson, was appointed in 1834, and the task of persuading the Seminoles to move fell to him. He called the chiefs together at Fort King in October 1834 to talk to them about the removal to the west. The Seminoles informed Thompson that they had no intention of moving, and that they did not feel bound by the Treaty of Payne's Landing. Thompson then requested reinforcements for Fort King and Fort Brooke, reporting that, "the Indians after they had received the Annuity, purchased an unusually large quantity of Powder & Lead." Brigadier General Duncan L. Clinch, United States Army commander for Florida, also warned Washington that the Seminoles did not intend to move, and that more troops would be needed to force them to move. In March 1835 Thompson called the chiefs together to read a letter from Andrew Jackson to them. In his letter, Jackson said, "Should you refuse to move, I have then directed the Commanding officer to remove you by force." The chiefs asked for thirty days to respond. A month later the Seminole chiefs told Thompson that they would not move west. Thompson and the chiefs began arguing, and General Clinch had to intervene to prevent bloodshed. Eventually, eight of the chiefs agreed to move west, but asked to delay the move until the end of the year, and Thompson and Clinch agreed. The situation grew worse. In August 1835 Private Kinsley Dalton (for whom Dalton, Georgia is named) was killed by Seminoles as he was carrying the mail from Fort Brooke to Fort King. In November Chief Charley Emathla, wanting no part of a war, led his people towards Fort Brooke where they were to board ships to go west. This was considered a betrayal by other Seminoles. Osceola met Emathla on the trail and killed him. The Second Seminole War was beginning.