Кіріспе
Британдық саясаткер (1786-1855) Уильям Джон Бэнкс (11 желтоқсан 1786 - 15 сәуір 1855) - ағылшын саясаткері, зерттеуші, египтолог және саяхатшы. Екінші, бірақ ең бірінші аман қалған, Генри Банкс МП ұлы, ол Дорсеттегі Банкс отбасының мүшесі болды және ол Сэр Чарльз Барриге Кингстон Лейсиді тастан қайтадан қалап, бүгінгідей етіп жасатты. Ол Таяу Шығысқа және Мысырға көп саяхат жасап, мысырлық бұйымдардың үлкен жеке жинағын жасады. Оның Мысырдағы еңбегі XXI ғасырға дейін танылмаған, бірақ маңызды болып саналады. Ол Лорд Байрон, Сэмюэл Роджерс және сэр Чарльз Барридің жақсы досы болды. Ол 1810 жылы Трюродан, 1822-1826 жылдар аралығында Кембридж университеті үшін, 1829-1832 жылдар аралығында Марлборо үшін (оның атын алған анасының атасы Уильям Вудли 1780 жылдан 1784 жылға дейін басқарған Ұлыбританияның парламенттік сайлау округі) және ақырында 1832-1835 жылдар аралығында Дорсет үшін Тори парламенті мүшесі (Парламент мүшесі) болды.
William John Bankes (11 December 1786 – 15 April 1855) was an English politician, explorer, Egyptologist and adventurer. The second, but first surviving, son of Henry Bankes MP, he was a member of the Bankes family of Dorset and he had Sir Charles Barry recase Kingston Lacy in stone as it is today. He travelled extensively to the Near East and Egypt and made an extensive individual collection of Egyptian artefacts. His work on Egypt, though not acknowledged until the 21st century, is regarded as important. He was a good friend of Lord Byron, Samuel Rogers and Sir Charles Barry. He sat as Tory Member of Parliament (MP) for Truro in 1810, for Cambridge University from 1822 to 1826, for Marlborough (the UK parliamentary constituency that his maternal grandfather, William Woodley, for whom he was named, had held from 1780 to 1784) from 1829 to 1832, and finally for Dorset from 1832 to 1835.
Ерте өмір және білім
Уильям Бэнкс 1786 жылы Дорсеттегі Кингстон Лейси мен Корф замогының Франсис Вудли (17601823) және Генри Бэнкс, депутат отбасында дүниеге келген. Франсис Уильям Вудлидің (Грейт-Бедвин және Марлбороу депутаты), Ливард аралдарының губернаторы және генерал-капитаны (1766-1771 және 1791-1793) және оның әйелі Франсис Пэйндің үлкен қызы болды. Уильямның әпкесі Мария Бэнкс (Вудли) Ридделл, шотланд ақыны Роберт Бернстің бас қайырымдышысы ретінде танымал ақын. Уильямның қарындасы Анн Франсис Бэнкс 1810 жылы Фалмут графының 1-ші графы Эдвард Боскавенге үйленді. 1841 жылы күйеуінің өліміне байланысты леди Фалмут Кингстон Лейсиге оралды. Бұл леди Фалмут, оның ағасы Уильям болмаған кезде, олардың анасы Франсис (Вудли) Банкс бастаған Кингстон Лейсиді қайта безендіруді жалғастыру үшін жауапты болды, оған кіші ағасы Джордж Банкс көмектесті. Ол бес баланың екіншісі және ең үлкені болды. Ол Вестминстер мектебінде білім алып, Кэмбридждегі Тринити колледжінде білімін жалғастырды, онда 1808 жылы бакалавр, 1811 жылы магистр дәрежесін алды. Троицада бірге оқыған Лорд Байрон оның өмірлік досы болды. Кейде Бэнкс Байронның Еуропалық турнелеріне еріп жүреді және Лорд Байрон оны "барлық жамандықтың атасы" деп сипаттады.
Әңгімелесу және достық
Банкс барлау мен жаңалықтарға қызығушылық танытты, сондай-ақ ежелгі Мысырға және көркемөнерге деген құштарлығы айқын болды. Оның Нил бойындағы саяхаттары кезінде жинаған жазбалары, қолжазбалары мен суреттері, оның египет, Нубия және Жақын Шығыс елдерін зерттеу кезінде жинаған жазбалары мен суреттері, оның естеліктерін аударған Джованни Финатимен бірге, маңызды тарихи құндылыққа ие және кейбір жазулар мен ескерткіштердің жалғыз тарихи жазбасын ұсынады. Банкс өзінің үлкен ағасынан Уэльстің Флинтшир қаласында Сугтон Холлды мұра етті, ал 1835 жылы оның отбасылық үйі Кингстон Лейсиді мұра етті. Бұл үйде Банкс көп жылдар бойы өмір сүрген және әлі күнге дейін оның өнер мен артефактілердің үлкен коллекциясы сақталған. Өз заманында әйгілі сәулетші болған сэр Чарльз Барри де Банкспен ұзақ уақыт бойы дос болған. Екі адам 1819 жылы Абу-Симбелдегі Рамзес ғибадатханасында кездесті, онда Банкс суреттер жасап, Филадан екі тілді обелискті тасымалдауды ұйымдастырды, оны бүгін Кингстон Лейси бақшасында көруге болады. Банкс Барридің талантын қатты құрметтейтін және Барри жылдар бойы Банкс отбасылық меншіктеріндегі құрылыс жұмыстарының көп бөлігін атқарған. Барри Вестминстер сарайы, Брайтондағы Санкт-Петер шіркеуі, Виктория мұнарасы және Вестминстер көпірі бойынша жасаған жұмыстарымен танымал. Оның жұмысы итальяндық қайта өрлеу дәуірінің сәулет өнерінен әсер алды және Банкстың үйі Кингстон Лейсидің жақсартылған дизайнына ықпал етті. Испания мен Португалияда Қиыр Шығыстағы соғыс кезінде сапар шеккенде, Бэнкс Веллингтон герцогының лагерь көмекшісі болды, кейін ол гомосексуалды әрекетіне қатысқандығы үшін сотталған кезде Банксты құтқарып қалды. Герцог сондай-ақ Бэнкстің жетістіктерін атап өтті; ол Кингстон Лейсиде Бэнкстің ең елеулі табылғандарының бірі - Фила обелискінің іргетасын қалау рәсімін өткізді. Банкс әуесқой сәулетші, мұқият эпиграф және ежелгі жазуларды көшіру өнерін меңгерген. Ол Мысырға қатты қызығушылық танытты және Шамполлионның қарсыласы болғанымен, ежелгі Мысыр иероглифтерін түсіндіруге тырысты. Банкс сәулет өнерін зерттеді және өзінің досы Чарльз Барридің көмегімен кірпіш құрылысты таспен қоршау арқылы Кингстон Лейсиді өзгертті. Ол көптеген испан картиналарын жинады, Мурильо және басқалар, сондай-ақ ежелгі Мысырдан алынған бұйымдар әлі күнге дейін үйде сақталған. 1822 жылы наурыз айында Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1853 жылы Кингстон Лейсиге тапсырған тапсырмаларының бірі - төрт сәндік мәрмәр шұңқырдың қолдаушысы ретінде Carlo Marochetti мүсіншісінің 16 қола күркірек жиынтығы; олардың дизайны Банкстың сүйікті күркіректерінің біріне негізделген. Төрт адам 1992 жылы ұрланған, бірақ 2021 жылы үйге қайтарылды.
Шөгеру және өлім
Банкс гомосексуалистік әрекеті үшін 1841 жылы Англиядағы үйінен қуылды, ол қашып кетті, осылайша заңнан тыс адам болды, Лондонның Грин-паркіне күзетшімен келіспеушілік жағдайында ұсталғаннан кейін баспана іздеді. Сол кезде Англияда содомия ауыр қылмыс болып саналды және ол өлім жазасына кесілді. Үйін патшалық иеліктен алудан аулақ болу үшін ол Кингстон Лейсиді ағасы Джордж Бэнкске тапсырды. Ол Кингстон-Лейсиге қайтып бара алмағанына қарамастан, шетелден жинақтауын жалғастырып, өзінің сүйікті үйінде көрініс табуға жіберді. Ол Венецияда қайтыс болғанға дейін үйі мен коллекциясына таңданып, Кингстон Лейсиге жасырын барған деп есептеледі. Ол Уимборн монастырындағы отбасылық күмбезге жерленді.