Кіріспе
Жан Ануилдің 1952 жылғы пьесасы "Жигуль" - француз драматургы Жан Ануилдің Жанна д'Арк туралы 1952 жылғы пьесасы. Ол алғаш рет 1953 жылдың қазан айында Париждегі Монпарнас театрында көрсетілді. 1955 жылы Кристофер Фрай ағылшын тіліне аударған, содан кейін сол жылы Бродвей өндірісі үшін Лилиан Хеллман бейімдеген. Бұл пьесаның премьерасы Бостонда 1955 жылы 28 қазанда Плимут театрында өтті. Жүлі Харрис Джоан және Борис Карлофф Пьер Кошон ролдерін ойнады, актерлік құрамға; Кристофер Пламмер Уорвик және Пол Роблинг ролінде Дофин. Оны режиссер Джозеф Энтони және продюсер Кермит Блумгарден шығарған. Леонард Бернштейн қосымша музыка жазды. Ашылу кешіндегі актерлік құрам бүкіл уақыт бойы болды, Кристофер Пламмерді қоспағанда, оның кейіпкері Уорвикті Лео Цицери қабылдады. Пьесаның екі жұлдызы өз рөлдерін 1957 жылы театрландырылған телеспектакльде, антология сериясының бөлігі ретінде қайталады Hallmark Hall of Fame. 1956 жылдың қарашасында BBC олардың нұсқасын көрсетті, Хейзел Пенварден Джоанның рөлін ойнады, және Майкл Кейнді қоса алғанда, қосалқы актерлік құрам. 1958 жылы Австралияда басқа теледидар экрандарында көрсетілді. Пьесаның алғашқы ағылшынша нұсқасын Кристофер Фрай жасаған. Tennent Productions Ltd компаниясы Манчестердегі Опера үйінде (1955 жылы 28 наурыз - 2 сәуір), Ливерпульдегі Король сотының театрында (1955 жылы 4 - 9 сәуір), Эдинбургтегі Король театрында (1955 жылы 11 - 16 сәуір), Глазгодағы Король театрында (1955 жылы 18 - 23 сәуір), Ньюкасл-ап-Тайндағы Король театрында (1955 жылы 25 - 30 сәуір), Брайтондағы Король театрында (1955 жылы 2 - 7 мамыр) және Лондондағы Лирик театрында (Хаммерсмит) (1955 жылы 11 мамыр - 13 тамыз). Орындаушылар құрамына: Джоанның роліне Дороти Тутин, Кошоның роліне Лоренс Найсмит, Уорвиктің роліне Ричард Джонсон және Доффин роліне Дональд Плесенс кірді. Оны Питер Брук режиссерлік етті.
The Lark is a 1952 play about Joan of Arc by the French playwright Jean Anouilh. It was first presented at the Théâtre Montparnasse, Paris in October 1953. Translated into English by Christopher Fry in 1955, it was then adapted by Lillian Hellman for the Broadway production in the same year. The play premiered in Boston at the Plymouth Theater on October 28, 1955 and opened on Broadway at the Longacre Theatre on November 17, 1955, where it ran for 229 performances, closing on June 2, 1956. Starring Julie Harris as Joan and Boris Karloff as Pierre Cauchon, the cast included; Christopher Plummer as Warwick and Paul Roebling as the Dauphin. It was directed by Joseph Anthony and produced by Kermit Bloomgarden. Leonard Bernstein composed incidental music. The opening night cast remained throughout the entire run, with the sole exception of Christopher Plummer whose character Warwick was taken up by Leo Ciceri. The two stars of the play reprised their roles in a 1957 television production of the play, as part of the anthology series Hallmark Hall of Fame. In November 1956, the BBC screened their version, with Hazel Penwarden as Joan, and a supporting cast including Michael Caine. A different television adaptation aired in 1958 in Australia. The first English adaptation of the play was by Christopher Fry. Produced by Tennent Productions Ltd, at Opera House, Manchester (28 March – 2 April 1955), Royal Court Theatre, Liverpool (4 – 9 April 1955), King's Theatre, Edinburgh (11 – 16 April 1955), King's Theatre, Glasgow (18 – 23 April 1955), Theatre Royal, Newcastle upon Tyne (25 – 30 April 1955), Theatre Royal, Brighton (2 – 7 May 1955), and Lyric Theatre (Hammersmith), London (11 May – 13 August 1955). The cast included: Dorothy Tutin as Joan, Laurence Naismith as Cauchon, Richard Johnson as Warwick, and Donald Pleasence as the Dauphin. It was directed by Peter Brook.
Қысқаша мазмұны
Негізінде, пьесаның ішіндегі пьеса, Джоан сот барысында өмірінің басты сәттерін қайталайды. Пьесада Жоаннаның соты, сотталуы және өлімі баяндалады, бірақ оның ерекше аяқталуы бар. Сұрау салу барысында өміріндегі маңызды оқиғаларды еске түсіріп, Жоан кейін өлім жазасына кесіледі. Алайда, Жоанна өртеніп жатқанда, Каушон өзінің судьяларының оны соттауға асыққанда, оған Франция корольдігі Карл VII-нің тажына отырғызуына жол бермегенін түсінеді. Сондықтан отты сөндіріп, Жоанға кешірім беріледі. "Өз тарихының" нақты аяқталуы күмәнді, бірақ Кошон оны Жаннаның жеңісі деп жариялайды.
Өзгерістер мен стиль
Уильям Беккер өзінің "Таңдаудағы кейбір француз пьесалары" мақаласында былай деп жазады: "Практикалық тұрғыдан алғанда, театр үшін аударма өнері режиссура өнеріне ұқсас және көптеген ұқсас проблемаларды қамтиды. Екеуі де, ең соңында, түсіндіру немесе сын функциялары ". Брукс Аткинсон өзінің Нью-Йорк Таймс шолуында Кристофер Фрайдың бейімделуін "интеллектуалдық ұстаным" және Лилиан Хеллманның "театрда берік күші" деп сипаттады. Сонымен қатар: "Бұл негізінен ақыл-ойға тән, ол француз драматургінің шығармасы, ол қасиетті құпияны түсіну үшін өз жолын табуды ұнатады". Джордж Бернард Шоудың "Сент-Жоан" пьесасын Шоудың "саяси философ" көзімен қараған шығармасымен және Ануилдың пьесасын "ажырасу" және "интеллектуалды арман" арқылы қараған шығармасымен салыстыруға болады. Джон Чэпман Нью-Йорк Daily News газетінде жазғандай, бұл пьеса "әрқашан рухтандырылған жауынгерге айналған қарапайым қыздың тарихы, содан кейін шіркеу оны сынады, бірақ оны айтудың бірнеше жолы болды. Ануилдің және Хеллман мырзаның жолы - оқиғаны екі жағынан баяндау. Солардың бірі - біз бұл оқиғаны тарихқа айналдырғандай қарастырамыз, қызды тұтқынға алғандардың қалайша беймәлім түрде батылдық пен сенімнің символына айналған шейітін жаратқанын білеміз. Басқа көзқарас - Жоанның өзі болу қандай болған болуы керектігін елестетуге тырысу. Руан шейітінің аңызына қатысты екі тәсіл де драманың уақыт шектеуінен ажырату әдісі арқылы тамаша жүзеге асырылды ".
Қайта өрлеулер
Йорк театр компаниясы 1989 жылы Нью-Йорк қаласында Аспан тынысы шіркеуінде Ануил / Хеллман пьесасын ұсынды. Продакцияны Жанет Хейс Уокер және Джоанның рөлін Энн Доуд басқарды. Кливлендтің минималистік театр компаниясы Cesear's Forum 2004 жылдың қараша-желтоқсанында Playhouse Square-те Kennedy's театрында спектакльді ұсынды. Кристофер Фрай мен Лилиан Хеллманның екі адаптациясын біріктіріп, Лора Борджоне Джоанның рөлін және жеті актерлік құрамды біріктірді. Онтариодағы Стратфорд фестивалі 2005 жылдың тамыз / қазан айларында Аманда Пламмердің Жоанның басты рөлін ойнаған спектакльдің Хеллман нұсқасын ұсынды. Режиссер Майкл Линдсей Хог драманы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарында орнатады. Чикагодағы Афинеум Театры Студиясының (Black Box) "Прометей" театры ансамблі 2014 жылдың қаңтар-ақпанында Аила Пектің Джоан рөлін ойнаған Лилиан Хеллманның бейімделуін ұсынды. Джон Льюис режиссерлік етті.
Сыни қабылдау
Сайрус Дургин "Бостон глобусында" Бродвей қойылымы туралы былай деп жазды: "Бұл уақыт реті мен сөзбе-сөз орнатудың әдеттегі шектеулерімен шектелмеген еркін және сұйық стильде жасалады. Ол Джули Харристің рөлін "ұзақ және қиын рөлдің ең икемді және таңғажайып бейнесі" деп сипаттады. Стивен Холден 1989 жылы Нью-Йорк Таймс газетінде "Шейіт қызға кір, бірақ 1950 жылдардың дауыстары жоқ" деген рецензиясында былай деп жазады: "Бродвейде 1955 жылы Джули Харрис Джоанның рөлін ойнаған кезде, бұл пьеса сол дәуірдегі коммунистік сиқыршылық аңшылықтарға айқын ұқсастықтар бар. Қазіргі уақытта Нью-Йорк театрында оның алғашқы Нью-Йорк қойылымынан бастап, бұл пьесада кез-келген ыңғайлы метафоралық резонанс жоқ. Бұл драманың көрінісі ескірген, бірақ ол Жоанның оқиғасына таңғаларлықтай көңіл бөледі". Ол Энн Доуденің рөлін Джоан ретінде "көрнекті, үнсіз" "басқаша жарқыраған" деп сипаттады. Линда Эйзенштейн 2004 жылғы Кливленд қойылымы туралы былай деп жазады: "Бұл сөйлеулі қойылымда қорқынышты тақырыптық резонанспен айналатын сөйлеулер мен идеялар көмілген". Бұл жерде Джоан "талайланады". Өкінішке қарай, көпшілік орындаушылар өздерінің философиялық баяндамаларын қайталауды қолданады. Кливленд сахнасында Кристин Хоуи былай деп жазады: "Кристофер Фрай мен Лилиан Хеллманның түпнұсқа сценарийінің екі бейімделуін біріктіріп, режиссер Грег Сезер саясат пен моральдың қиылысуына жаңаша көзқараспен қарауға тырысады. Джоанның намысты сенімділігі мен кішіпейілділігі (осы актердің жасөспірімдік жылдары артқа қарай көретін айнада тез жоғалып бара жатқан болса да) Лора Борджонемен сенімді түрде суреттелген". 2005 жылы Стэтфорд фестивалінде Аманда Пламмердің "жұлдызды айналуы" және 48 жастағы "көктегі" актрисаның жасынан гөрі, әкесінің Кристоферімен тарихи байланысы болды. Ол бұған дейін режиссер Линдсей Хоггпен "Агнес-бог" атты Бродвей қойылымында жұмыс істеген. Джоанның рөлінде оның "қайырымдылығы мен кінәсіздігі" болды. Алайда, Кристофер Хойл пьесаның нацистер басып алған Париждегі Екінші дүниежүзілік соғысқа қойылғандығына наразылық білдірді. Ол былай деп жазады: "Ануил Францияның Екінші дүниежүзілік соғыста өз жерін қорғауға Жанна д'Арктың болмайтынын және одан да жаманы, нацистермен ынтымақтасқан үкіметінің бар екенін білген". Бұдан басқа, "1943 жылы Жаун бағдарламада "әйел қарсылық күресшісі" деп аталады, бұл оған ерекше көңіл бөлінуіне сәйкес келмейді". Прометей театрының 2014 жылғы қойылымы (Хеллменнің бейімделуі) Чикагодағы сыншыдан Том Уильямстан мақтау алды: "Қара қорап театрында пьеса минималды жиынтықта шеберлікпен шығарылды". "Айла Пек (Джоан) рөлге керемет эмоция мен қарқындылық береді".
1958 жылғы австралиялық теледидар бейімделуі
Бұл пьеса 1958 жылы Австралия теледидары үшін бейімделген.
Фестиваль
Пьеса канадалық ойын-сауық антологиясы телесериалы "Фестивальдың" үшінші маусымына енгізілді.