Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Filmo - Bell & Howell компаниясы жасаған 16 мм және 8 мм кино жабдықтарының сериясы. Бұл желіге камералар, проекторлар мен аксессуарлар кірді.
Filming equipment brand
Filmo is a series of 16 mm and 8 mm movie equipment made by the Bell & Howell Company. The line included cameras, projectors and accessories.
Тарих
Filmo камералар сериясы 1923 жылы Filmo 70 модельінен басталды, бұл жарты ғасырдан астам уақыт бойы жалғасатын бірдей негізгі денеге салынған модельдер сериясын бастады. Ол Bell & Howell компаниясының 1917 жылы әуесқойлар үшін арналған 17,5 мм камераның керемет жобаланған прототипіне негізделген. 1920 жылы Кодактың 16 мм-лік жобаларына шақырылғанда (Виктормен бірге), компания оның артықшылықтарын тез көріп, дереу 17,5 мм камераны 16 мм фильмге қайта құруға кірісті. Filmo 70 - бұл 16 мм-лік алғашқы көпірлі қозғалтқыш камерасы. 1925 жылы Filmo 70 дизайнына негізделген 35 мм камерасы Eyemo ұсынылды. Ол сонымен қатар көпірмен жұмыс істеді, бірақ қолмен де қозғалуы мүмкін еді. Bell & Howell компаниясы 1927 жылы Model C-мен 16 мм-лік алғашқы мұнаралы камераны ұсынды. Әдемі безендірілген және әлдеқайда компактті 16 мм камера, Filmo 75, негізінен "күзет кішкентай" әйелдер камерасы ретінде сатылатын, 1928 жылы ұсынылды, содан кейін 1931 жылы Filmo Field Camera деп аталатын, бастапқыда жай жабындыда ұсынылды, бірақ 75-модельдің сәнді безендірілуімен де қол жетімді болды. 1932 жылы Kodak компаниясы 8 мм пленканы енгізген кезде Bell & Howell компаниясы жаңа форматты қабылдауды баяулады, ал ол Kodak стандарты түрінде болған жоқ. Алғашқы 8 мм Filmo 1935 жылы бір реттік 8 мм фильм камерасы ретінде ұсынылды, Filmo 127 A Straight Eight деп аталды. Алайда, Straight Eight нарыққа екі есе 8 сияқты қызықпайтын, сондықтан дизайн 1936 жылы 134 A ретінде екі есе 8 үшін өзгертілді. Бұл дене түрі бойынша Filmos өндірісі 1950 жылдары жалғасты.
The Filmo camera series started with the 1923 Filmo 70, beginning a series of models built on the same basic body that was to be continued for more than half a century. It was based on Bell & Howell's brilliantly designed 1917 prototype for a 17.5 mm camera intended for amateur use. When invited (along with Victor) into Kodak's 16 mm plans in 1920, the company was quick to see the advantages and immediately set about redesigning the 17.5 mm camera for 16mm film. The Filmo 70 was the first spring motor driven 16 mm camera. In 1925 the Eyemo, a hand held 35 mm camera based on the design of the Filmo 70 was offered. It was also spring driven, but could be hand cranked as well. Bell & Howell introduced the first 16 mm turret camera with its Model C in 1927. A beautifully ornate and much more compact 16mm camera, the Filmo 75, marketed primarily as a "watch thin" ladies' camera, was offered in 1928, followed in 1931 by a nearly identical counterpart designated as the Filmo Field Camera, offered initially in a plain covering, but also available with the ornate decorations of the Model 75, and in that form indistinguishable from the earlier version except for the nameplate. When Kodak introduced 8 mm film in 1932, Bell & Howell was slow to take up the new format, and when it did so, it was not in the form of the Kodak standard. The first 8 mm Filmo was offered in 1935 as a single run 8mm film camera, the Filmo 127 A called Straight Eight. However, Straight Eight did not appeal to the market as well as double 8, so the design was modified for double 8 as the 134 A in 1936. Production of Filmos around this body type continued into the 1950s.
Сипаттама
16 мм Filmo камераларының барлығы 16 мм пленканы 100 фут (30 м) күндізгі катушкада алады, бірақ кейбір нұсқалар 400 фут (122 м) сыртқы журналдарды да алады. Көктемгі жел стандартты, бірақ кейбір фильмдерде 12 В тұрақты немесе ауыспалы қозғалтқыш орнату үшін ережелер бар. Eyemo үшін кристалл синхроникалы қозғалтқыш жасалды, кейін Filmo-ға бейімделді. 1927 жылы камера үш линзалы мұнарамен жабдықталды (C үлгісі). Алғашқы мұнара модельдерінде өзгермелі барабан іздеуші (D және DA модельдері) немесе әрбiр ошақ қашықтығына сәйкес келетін жеке іздеушi линзалар жиынтығы пайдаланылды. Алғашқы нұсқалары (Filmo 70A және 70C) екі немесе үш жылдамдыққа арналған, 8 16 кадр/с, 16 32 кадр/с, 12 16 24 кадр/с немесе 16 24 32 кадр/с. 1927 жылы D үлгісінен бастап, көптеген нұсқалар секундына 64 кадр (8 12 16 24 32 48 64 кадр/с) жылдамдықпен түсіре алды, бірақ супер жылдамдықты нұсқасы, 70 B (1925), 128 кадр/с жылдамдықпен жұмыс істеуге арналған. Бұл өте баяу әсерді тудырады және қозғалыс талдауы үшін пайдаланылды. 70 E үлгісі (1935) D үлгісінің мұнарасыз нұсқасы болды, жылдамдықтары қысқа (8 16 24 64 кадр/с). Камера өндірістегі ең дәл стандарттарға сәйкес жасалды және ол әлі күнге дейін студенттік режиссерлер арасында танымал. Ұзаққа созылған және берік салынған, ол АҚШ әскери ұрыс камералары үшін стандартты жабдық болды Екінші дүниежүзілік соғыстан Вьетнамға дейін және 1950-1970 жылдар аралығында телеарналар үшін жаңалықтар жинау камерасы болды, ол кезде 16 мм фильмді бейне таспада электрондық жаңалықтар жинау (ENG) алмастыра бастады. Көптеген түрлері өте кең таралған, бірақ 70 B үлгісі, 70 DB (Golf Model, 1931) сияқты ерекше модельдер өте сирек кездеседі, ал Filmo 70 AC Morgana Color System камерасы (1932), қысқаша жарнамаланған, қазіргі кездегі үлгілерде белгісіз және ешқашан прототип кезеңінен өтпеуі мүмкін.
The 16 mm Filmo cameras all take 16 mm film on a 100 feet (30 m) daylight spool, although some versions can also take 400 feet (122 m) external magazines. Spring wind is standard, although some Filmos have provisions for attachment of a 12 V DC or AC motor. A crystal sync motor was developed for the Eyemo and later adapted to the Filmo. In 1927, the camera was equipped with a three lens turret (Model C). Early turret models used a variable drum finder (Models D and DA) or sets of separate finder lenses matched to each focal length on later cameras (Models DL and DR). Early versions (The Filmo 70A and 70C) were designed for two or three speeds, either 8 16 frame/s, 16 32 frame/s, 12 16 24 frame/s or 16 24 32 frame/s. Starting with the Model D in 1927, most versions could shoot a range of speeds up to 64 frames per second (8 12 16 24 32 48 64 frame/s), although there was a superspeed version, the 70 B (1925), designed to run at a single speed of 128 frame/s. This produced an extreme slow motion effect and was used for motion analysis. The Model 70 E (1935) was a turretless version of the Model D, with a shorter range of speeds (8 16 24 64 frame/s). The camera was built to the most precise standards in the industry, and is still popular with student filmmakers. Durable and ruggedly built, it was standard equipment for U. S. military combat cameramen from World War II thru Vietnam, and the workhorse silent news gathering camera for TV stations from the 1950s through the 1970s, when electronic news gathering (ENG) on video tape began to replace 16 mm film. Most varieties are very common, but special models like the Model 70 B, and the 70 DB (Golf Model, 1931) are quite rare, and the Filmo 70 AC Morgana Color System camera (1932), while advertised briefly, is unknown in any extant examples and may never have gone past the prototype stage.