Treaty of London (1867)

Кіріспе

1867 жылғы 11 мамырда қол қойылған халықаралық шарт

Әсерлер

Шарттың I бабында белгіленген тікелей әсері Оранж-Нассау үйімен Нидерланды мен Люксембург арасындағы жеке одақтың қайта расталуы болды. Бұл 1890 жылға дейін, Вильгельмина Голландия тағына отырғанда, жалғасты. Люксембургте агнатикалық мұрагерліктің бір түрі болғандықтан (1783 жылғы Нассау отбасылық келісім бойынша) ұлы герцогтық әйелдер арқылы берілмеді. Оның орнына бұл мәртебеге ие болған Нассау үйінің ескі бөлімі (Нассау Вейльбург, қазір Люксембург Нассау деп аталады), бұл Люксембургке өзінің ерекше әулетін берді. Люксембург дағдарысы француз императоры Наполеон III Люксембургті Голландия королі Вильгельм III-ден сатып алуға тырысқаннан кейін басталды. Нәтижесінде, Пруссия үшін француздық араласудан азат, заң жүзінде тәуелсіз Люксембургке голландиялық үстемдікті сақтау өте маңызды болды. Сондай-ақ, Лондонның бірінші келісім-шартымен бекітілген Люксембургтің бейтараптығы тағы да расталды. Бұрынғы келісімге қол қоймаған тараптар Люксембургтің бейтараптығының кепілі болды (белгілі бір ерекшелік Бельгия болды, ол өзі бейтараптыққа байланысты болды). Люксембургтің бейтараптығын қамтамасыз ету үшін Люксембург қаласының (батыс жақтағы) бекіністері "Солтүстік Гибралтары" деп аталатын, бұзылуы және ешқашан қайта салынбауы керек еді. Қаланың шығысында терең өзен аңғары мен ортағасырлық бекіністер сақталған. Батысқа қарай және жер асты қамалдарды бұзу үшін 16 жыл қажет болды, 1,5 миллион алтын франк шығындалды және жер асты қорғанысының және казематтардың, батареялардың, казармалардың және т.б. Люксембург қаласының әлі күнге дейін өте үлкен қалдық бекіністері қазір ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне кіреді. Сонымен қатар, 1815 жылдан бастап Люксембургте орналасқан Пруссия армиясының гарнизоны Вена конгресінің шешімдеріне сәйкес кері қайтарылуы керек еді. Аустрия-Пруссия соғысы Германия Конфедерациясының құлдырауына әкелді. Екі бұрынғы мүшелері, Люксембургтің Ұлы Герцогтығы және Лимбург герцогтығы, Голландия короліне мемлекет басшысы ретінде (Люксембургтің Ұлы Герцогты және Лимбург герцогты ретінде) ие болды. Конфедерацияның өліміне байланысты жағдайды одан әрі нақтылау үшін Лондон шарты Конфедерацияның аяқталғанын растады және Лимбургтің барлық "аумақтарымен" "Нидерланд Корольдігінің ажырамас бөлігі" деп саналатынын мәлімдеді. Люксембургтің дербес Ұлы Герцогтығы, әлі де Голландиямен жеке одақ арқылы байланысты, жаңадан құрылған неміс кеден одағына, Zollverein-ге қайта қосылады, онда ол 1919 жылдың 1 қаңтарына дейін, жеке одақ аяқталғаннан кейін (1890 ж.)

The immediate effect of the treaty, established in Article I, was the reaffirmation of the personal union between the Netherlands and Luxembourg under the House of Orange Nassau. It lasted until 1890, when Wilhelmina ascended the Dutch throne. As a form of agnatic succession was then in effect in Luxembourg (under the Nassau Family Pact of 1783), the grand duchy could not pass in the female line. Instead it was the older branch of the House of Nassau (Nassau Weilburg, now called Luxembourg Nassau) that inherited that dignity, giving Luxembourg its own exclusive dynasty. The Luxembourg Crisis had erupted after French Emperor Napoleon III attempted to buy Luxembourg from the Dutch King William III. Consequently, maintaining Dutch dominance over the de jure independent Luxembourg, free from French interference, was of paramount importance to Prussia. The neutrality of Luxembourg, established by the First Treaty of London, was also reaffirmed. The parties that did not sign the earlier treaty were to become guarantors of Luxembourg's neutrality (an exception was Belgium, which was, itself, bound to neutrality). To ensure Luxembourg's neutrality, the (westward) fortifications of Luxembourg City, known as the "Gibraltar of the North", were to be demolished and never to be rebuilt. To the east, the city was protected by a deep river valley and medieval fortifications that still exist. Dismantling the westward and underground fortifications took sixteen years at a cost of 1.5 million gold francs and required the destruction of over of underground defences and of casemates, batteries, barracks, etc. The still very large residual fortifications of Luxembourg City are now part of the World Heritage List of the UNESCO. Furthermore, the Prussian Army garrison, which had been sited in Luxembourg since 1815 in accordance with the decisions of the Congress of Vienna, was to be withdrawn. The Austro Prussian War had led to the collapse of the German Confederation. Two former members, the Grand Duchy of Luxembourg and the Duchy of Limburg, had the Dutch king as their head of state (as Grand Duke of Luxembourg and Duke of Limburg). To clarify the position in the wake of the death of the Confederation further, the Treaty of London affirmed the end of the Confederation and stated that Limburg was henceforth to be considered with all its "territories" an "integral part of the Kingdom of the Netherlands". The independent Grand Duchy of Luxembourg, still linked to the Netherlands by a personal union, would rejoin the newly re established German customs union, the Zollverein, in which it would remain until 1 January 1919, long after the personal union had ended (1890).