Кіріспе
Өсиет бойынша құрылған сенімгерлік Өсиет бойынша құрылған сенімгерлік (кейде өсиет бойынша сенімгерлік немесе өсиет бойынша сенімгерлік деп аталады) - бұл өсиет қалдырушының өліміне байланысты пайда болатын және оның өсиетінде көрсетілген сенімгерлік. Өсиетте бірден көп өсиеттік сенімхат болуы мүмкін және мұраның барлық немесе кез келген бөлігіне қатысты болуы мүмкін. Өсиетті сенімгерлік құрамына төрт тарап қатысады: сенімгерлік құралуын, әдетте, өздерінің өсиетінің бөлігі ретінде белгілейтін адам, бірақ ол адамның өмір бойы тоқтатыла тұруы мүмкін. Бұл адамды грант беруші немесе сенімгер деп атауға болады, бірақ әдетте оны қоныстанушы деп атайды; сенімгер, оның міндеті - өсиеттің талаптарын орындау. сенімгерлік қордың пайдасын алатын бенефициарлар (бенефициарлар) сенімгерлік қордың өзіне қатысушы болмаса да, сенімгерлік қордың қызметіне қажетті құрамдас бөлігі болып табылады. Ол сенімгердің сенімгерлікпен айналысуын қадағалайды. Өсиетті сенім - бұл адамның өсиетінде көрсетілгендей құрылған және сол адамның өлімімен байланысты заңды келісім. Бұл адамның өмір бойы жинақталған немесе өлімнен кейінгі сот ісі нәтижесінде пайда болған кез келген мүлікті, мысалы, өмір сүру талабы бойынша келісім немесе қоныстанушыда сақталған өмірді сақтандыру полисінен түскен кірістерді шешу үшін құрылады. Мұндай активтерді қадағалау үшін сенімгерлік қор құрылуы мүмкін. Өсиетті сенімгерлік үшін, егер қоныс теруші қайтыс болса, олар, әдетте, сенімгердің қалауымен айналысуға ешқандай әсер етпейді, дегенмен кейбір юрисдикцияларда мұра қалдырушы сенімгерге тілек хаттарын қалдыруы әдеттегі нәрсе. Іс жүзінде өсиеттік трасттар пайда алушылардың (әсіресе сәби пайда алушылардың) қажеттіліктеріне қарағанда салықтық мән-жайларға қарағанда көбірек әсер етеді, бұл inter vivos трасттарында әдеттегі мән-жайлар. Егер өсиеттік сенімгерлік сәтсіз болса, мүлік әдетте мұра қалдырушының қалдық мүлкі үшін пайда болған сенімгерлікте ұсталады. Кейбір танымал ағылшын трасттық заңдары бойынша кейбіреулері трасттық мүлікті мұра ету үшін өсиет бойынша трасты жарамсыз деп жариялауға тырысқан. Бұған мысал ретінде Ре Диплоктың [1951] 253-тарауын келтірейік. Бұл оқиғаның салдарынан қордағы қорлардың бірінің өзін-өзі өлтіруіне әкелді.
A testamentary trust (sometimes referred to as a will trust or trust under will) is a trust which arises upon the death of the testator, and which is specified in their will. A will may contain more than one testamentary trust, and may address all or any portion of the estate. Testamentary trusts are distinguished from inter vivos trusts, which are created during the settlor's lifetime. There are four parties involved in a testamentary trust:
the person who specifies that the trust be created, usually as a part of their will, but it may be set up in abeyance during the person's lifetime. This person may be called the grantor or trustor, but is usually referred to as the settlor;
the trustee, whose duty is to carry out the terms of the will. they may be named in the will, or may be appointed by the probate court that handles the will;
the beneficiary(s), who will receive the benefits of the trust;
Although not a party to the trust itself, the probate court is a necessary component of the trust's activity. It oversees the trustee's handling of the trust. A testamentary trust is a legal arrangement created as specified in a person's will, and is occasioned by the death of that person. It is created to address any estate accumulated during that person's lifetime or generated as a result of a postmortem lawsuit, such as a settlement in a survival claim, or the proceeds from a life insurance policy held on the settlor. A trust can be created to oversee such assets. A trustee is appointed to direct the trust until a set time when the trust expires, such as when minor beneficiaries reach a specified age or accomplish a deed such as completing a set educational goal or achieving a specified matrimonial status. For a testamentary trust, as the settlor is deceased, they will generally not have any influence over the trustee's exercise of discretion, although in some jurisdictions it is common for the testator to leave a letter of wishes for the trustee. In practical terms testamentary trusts tend to be driven more by the needs of the beneficiaries (particularly infant beneficiaries) than by tax considerations, which are the usual considerations in inter vivos trusts. If a testamentary trust fails, the property usually will be held on resulting trusts for the testator's residuary estate. Some famous English trust law cases were on behalf of the residuary legatees under a will seeking to have testamentary trusts declared void so as to inherit the trust property. An infamous example is Re Diplock [1951] Ch 253, which resulted in the suicide of one of the trustees who was personally liable to account for trust funds that had been disbursed for what he thought were perfectly valid charitable trusts.
Қорытынды
Әлеуетті проблемаларға байланысты, заңгерлер жиі өсиет бойынша сенімгерліктің орнына қайтарып алынатын тірі сенімгерлік немесе inter vivos сенімгерлік құруды ұсынады. Алайда, егер күтілетін мұралық мүлік өмірді сақтандырудың ықтимал есеп айырысу сомаларына қарағанда аз болса, онда өсиет бойынша сенімгерлік артық шешім болуы мүмкін.