Мүлік құқығындағы "fee tail" (tailzie) – мүлікті сату, мұраға беруді шектейтін сенім түрі. Тарихы, мағынасы, қолданылуы және басқа елдердегі ұқсас заңдар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ортақ құқығындағы сенімгерлік нысаны
Form of trust in English common law
Ағылшын ортақ құқығындағы fee tail немесе entail, немесе шотланд құқығындағы tailzie – жылжымайтын мүлікті сату немесе мұраға беруді шектейтін, мүлікті иеленушіден сату, өсиет арқылы беру немесе басқа жолмен иеліктен шығаруға жол бермейтін және оның орнына, заң бойынша, келісім-шартта белгіленген мұрагерге автоматты түрде өтуін қамтамасыз ететін сенімгерлік нысаны. Fee tail және tailzie терминдері ортағасырлық латын тіліндегі feodum talliatum сөзінен шыққан, ол "қырқылған иелік" дегенді білдіреді. Fee tail келісімдері "толық иелік" келісімдерімен қарама-қарсы келеді, олардың иелері мүлікке толық құқықтарына ие және оны өз қалауынша қалдыруға немесе иеліктен шығаруға құқылы (бірақ бұл монархтың немесе билік етуші органның билігі бар басқарушы органның аллодиалдық құқығына бағынуы мүмкін). Теңдес құқықтық ұғымдар көптеген басқа еуропалық елдерде және әлемнің басқа жерлерінде болған немесе әлі де бар; Шотландия құқығында tailzie 1685 жылғы заңмен бекітілді және 1896 жылы оған қысқаша атау берілді. Көптеген ортақ құқық юрисдикциялары fee tail-ды жойды немесе оның қолданылуын қатты шектеді. Олар Англия мен Уэльсте шектеулі түрде сақталған, бірақ Шотландияда, Ирландияда және АҚШ-тың төрт штатынан басқа барлық штаттарында жойылды.
In English common law, fee tail or entail, or tailzie in Scots law, is a form of trust, established by deed or settlement, that restricts the sale or inheritance of an estate in real property and prevents that property from being sold, devised by will, or otherwise alienated by the tenant in possession, and instead causes it to pass automatically, by operation of law, to an heir determined by the settlement deed. The terms fee tail and tailzie are from Medieval Latin feodum talliatum, which means "cut( short) fee". Fee tail deeds are in contrast to "fee simple" deeds, possessors of which have an unrestricted title to the property, and are empowered to bequeath or dispose of it as they wish (although it may be subject to the allodial title of a monarch or of a governing body with the power of eminent domain). Equivalent legal concepts exist or formerly existed in many other European countries and elsewhere; in Scots law tailzie was codified in an Act of 1685 which in 1896 was given a short title as an Entail Act. Most common law jurisdictions have abolished fee tails or greatly restricted their use. They survive in limited form in England and Wales, but have been abolished in Scotland, Ireland, and all but four states of the United States.
Мақсаты
Төлемнің құйрығы патриархқа өз қан тұқымын, отбасы атын, құрметін және қару-жарағын бірнеше күшті және бай еркек ұрпақтарында мәңгілікке сақтап қалуға мүмкіндік берді. Оның мүлкін бір мұрагердің қолында толық сақтап, идеалды жағдайда белгісіз және алдын ала орнатылған мұрагерлік тізбегі арқылы, оның байлығы, билігі және отбасының абыройы бірнеше еркек желілер арасында бөлініп кетпейтін еді. Мысалы, Наполеон Франциясында Наполеон кодексінің күшімен әр балаға мұраның тең үлесі берілгендіктен, бұрын ірі жер иесі болған отбасы бірнеше буын ішінде шағын иеленушілерге немесе шаруаларға дейін азайып кетуі мүмкін еді. Сондықтан, бұл нағыз корпорацияға ұқсас, ол заңды тұлға немесе қайтыс болмайтын, мәңгілікке өмір сүретін және байлықты шексіз сақтай алатын бірлік. Шындығында, бұл сенімгерлік нысаны болғандықтан, жеке сенімгерлер қайтыс болған жағдайда да, олардың орнына жаңалары тағайындалады және сенімгерлік өзі жалғаса береді, мүмкіндігінше мәңгілікке. Англияда патриархтан патриархқа мұрагерлік үздіксіз жалғасты, оның тегіс болуы көбінесе үлкен ұл мен мұрагерді бірнеше буын бойы әкесінің христиан есімімен шайқау арқылы күшейтілді, мысалы, Фитцварин отбасының барлығы Фулк деп аталды. Мұндай белгісіз және иеліктен шығарылмайтын жерлер тез арада жердің ең жоғары өнімділігіне кедеріл келтіретін нәрсе ретінде қарастырылды, олар көбінесе бай иеленушілердің елендер паркіне немесе демалыс орындарына айналдырылып, ұлттың бүкіл халқына зиян келтірді. Сондықтан, мәңгілікке қарсы заңдар қабылданды, ол мұрагерліктерді өмір бойына шектеді. Бұл сондай-ақ, заңсыз туған балалардың мұрагерлік құқығынан айырылуына да себеп болды. Бұл көптеген иеленуші отбасылар үшін, әсіресе 17-ғасырдың соңынан 19-ғасырдың басына дейін қиындықтар тудырды, көптеген адамдар жерге бай болғанымен, ауыр қарызға батты, көбінесе патриархтың жесірі мен кіші балаларына төленетін жылдық төлемдерге байланысты, онда патриарх барлық байлығын мұрагеріне толық шоғырландырмауға және басқа жақындарына мұқтаж жағдай тудыруға бейім болды. Көбінесе мұндай жағдайларда мүлікті берушінің жомарттығы мүлікті экономикалық емес кәсіпорын ретінде қалдырды, әсіресе мүліктің ауыспалы ауыл шаруашылығы табысы белгілі бір сомадағы жылдық төлемдерді қамтамасыз етуі керек болған кезде. Мұндай кедей иеленушілер өздерінің жерлерінің ешқандай бөлігін ақшаға сата алмады, тіпті оны жылдық төлемдерді төлеу үшін несиеге кепіл ретінде ұсына алмады, егер мұндай сатуға рұқсат беретін Парламенттің жеке заңымен санкцияланбаса, бұл қымбат және уақытты қажет ететін тетік жиі қолданылатын. Мүліктің нақты иесі (немесе иеленуші) оған өмір бойына иелік құқығына ие болған, бірақ ол өндірген табысқа толық құқық берген, ал заңды иелері мүліктің сенімгерлері болған, қалған бөлігі келесі мұрагерге немесе заңды мұрагерге беріліп отырды; иеленушінің мүлікті қалдыруға жасаған әрекеті күшін жойды.
The fee tail allowed a patriarch to perpetuate his blood line, family name, honour and armorials in the persons of a series of powerful and wealthy male descendants. By keeping his estate intact in the hands of one heir alone, in an ideally indefinite and pre ordained chain of succession, his own wealth, power and family honour would not be dissipated amongst several male lines, as became the case for example in Napoleonic France by operation of the Napoleonic Code which gave each child the legal right to inherit an equal share of the patrimony, where a formerly great landowning family could be reduced in a few generations to a series of small holders or peasant farmers. It therefore approaches the true corporation which is a legal body or person which does not die and continues in existence and can hold wealth indefinitely. Indeed, as a form of trust, whilst the individual trustees may die, replacements are appointed and the trust itself continues, ideally indefinitely. In England almost seamless successions were made from patriarch to patriarch, the smoothness of which were often enhanced by baptising the eldest son and heir with his father's Christian name for several generations, for example the FitzWarin family, all named Fulk. Such indefinite inalienable land holdings were soon seen as restrictive on the optimum productive ability of land, which was often converted to deer parks or pleasure grounds by the wealthy tenant in possession, which was damaging to the nation as a whole, and thus laws against perpetuities were enacted, which restricted entails to a maximum number of lives. An entail also had the effect of disallowing illegitimate children from inheriting. It created complications for many propertied families, especially from about the late 17th to the early 19th century, leaving many individuals wealthy in land but heavily in debt, often due to annuities chargeable on the estate payable to the patriarch's widow and younger children, where the patriarch was swayed by sentiment not to establish a strict concentration of all his wealth in his heir leaving his other beloved relatives destitute. Frequently in such cases the generosity of the settlor left the entailed estate as an uneconomical enterprise, especially during times when the estate's fluctuating agricultural income had to provide for fixed sum annuities. Such impoverished tenants in possession were unable to realise in cash any part of their land or even to offer the property as security for a loan, to pay such annuities, unless sanctioned by private Act of Parliament allowing such sale, which expensive and time consuming mechanism was frequently resorted to. The beneficial owner (or tenant in possession) of the property in fact had only a life interest in it, albeit an absolute right to the income it generated, the legal owners being the trustees of the settlement, with the remainder passing intact to the next successor or heir in law; any purported bequest of the land by the tenant in possession was ineffective.
Тарих
Төлемді құйрық феодалдық дәуірде жер иелерімен құрылды, отбасының жоғары әлеуметтік мәртебесін, бір патриархтың бейнесінде, мәңгі сақтауға тырысу үшін. Бұл процесті қолдау үшін отбасының байлығын бір өкілдің қолына шоғырландыру қажетті болды. Егер мұрагер атасының жеке және зиялық қабілеттерін мұра етпесе – көбінесе ұлы батыр болған, осы қасиеттері ғана оны қарапайымдықтан биікке көтерген болса – ол тез арада ұмытқа түсіп, әлеуметтік мәртебесін сақтау үшін байлыққа мұқтаж болар еді. Ағылшын дворяндары мен аристократиясының бұл ерекшелігі, революцияға дейінгі Франциядағы аристократиядан өзгеше болды, онда асылзаттың барлық ұлдары оның титулын мұраға алды және қоғамда жеке асыл топтың мүшелеріне айналды. Көпшілікке белгісіз, Франция сол кезде Еуропадағы ең төмен асыл отбасылар санына ие болды. Бірақ, қабылданған ереже көбінесе жазбаша немесе нотариалды куәландырылған өсиеттермен толықтырылды, олар әкелерге белгілі шектеулерде тұңғыш ұлға басымдық беруге мүмкіндік берді. Англияда, тұңғыштық бойынша, иелік иелерінің тұңғыш заңды ұлы оны толығымен мұраға алатын, ал келесі ұлдары қарапайым жұрттан саналар еді. Байлықсыз, осы кіші ұлдар тез арада беймәлім күйге түсіп, көбінесе солай болды. Отбасының құрметі осы үлкен ұлға шоғырландырылды, және оған ғана оның байлығы осы рөлін атқару үшін берілді, төлемді құйрық арқылы. Ағылшын тұңғыштығы мен оның салдары ағылшын әдебиетінің көптеген көрнекті туындыларында маңызды сюжеттік желі немесе тақырып болып табылады. (Төмендегі мысалдарды қараңыз.)
Fee tail was established during feudal times by landed gentry to attempt to ensure that the high social standing of the family, as represented by a single patriarch, continued indefinitely. The concentration of the family's wealth into the hands of a single representative was essential to support this process. Unless the heir had himself inherited the personal and intellectual strengths of the original great patriarch, often a great warrior, which alone had brought him from obscurity to greatness, he would soon sink again into obscurity, and required wealth to maintain his social standing. This feature of English gentry and aristocracy differs from the aristocracy which existed in pre Revolution France, where all sons of a nobleman inherited his title and were thus inescapably members of a separate noble caste in society. Little known, France then had one of the lowest ratios of noble families to population, in Europe. The accepted rule was however largely compensated by written or notarized wills which allowed fathers to favour, within certain limits, a first born son. In England, primogeniture provided that an estate would be inherited entirely by the first born legitimate son of a nobleman and that, accordingly, subsequent sons were born as mere gentlemen and commoners. Without the support of wealth, these younger sons might quickly descend into obscurity, and often did. On this eldest son was concentrated the honour of the family, and to him alone was granted all its wealth to support his role in that regard, by the process of the fee tail. The effects of English primogeniture and entail have been significant plot details or themes in a number of notable works of English literature. (See some examples cited below.)
Вестминстердің 1285 жылғы статуты
1285 жылы қабылданған Вестминстер II статуты осы мүліктік құқық нысанын құрып, бекітті. Жаңа заң ресми түрде De Donis Conditionalibus (Шартты сыйлықтар туралы) статуты деп аталды.
The Statute of Westminster II, passed in 1285, created and fixed the form of this estate. The new law was also formally called the statute De Donis Conditionalibus (Concerning Conditional Gifts).
Қарсыластар
Төлемақының құйрығы монархия, саудагерлер және өздерінің мүліктерін сату немесе бөлуді қалаған көптеген иелері арасында ешқашан танымал болған емес.
Fee tail was never popular with the monarchy, the merchant class and many holders of entailed estates themselves who wished to sell or divide their land.
Жою
Англияда заңдық меншік түрі болған иемдік құйрығы 1925 жылғы Мүлік туралы заңмен жойылды.
Fee tail as a legal estate in England was abolished by the Law of Property Act 1925.
Ұдайы пайдалану
Англия мен Уэльсте ақының құйрығы әлі де қатаң бекітілімнің артында әділетті мүдде ретінде сақталуы мүмкін; заңдық меншік қазіргі "өмір бойына иеленушіге" немесе табысқа тікелей құқығы бар басқа тұлғаға беріледі, бірақ туындаған кез келген капиталдық қаражат бекітілімнің сенімділеріне төленуі тиіс. Құйрықтағы иеленуші өз ақысын қарапайым бұзу актісі арқылы тоқтатуға болады, енді оны тіркеу міндетті емес. Болашақ иеленуге құқығы бар (яғни, мүлік алдымен өмір бойына иелену құқығына бағынған) құйрықтағы иеленуші, өзіне толыққанды меншік құқығын беру үшін өмір бойына иеленушінің және кез келген "арнайы қорғаушылардың" келісімін қажет етеді. Әйтпесе, ол тек базалық ақымды ғана құруға болады; базалық ақым иесіне тек оның жасаушысы оған құқылы болған кезде ғана меншік құқығын береді; егер жасаушысы оны алудан бұрын қайтыс болса, базалық ақымның иесі ештеңе алмайды. 1996 жылғы Жер қорлары және сенімділерді тағайындау туралы заңнан кейін жаңа "ақым құйрықтарын" құруға болмайды. АҚШ-та консервациялық жеңілдіктер әлі де қолданыстағы ақым түрі болып табылады.
A fee tail can still exist in England and Wales as an equitable interest, behind a strict settlement; the legal estate is vested in the current 'tenant for life' or other person immediately entitled to the income, but on the basis that any capital money arising must be paid to the settlement trustees. A tenant in tail in possession can bar his fee tail by a simple disentailing deed, which does not now have to be enrolled. A tenant in tail in reversion (i. e., a future interest where the property is subject to prior life interest) needs the consent of the life tenant and any 'special protectors' to vest a reversionary fee simple in himself. Otherwise he can only create a base fee; a base fee only confers a right to the property on its owner, when its creator would have become entitled to it; if its creator dies before he would have received it, the owner of the base fee gets nothing. No new "fees tail" can now be created following the Trusts of Land and Appointment of Trustees Act 1996. In the US, conservation easements are a form of entail still in use.
Жасау
Дәстүр бойынша, төлемді құйрық мүлік актіде, көбінесе неке шартында немесе "А және оның дене мұрагерлеріне" деп көрсетілген өсиет арқылы құрылған сенім арқылы жасалды. Мүлікті беру туралы сөздер мен толық құқық мүлікті беру туралы сөздердің ("А және оның мұрагерлеріне") арасындағы маңызды айырмашылық – "құйрықтағы" мұрагерлердің жер иесінің балалары болуы керек. Сондай-ақ, "еркек төлемді құйрық" болған, мұрагерлікке тек ұлдардың ғана құқығы бар, "әйел төлемді құйрық" болған, мұрагерлікке тек қыздардың ғана құқығы бар; және "ерекше төлемді құйрық" болған, мұрагерлікке қосымша шарттар қойылған, әдетте мұрагерлікті белгілі бір "дене мұрагерлерімен" шектеу және басқаларын жою мүмкіндігі болды. Бұл шарттарға бағынған жерлер "тақтала" немесе "құйрықта ұсталады" деп айтылды, ал мұндай шектеулердің өзі "тақталғандық" деп аталады.
Traditionally, a fee tail was created by a trust established in a deed, often a marriage settlement, or in a will "to A and the heirs of his body". The crucial difference between the words of conveyance and the words that created a fee simple ("to A and his heirs") is that the heirs "in tail" must be the children begotten by the landowner. It was also possible to have "fee tail male", which only sons could inherit, and "fee tail female", which only daughters could inherit; and "fee tail special", which had a further condition of inheritance, usually restricting succession to certain "heirs of the body" and excluding others. Land subject to these conditions was said to be "entailed" or "held in tail", with the restrictions themselves known as entailments.
Төлемақының құйрығын бұзу
1833 жылғы Айыппұлдар және өндіріп алу туралы заң мүліктік құйрықты бұзуды жеңілдетіп, құйрықтағы мүлік иелеріне оны оның шарттарынан босататын кепілдеме жасауға мүмкіндік берді; мұндай құжатты тіркеу қажет болды. Бұл бұрынғы құйрықты бұзу әдісін, яғни, жалпы өндіріп алу жүйесін қамтамасыз еткен күрделі заңдық амалдарды жойды. 1926 жылы құйрықты бұзуға кепілдеме жасау талабы күштен шығарылды.
The breaking of a fee tail was simplified by the Fines and Recoveries Act 1833, which allowed the holders of property in tail to file a disentailing assurance freeing them from its conditions; such a document needed to be enrolled. This obviated the previous method of breaking entails, the arcane legal fictions that enabled the system of common recovery. The requirement that a disentailing assurance should be enrolled was abolished in 1926.
Жерді ипотекаға беру
Жерді ипотекаға беру қауіпті болды, себебі иеленуші қайтыс болғанда оның жеке мүлкіне мүлікке немесе одан түсетін кіріске ешқандай құқығы болмайтын. Мүліктен түсетін кіріске толық құқық заң бойынша несие берушіге ешқандай заңдық міндеттемесі жоқ адамдарға өтті, сондықтан олар жаңа иеленушілерден процент алуды талап ете алмайтын. Иеленуші басқа біреуге бере алатын ең үлкен мүлік – мүлікті берушінің өмір бойына иелену құқығы еді. Егер бәрі жоспарланғандай болса, патриархтардың ұрпақтары жерді жоғалтуы мүмкін емес еді, осы мақсатта осылай жасалған.
Lending upon security of a mortgage on land in fee tail was risky, since at the death of the tenant in possession, his personal estate ceased to have any right to the estate or to the income it generated. The absolute right to the income generated by the estate passed by operation of law to parties who had no legal obligation to the lender, who therefore could not enforce payment of interest on the new tenants in possession. The largest estate a possessor in fee tail could convey to someone else was an estate for the term of the grantor's own life. If all went as planned, it was therefore impossible for the succession of patriarchs to lose the land, which was the idea.
Берілмеген
Алайда, бәрі әрқашан жоспарланғандай болмайтын. Мүлікті пайдаланушылар кейде "ұрпақ үзілуіне" тап болатын, яғни олар қайтыс болғанда заңды балалары тірі қалмаған. Мұндай жағдайда, мүлік еркек туыстарына – бұрынғы пайдаланушылардың заңды еркек ұрпақтарына берілетін, ал егер соңғы иесі әлі тірі болса, оған қайта оралатын. Бұл жағдай күрделі сот дауларына әкеп соқты және жанұялық шежірелерді, сондай-ақ неке, туу, крещение сияқты құжаттарды егжей-тегжейлі және сенімді түрде сақтауға ынталандырды. Алғашқы келісімшарт немесе жарлық қалай жасалғандығына байланысты, қыздары болған жағдайда, бірақ ұлдары болмаса, барлық әпкелер бірлесіп мұрагерлікке ие болуы мүмкін, мүлік ең үлкен әпкеге өтуі мүмкін, олардың біреуі ұл туғанға дейін сенімділікпен сақталуы мүмкін, немесе ол келесі еркек туысына (мысалы, ағасы немесе тіпті алыс туысына) берілуі мүмкін. Бұл соңғы мүмкіндік, көбінесе "еркек мұрагерлерге мұрагерлік" деп аталады, Джейн Остіннің "Гордость и предубеждение" романында қолданылады; Лонгборн мүлкі биліктегі бес қыздың немесе олардың ұрпақтарының емес, алыс туысының еркек мұрагеріне беріледі.
Things did not always go as planned, however. Tenants in possession of entailed estates occasionally suffered "failure of issue" – that is, they had no legitimate children surviving them at the time of their deaths. In this situation the entailed land devolved to male cousins, i. e., back up and through the family tree to legitimate male descendants of former tenants in possession, or reverted to the last owner in fee simple, if still living. This situation produced complicated litigation and was an incentive for the production and maintenance of detailed and authoritative family pedigrees and supporting records of marriage, births, baptisms etc. Depending on how the original deed or grant was worded, in the event of there being daughters but no sons, all the sisters might inherit jointly, it might pass to the eldest sister, it might be held in trust until one of them should produce a (legitimate) son, or it might pass to the next male line relative (an uncle, say, or even a cousin, sometimes very distant). The last possibility, commonly called 'entailment to heirs male', is used in Jane Austen's Pride and Prejudice; the estate of Longbourn is entailed to a distant male cousin rather than the incumbent's five daughters or their offspring.
Ортақ өндіріп алу
15 ғасырда заңгерлер "жалпы қалпына келтіру" деп аталатын күрделі заңдық процедураны жасады. Бұл процедура бірлескен сот талаптары мен заңдық шарттарды пайдаланып, мүліктің иелігін шектеуші "fee tail" құқығын жоюға, яғни жерге орнатылған шектеулерді алып тастап, оны толық иелікке беруге мүмкіндік берді. Бианкалананың "The Fee Tail and the Common Recovery in Medieval England: 1176–1502" (2001) кітабында осы процедура мен оның тарихы кеңінен талқыланады.
In the 15th century, lawyers devised "common recovery", an elaborate legal procedure which used collaborative lawsuits and legal fictions to "bar" a fee tail, that is to say to remove the restrictions of fee tail from land and to enable its conveyance in fee simple. Biancalana's book The Fee Tail and the Common Recovery in Medieval England: 1176–1502 (2001) discusses the procedure and its history at length.
Қайта орналастыру
17-18 ғасырларда ұл 21 жасқа толғанда, ол және әкесі бірлесіп, бұрынғы мүліктік шектеуді жоюға және қайтадан жерді мүліктік шектеумен беруге құқылы болды – бұл жолы әкесіне өмір бойы, содан кейін ұлына өмір бойы және оның еркек ұрпақтарына тікелей мұрагерлікпен. Бірақ сонымен бірге, әкесінің жесіріне, қыздарына және кіші ұлдарына мүліктен төленетін жылдық төлемдер (аннуитеттер) қарастырылды. Ең маңыздысы, ұлдың мүлікті қайта бөлуге қатысуын ынталандыру үшін, әкесінің тірілігінде ұлына табыс қарастырылды. Бұл процеске арқасында мүліктік шектеуге қарсы заң бұзылды, себебі заң бойынша мүліктік шектеу жойылды, бірақ іс жүзінде ол сақталды. Осылайша, мүлік көптеген буын бойы бір отбасында қалуы мүмкін болды, бірақ қайта бөлінген кезде, оған жүктелетін ауыр аннуитеттердің салдарынан әлсіреп, немесе ауыл шаруашылығының нашарлауына бейім келуі мүмкін.
In the 17th and 18th centuries the practice arose whereby when the son came of age (at 21), he and his father acting together could bar the existing fee tail, and could then re settle the land in fee tail, again on the father for life, then to the son for life and his heirs male successively, but at the same time making provision for annuities chargeable on the estate for the father's widow, daughters and younger sons, and most importantly, and as an incentive for the son to participate in the re settlement, an income for the son during his father's lifetime. This process effectively evaded the law against perpetuities, as the entail in law had been terminated, but in practice continued. In this way an estate could stay in a family for many generations, yet emerged on re settlement often fatally weakened, or much more susceptible to agricultural downturns, from the onerous annuities now chargeable on it.
Формедон
Формедон (немесе форма төмен және т.б.) – бұл иеленушіге, жалға алушының мүлігіне қатысты, оның шарттарынан асып кеткен талаптарды көтеруге беретін құқық. 1539 жылғы Лисл хаттарынан алынған хат оның қолданылу жағдайларын сипаттайды: Мен сіздің ханымыңыздың хатын алдым, онда сіз мені леди Коффинмен Девон графтығындағы Шығыс Хаггинтон қаласындағы оның құқығы үшін сөйлесуге шақырды, оның денесінен туған ұрпақтарына және мұрагерлеріне бір мүлік болған еді; ал қазір ол денесінен ұрпақ қалдырмай қайтыс болды, сондықтан мүлік Джон Бассетке және оның мұрагерлеріне қайтарылуы керек, егер сэр Уильям Коффин өмірінде оған кедергі келтірмесе. Бірақ сэр Уильям Коффиннің жақын туысы Ричард Коффин, оның ағасынан оған және оның мұрагерлеріне берілген мүлік құқығы арқасында, осы мүлікті талап етуде, сондықтан заң Джон Бассеттің мүлікке ие болуына жол бермейді және оны «форма төмен» ісін бастауға мәжбүрлейді, бұл Бассеттің өзі білгендей, өте ұзаққа созылатын процесс.
Formedon (or form down etc.) was a right of writ exercisable by a holder in fee for claiming property entailed by a lessee beyond the terms of his feoffment. A letter dated 1539 from the Lisle Letters describes the circumstances of its use:I received your ladyship's letter by which ye willed me to speak with my Lady Coffyn for her title in East Haggynton in the county of Devon who had one estate in tail to him and to his heirs of her body begotten; and now he is dead without issue of his body so that the reversion should revert to Mr John Basset and to his heirs so there be no let nor discontinuance of the same made by Sir William Coffyn in his life. Howbeit Mr Richard Coffyn, next heir to Sir William Coffyn, claimeth the same by his uncle's feoffment to him and to his heirs so that the law will put Mr John Basset from his entry and to compel him to take his action of form down which is much dilatory as Mr Basset knoweth
Гертфорд маркизі
Ақы төлеудің ағылшын мысалы – бай өнер жинаушы Ричард Сеймур Конвейдің, 4-ші Гертфорд маркизінің (1870 жылы қайтыс болған) негізгі мүлігі болуы мүмкін. Оның жалғыз баласы – заңсыз туған ұлы, 1-ші барон сэр Ричард Уоллес болды, оған ол мүмкіндігі шегінде көп мүлкін қалдырды. Негізгі жерлер мен Рагли Холл 1794 жылы қайтыс болған 1-ші маркиздің кіші ұлынан тараған Гертфордтың 5-ші маркизі Фрэнсис Сеймурға мұра болып өтті. 4-ші маркиздің өнер жинағының көп бөлігі өзі немесе әкесі сатып алған, Уоллеске тиді және қазір Уоллес жинағы деп белгілі. Дегенмен, басқа туындылар ақы төлеу шартымен қамтылғандықтан, 5-ші маркизге берілді.
An English example of a fee tail may be the main estates of the wealthy art collector Richard Seymour Conway, 4th Marquess of Hertford (d. 1870). His only child was his illegitimate son, Sir Richard Wallace, 1st Baronet, to whom he left as much of his property as he could. The main land holdings and Ragley Hall were inherited by his distant cousin, Francis Seymour, 5th Marquess of Hertford, descended from a younger son of the 1st Marquess who had died in 1794. Most of the 4th Marquess's art collection had been acquired by himself or his father, went to Wallace, and is now the Wallace Collection. Other works were covered by the fee tail, however, and passed to the 5th Marquess.
Пемброк графлығы
Тағы бір мысал – 1827 жылы қайтыс болған Джордж Герберт, Пемброк графының 11-ші графы. Ол аға ұлымен, кейіннен 12-ші графпен қарым-қатынасын үзген болатын және өзінің мұраға берілмеген мүлкін екінші некесінен туған ұлы Сидни Гербертке қалдырды.
Another example was George Herbert, 11th Earl of Pembroke, who died in 1827. He had quarreled with his eldest son, later the 12th Earl, and left his unentailed estate to Sidney Herbert, 1st Baron Herbert of Lea, his son by a second marriage.
Менмендік пен алалаушылық
"Гордость и предубеждение" мүлкіне қол сұғушылықтан туындайтын мәселелердің ерекше мысалын келтіреді. Басты кейіпкер Элизабет Беннеттің әкесі, Беннет мырзаның Лонгбурн иелігінде тек өмірлік құқығы болды, бұл отбасының үйі және негізгі табыс көзі еді. Ол қайтыс болғаннан кейін мүлік кімге өту керектігін шеше алмайтын, себебі ол міндетті түрде келесі еркек мұрагерге берілуі керек еді. Егер Беннет мырзаның ұлы болғанда, ол оған тиер еді, бірақ баласы болмағандықтан, ол бес қызының ешқайсысына да өтпейтін еді. Оның орнына, мүлікке ең жақын еркек мұрагер ие болар еді – Беннеттің туысы, Уильям Коллинз, жиырмадан ассан, әдепсіз мінезді дін қызметкері. Лонгбурн мүлігінің мұрагерлікке өтуі Беннеттің бес қызын толығымен мүліктен айырды, олар әкелерінің қайтысымен үйлерінен және табыстарынан қол үзіп қалар еді. Қыздарының болашақ қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін тиімді неке жасауы романдағы көптеген эпизодтардың басты себебі болып табылады. Көптеген мұрагерлік ақылар неке шартынан емес, өсиеттерден туындады, олар әдетте қыздарға қамқорлық жасауды көздеді. Остин мұрагерлік заңымен жақсы таныс еді; оның ағасы, Эдвард, 1737 жылы қайтыс болған Элизабет Найттың өсиеті бойынша алыс туыстарынан Чаутон, Годмершем және Винчестердегі мүлікті мұраға алған. Заң профессоры Морин Б. Коллинз (2017) Остин мұрагерлікті бейнелеуінің дәлдігін талқылаған бірнеше авторларды атап көрсетеді, олардың ішінде Аппель (2013), Треитель (1984), Редмонд (1989) және Гровер (2014) бар. Феодалдық иелікті жою туралы заң (Шотландия) 2000 жылғы (50-бап) феодалдық иеліктің барлық түрлерін, соның ішінде мұрагерлікті жойды. Бүгінде заң бойынша мүліктің иесі балалары болғанда немесе күйреуі бар болғанда, оны отбасынан тысқарыға беруге шектеулер қойылады. Шотландиядағы мұрагерлікке мысал – Альфред Дуглас Гамильтон, 13-ші Гамильтон герцогы, ол 1895 жылы 12-ші герцогтан мұрагерлік алған, оның төртінші туысы, ол өз қызын мұрагерге үйлендіруге тырысқан.
Pride and Prejudice contains a particularly thorny example of the kind of problems which could arise through the entailing of property. Mr. Bennet, the father of protagonist Elizabeth Bennet, had only a life interest in the Longbourn estate, the family's home and principal source of income. He had no authority to dictate to whom it should pass upon his death, as it was strictly arranged to be inherited by the next male heir. Had Mr. Bennet fathered a son it would have passed to him, but since he did not it could not pass to any of his five daughters. Instead, the next nearest male heir would inherit the property—Mr. Bennet's cousin, William Collins, a boorish minister in his mid twenties. The inheritance of the Longbourn property completely excluded the five Bennet daughters, who were thus to lose their home and income upon their father's death. The need for the daughters to make a good marriage to ensure their future security is a key motivation for many episodes in the novel. Many fees tail arose from wills, rather than from marriage settlements which usually made some provision for daughters. Austen was very familiar with the law of entail; her brother, Edward, had inherited similarly entailed estates at Chawton, Godmersham and Winchester from distant cousins under the will of Elizabeth Knight, who died in 1737. Law professor Maureen B. Collins (2017) cites several other authors debating the accuracy of Austen's depiction of the entailment, including Appel (2013), Treitel (1984), Redmond (1989), and Grover (2014). The Abolition of Feudal Tenure etc. (Scotland) Act 2000 (section 50) abolished all feudal tenures including the entail. Today, the doctrines of legitim and jus relictae restrict owners from willing property out of their family when they die with children or have a surviving partner. A Scottish example of entail is the case of Alfred Douglas Hamilton, 13th Duke of Hamilton, who in 1895 inherited from the 12th Duke, his fourth cousin, who had attempted to marry his daughter to the heir.
Ирландия
Ирландия Республикасында 2009 жылғы Жер және мүлік құқығын реформалау туралы заңның 13-бабы мұрагерлік құқығын (fee tail) көбінесе жойып, қолданыстағы мұрагерлік құқықтарды толық мүлік құқығына (fee simple) ауыстырды. Конституциялық себептерге байланысты, осы бапта сақтау шарты қолданылады, ол мұрагерлік құқықты толық мүлік құқығына айналдыруға мүмкіндік бермейді, егер сенімді сақтаушы (protector of the settlement) әлі тірі болса. Сондықтан мемлекетте әлі де кейбір мұрагерлік құқықтар сақталып қалды.
In the Republic of Ireland, Section 13 of the Land and Conveyancing Law Reform Act 2009 largely abolished the fee tail and converted existing fees tail to fees simple. For constitutional reasons, this section is subject to a saving clause which prevents the conversion of fees tail to fees simple where the protector of the settlement is still alive. Therefore, some fees tail still exist in the state.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та төрт штатты қоспағанда, барлық штаттарда иелік құқығының шектеулі түрі (fee tail) жойылған: Массачусетс, Мэн, Делавэр және Род-Айленд. Алайда, алғашқы үш штаттың бірінде мүлікті кез келген басқа мүлік сияқты сатуға немесе өтеуге болады, ал иелік құқығының шектеулі түрі тек өсиеттамасыз қайтыс болған жағдайда ғана қолданылады. Род-Айленд штатында иелік құқығының шектеулі түрі өмірлік иелік ретінде қарастырылады, ал қалған құқық – өмірлік иелік иесінің балаларына тиесілі болады. Нью-Йорк 1782 жылы иелік құқығының шектеулі түрін жойды, ал АҚШ-тың көптеген басқа штаттары оны ешқашан мойындаған жоқ. АҚШ-тың көптеген штаттарында иелік құқығының шектеулі түрін құруға тырысылса, толық иелік құқығы (fee simple) туындайды; тіпті әлі де иелік құқығының шектеулі түрін рұқсат ететін төрт штаттың өзінде де, мүлік иесі өмір бойында иелік құқығының шектеулі түрін толық иелік құқығына өзгерте алады. Луизианада жерге қатысты ортақ құқықтың ұғымы ешқашан болған емес. Мәжбүрлі мұрагерлік және жұбайлық үлес тұжырымдары мұрагерлерді және күйеуін немесе әйелін қайтыс болған адамның мүлкі құнының толық жоғалуынан қорғайды, сондай-ақ олардың күтімін қамтамасыз ету міндеті бар. Иелік құқығының шектеулі түрі сияқты шектеулер шартық міндеттемелер арқылы да сақталады. Мысалы, мемлекеттік жерлердегі иеліктердің иелеріне жерлерін отбасы мүшелері емес адамдарға сатуға немесе беруге тыйым салынуы мүмкін. Бұл жағдайда шектеулер мемлекет пен жер иесі арасындағы келісімнен туындайды және ол мүлік құжатының немесе келісімнің бөлігі емес.
The fee tail has been abolished in all but four states in the United States: Massachusetts, Maine, Delaware and Rhode Island. However, in the first three states, property can be sold or deeded as any other property would be, with the fee tail only applying in case of death without a will. In Rhode Island, a fee tail is treated as a life estate with remainder in the life tenant's children. New York abolished fee tail in 1782, while many other states within the U. S. never recognized it at all. In most states in the United States, an attempt to create a fee tail results in a fee simple; even in those four states that still allow fee tail, the estate holder may convert his fee tail to a fee simple during his lifetime by executing a deed. In Louisiana, the common law concept of estates in land never existed. The concept of forced heirship and the marital portion protects force heirs and surviving spouses from total divestment of value of the estate of the decedent, who has a duty to provide for their care. Fee tail like restrictions still exist though contractual obligations. For example, owners of inholdings inside public lands may be prevented from selling or giving their land to non family members. In this case, the restrictions result from an agreement between the government and the land owner, and is not a part of a deed or settlement.
Басқа
Басқа еуропалық құқықтық жүйелерде, әсіресе Испания мен Пруссия сияқты Солтүстік Еуропа елдерінде, мүлікті сақтау үшін ұқсас механизмдер болды. Олар рим құқығындағы заңдық институт – fideicommissum-нан туындаған. Көптеген ағылшын аристократтарынан өзгеше, пруссиялық юнкерлер мүліктік құйрық жүйесін қолдады және жақындағы Конституцияда жойылғаннан кейін 1853 жылы оны қайта орнатуға қол жеткізді. Германия мен Австрияда Familienfideikommiss тек 1938 жылы жойылды, ал Скандинавияда олар одан да кейін сақталды – бүгінгі күнге дейін бірнеше ескі швед мүліктік құйрықтары күшінде, бірақ жаңаларын құруға рұқсат етілмейді. Неміс және австриялық fideicommiss заңдары үшін неміс құқық ғалымы Филипп Книпшильдт жазған 862 беттік нұсқаулық, «Tractatus de fideicommissis nobilium familiarum – von Stammgütern» стандартты анықтамалық еңбек болды. Алғаш рет 1654 жылы жарияланған, бұл заңдық пікірлердің толық жүйеленуі жиі қайта басылып, 19 ғасырдың соңына дейін кеңінен пайдаланылды.
Other European legal systems had comparable devices to keep estates together, especially in Spain and Northern European countries like Prussia. They are derived from fideicommissum, a legal institution in Roman law. Unlike most of the English aristocracy, the Prussian junkers supported fees tail, and succeeded in reinstating them in 1853, after they had been abolished in a recent Constitution. In Germany and Austria the Familienfideikommiss was only abolished in 1938, and in Scandinavia they persisted even later – a few old Swedish fees tail still remain in force, though no new ones may be established. For the law of German and Austrian fideicommissa in particular, an 862 page manual by the German legal scholar Philipp Knipschildt, entitled Tractatus de fideicommissis nobilium familiarum – von Stammgütern , was the standard reference work. First published in 1654, this grand systematization of existing legal opinion was frequently reprinted and continued to be consulted until well into the 19th century.