Société Générale de Belgique

Кіріспе

Бұрынғы бельгиялық банк және холдинг компаниясы бұрынғы бельгиялық банк және холдинг компаниясы Société générale de Belgique (Generale Maatschappij van België,; Бельгияда жиі "Société Générale" немесе SGB деп аталады) - бұл инвестициялық банк, содан кейін 1822 және 2003 жылдар аралығында Бельгияда өнеркәсіптік және қаржылық конгломерат болды. 1935 жылы банктік элемент бөлініп, Générale de Banque болды. XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасырдың басында Société Générale Бельгияның ұлттық экономикасының үлкен бөлігін және Бельгияның отарлы империясын айтарлықтай бақылады. Société Générale бастапқыда инвестиция банкі ретінде құрылған Société Générale des Pays Bas pour favoriser l'industrie nationale немесе Algemeene Nederlandsche Maatschappij ter Begunstiging van de Volksvlijt Голландияның Вильгельм I-і 1822 жылы Бельгия Нидерландтар Біріккен Корольдігінің құрамында оның билігі астында болған кезде. 1830 жылғы Бельгиялық революциядан кейін ол жаңа елдің басым қаржы институты болды және 1850 жылы Бельгия Ұлттық банкі құрылғаннан кейін де солай болды. Ұлттық экономикаға инвестициялар салу еліміздегі өнеркәсіптік революцияның қарқынды дамуына ықпал етті және ол көп ұзамай Бельгия мен Бельгия Конгосында белсенді өнеркәсіптік және қаржы институттарының ірі конгломератының басында болды. Société Générale 20-ғасыр бойы бірнеше рет қайта құрылымдалды. 1988 жылы Парижде орналасқан Suez компаниясы Société Générale-ді бәсекелестік сатып алу ұсынысы арқылы сатып алды. 2003 жылы Suez компаниясы Société Générale компаниясын Tractebel компаниясымен біріктіріп, оның жұмысын тоқтатты.

Тарих

1814 жылы Париж келісімінің аясында Еуропа елдері өздерінің қарулы күштерін күресшілерден тұрақты әскерге дейін көбейтуге келісті. Бельгияға пруссиялықтар тәуелсіздік ұсынғанмен, Британияның лорд Кастлерег бұл елдің экономикалық тұрғыдан өмір сүру үшін тым кішкентай екенін айтып, оған вето салды. Содан кейін оны кім басқаруы керек деген сұрақ туындады, австриялықтар Габсбургтер империясының ыдырауының тарихи апаты ретінде өздерін тазалады. Голландияның Вильгельм I өзінің әскерін ұстауға байланысты қосымша шығындар себепті бас тартса да, Кастлереа оны Оран князі немесе Нидерланд королі болуды қалайтынын сұрап, оны көндірді. Ол практикалық тұрғыдан алғанда Бельгияның герцогтік меншігі елдің үштен бір бөлігін құрады. Вильгельм кейіннен 1822 жылы осы үлкен иеліктерді басқару үшін, елдің әл-ауқатын арттыруды мақсат етіп, Алгемейне Недерландш Машихаппажін құрды. 28 108 гектар орман жерін үлестіргеннен кейін король "Algemeene Nederlandsche Maatschappij" құрылғалы оның ең ірі акционері болды, қалған бөлігін мемлекеттік және қайырымдылық мекемелер, басқа компаниялар және жеке тұлғалар алды. Алғашқы жылдары ол екі түрлі қызмет атқарды: өзінің кең орман алқаптарын басқарушы және De Nederlandsche Bank (est. 1814) патшалықтың солтүстік бөлігінде белсенді болды. Оның алғашқы банкноттары 2005 жылы шығарылды. Ол сондай-ақ корольдік үкіметтің салық агенті ретінде әрекет етті, ол үшін Оңтүстік Нидерландыда (оның ішінде Люксембург пен Дикирх) филиалдар желісін құрды. 1823 жылы құрылған Антверпендегі филиалы 1827 жылы толыққанды еншілес компанияға, Банке д'Анверске айналдырылды. Банк операцияларында жеке меншік акционерлердің пайда табу мүддесі басым болғандықтан, ол патшаның экономикалық дамуды ынталандыру бойынша қойған мақсаттарына жетпеді. 1830 жылғы Бельгия революциясынан кейін компания французша Société Générale de Belgique деген атау алды. Ол өзінің жер үлесін төмен бағаға басқарманың жақын адамдарына сатқан. 1914 жылы Société Générale Бельгиядағы ең ірі банк болды, ол іс жүзінде бақылаған елдегі 18 аффилиирленген банкпен бірлесіп жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бельгияны қатал неміс басып алған кезде, Бельгияның Ұлттық банкі өз операцияларын және резервтерін Лондонға көшіргендіктен, Société Générale өз ішінде ақшалай эмиссия бөлімін құру арқылы ресми түрде елдің орталық банкі болды. Алайда ол көшпелі Ұлттық банкпен жасырын байланыста болып, оның атынан іс жүзінде әрекет етті. Белгия егемендігін қайта қалпына келтіргеннен кейін Ұлттық банк Société Générale-дің барлық міндеттемелері мен активтерін алды, ол кейіннен жабылды. 1928 жылы Société Générale Банке д'Отремерді өзіне сіңіріп алды және осылайша Бельгия Конгосының экономикасына маңызды қатысушы болды. 1920 жылдары оның филиалдары көптеген бұрын тәуелсіз жергілікті банктерді бүкіл Бельгияда басып алды. 1930 жылдың аяғында ол бүкіл Бельгия банк жүйесінің жиынтық міндеттемелерінің 32,9 пайызын және жиынтық капиталының 31,0 пайызын құрады және ірі тау-кен, инфрақұрылым және өнеркәсіптік компанияларда да осындай басым инвестор болды. 1930 жылдары Société Générale өз кезегінде барлық жергілікті бельгиялық банктік филиалдарын Антверпен банкісінен басқасымен қосқанда, 1935 жылы Бельгияның жаңа заңнамасы бойынша Générale de Banque-ді бөліп, оған бақылаушылық меншікті сақтады. 1939 жылдың соңына қарай Société Générale үлесі Бельгияның банктік секторының жалпы активтерінің 32,6 пайызына дейін өсті. 1960 жылдың ортасында Time журналы SGB әлі де "Бельгияның өнеркәсіптерінің төрттен бірін және Конгоның жартысын" басқаратынын хабарлады. 1988 жылы Суэц Карло де Бенедеттимен жауласқан бәсекеден кейін SGB-ны басқаруды қамтамасыз етті. Сонымен қатар, SGB 1991 жылдың соңында Fortis Group-тың бельгиялық бөлімшесі Fortis AG-ның ең ірі акционері болды, оның үлесі 20 пайызды құраған. 1998 жылдың маусым айында Suez Tractebel-дің көпшілік бақылауын қамтамасыз ету үшін SGB-нің 100 пайыз акцияларын сатып алды, ал Fortis Group Générale de Banque-ді сатып алды, осылайша 1934 жылы басталған банкті оның аналық ұйымынан бөлуді аяқтады. 1998 жылдың тамызына қарай Tractebel және Fortis компаниялары SGB-ның үлестерінің 90 пайызын құраған, қалған бөлігі негізінен Union Minière компаниясының бақылау үлесі және SAGEM және ARBED компаниясының кішігірім үлесі. Кейінгі жылдары SGB өзі Suez тобына толықтай қосылды және оның заңды өмір сүруі 2003 жылы Fortis-те топтың үлесін сатумен қатар аяқталды.

As part of the terms of the Treaty of Paris in 1814, the countries of Europe agreed to augment their armed forces from militias to standing armies. Although Belgium had been offered independence by the Prussians, Britain's Lord Castlereagh vetoed it on the grounds that the country was too small to be economically viable, and the question then arose of who should govern it, the Austrians having washed their hands of it as a historical accident of the breakup of the Habsburg Empire. Although William I of the Netherlands refused initially on the grounds of the added expense involved in maintaining his own army, Castlereagh persuaded him by asking him if he preferred to be Prince of Orange or King of the Netherlands, adding that from a practical point of view the Belgian Ducal Estates amounted to a third of the country. William subsequently founded the Algemeene Nederlandsche Maatschappij in 1822 in part to administer these large estates, while proclaiming the goal of increasing the welfare of the country. Upon contributing 28,108 hectares of forst land, the king was the single largest shareholder of the Algemeene Nederlandsche Maatschappij at its founding, the rest being subscribed by public and charitable institutions, other companies, and individuals. During its early years it had a dual activity, as managers of its vast forest lands and as a bank, supplementing De Nederlandsche Bank (est. 1814) which was active in the northern part of the kingdom. Its first banknotes were issued on It also acted as fiscal agent of the royal government, for which it developed a network of branches throughout the Southern Netherlands (including Luxembourg and Diekirch). Its branch in Antwerp, established in 1823, was converted in 1827 into a fully fledged subsidiary, the Banque d'Anvers. Because the bank's operations were dominated by the profit making interests of its private shareholders, it fell short of the aims the king had set for it in terms of fostering economic development. After the Belgian Revolution of 1830, the company took the French name Société Générale de Belgique. It sold off its land holdings at low prices to the immediate circle of the Board. By 1914, the Société Générale was by far the largest bank in Belgium, operating in conjunction with 18 affiliated banks in the country which it practically controlled. Under the harsh German occupation of Belgium during World War I, as the National Bank of Belgium had moved its operations and reserves to London, the Société Générale became formally the central bank for the country by creating a monetary issue department within itself. It remained secretly in contact with the National Bank in exile, however, and effectively acted on behalf of the latter; so that when Belgium recovered its sovereignty, the National Bank took over all liabilities and assets of the Société Générale's issue department, which was subsequently closed. In 1928, the Société Générale absorbed the Banque d'Outremer and thus became a major participant in the economy of the Belgian Congo. Throughout the 1920s, its affiliated banks took over many formerly independent local banks throughout Belgium. By end 1930, it represented 32.9 percent of the aggregate liabilities and 31.0 percent of the aggregate capital of the entire Belgian banking system, and was a similarly dominant investor in large mining, infrastructure, and industrial companies. In the 1930s, the Société Générale in turn absorbed all its local Belgian banking affiliates with the only exception of the Banque d'Anvers, then spun off the Générale de Banque as mandated by new Belgian legislation in 1935 while keeping controlling ownership of it. By end 1939, the Société Générale's share of the Belgian banking sector's total assets had further risen to 32.6 percent. By the mid 1960, Time reported that the SGB still had control of "a fourth of Belgium's industry and half of the Congo's". In 1988, Suez secured control of the SGB following a hostile takeover contest with Carlo de Benedetti. The SGB was also from the start the largest shareholder of Fortis AG, the Belgian entity of the Fortis Group, with a 20 percent stake as of end 1991. In June 1998, Suez acquired 100 percent of the SGB's equity as part of its effort to secure majority control of Tractebel, while Fortis Group acquired the Générale de Banque, thus completing the separation of the bank from its parent entity initiated in 1934. By August 1998, Tractebel and Fortis together represented over 90 percent of the value of the SGB's holdings, the rest being mainly a controlling stake in Union Minière and minority stakes in SAGEM and ARBED. The SGB itself was fully integrated into the Suez group in subsequent years and its legal existence ended in 2003, in parallel with divestment of the group's stake in Fortis.