Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сергей Прокофьевтің "Здравица" кантатасы, оп. 85, Сергей Прокофьевтің 1939 жылы Сталиннің 60 жылдығын атап өту үшін жазған кантатасы. Оның атауы кейде ағылшын тілінен "Сталинге сәлем" деп аударылады. Орындау шамамен он үш минутқа созылады.
Cantata by Sergei Prokofiev
Zdravitsa, Op. 85, is a cantata written by Sergei Prokofiev in 1939 to celebrate Stalin's 60th birthday. Its title is sometimes translated as Hail to Stalin in English. A performance lasts around thirteen minutes.
Өмірбаян
Прокофьев Кеңес Одағына оралғаннан кейін Сталиндік режим оны күдікті ретінде қарады және оны мұқият бақылады. Көптеген совет суретшілері сонау сонау сонау "формалистік" деп саналған сурет туындылары үшін тұтқындалып, тіпті өлім жазасына кесілген болатын. Шынында да, Прокофьев театр режиссері В. М. Мейерхольдпен "Семен Котько" операсы үшін жұмыс істеген кезде, операның премьерасы 1939 жылы 20 маусымда Мейерхольдтың тұтқындалуына байланысты кейінге қалдырылды. Мейерхольд 1940 жылы 2 ақпанда өлім жазасына кесілді. 1939 жылдың қазан айында Прокофьев 21 желтоқсанда Сталиннің 60 жылдығына арналған "Здравица" шығармасын жазуға шақырылды.
After Prokofiev returned to the Soviet Union, he was viewed as a suspect in the eyes of the Stalinist regime and was under scrutiny. Numerous Soviet artists had already been arrested or even executed for creating art that was deemed too 'formalistic' by Soviet officials. Indeed, when Prokofiev collaborated with theatre director Vsevolod Meyerhold for his opera Semyon Kotko, the opera's premiere was postponed due to Meyerhold being arrested on 20 June 1939. Meyerhold was executed on 2 February 1940. In October 1939, Prokofiev was invited to write Zdravitsa for the approaching celebrations of Stalin's 60th birthday on 21 December.
Либретто
Бірінші басылымға сәйкес "орыс, украин, белорус, кумик, күрд, мари және мордва дереккөздерінен" алынған либретто - 534 бетті фолклорлық жинақтан алынған өлеңдердің жапсырмасы. Бұл жалған материалдар КСРО-ның көптеген аймақтары мен этникалық топтарының қарапайым азаматтарының еңбегі деп есептеледі. Анонимді үкімет жазушыларының халықтыкіне еліктеуге тырысуы әуесқойлықпен және қателесу арқылы жүзеге асады. Таңдауды Радио комитетінің қызметкерлері жасады, оны Прокофьев қайта реттеп, редакциялады. Бұрын жарияланған мәтіндерді қолдану ресми мақұлдаудың қажеттілігін болдырмады, бұл жаңалардың қажет болуы және Прокофьев өзінің либреттосын ресми басшылықсыз шығарғаннан кейін Октябрь революциясының 20 жылдығына арналған Кантата қайта жазылуы керек болған кезде болған зиянды фиасконың қайталануын болдырмады. Кантата кернейлердің ыңқылдап жылауынан басталады, содан кейін струндар C мажорлы дыбыста кең, ағып жатқан әуенді ойнайды. Қобызшылар кіргенде, ән-күйдің жылдамдығы артады. Хор кейде алысқа қарай жылжиды, бірақ гармониялық тілде "ортодоксалды емес" ештеңе жоқ, бұл совет музыкасының қатаң ережелеріне қарсы болар еді. Тездейтін стаккато бөлімдері баяу ағып жатқан бөлімдермен ауысып тұрады. Әсіресе соңғысы - хордың C бас шкаласын жоғары-төмен жүгіріп, екі октавадан асатын күйін орындау. Бұл күйді орындаушы бала фортепианоның шкалаларын үйреніп жатқандай: британдық журналист Александр Верт (Musical Uproar in Moscow) "Прокофьевтің тілінің ұшын жағасына тығып, қарапайым колхозшыларды C бас шкаласын жоғары-төмен, жоғары-төмен, жоғары-төмен, жоғары-төмен әндеткенін" ойлады. Оркестр G және A жазық педальді ноталарды кезектестіреді. Кантата Прокофьевтің сүйікті кілті - C мажорлық күймен аяқталады (бағ. Фортепиано концерті No. 3, орыс увертюрасы және No. 4), ал хор ән салады: "Сен біздің күшті бекінісімізден ұшып келе жатқан байрағыңсың! Сен біздің рухымызды, қанымызды жылытатын жалынсың, о, Сталин, Сталин!" Свиатослав Рихтер Бруно Монсайнгеонның деректі фильмінде "насихатсыз" Прокофьевті "принциптерсіз" тапсырыс бойынша жұмыс істегені үшін сынға алады және "Здравицаны" тақырыпқа байланысты бүгін ойнауға болмайтын деп атайды, бірақ, дегенмен, "бұл абсолютті генийдің жұмысы".
The libretto, which according to the first edition was taken from "Russian, Ukrainian, Belorussian, Kumïk, Kurd, Mari, and Mordovian sources", is a patchwork of poems taken from a 534 page pseudo folkloristic collection celebrating the 20th anniversary of the October Revolution. The fabricated contents were ostensibly the work of ordinary citizens from the USSR's many regions and ethnic groups. The anonymous government writers' attempts to imitate folk byliny are done in a clumsy and blundering manner. The selection was made by officials of the Radio Committee, which Prokofiev then reordered and edited. Using previously published texts obviated the need for official approval which new ones would have required and prevented a repeat of the damaging fiasco that had occurred when the Cantata for the 20th Anniversary of the October Revolution had to be rewritten after Prokofiev had produced his own libretto without official guidance. The cantata opens with a sighing motif on trumpets, after which the strings play an expansive, flowing melody in C major. The choir suddenly enters, and the music picks up speed. The choir slips cheekily into distant keys now and then, but the harmonic language contains nothing too 'unorthodox' which would have been anathema to Soviet musical strictures. Faster staccato sections continue to alternate with slower flowing sections. Of special interest is the penultimate section, where the choir races up and down a C major scale (spanning more than two octaves), rather like a child practising piano scales: the British journalist, Alexander Werth (author of Musical Uproar in Moscow), "wondered whether [Prokofiev] hadn't just the tip of his tongue in his cheek as he made the good simple kolkhozniks sing a plain C major scale, up and down, up and down, and up and down again ". The orchestra provides alternating G and A flat pedal notes. The cantata ends in a blazing C major, a favourite key of Prokofiev (cf. Piano Concerto No. 3, Russian Overture, and Symphony No. 4), while the choir sings, "You are the banner flying from our mighty fortress! You are the flame that warms our spirit and our blood, O Stalin, Stalin!" Sviatoslav Richter, in Bruno Monsaingeon's documentary, criticizes the "brutal" Prokofiev for working on commission "without principles" and calls Zdravitsa unplayable today due to its subject matter, but, nevertheless, an "absolute work of genius".