Ioan Flueraș

Кіріспе

Румын саясаткері (1882-1953) Иоан (немесе Иоан) Флюераш (немесе Флюераш) (2 қараша 1882 - 7 маусым 1953) - румын социал-демократиялық саясаткері және коммунистік режимнің құрбаны.

Алғашқы іс-әрекеттері

Кришана аймағындағы Арад округіне қарасты Черелуш қаласында туған ол дөңгелекші болып оқып, Арадқа қоныстанды, онда социалистік шеңберлерде белсенді болды. 1901 жылы Венгрияның Социал-демократиялық партиясына қосылды және оның Венгриядағы баспасөзіне үлес қоса бастады; Иосиф Джуманка және Тирон Албанимен бірге партияның румындық қанатын басқарды. Соңғысы кейіннен Трансильвания мен Банат Социал-демократиялық партиясы болып қайта құрылды. Сол кезде Флюераш Венгрияның парламент сайлауына қатысып, жеңіліс тапты. 1906-1914 жылдар аралығында ол Adevărul (партиялық газет) бас редакторы болды, ол Венгрия билігімен жабылғанға дейін. Будапештте тұратын Флюраш Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін әскерге шақырылды және Цзепель аралындағы фабрикада Австрия-Венгрия әуе қызметіне жұмыс істеді. CNRC 1918 жылдың 1 желтоқсанында Алба-Юлияның Ұлы ұлттық ассамблеясын шақыруда маңызды рөл атқарды, ол Трансильванияның Венгрия Республикасынан бөлінуін және Румынияға қосылу ниеті туралы жариялады; Флюраш Ассамблеяның вице-президенті болды, кейіннен Директорлық кеңесте (аймақтың іс жүзіндегі үкіметі, Иулю Маниу бастаған) әлеуметтік қауіпсіздік және гигиена департаментінің бастығы болды. Кеңестегі басқа әлеуметтік демократтар арасында Джуманка, Албани және Энеа Грапини болды. Ұлы ұлттық жиналыстың күні Ол Трансильвания мен Банат социал-демократиялық партиясының бас хатшысы болып сайланды. Сол айда, Бухарестте жұмысшылардың ереуілі бұзылғалы, жаңадан құрылған Румыния Социалистік партиясы (РС) басқыншылыққа ұшырағаннан кейін, Флюераш пен Джуманка Константин Титель Петрескудің үндеуімен король Фердинанд I және премьер Ион И. К. Братианумен кездесіп, оларды еңбек қозғалысына жеңілдіктер беруге көндірді. 1920 жылы Париж бейбітшілік конференциясына Румынияның елшілерінің бірі болды. Георге Кристеску, Александру Доброгеану Герея және басқалармен бірге Флюраш Коминтерннің екінші конгресінің делегаты болды. Трансильваниялық делегаттар және, Директорлық кеңестің бұрынғы мүшесі ретінде, ең алдымен, Флюраш Николай Бухарин мен Кристиан Раковскийдің шабуылдарының нысанасы болды, өйткені олар большевистік қағидалар алдында Үлкен Румынияны қолдады; олар оралғаннан кейін Флюраш, Георге Попович және басқалар ПС-тен шығарылды (Кристескудің резервтеріне қарамастан) қалған топ өзін Румын Коммунистік партиясы (РКП) ретінде реформалады. Румын Социал-демократиялық партиясы (PSD) РКП-ға қарсы социалистік топ ретінде қайта құрылғаннан кейін Флюраш бірнеше рет партияның Румынияның депутаттар палатасындағы өкілі болып қызмет етті. 1938 жылы король Кароль II-нің авторитарлық режимі орнаған кезде ол өзгерісті қолдады және Ұлттық қайта өрлеу майданының жаңа корпоративтік құрылымымен құрылған гильдияларда белсенді болды (Жоғарғы экономикалық кеңес пен Сенат мүшесі ретінде). Ұлттық легионерлік мемлекет кезінде темір гвардияның жазалауының ықтимал нысанасы болған Флюераш легионерлер көтерілісінен аман қалды және гвардияның жеңілгеннен кейін Кондукатор Иоан Антонескуге құттықтау жеделхатын жіберді. Екінші дүниежүзілік соғыстың қалған кезеңінде ол қоғамдық өмірден бас тартты. Ол 1946 жылы қыркүйекте таратылды. "фашистік режиммен ынтымақтастық жасады" деп сотталған Джубериан өлім жазасына кесіліп, 1954 жылы қылмысы үшін жазасын өтеп, Рек 12 жылға бас бостандығынан айырылды.

Born in Chereluș (Kerülős), Arad County, in the Crișana region, he trained as a wheelwright and settled in Arad, where he became active in socialist circles. In 1901, he joined the Social Democratic Party of Hungary, and began contributing to its press in Hungary; with Iosif Jumanca and Tiron Albani, he led the Party's ethnic Romanian wing. The latter eventually reformed itself as the Social Democratic Party of Transylvania and Banat. At the time, Flueraș unsuccessfully ran in elections for the Hungarian diet. Between 1906 and 1914, he was editor in chief of Adevărul (the party newspaper), until it was closed down by Hungarian authorities. Living in Budapest, Flueraș was conscripted after the outbreak of World War I, and worked for the Austro Hungarian Air Service in a factory on Csepel Island. The CNRC was instrumental in convoking the Great National Assembly of Alba Iulia of December 1, 1918, one which declared Transylvania's secession from the Hungarian Republic, and its will to join with Romania; Flueraș was the Assembly's vice president, and subsequently served as Chief of Department of Social Security and Hygiene in the Directory Council (the de facto government of the region, led by Iuliu Maniu). Among the other Social Democrats in the council were Jumanca, Albani, and Enea Grapini. On the very day of the Great National Assembly of Alba Iulia, he was elected general secretary of the Social Democratic Party of Transylvania and Banat. Later in the same month, after a strike was worker's rally broken up in Bucharest and the newly created Socialist Party of Romania (PS) repressed, Flueraș and Jumanca, urged by Constantin Titel Petrescu, met with King Ferdinand I and Premier Ion I. C. Brătianu, persuading them to grant concessions to the labor movement. In 1920, he was one of Romania's envoys to the Paris Peace Conference. Alongside Gheorghe Cristescu, Alexandru Dobrogeanu Gherea and others, Flueraș was a delegate to the Second Congress of the Comintern in Moscow, where the matter of the PSR's joining of the international body and its support of Bolshevik lines were debated. The Transylvanian delegates and, as a former member of the Directory Council, Flueraș first and foremost, were the target of Nikolai Bukharin and Christian Rakovsky's attacks, given that they supported a Greater Romania in front of Bolshevik principles; upon their return, Flueraș, Gheorghe Popovici, and others were expelled from the PS (despite Cristescu's reserves) — the remaining group reformed itself as the Romanian Communist Party (PCR). After the reestablishment of the Romanian Social Democratic Party (PSD) as a socialist group opposed to the PCR, Flueraș served several terms as a party representative to the Chamber of Deputies of Romania. When the authoritarian regime of King Carol II was imposed in 1938, he supported the change and remained active in the guilds established by the new corporatist structure of the National Renaissance Front (as a member of the Upper Economic Council and the Senate). A potential target of Iron Guard reprisals during the National Legionary State, Flueraș survived the Legionnaires' Rebellion, and, upon the Guard's defeat, sent a congratulatory telegram to Conducător Ion Antonescu. He retreated from public life for the rest of World War II. It was dissolved in September 1946. tried for "having collaborated with a fascist regime", Juberian was sentenced to death and executed in 1954 for the crime, while Rek was sentenced to 12 years in prison.