Кіріспе
Британдық опера әншісі және актері Даррелл Луис Фанкорт Леверсон (8 наурыз 1886 - 29 тамыз 1953), Даррелл Фанкорт деп аталатын ағылшын басс-баритоны және актері, Савой операларының орындалуы мен жазбасымен танымал. Қысқа концерт карьерасынан кейін Фанкур 33 жыл бойы өлімге дейін 10 000-нан астам спектакльде ойнаған D'Oyly Carte Opera Company-ге қосылды. Ол осы жылдар ішінде компания үшін он түрлі рөлді ойнады, соның ішінде The Pirates of Penzance-дағы Пират королі, HMS Pinafore-дегі Дик Дедиай және 3,000-ден астам рет ойнаған The Mikado-дағы атау кейіпкері. Фанкур өзінің мелодрамалық стилімен танымал болды, кейіннен оның кейбір мұрагерлері қабылдаған даулы Микадо күлімсіреуін жасады. Оның орындауы 1923 және 1950 жылдар аралығында жасалған компанияның он тоғыз жазбасында сақталған.
Darrell Louis Fancourt Leverson (8 March 1886 – 29 August 1953), known as Darrell Fancourt, was an English bass baritone and actor, known for his performances and recordings of the Savoy operas. After a brief concert career, Fancourt joined the D'Oyly Carte Opera Company, where he starred in more than 10,000 performances over a 33 year period until his death. He regularly played about ten different roles for the company over these years, including the Pirate King in The Pirates of Penzance, Dick Deadeye in H. M. S. Pinafore, and the title character in The Mikado, which he played more than 3,000 times. Fancourt was famous for his melodramatic style, creating the controversial Mikado laugh that was later adopted by some of his successors. His performances are preserved in nineteen of the company's recordings made between 1923 and 1950.
Алғашқы жылдар
Фанкорт Даррел Луис Фанкорт Леверсон болып дүниеге келді, ол Лондонның Кенсингтон қаласында еврей отбасының үш баланың кіші ұлы. Оның әкесі Луис Джордж Леверсон (18601909) Оңтүстік Африкада байлық жинаған алмас саудагері болған. Оның анасы, Амелия (Эми) де Саймонс, тумасы Льюис Барнд (18651931), "музыкалық комедия түріндегі ақылды, белсенді жас суретші" болды. Фанкур он төрт жасында Англия шіркеуі ретінде шомылдыру рәсімінен өтті. Фанкур Бедфорд мектебінде және Германияда жеке ұстаздың үйретуімен білім алды. Ол вокалдық оқуын Германияда Лили Леманнмен жалғастырды. Англияға оралғаннан кейін ол Корольдік музыка академиясына оқуға жолдама алды. және драмалық фильмдер, Ричард Темплмен бірге, Фанкорт кейінірек танымал болған Савойь кейіпкерлерінің көптеген шығармаларының авторы. Студент кезінде Фанкур академияда опералық қойылымдарда ойнады, Александр Маккензидің "Серкек ошақтағы" операсында ойыншық саудагері Таклтонның рөлін ойнады, Моцарттың "Бастиен және Бастиен" операсында Колас, "Богема" операсында Бенуа ойнады. "Таймс" газетінде ол "күлкілі, бірақ музыкаға ерекше мән бермейтін" деп жазылған. Оқуын аяқтамай тұрып-ақ, Фанкур Лондонда, Британ провинцияларында және Еуропа континентінде концерттік мансап құрып жүрді. 1912 жылы "Таймс" газетінде "Эолия залында" өткен концерті туралы былай делінген: "Фанкур мырзаның дауысында кейбір асыл белгілер бар, бірақ ол кейде оны мәжбүрлеген кезде ғана Шуберттің "Тод унд дас мейнджен" әні өте жақсы сипатталған; ол оның ең жақсысы болды және ол оны өте әдемі нәрсеге айналдырды ". Бірінші дүниежүзілік соғыста Фанкур ерікті түрде әскери қызметке шақырылып, Лондон полкіне лейтенант болып тағайындалды. 1917 жылы әлі де әскерде қызмет етіп жүрген кезінде Фанкорт Лондонның Гамильтон террасасындағы Сент-Марк шіркеуінде әдемі уэльстік әнші Элеонора Эвансқа үйленді. Ол Корольдік академияда бірге оқыған. 1919 жылы азаматтық өмірге оралғаннан кейін Фанкорт Альберт Коутс жетекшілігімен Сэр Томас Бичемнің Ковент-Гардендегі опера маусымында Принц Галицкий рөлінде Принц Игорьдің бір қойылымында ән шырқады. Бұл оның үлкен операдағы жалғыз кәсіби рөлі және сол кезге дейін оның жалғыз ақы төленетін актерлік тәжірибесі болды. Фанкорт 1920 жылы мамыр айында компаниядан кету туралы шешімін жариялаған Фредерик Хоббстың орнын басу үшін D'Oyly Carte Opera Company-ге қосылды. Фанкорт Хоббс үшін "Иолантеде" Монтаарарат, "Принцесса Идада" Арак және "Микадо" фильміндегі басты кейіпкер ретінде ойнады. 1920 жылдың маусым айында Хоббс кетіп, Фанкорт бас баритон рөлдерін, соның ішінде жоғарыда аталған бөлімдерді, Дик Дедиеге HMS Пинафорда, Пират королі Пензанс пираттарында, полковник Калверлиде шыдамдылық, сэр Родерик Мургатройд Руддигорда және сержант Мерилл Гвардияның емендерінде. 1921 жылы Кокс пен Бокс және Сиқыршы қайта жаңғыртылған кезде Фанкорт өзінің репертуарына Сержант Баунсер және Сэр Мармадук Пойнтдекстренің рөлдерін қосты. Ол сондай-ақ 1926 жылы "Сотқа дейінгі сот" роліне қатысты, бірақ ол өзін рөлде "әдетте қанды" деп ойлады және көп ұзамай оны тастады. 1921 жылы оның әйелі Элеонор Эванс хорда әнші ретінде компанияға қосылды, сонымен қатар кейбір кішігірім сопранолық рөлдерді ойнады. Компанияда оны "Снуки" деп атаған; және, D'Oyly Carte орындаушысы Дерек Олдхэмнің айтуынша, "Ол өте әдемі еді, Снуки болды! Біз бәріміз оған ғашық болдық, ал Даррелл бізді "жұмыстан" босатпай, көп уақыт өткізді". Кейіннен Фанкурдың карьерасында оның әйелі компанияның сахналық директоры және өндіріс директоры болды.
Кейінгі жылдар
Фанкорт 1953 жылға дейін D'Oyly Carte үшін басты бас-баритон рөлдерінің көпшілігін ойнауға жалғасты. Компания осы 33 жыл ішінде репертуарда жыл бойы ойнайды, ал Фанкур 10 000-нан астам қойылымда өнер көрсетті; ол Микадодағы атау рөлін 3000-нан астам рет ойнады. Осы жылдар ішінде ол Солтүстік Америкада жеті турнеде өнер көрсетті. Өзінің керемет дикциясы мен вокалды техникасымен танылған Фанкорт өзінің ұзақ қызмет етуі кезінде көпшілік сүйіктісі болды. Дж.С. Тревин Фанкортты "Гилберт пен Салливанның иесі" деп атады. Фанкур - жақсы әнші, сонымен қатар Савой конвенциясында доминантты тұлғаға ие тамаша және қызу актер. Родериктің "When the night wind howls" әні, Фанкорттың "Руддигор" операсының екінші актісінде айтқандай, сол операның меридианында және қазіргі театрдағы Гилберт пен Салливанның даңқының бірі". "Таймс" газеті кейін "Оны естіген ешкім оның "Түнгі жел айқайлағанда" әнін ешқашан ұмытпайтын болады" деп жазды. The Times газетінде оның "микадолық әзіл-сықағының көп бөлігін жоғалтып алғаны сөзсіз, оның "адамгершілік Микадо" сауа дәстүрінен ең алысқа кеткен көрінеді" деп жазылған. Кейінірек Times журналының бір шолуында: "Даррел Фанкорт мырза өзінің адамгершілік жазалау манифестіне қорқынышты аспект қоса алады (және солай етті), және біз оның дауыстық жиектері оның абзацтарын үзіп тұрған баса назар аударғаннан кейін қалай қалыпты жұмыс істей алатынын ойланып қалдырдық". Манчестер Guardian газеті Фанкорттың жаңаша көзқарасын мақтап, "Ол қылмыс әніне сәйкес келетін жазаны басқа актерлерден көргенімізді еске түсіреміз" деп қосты. Pall Mall Gazette газетінде былай делінген: "Мистер Фанкорт Grand Guignol күндері адамдар "күлкі" сезіміне ие бола алатынын мойындады. Сондықтан ол бізге қанды шынымен де қатып қалған Микадо берді, оның дауысы бір тонна бразилия жаңғағын баяу күйрететін булы балға сияқты, және қорқынышты зұлымдықтың жасалуы, және шайтандық, күлдірікті күлімсіреуі, оны бағалау үшін естілуі керек ". Тағы бір сыншы Фанкурдың күлімсірегенін "ажыраған айдаһар" деп сипаттады. 1940-жылдардың аяғында оның денсаулығы нашарлай бастады, ал 1950 жылы ол Маунтаарарат рөлінен бас тартты. Соңғы жылы қатты ауырып қалғанына қарамастан, өнер көрсетуді жалғастырды. "Иллюстрациялы Лондон жаңалықтары" газетінде: "Генри Литон зейнеткерлікке шыққаннан бері ол кәсіби Гилберт және Салливанның ең үлкен жоғалтуы болады. Оның дауысы мен көрінісімен қатар, оның баға жетпес шабуыл дарыны бар. Оның Микадоға шабуыл жасағанын көру - жағалауды су басқан кезде көру: бұл қарсы тұрмайтын толқын мен толқын ". Фанкорт өзінің соңғы кездесуіне қатыса алмады, сондықтан ол досынан өзінің гримін өзінің мұрагері Дональд Адамсқа беруін сұрады. Фанкур соңғы өнер көрсеткеннен кейін 33 күн өткен соң, 1953 жылы тамызда 67 жасында қайтыс болды.
Жазбалар
Фанкорт 1923 және 1950 жылдар аралығында он тоғыз D'Oyly Carte жазбасына келесі рөлдерде қатысты: Маунтарарат (1922, Питер Доусонмен және 1930), Дик Деади (1922, Фредерик Хоббспен, 1930 және 1949), Сэр Родерик (1924, 1931 және 1950), Арак (1925 және 1932), Полковник Калверли (1930 және 1952), Сэр Мармадук қысқартылған Сиқыршы (1933), Микадо (1926, 1936 және 1950), Пират патшасы (1931 қысқартылған жиын және 1950), және Сержант Мерилл (1950). Ол 1926 жылы BBC радиосында "Микадо" атты әнді де орындады, сондай-ақ 1926 жылы "Д'Ойли Карте Микадо" атты төрт минуттық үнсіз жарнамалық фильмде де ойнады. Фанкорт пен Д'Ойли Карт әріптестерінің акустикалық жазба процесінде қолданылатын үлкен дыбыс кернейін суреттеген фотосуреті осы жерде көрінеді.