Кіріспе
Мичиган штатындағы болат кемесі Chief Wawatam (Шеф деген лақап атымен) 1911-1984 жылдар аралығында Мичиган штатының Сент-Игнас қаласында жұмыс істеген көмірмен жұмыс істейтін болат кемесі болды. Кеме 1760 жылдары өмір сүрген атақты оджибба баслығының есімімен аталған. Бастапқыда Chief Wawatam теміржол паромдары, жолаушылар паромдары және жыл бойы жұмыс істейтін мұзқұйғыш ретінде қызмет етті. Қыс айларында бес мильге созылатын боғазынан өту үшін кейде бірнеше сағат қажет болды, ал бас Wawatam жолаушыларға қонақжайлықпен қамтамасыз етілді. 1940 жылдары Ваватамның жұмысы өзгеріске ұшырады. Оның Ұлы көлдердегі мұзқұйғыш ролі 1944 жылы АҚШ-тың жағалау күзетінің мұзқұйғыш кемесі USCGC Mackinaw-пен алмастырылды. Кемедегі жолаушылар саны Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары азайды. Қалған жолаушылар қызметі 1957 жылы АҚШ-тың Мичиган штатының Жоғарғы және Төменгі жарты аралдарын байланыстырған Маккинак көпірінің аяқталуымен аяқталды. Кейін Chief Wawatam өз кіріс қызметтерінің соңғы кезеңіне кірісті, ол тек темір жол жүк вагондарын боғазы арқылы тасымалдау үшін пайдаланылды. Макиноу және Сент-Игнас қалаларында пайдаланылған екі теміржол докы сақталған. USCGC Mackinaw, қазір кеме мұражайы, Mackinaw City темір жол докінде орналасқан және оның атын атаған ағаш мүсіні оның портта жақын жерде тұр. Ваватам маяк Сент-Игнацтағы теміржол айлағын күзетеді.
Chief Wawatam (nicknamed the Chief) was a coal fired steel ship that was based, for most of its 1911–1984 working life, in St. Ignace, Michigan. The vessel was named after a distinguished Ojibwa chief of the 1760s. In initial revenue service, the Chief Wawatam served as a train ferry, passenger ferry and icebreaker that operated year round at the Straits of Mackinac between St. Ignace and Mackinaw City, Michigan. During the winter months, it sometimes took many hours to cross the five mile wide Straits, and Chief Wawatam was fitted with complete passenger hospitality spaces. Chief Wawatam's work began to change in the 1940s. Its role as an icebreaker stationed in the upper Great Lakes was supplanted in 1944 by USCGC Mackinaw, a U. S. Coast Guard icebreaker. The ship's passenger traffic dropped off in the years following World War II. The remaining passenger service ended with the completion of the Mackinac Bridge in 1957 that connected the Upper and Lower peninsulas of the U. S. state of Michigan. Chief Wawatam then entered upon the final phase of its revenue services, being exclusively used to shuttle railroad freight cars across the Straits. The two railroad docks that were used in Mackinaw City and in St. Ignace survive. USCGC Mackinaw, now a ship museum, is berthed at the railroad dock in Mackinaw City and a wooden statue of its namesake stands nearby at its harbor. The Wawatam Lighthouse guards the railroad dock at St. Ignace.
Темір жол паромдары
Бас Ваватамды Ұлы көлдердегі теңіз архитекторы Франк Э.Кирби жобалаған. Ол 1911 жылы 26 тамызда Огайо штатының Толедо қаласындағы Толедо кеме құрылысы компаниясы арқылы суға қосылды. Бұл кеме 1888 жылы салынған ағаш кеменің орнына салынған. Жаңа темір кеме салынып жатқан кезде әлемдегі ең үлкен мұз сығушы деп саналған. Ол 1911 жылы 18 қазанда Макинак көлік компаниясына қызмет көрсетуді бастады. Компания Дулут, Оңтүстік жағалау және Атлантик темір жолы, Гранд-Рапидс және Индиана темір жолы және Мичиган орталық темір жолының бірлескен кәсіпорны болды. Үш темір жол Макинак тұзағында қиылысып, бір-бірімен қиылысып жатыр. Бас Ваватамның тарихының бірінші бөлігі - оның негізгі мақсаты темір жол вагондарын тасымалдау үшін темір жол қызметі болса, сонымен қатар жолаушылар пойызы вагондарын, автомобильдерді, әскери қызметкерлерді және круизге арналған адамдарды тасты. Круиздік жолаушылардың салонға салған орыны дуалдан жасалған. Мұзды сығушы теміржол паромдары басқа жүк тасымалдағыш кемелерге арнаны бұзып ашу үшін әр түрлі жағдайларда пайдаланылған. Бас Ваватамның ұзындығы 338 фут, ал арқалығы 62 фут болды. Оның үш винтілі, екеуі артқы жақта, біреуі алдыңғы жақта, көмірмен жұмыс істейтін, үш есе кеңейтілетін бу қозғалтқыштарымен қозғалады. Бұл кеме Ұлы көлдердегі соңғы коммерциялық қызметтегі көмірді жағып, қолмен жағылған кеме болды деп есептеледі. Басқа көмірді жанғыш кемелерде, мысалы "Баджер" паромдарында автоматты от жағу қондырғылары болған.
Атауы
Кеме бастапқыда Hull No 119 деп аталды, бірақ көп ұзамай 1700-ші жылдардағы Ojibwa басшысы Chief Wawatam-тың есімімен аталды, ол 1763 жылы Мичилимакинакта Форт-де Ojibwa күресі басталғанда ағылшын тері саудагері Александр Генриді құтқарды. 1761 жылы Генри Мичилимакинакта саудагер ретінде өз орнын құрған алғашқы ағылшын тіліндегі тері саудашысы болды. Сол кезде Генри У'ватам есімді чиппева баслығының жақын досы және туысы болды, ал Генри кейіннен Ұлы Рухтың күшімен өзі мен Уаватамның қан бауырлары болғанын мәлімдеді. Бұл бас Wawatam Макинак халық аңызында тұрақты орын берді. Шеф Ваватамның ағаш мүсіні Мичиган штатының Макиноу қаласындағы порттың жанында, Ваватам паркіне жақын орналасқан. Оны Джерри Прайор жүз жыл бұрын ағаштан кескен. Тарихи деректердің объективтілігі Генридің әңгімесін ішінара растайды. 1761-1762 жылдары британдықтар мен жергілікті Чиппева тайпасы арасындағы алғашқы қарым-қатынастан кейін 1763 жылы қарым-қатынастар күрт нашарлады. Өзгеріс Мичиганның оңтүстік-шығысындағы Одава соғыс көшбасшысы Понтиактың бастамасымен америкалықтар арасында британдықтарға қарсы ұйымдастыру жұмысымен байланысты болды. 1763 жылы 2 маусымда британдық әскермен болған үлкен жанжалдың бір бөлігі ретінде үндістер тобы фортқа кіру үшін айла-шарғы жасады. Фортқа кірген соң чиппевалар британдық сарбаздардың және тері саудагерлерінің көпшілігін өлтірді. 1761 - 1762 жылдардағы соғыс кезінде тері саудагері Генри Ваватаммен туыстық қарым-қатынас орнатқан болатын. Генри өзін Макинка аралындағы әк тасты үңгірде, "Скалл үңгірінде" жасырынған күйінде, ыңғайсыз, бірақ қауіпсіз қашқын ретінде тапты. Генрих кейіннен өзінің құтқарушысына өзінің жарияланған естеліктерінде құрмет көрсетті, бұл Ваватамның Макинак тұзағында аңыз тұлға ретінде көтерілуіне әкелді.
Ұйқы бөлмелері
Chief Wawatam 348 жолаушыны көтеріп, отандық қызмет көрсету персоналы 30 адамнан тұрады, сонымен қатар кемеге 24 адам жұмыс істейді. Бұл 54 адамнан тұратын толық экипаж болды, олардың өздерінің жеке ұйықтайтын бөлмелері болды, олар төрт қабатты төсек-орыннан тұратын. Кейіннен осы төрт қабатты төселген төсек-орынды екі қабатты төсек-орындыққа айналдырды. Кейде төменгі қабатты төсек үш төсек қалыңдығы болатын, олар терең аңғарға айналған. Кемеде жұмыс істейтін офицерлердің өздері үшін сәнді бөлмелері болды. Ол Саульт-Сте. Мари, Онтарио, 1989 жылы және баржа ретінде қызмет ету үшін бөлшектелді. 2009 жылдың соңында Chief Wawatam баржасының бұзылып тасталғаны туралы хабарланды. Кемеден қалған басқа да жәдігерлер, соның ішінде сыбызғы, дөңгелек, телеграфтар және жиһаздар Макиноу қаласындағы Макинак аралы мемлекеттік паркі комиссиясында сақталған. Бастапқы кеме 1913 жылғы Ұлы дауылдан аман қалған соңғы кемелердің бірі болды.
Мұра
Басшы Ваватам 1981 жылы Мичиганның тарихи орындарының тізіліміне енгізілді. Ваватам маяк, Мичиган штатының Сент-Игнасе қаласында бұрынғы теміржол паром айлағының шетінде орналасқан фонарь және галереясы бар 52 фут (16 м) сегізбұрышты құрылымды бас Ваватам қолданған.