Кіріспе
Эйнгрей (немісше "ішкі сұр";), сондай-ақ Эйнлихт (немісше және немісше "ішкі жарық"), қара жарық немесе ми сұрлығы деп аталады, бұл көптеген адамдар жарық болмаған кезде көретін қара сұр түстің біркелкі түсі. Эйнлихт термині он тоғызыншы ғасырға жатады және соңғы ғылыми басылымдарда сирек қолданылады. Бұл құбылысқа арналған жалпы ғылыми терминдерге "көрнекі шу" немесе "арқалық бейімделу" жатады. Бұл терминдер құбылыста көрінетін кішкентай қара және ақ нүктелердің үнемі өзгеріп отыратын өрісінің қабылдануынан туындайды. Эйгенграу қара түсті нысаннан әдеттегі жарық жағдайында жарық болып көрінеді, өйткені қарама-қайшылық көрнекі жүйе үшін абсолюттік жарықтан гөрі маңызды. Мысалы, түнгі аспанда Айгенграудан қараңғырақ көрінеді, өйткені бұл жерде жұлдыздар қарама-қарсы. Блэквелл жинаған және Круми сызған контрасттық шектік деректер Эйгенграу шамамен 10−5 cd m−2 (25,08 магн. Бұл Рикко заңына сәйкес келетін жағдай.
Eigengrau (German for "intrinsic gray"; ), also called Eigenlicht (Dutch and German for "intrinsic light"), dark light, or brain gray, is the uniform dark gray background color that many people report seeing in the absence of light. The term Eigenlicht dates back to the nineteenth century, and has rarely been used in recent scientific publications. Common scientific terms for the phenomenon include "visual noise" or "background adaptation". These terms arise due to the perception of an ever changing field of tiny black and white dots seen in the phenomenon. Eigengrau is perceived as lighter than a black object in normal lighting conditions, because contrast is more important to the visual system than absolute brightness. For example, the night sky looks darker than Eigengrau because of the contrast provided by the stars. Contrast threshold data, collected by Blackwell and plotted by Crumey, shows Eigengrau occurring at adaptation luminances below approximately 10− 5 cd m−2 (25.08 mag arcsec−2). This is a limiting case of Ricco's law.
Себеп
Зерттеушілер 1860 жылы интенсивтілік сезімталдығы қисықтардың пішінін ретиналағы шудың ішкі көзі нақты фотондардан туындағаннан ажырамайтын кездейсоқ оқиғаларды тудырады деп болжау арқылы түсіндіруге болады. Кейінгі кездегі құдыққа ұқсас жабайы жабайының (Rhinella marina) дің дің клеткаларындағы тәжірибелер бұл өздігінен пайда болатын оқиғалардың жиілігі температураға қатты тәуелді екенін көрсетті, бұл олардың родопсиннің термиялық изомеризациясынан туындағанын білдіреді. Адамның діңгек жасушаларында бұл оқиғалар орташа есеппен 100 секунд сайын бір рет болады, бұл діңгек жасушасындағы родопсин молекулаларының санын ескере отырып, родопсин молекуласының жартылай жойылу мерзімі шамамен 420 жылды құрайды. Қараңғы оқиғаларды фотондар реакциясынан ажырату мүмкін еместігі бұл түсіндірмені қолдайды, өйткені родопсин трансдукция тізбегінің кірісінде. Екінші жағынан, нейротрансмиттерлердің өздігінен босатылуы сияқты процестерді мүлдем жоққа шығаруға болмайды.