Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Элой д'Амерваль (фл. 1455 - 1508) - француз композиторы, әншісі, хормейстері және Ренессанс дәуірінің ақыны. Ол өмірінің көп бөлігін Францияның Луара алқабында өткізді. Оның поэтикалық шығармаларынан, әсіресе 1508 жылы жазылған "Le livre de la deablerie" атты үлкен поэмасынан, ол сол кездегі танымал композиторлардың көпшілігін білгенін аңғаруға болады, тіпті оның музыкалық шығармалары атақ-даңқы жағынан ешқашан оларға жақындамаса да.
Eloy d'Amerval (fl. 1455 – 1508) was a French composer, singer, choirmaster, and poet of the Renaissance. He spent most of his life in the Loire Valley of France. From his poetic works, especially his enormous 1508 poem Le livre de la deablerie, it can be inferred that he knew most of the famous composers of the time, even though his own musical works never approached theirs in renown.
Өмір
Бұл композитордың ұзақ уақыт бойы қызмет еткендігі туралы деректер болса да, оның тууы мен өлімі туралы ештеңе белгісіз, тек ол Кале аймағындағы Амервалдан болған. Ол 1455 жылдан бастап Савойядағы шіркеуде тенор ретінде тіркелгендіктен, ол 1440 жылға дейін туылған болуы мүмкін. Элойдің қабылдау кезінде Савой капелласының хормейстері Гийом Дюфай болды. Ол өмірінің басым бөлігін француз корольдік сарайына байланысты мекемелерде қызмет етіп өткізді. 1464 және 1465 жылдары ол Орлеан герцогы Карлдің әншісі ретінде жазылған. 1468 және 1471 жылдары ол Орлеандағы Сент-Айньяндағы жігіттердің хормейстері ретінде аталады. Ол Степан қаласында да осындай қызмет атқарған. 1483 жылы Орлеандағы Круас соборы (оны 1470 жылдары Миланда, Сфорца часовнясында хабарлаған ескі стипендия жақында жоққа шығарылды). 1504 жылы ол Орлеаннан солтүстік-батыста және Шартрден оңтүстік-батыста орналасқан Шатоадунша часовняда канон және діни қызметкер болды. 1508 жылы ол өзінің ең танымал "Сыртқы кітап" атты поэмасын жазды, бірақ одан кейін қанша өмір сүргені белгісіз. Патша Людовик XII оған оны жариялауға нақты рұқсат берді, сондай-ақ оған көп жыл қызмет еткені үшін арнайы ақы төледі.
Although a long period of activity is documented for this composer, nothing is known of either his birth or death, other than that he likely was from Amerval in the Pas de Calais. Since he was listed as a tenor at the chapel in Savoy beginning in 1455, he probably was born before 1440. The choirmaster at the Savoy chapel at the time of Eloy's admission was Guillaume Dufay. Eloy spent most of his life serving in institutions connected with the French royal court. In 1464 and 1465 he is recorded as a singer for Charles, Duke of Orléans. In 1468 and 1471 he is mentioned as choirmaster of the boys at St. Aignan in Orléans. He had the same position at Ste. Croix Cathedral in Orléans in 1483 (old scholarship reporting him in Milan, at the Sforza chapel, during the 1470s has been recently debunked). In 1504 he was a canon and priest at the chapel in Châteaudun, northwest of Orléans and southwest of Chartres. He wrote his most famous poem, Le livre de la deablerie, in 1508, but it not known how long he lived after that. King Louis XII granted him explicit permission for its publication, and also granted him special payment for many years of service.
Музыка
Элой 1429 жылы Жанна д'Арктың Орлеанды ағылшындардан азат еткенін атап өтетін мотеттер жазды, бірақ музыка жоғалып кетті (тек мәтіндер ғана сақталған). Төлем туралы жазба сақталған, сондай-ақ алғашқы спектакльдің 1483 жылы 8 мамырда, алғашқы алғыс айту рәсімінің 54-жылдығында өткені туралы айтылған. Елой сондай-ақ, мысалы, Мисса Диксерунт дисипули, контрапунктикалық практиканың күрделі тур-де-форсы, Тинкторис мақтаған бес дауысты масса жазды. Масса 1470 жылы жазылған болуы мүмкін, өйткені Тинктористің басылым күні 1472 1475 болды, ал оның ішінде пайда болған үш және төрт дауысты имитациялық бөлімдер 1470 жылға дейін өте сирек болған.
Eloy composed motets celebrating the 1429 liberation of Orléans from the English by Joan of Arc, although the music is lost (only the texts survive). A payment record remains, as well as a mention of the first performance, which took place on May 8, 1483, the 54th anniversary of the original thanksgiving ceremony. Eloy also wrote a five voice mass which survives, the Missa Dixerunt discipuli, an elaborate tour de force of contrapuntal practice, which was praised by Tinctoris. The mass was likely composed around 1470, since the date of Tinctoris's publication was 1472 1475, and three and four voice imitative sections such as appeared within it were quite rare before 1470.