Benedict, Duke of Halland

Кіріспе

Бенедикт (Бенгт) - швед патшасының сүйікті патшасы. Ол Скарсхолмнің Свантеполк және оның әйелі Бенедикта Сунадоттерден тараған отбасында дүниеге келген. Свантеполк - Реваль, Лаланд және Белинге герцогы Кнуттың (мүмкін, Халандтың) кенже ұлы, Данияның Валдемар II-нің швед графының қызы Хелена Гуттормсдаттермен балабақшасы. Бенедикта - король Эрик XI-нің қайын қарындасы және Вестерготландтың судьясы граф Сунь Фолкасонның қызы, оның әйелі Хелена Сверкерсдоттер, ол Швеция королі Сверкер II мен оның бірінші әйелі Бенедикта Эббесдоттер Галленнің қызы. Бұл Бенедиктті Швецияның сол кездегі ең асыл қандарының біріне айналдырды. Швеция королі Магнус IV мен королева Бланша арасындағы орынсыз қарым-қатынастар туралы хабарлар Libellus Magno Erici памфлетіне негізделген, бірақ нақты негіздері жоқ. Оның гербі - тік тұрған арыстан; сондықтан кейінірек қайта құруларда отбасы Лежон деп аталды. Бұл олардың Фолкунгемен туыстық қатынаста болғандығын білдіреді, оның туысы Бёбергтер отбасының ағайындыларына жататын, олар Бёберг ерінің немерелері мен немерелері болған. Оның аталық бабасының атасы Бенгт Магнуссон, Östergötland төрелігі. Патшалық отбасымен туыстығы (ол кем дегенде Дания патшаларынан саналған төртінші туысы Магнустың алыс туысы болды) және елдің басқа асыл отбасыларымен жас жігіттің ерекше тез өрлеуінің себебі ретінде болжанады. 1352 жылдан бастап патшалықтың құпия кеңесінде орын алғаны белгілі. Герцог Бенедикт Спарре әулетінің мүшесі Тофтаның Ингеборг Ульвсдоттерге үйленген. Ол одан жасы үлкен, мүмкін, жесір болған. Ингеборг - Тиохарадтың судьясы Ульф Абьорнсонның қызы, Лорд Карл Тофтаның кіші жарты қарындасы, Оркни графтығының аналық немересі, болашақ Маргарет Спарре Тофтаның әпкесі, Швеция королі Карл VIII-нің анасы және Густав Вазаның ата-бабасы. 1353 жылы патша Бенедиктті Финляндия мен Галанд герцогы етіп тағайындады. Halland атағы оның Реваль герцогы Кнуттың ұрпағынан шыққан, оның Reval және Laland үшін Halland-ті өтеу ретінде ұстаған еркек желісі елу жыл бұрын жойылған. Алдыңғы Холланд герцогтігінің иелері корольдің әкесі герцог Эрик, оның анасы герцогиня Ингеборг және Ингеборгтың екінші күйеуі Кнут Порсе, сондай-ақ корольдің туған бауырлары болды. Бенедикт сондай-ақ жаңадан сатып алынған Дания провинцияларының тобы - Сканияның вице-королі болып тағайындалды. Патшаның осы қадамдарды жасауының басты себептері рухани және зайырлы фалсесті тоқтату, патшаның есебінен одан да көп билік алу және скандинавиялық саудада Ганзалық билік болу болуы мүмкін. (Олардың жеке қарым-қатынасы да сол кезде себеп болған деген хабар тарады.) 1355 жылы архиепископ Педер Дженсен қайтыс болғаннан кейін вице-король Лунд архиепископтығының көптеген меншіктерін тәркіледі. Ханзалық артықшылықтар Сканьш порттарында да шектелді. Алайда, Бенедикт 1356 жылы әйелімен ажырасып кетті, бұл оның асыл туыстарының оны қорғамауының бір себебі болды. Ол өзінің жаулары болып, әмірші елден айдалып кетті. Шамамен сол уақытта азаматтық соғыс басталды: швед дворяндары басшылары корольдің үлкен ұлы Эрикті талапкер ретінде пайдаланып, сүйіктісінің ерекше артықшылықтарын жас патшаны қорлау ретінде атады. 1356 жылы төңкеріс басталды, ол номиналды түрде герцог Бенедиктке қарсы болды, бірақ іс жүзінде патшаны және оның орталықтандыру ұстанымын әлсірету үшін. 1357 жылы Бенедикт жер аударылды, ал Скания, сондай-ақ басқа да бірнеше швед және фин провинциялары жас патша Эрике берілді. Герцог Бенедикттің аға ағасы Лорд Кнут әйелі Марта Ульвсдоттермен бірге Норвегияға жер аударылды. Бенедикт Данияда өмір сүрген болса керек. 1360 жылы Бенедикт Швецияға оралды, бірақ дәстүрге сәйкес, Сканниядағы Реннехолм қасарасында қоршауға алынды және ақырында оны күйеу ағасы Карл Ульвсон мен Магнус Нильсон Роде өлтірді.

Duke Benedict of Halland and Finland (c. 1330 – c. 1360), aka Bengt Algotsson, was a medieval Swedish lord, and royal favourite. He was born to a family who descended from Svantepolk of Skarsholm and his wife Benedikta Sunadotter. Svantepolk had been the younger son of Canute, Duke of Reval, Laland and Belinge (possibly also Halland), a bastard of Valdemar II of Denmark with Helena Guttormsdatter, daughter of a Swedish earl. Benedikta was the sister in law of King Eric XI and daughter of earl Sune Folkason, justiciar of Västergötland, with his wife Helena Sverkersdotter, herself the daughter of Sverker II of Sweden and his first wife Benedikte Ebbesdotter of the Galen. This made Benedict as one of the noblest blood of Sweden of his time. The rumors of improper relations between king Magnus IV of Sweden and Queen Blanche originate from the pamphlet Libellus Magno Erici, but have most likely no factual basis. His coat of arms was a standing lion; thus, the family has in some later reconstructions been called Lejon. This may also mean they were kin with the Folkunge, his line's ancestress belonging to those siblings of Boberg family who were nephews and nieces of Birger jarl. His paternal great grandfather was Bengt Magnusson, justice of Östergötland. His kinship with the royal family (he was at least a distant cousin of Magnus, fourth cousin counted from Danish kings) and with other noble families of the country is presumed as the reason for the young man's exceptionally rapid rise. From 1352 he is known to have had a seat in the kingdom's Privy Council. Duke Benedict was married to Ingeborg Ulvsdotter of Tofta, a member of the Sparre family. She was much older than he, possibly already a widow. Ingeborg was the daughter of Ulf Abjörnsson, justiciar of Tiohärad, the younger half sister of Lord Karl of Tofta, maternal niece of Erengisle, Earl of Orkney, and the aunt of the future Margaret Sparre of Tofta, mother of Charles VIII of Sweden and ancestress of Gustav Vasa. In about 1353, the king created Benedict Duke of Finland and Halland. The title of Halland came from his descent from Duke Canute of Reval whose male line, which had held Halland as compensation for Reval and Laland, had gone extinct some fifty years earlier. Previous holders of the duchy of Halland had been the king's own father Duke Eric, his mother Duchess Ingeborg, and Ingeborg's second husband Knut Porse, as well as king's half brothers. Benedict was also appointed Viceroy of Scania, the newly acquired group of mostly Danish provinces. Most probably, the chief reasons the king took these steps were to stop the spiritual and secular frälse, to gain yet more power at royal expense, and Hanseatic power in Nordic commerce. (Their personal relationship was also rumored at the time to be the reason.) The Viceroy confiscated many of the properties of the Archdiocese of Lund upon the death of Archbishop Peder Jensen in 1355. Hanseatic privileges were also curbed in Skanish ports. However, Benedict repudiated his wife sometime in 1356, one of the reasons his noble relatives did not protect him. His wife's relatives became his enemies, and the duke was driven into exile. A civil war started at about the same time: leaders of Swedish nobility used the king's eldest son Eric as claimant and cited the favorite's exceptional privileges as an insult to the younger king. In 1356 a revolt started, nominally against Duke Benedict, but actually to weaken the king and his centralizing grip. In 1357, Benedict was exiled and Scania as well as several other Swedish and Finnish provinces were given to the young king Eric. Duke Benedict's elder brother Lord Knut was exiled to Norway with his wife Märta Ulvsdotter, a daughter of St Bridget of Sweden. Benedict probably lived in Denmark. In c 1360, Benedict returned to Sweden, but according to tradition was besieged in Rönneholm castle in Scania and eventually killed by his brother in law Lord Karl Ulvsson and Magnus Nilsson Röde.