Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Данияның анти-королі, Олаф II деп танылған.
the anti king of Denmark who called himself Olaf II
Олаф II (1370 жылғы 13 желтоқсан – 1387 жылғы 3 тамыз) 1376 жылдан бастап Дания королі (кейде Олаф III деп аталса да) және 1380 жылдан бастап өліміне дейін Норвегия королі Олаф IV болды. Олаф Дания патшайымы Маргарет I мен Норвегия королі Хакон VI-ның ұлы, Швеция королі Магнус IV және Дания королі Вальдемар IV-нің немересі еді.
Olaf II of Denmark (December 1370 – 3 August 1387) was King of Denmark as Olaf II (though occasionally referred to as Olaf III) from 1376 and King of Norway as Olav IV from 1380 until his death. Olaf was the son of Queen Margaret I of Denmark and King Haakon VI of Norway, and grandson of kings Magnus IV of Sweden and Valdemar IV of Denmark.
Билік
Ол өзінің атасы Данияның Вальдемар IV қайтыс болғанда, 5 жаста болатын. Келесі жылы Слагельстегі Данехофтан Дания патшасы деп жарияланды. Оның анасы, королева Маргарет, оның жас кезінде регент ретінде қызмет етті. Оның жариялауына анасының талабы бойынша "Швецияның нағыз мұрагері" деген атақ қосылды, себебі оның әкесі және әкесінің әкесі IV Магнус бұрын Швеция патшалары болған, бірақ тақтан бас тартуға мәжбүр болған. Олафты Сканнияда патша деп жариялады, соның ішінде 1370 жылғы Стральзунд шартынан бері Ганза лигасы басқаратын қалалар да болды. Королева Маргарет Олафтың атынан таққа отырғызу шартына қол қойды, ол он бес жасқа толғанға дейін билік ете алмайтындықтан, оның жасы кішкентай болды. Шартта Олаф Данехофпен жылына кем дегенде бір рет кездесуге және атасы Вальдемар IV билік еткен кезеңде тәркіленген мүлікті қайтаруға келісті. 1380 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Олаф Норвегия патшасы болды. Олаф 1385 жылы кәмелетке жеткенімен де, анасы оның арқылы билік жүргізе берді. Норвегия тағына отырғаннан кейін Дания мен Норвегия Даниядан басқарылатын жеке одақ құрды. Дания мен Норвегияда 1814 жылы Киль шартының нәтижесінде Норвегияның Даниядан тәуелсіздік алғанға дейін, қысқа үзілістерден басқа, бір патша болды.
When his grandfather Valdemar IV of Denmark died, Olaf was just five years old. He was proclaimed king of Denmark by a Danehof in Slagelse the following year. His mother, Queen Margaret, was to serve as regent due to his young age. His proclamation included the title "true heir of Sweden" added at his mother's insistence since both his father and his paternal grandfather, Magnus IV, had been kings of Sweden until they were forced to abdicate. Olaf was hailed as king in Scania, including the towns controlled by the Hanseatic league since the Treaty of Stralsund in 1370. Queen Margaret signed a coronation charter on behalf of Olaf, who was too young to rule until he came of age at fifteen. In the charter Olaf agreed to meet with the Danehof at least once a year and return properties his grandfather Valdemar IV had confiscated during his reign. Olaf became king of Norway on his father's death in 1380. Even when Olaf reached his majority in 1385, his mother ruled through him. With his ascent to the Norwegian throne, Denmark and Norway were thus united in a personal union ruled from Denmark. Denmark and Norway would have the same king, with the exception of short interregna, until Norway's independence from Denmark in 1814, as a result of the Treaty of Kiel.
Өлім және соңынан
1387 жылы тамыз айында Олаф 16 жасында Фальстербохуста күтпеген жерден қайтыс болды. Ол Данияның Зеландия аралындағы Соро аббаттығында жерленді, онда оның әкесі мен кейіннен анасы да жерленген. Олафты улаған деген қауесет бірден тарады. Ұлының өлімінен кейін Маргарет Скандинавияның үш корольдігін жеке одаққа біріктірді. Олафтан кейін 550 жылдан астам уақыт бойы Норвегияда туған норвегиялық патша болмады, 1937 жылы туған Харальд V 1991 жылы патша атанды. Олафтың өлімі Швециядағы Бьелбо әулетінің еркек желісінің аяқталуы болды. 2015 жылы сот-медициналық сарапшы Йорген Ланге Томсен Олаф II Бругада синдромынан қайтыс болды деген теория ұсынды. 1402 жылы оның орнына Жалған Олаф кірді.
Olaf died unexpectedly at Falsterbohus in August 1387 at age 16. He was buried at Sorø Abbey on the Danish island of Zealand where his grandfather and, later, his mother, were also buried. Rumors immediately arose that Olaf had been poisoned. Following her son's death, Margaret united all three Scandinavian kingdoms in a personal union. After Olaf, no Norwegian king was to be born on Norwegian soil for more than 550 years, until Harald V, born in 1937, became king in 1991. Olaf's death was also the end of the male line of the House of Bjelbo in Sweden. In 2015 Jørgen Lange Thomsen, a forensic scientist, proposed a theory Olaf II died from Brugada syndrome. In 1402, he was impersonated by the False Olaf.